مشخصات کتاب

سرشناسه:انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ -

عنوان و نام پدیدآور:راه نجات/مولف حسین انصاریان ؛ ویرایش و تحقیق مرکز تحقیقاتی دارالعرفان الشیعی .

مشخصات نشر:قم: دارالعرفان، ۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری:۳۵ص.؛م.س. ۷/۵ x ۱۶

شابک::978-964-2939-33-6 ۳۵۰۰ریال

وضعیت فهرست نویسی:فیپا

موضوع:انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ - -- وعظ

موضوع:خطبه ها

شناسه افزوده:انتشارات دارالعرفان

رده بندی کنگره:BP۱۰/۵/الف۸۲ر۲ ۱۳۸۸

رده بندی دیویی:۲۹۷/۰۸

شماره کتابشناسی ملی:۱۹۴۸۲۶۵

اشاره

سخن ناشر

باسمه تعالی

آنچه انسان را در مسیر پر فراز و نشیب زندگانی از نابسامانی ها محفوظ می دارد و موجب سعادت و سرفرازی و سربلندی او در امتحانات الهی می شود، پژوهش پیرامون علوم الهی و معارف اسلامی و پوشاندن جام عمل به دستورات بلند ربانی می باشد.

در این خصوص، دست یابی به حقیقت معارف الهی و آشنایی با جایگا حساس و ویژ آن ها در حیات انسانی، ضروری احساس می شود.

مرکز علمی تحقیقاتی دارالعرفان، در راستای اهداف الهی خود، این بار افزون بر استفاده از مطالب پربار و عالمان دانشمند محقّق حضرت استاد حسین انصاریان، با انتشار گلچینی از متن سخنرانی های معظّم له، از بیان پر حرارت و جذاب سخنرانی های استاد نیز تشنگانِ معارف سراسر نور

ائمه اطهار: را بی نصیب نگذاشته و بدون خارج ساختن متن سخنرانی از قالب گفتاری آن، باب دیگری را برای استفاده از معارف آل الله: و سیراب گشتن از این چشم پرفیض باز نموده است.

امید که با عنایات خاص اهل بیت عصمت و طهارت: بیش از بیش بتوانیم از زمزم معارف آن ذوات مقدّس سیراب گردیم.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و الصلوه و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا وطبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیت الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین

تبیین معنای عزیزالوجود بودن

درکتاب های مهم در رابطه با بعضی از اجناس، عناصر و اشیای قیمتی، تعبیر به عزیزالوجود شده است. در حقیقت، در این جمله، اهل فن، اهل تخصّص و اهل دل می خواهند بفهمانند که این شیء و این عنصر، در عالَمِ وجود، بسیار کم و کمیاب است. گاهی هم از اجناس فراوانی که نسبت به کثرت فوق العاده اجناس دیگر، بسیار کمند، تعبیر به عزیزالوجود می کنند؛ به طور مثال، جماد به شکل های گوناگون و به صورت های مختلف در دنیا خیلی فراوان است، ولی وقتی نباتات و روییدنی ها را نسبت به کثرت جمادات می خواهند تعریف کنند، می گویند نباتات نسبت به مجموع جمادات، عزیزالوجود هستند؛ یعنی جنس های کمیاب و اندکی هستند؛ این طور نیست که هر کجا کُرَه، سیاره، کوکب، کوه، دره و صحرایی وجود داشته باشد، پر از نبات، روییدنی و گل هم باشد، بلکه وقتی ما نباتات را نسبت به مجموعه جمادات عالم می سنجیم، باید بگوییم، نباتات عزیزالوجود هستند. در بحث جانداران هم که مطرح

می کنند، می گویند، جاندار، صاحب نفس و صاحب حیات، فراوان است. در دریاها، در خاک، در فضا، موجود زنده زیاد است، و حتی به فرموده قرآن در سوره مبارکه الرحمن، موجود زنده در آسمان ها و کرات دیگر و منظومه های دیگر، زیاد است. کثرت موجودات زنده در همین زمین؛ چنان که دانشمندان درباره آن تحقیق کرده اند و نوشته اند، به اندازه ای است که در یک تپه خاکی، خداوند متعال آن قدر موجود زنده دارد که اگر این شش میلیارد جمعیت کره زمین در آن تپه بروند و در جمع موجودات زنده آن قرار بگیرند، اگر یک وقتی این شش میلیارد نفر تصمیم بگیرند، با همدیگر آن تپه را خالی و رها کنند و این تصمیم را عملی کنند و از میان جمع این موجوداتی که در تپه هستند، بیرون بیایند و از این جمع جدا بشوند، آن جمع، متوجّه کم شدن جمع خود نمی شوند. این، کثرت موجود زنده و جاندار در یک تپه خاکی است. آن وقت، این دانشمندان می گویند، انسان نسبت به تمام جانداران عالم، موجودی عزیزالوجود است؛ یعنی

جزء عناصر و اجناس کمیاب است و کثرت و فراوانی ندارد. تعدادشان را حتی اگر از زمان آدم نسبت به موجودات نه تنها زمین بلکه همه عالم بسنجند، تعدادشان، فوق العاده کم و اندک است. در میان انسان ها می گویند، عاقلان، عزیزالوجود هستند؛ یعنی در میان شش میلیارد انسان، به کارگیران عقل در مسیر صحیح کم هستند. نمی خواهند بگویند، انسان ها فاقد عقلند؛ نمی خواهند بگویند کمبود عقل دارند؛ نمی خواهند بگویند، بی عقل هستند؛ می گویند، در جمع انسان ها، عاقلان؛ یعنی آنان که عقل را در حدّ صحیح به کار می گیرند، عزیزالوجود هستند. می گویند، به قرآن مراجعه کنید و ببینید پروردگار سخنی دارد که مربوط به همه زمان ها است و آن سخن این می باشد که: «أَکْثَرُهُمْ لاٰ یَعْلَمُونَ» ⁽¹⁾؛ یعنی پنجاه درصد از انسان ها و یا بیش تر، تعقّل و اندیشه نمی کنند تا عقل را آن گونه که باید به کار بگیرند؛ به طور مثال، پروردگار

درباره قرآن می فرماید این قرآن برای ناس نازل شده: «أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدیً لِلنّٰاسِ وَ بَیِّنٰاتٍ مِنَ الْهُدیٰ وَ الْفُرْقٰانِ» ⁽¹⁾، ولی درسوره رعد می فرماید: «وَ مٰا یَذَّکَّرُ إِلاّٰ أُولُوا الْأَلْبٰابِ» ⁽²⁾: فقط خردمندان واقعی، آن هایی که عقل را به کار می گیرند، این کتاب را باور کرده و بر اساس آن عمل می نمایند. چنین افرادی کم هستند؛ عزیزالوجود هستند. ما در امّت هایی که پیغمبرانی داشته اند، چهره های واقعی را در آن ها خیلی اندک می بینیم؛ به طور مثال نوشته اند: طبق آیات قرآن، حضرت نوح علیه السلام نزدیک به هزار سال مردم را هدایت کرد، ولی در نهایت، وقتی که کشتی آماده شد و بنا شد که طوفان جهان را بگیرد و حضرت نوح علیه السلام به مؤمنان واقعی امر فرمود که سوار کشتی شوند، تنها هشتاد و سه نفر سوار کشتی شد؛ یعنی در طول این هزار سال، تنها هشتاد و سه نفر او را باور کرده و مؤمن

شده بودند. بنابراین، در آن وقت هم عاقلان عزیزالوجود بودند، یا وقتی که خداوند متعال طالوت علیه السلام را به همراه حضرت داود علیه السلام ، به جنگ جالوت مأمور کرد، در اواخر سوره بقره می فرماید، یک آزمایشی برای همان نیروی اسلامی و سپاه دینی پیش آمد که در آن آزمایش، نفرات زیادی ریزش کردند، و تنها با حضرت طالوت علیه السلام و وجود مبارک داود علیه السلام ، سیصد و سیزده نفر باقی ماندند، یا وقتی موسی بن عمران علیه السلام به پروردگار عالم عرض کرد، دلم می خواهد از امتم با من بیایند و کوه طور و آن فضا را و آن مناجات و آن حال را ببینند، آن برخورد تو را با من ببینند و لمس کنند، خدا دستور داد جمعیت را انتخاب کن و همین طور آن ها را برندار و آن جا بیاور. موسی علیه السلام امتش را صدا کرد و دید در کشور مصر، آن ها هفتاد هزار نفرند. «وَ اخْتٰارَ مُوسیٰ قَوْمَهُ سَبْعِینَ رَجُلاً» ⁽¹⁾: از هفتاد هزار، هفتاد نفر را انتخاب کرد. این هفتاد

نفر، گل سرسبد امت بودند که پروردگار پذیرفت این هفتاد نفر به کوه طور بیایند و آن جریان معنوی را ببینند. آن هفتاد نفر آمدند و تکلّم خدا را با موسی علیه السلام شنیدند. بعد همان افراد به موسی علیه السلام اصرار کردند و گفتند که ما از این فضا و منطقه بیرون نمی رویم و برنمی گردیم، «حَتّٰی نَرَی اللّٰهَ جَهْرَةً» ⁽¹⁾: تا این که خدا را با چشم ببینیم. خداوند هم یک صاعقه زد و هر هفتاد نفر را نابود کرد؛ یعنی منتخبین امت، بد از آب درآمدند؛ منتخبین امت، خارج از حق از آب درآمدند. این معنای عزیزالوجود است، یا حضرت رضا علیه السلام می فرماید، به محض این که پیغمبر اسلام(ص) از دنیا رفت، مؤمنان واقعی بعد از بیست و سه سال، دوازده نفر بودند و بیشتر هم نبودند، یا در روایاتمان دارد، از میلیاردها نفر در زمان ظهور امام عصر (عج)، وقتی ظهور میسّر می شود که سیصد و سیزده نفر آدم پیدا بشود، در دنیای میلیاردی هم سیصد و سیزده نفر

آدم، سیصد و سیزده نفرعادل، سیصد و سیزده نفر بر حق که هنوز در زمان ما در این شش میلیارد نفر جمعیت کره زمین، این عدد کامل نشده است. اگر کامل بود، ایشان آمده بود. بنابراین، قرآن می گوید: «أَکْثَرُهُمْ لاٰ یَعْلَمُونَ.» ⁽¹⁾واقعاً از این شش میلیاردی، چند نفر مؤمن واقعی به قرآن هستند؟ چه تعدادی «وَ مٰا یَذَّکَّرُ إِلاّٰ أُولُوا الْأَلْبٰابِ» ⁽²⁾هستند؟ چه تعدادی «فَبَشِّرْ عِبٰادِ* اَلَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولٰئِکَ الَّذِینَ هَدٰاهُمُ اللّٰهُ» ⁽³⁾هستند؟ چه تعدادی در این شش میلیارد نفر، بنده شاکر هستند که خدا درباره آن ها می فرماید: «وَ قَلِیلٌ مِنْ عِبٰادِیَ الشَّکُورُ» . ⁽⁴⁾در چه مدت زمان آن ها قلیل هستند؟ آن ها همیشه؛ یعنی در هر زمان، در هر عصر، در هر روزگار، «وَ قَلِیلٌ مِنْ عِبٰادِیَ