مشخصات کتاب

سرشناسه : قاضی، احمد، ۱۳۱۴ -

عنوان و نام پدیدآور : سرود معرفت/مولف احمد قاضی.

مشخصات نشر : قم: مسجد مقدس صاحب الزمان(جمکران)، ۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری : ۲۱۵ص.

شابک : ۲۰۰۰۰ریال 978-964-973-212-1

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

موضوع : شعر فارسی -- قرن ۱۴

شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم)

رده بندی کنگره : PIR۸۱۷۱ /الف۶۲۵ س۳۷۱۳۸۸

رده بندی دیویی : ۸فا۱/۶۲

شماره کتابشناسی ملی : ۱۷۳۵۷۴۸

اشاره

به نام هستی بخش عالم

پیش گفتار

سپاس خدای را که به من آن توان را اعطا فرمود که مبادرت به تنظیم و چاپ مجموعه غزلیاتی بنمایم که به دور از حدیث نفس است؛ خواننده گرامی و ارجمند اشعاری که تقدیم حضورتان می شود حاصل دگرگونی حالات روحی حقیر است که ناخواسته بر زبانم جاری شده و بر صفحه کاغذ نقش شده است هر چند امکان اشتباه است که امید اغماض از خوانندگان ارجمند دارم. غزلیات در شش جلد با اسامی: 1 - عطش گمشده 2 - جرعه آخر 3 - سروِ روان 4 - عهد جانان 5 - نشان سحر 6 - سرودِ معرفت می باشد که کلاً ذکر و حمد بر درگاه حضرت دوست و خاصان بارگاه کبریایی ذات اقدس الهی می باشد.

نه بخود می روم به گفتن شعر

دیگری می برد بفرمانم

در خاتمه از کلیه کسانی که در این امر مرا یاری کرده اند خالصانه تشکر می نمایم و پاداش آنها را از درگاه خداوند خواستارم.

کرمانشاه - بهار 1388 شمسی

احمد قاضی

دنیای مهیب

ما را به خیالی نفریبی دلِ شیدا

دردا که غریبیم و غریبی دلِ شیدا

با درد کشان راهِ دو صد درد بریدیم

بر دوش کشیدیم شکیبی دلِ شیدا

با آهِ دل منتظران نکته گرفتیم

این قسمت ما بود و نصیبی دلِ شیدا

از باور ما بود که بر خویش نهادیم

در راهِ خدا چتر نقیبی دلِ شیدا

آنجا که تو بودی رهِ بیهوده عیان بود

با مدعی و مکرِ رقیبی دلِ شیدا

خوننامه نوشتند هم اینجا و هم آنجا

یاران محبّت ز حبیبی دلِ شیدا

بر جان عجبی نیست که بر خویش نیاسود

در صورت جان ها تو عجیبی دلِ شیدا

بستند بصد راهِ گمان خاطر ما را

در شعله دنیای مهیبی دلِ شیدا

وهم است که در موج خیال است به احمد

با دست فریبم نفریبی دلِ شیدا

ناله های بی کسی

دل به غم عادت ندارد قسمت او غم چرا

پیک شادی ها کجا شد این همه ماتم چرا

در شرار زندگی ما را نهادن تا به کی

خسته جان سوداگری در مایه درهم چرا

بیستونم ناله های بی کسی آورده است

شهد شیرین در ازای دیده پر نم چرا

راز داری پیش نامحرم بجان ها بسته است

سرِّ ما را فاش کردن از لب محرم چرا

در هیاهوی زبان آلودگی ها خفته است

ناله بی همدمی در بانگِ زیر و بم چرا

دل به دریاها زدن شد ره گشای ماجرا

از کران تا بیکران در موج بیش و کم چرا

همرهان را همدمی اندر دیار غربت است

در غریبی قصه درد است بی همدم چرا

خم بابرو ناورد فرزانه در روز مصاف

قامت آزادگی از درد آخر خم چرا

حلّه های شاهدان چون لاله ها خونین شده

شعر احمد در خروش زندگی پر غم چرا

شکوه صبح

من فرو ریزم بنای ظلم را

سر بکوبم مارهای ظلم را

چون شکوه صبح را بگزیده ام

لب فرو بندم صدای ظلم را

جان ز عمق قرن ها بگذشته است

دیده او جور و جفای ظلم را

بر ستون مسلخ فرعونیان

سر فرو افتاده پای ظلم را

من نهال از خون دل پرورده ام

شعله اندازم نمای ظلم را

ای شب یلدا به پایان می رسی

تا بگیرد صبح جای ظلم را

مژده های وصل جانان می رسد

آنکه می کوبد سرای ظلم را

بگذرد این های و هوی و ناله ها

بشکند رسم خطای ظلم را

خون بها خواهند احمد جان بکف

می دهد این خون بهای ظلم را

حکایت دل

بدست عشق گشودم روایت دل را

بدین قرار نهادم نهایت دل را

در این دیار به عقل و جنون جدالی هست

بشوق آمده بردم حکایت دل را

بیا که جور و جفا در شراره بالا رفت

بیا و بر غم ما نه عنایت دل را

صبا ز بوی توست که جان را به وجد می آرد

به جان تشنه ما بر سقایت دل را

بهار معرفت از ماورای خورشید است

ز نور توست بجان ها کفایت دل را

اگر به خلوت دل ها توجّه نظر است

زبان بسته بگوید شکایت دل را

بهار زندگی ما طراوتش با توست

نه دست حقد نماید سعایت دل را

بشرط عشق گشودم روایت معنی

که بی خیال نمایم سرایت دل را

من از شراره دل ها به خویش ره رفتم

بهانه ها همه احمد روایت دل را

قبول اهل دل

بدست باد سپردم غرامت دل را

که در شتاب نهم عمرهای باطل را

غرورِ آمده را صادقانه آتش زن

بجان کشیم سلامت ز کشت حاصل را

نوا ز قافله سیر چشمه ساران است

به هر کنار زند نکته های غلغل را

تو بی خیال نشین تا زمانه برگیرد

ز بند شرط گدازند جانِ غافل را

عجب نبود که مجنون بدشت رو کرد

که در جنون بگدازند بس سلاسل را

چو آسمان نکشم بار منّت دونان

اگرچه موج نهد سر بپای ساحل را

به سیر حادثه ها کاروان دل بگذار

بشوق جان بطلب از زمانه عاقل را

گذر ز کوی خرابات مشکل است امّا

به عافیت گذران راه و رسم مشکل را

قبول اهل دل است این نشانه ها احمد

که بی نشانه کجا می برند ناقل را

صدای بی خروش

با شک دیده می شویم سرِ پر درد یاران را

که ما را خسته تر دارد زمان بسته پیمان را

مرا گر در سرای آخرت خونین جگر آرند

چه سازم خوشه چینی را به باغ زرد رویان را

غرورم را شتابی از سرِ یاران نمی گیرد

چو دست مرحمت روزی بکف آرد گلستان را

خروش بحر جانان را بجان خویش می بینم

بهر موجش هزاران نکته می گوید پشیمان را

بفریادی که اندر سینه سردِ زبان مانده است

نهانی می کشم آهی خروش جانِ سوزان را

گذشتن از رهِ بی بازگشت آخرین منزل

جدایی را ره آورد است سامان را و پایان را

غمم را در غروب سایه گسترهای دل ها بین

که دامان افق خونین نماید هر بیابان را

شکایت های دل گفتم بدردم آشنا گشتی

شهاب از آرزوی دل دمی بگزیده چشمان را

چو احمد را صدایی بی خروش مویه ها ناید

بگوش دل شنیدم من ندای کوی جانان را

کشته ستم

دیدم آن سروهای خم شده را

دیدم آن چشم های نَم شده را

دیدم آهنگِ کوچ مرغک عشق

دیدم آن کشته ستم شده را

شوق ها در لقای حضرت دوست

دیدم آن رایت علم شده را

ناروا بود ظلم ها شب و روز

دیدم آن دست و پا بهم شده را

بی فنا می رود سپیده مهر

حاصلِ عشق در کرم شده را

چه کنم روز در وداع غمین

همچو شب فصلِ صبحدم شده را

دیدم آن گرگ را که زد بر مه

تا ببینم زمان غم شده را

در نگاهِ بحسرت دلِ ما

دیدم آن شاخه قلم شده را

شوق احمد بشرط دل بنهد

در حدیثی ز سرو خم شده را

دوران مجنون ها

سرآمد دور مجنون ها دریغا

کجا جویم دل شیدا دریغا

غم از جانم گذشت و دردِ دل را

نگفتم با کسی امّا دریغا

سرودِ غم بلب های زمان است

نشسته غم به سر تا پا دریغا

محالِ زندگی ممکن نگردد

درین دنیا درین دنیا دریغا

سکندر وار در ظلمات گم شد

جوانی ها جوانی ها دریغا

نبردم سود و در سودای دل ها

وفا کی کرد او با ما دریغا

وفا داران وفاداری نمایند

نباشد مهلتِ فردا دریغا

کدامین حسرتم را باز گویم

به عمر رفته در سودا دریغا

سزد احمد کلامی هم باشکی

سراب دیده را دردا دریغا

نکته تدبیر

بشتابید و بروبید همه خار و خسِ آمده در جان شما

نگذارید که ابلیس به تزویر شود یکسره مهمان شما

نشناسید بدل جز سخن حقّ که بدان دین خدا راهبر است

چو در این کار همه مصلحت از جان شده آکنده ایمان شما

سرِ ما بر در این خانه بحق هست و نترسیم بسودای عبث

که چنین است و چنین بود اگر رسم فدا کردن جان زانِ شما

اگرم نکته تدبیر بجانم بزند رمز جهان می طلبم

باشارت که در آییم ز پندار بسویی که رهد جان شما

لب ما دوخته شد از سخنِ عاطل شیطانی وسواسی دل

همه جا می شنوم من سخن ساده که گویید ز برهان شما

برهانید خود از جلوه دنیا که نپاید بکسی جز هوسی

مگر آنروز که آسوده نماید غم جان از همه پیمان شما

دلِ احمد اگرش هست هوایی که کند چاره این کار بدو

بوی دلدار بجانش، غمِ غمخوار دلش، شوقِ سخندانِ شما

سوختنِ بی آتش

سوختم بی آتش و بی دود در این ماجرا

دل به خون آغشته شد زین ماجراها بی صدا

ره بکوی شاهدان و پاک جانان می برم

در نهایت های غم ها روزهای بی صفا

همنشین خار این صحرای بی آبم یقین

می کشد ما را بسویی سوی مردان خدا

با دلی خونین و چشمی اشکبار و منتظر

می روم تا سر نهم بر خاک کوی باوفا

باوری در جانِ ما باشد که در هر صبح و شام

خرّمی آرد بدان معنی ز بوی کربلا

سر نهادم بی هوا بر شعله های عشق ها

بر زبانم نکته ها رفته است در خوف و رجا

بنگر این شیدایی دل های تنگِ در زمان

توشه بر دارید از این اشک های بر مَلا

مدّعی در خلوتِ پاکان رهی هرگز نبرد

سوختن ها بود و غوغایی چنین بر جانِ ما

من نگویم جز به احمد راز این هنگامه را

آشنایی های ما در جلوه های آشنا

نشان از یار

من نشان از یار می جویم دلا یاری نما

در شکوه عشق با غوغا تو همکاری نما

هر قدم در وادی پر خار میدان امل

ای سر شوریده، شیدایی به خونباری نما

نکته دانی نیست رسم عاشقی در هر کجا

رسم مجنون است و لیلایی تو غمخواری نما

هم نفس با مرغ های کوچ گاه عشق ها

ای بما همدم در این سودای، دلداری نما

مدتی بگذشت اشکم جامه را گلگون کند

دم بدم می جویم او را ای دلم زاری نما

گفتم آهنگ غم دیرین به نای دل زنم

ای نی محزون بهر گوشی شب تاری نما

سر بسر هنگامه ها را یک به یک پیموده ام

چرخ گردون طالع ما را تو پرگاری نما

آن جمال بی مثال و آن گل یکتای عشق

شور و شوقم را درین هنگامه ایثاری نما

من مجال از دل بریدم تا بدان منزل رسم

ای دل خونین به احمد لحظه ای یاری نما

در خم مویی

زندگی را با همه زیبایی اش کردم رها

خوشه چیدم از غم و سودایی اش کردم رها

من سرود درد را خواندم بهر آزردگی

آنگه از بیگانگی شیدایی اش کردم رها

در غرورِ عافیت جویی به بند افتاده ام

در خمِ مویی بدین رعنایی اش کردم رها

صبح را از پیکر عالم فروزان دیده ام

حسرتا در اوجِ آن بینایی اش کردم رها

صد گل سرخ از کف سودای ما پژمرده اند

در رهِ بی آشنا من مایی اش کردم رها

همنشین درد بودم سال های بی حساب

اینک آسودم ز دل هم پایی اش کردم رها

جان که بی مایه است در دیدار یار دلنشین

دادم و دیدم کنون غوغایی اش کردم رها

شب جفای خویش را بر ما زمان ها حلقه زد

سر چو دادم بی امان رسوایی اش کردم رها

گفتگو احمد غزل بر زندگی بود از وفا

چون سرودم از وفا غم سایی اش کردم رها

ماه دعا

رمضان ای مه پر شور دعا در دل ها

رمضان ای گل عطری ز خدا در دل ها

آمدی جان بفدای تو و غوغای تو باد

آمدی بارِ دگر شوق وفا در دل ها

تو رهِ زاده آدم به بهشتی همه وقت

سوی تو دلشدگانند و صفا در دل ها

به دعای سحری لب چو گشودم گفتم

سایه حضرت حقّ با تو بما در دل ها

سرِّ قرآن به دل روز و شبت شد پنهان

وحی آیات ز پیدا و روا در دل ها

رمضان پیکر اسلام بدرد و رنج است

از شیاطین جهان موج جفا در دل ها

رمضان با تو بفرجام عدالت برسد

شوق آسودگی از سوی سما در دل ها

آن سوار مدد غایت اسلام عزیز

می رسد با گل خونینه نما در دل ها

کفر آخر به فنا روی نماید همه جا

شهد توحید بلب بانگ رسا در دل ها

رمضان گفته تاریخ بهر جا اینست

حجت حقّ رسد از اوج رجا در دل ها

روزه داریم بامید ضیافت ز ودود

دست احمد همه شب سوی دعا در دل ها

دلا بسوز

به خواب، دیده نرفت از فغان و زاری ها

دلا بسوز بدین فصلِ بی قراری ها

نه عاقل است کسی کاین وفا ز کف داده است

که بی نشانه درآمد به سوی خواری ها

غرامت است جهان گر بدست خویش نهیم

ستاره باری چشمان بدل شماری ها

تو ای زبان بکدامین سخن نهان تو کنی

بروز حادثه ها رمزِ سر بداری ها

هزار نکته سرودیم و دل به حاشا زد

چو تک سوارِ خیال آمد و سواری ها

بیا و خلوتِ دل های بی تکلّف بین

تو در کمال، بایثارِ ره سپاری ها

به رنگ خویش مناز ای گلِ بهاری ما

که داغِ لاله فزون آمد از بهاری ها

بدرد و شرم من این راهِ رفته برگردم

چو نقش سرخ زند بر دلم نگاری ها

خزان نرفت، باحمد بهار باز آمد

که چشمه سار ز دل چون شدم به زاری ها

نرگس در خواب

نرگس چشم تو از سوختنم در خواب است

چشم بی خواب چه؟ نظّاره گر مهتاب است

هرچه دیدیم بدان خام دلی خندیدیم

در خیالی که گلِ روی ترا اذناب است

آتش عشق چنان شعله زد امروز که دل

در فغان آمد و از سوختنش بی تاب است

هر که در نافله صبح الست پیمان بست

تا ابد مست از آن جامِ شراب ناب است

گریه بر سوختنم نیست دوا امّا دل

در تسلای غمش چاره رخِ در آب است

لاله بی داغ ندیدیم که در شعله عشق

داغ ها هست که زان دلشده را آداب است

گرمی جان و دل امروز پشیمانی ماست

ورنه این اشک دمادم همه جا عناب است

جان احمد خبر مهر ترا می طلبد

در دلِ شب ز دعا دیده او بی خواب است

کفایت است

در راه دوست لطف خدایم کفایت است

در کار خویش رمزِ دعایم کفایت است

پیمانه ریزِ باده عشقیم همچنان

در مستیم سرود وفایم کفایت است

دستم بگیر و در رهِ شیداییم ببر

از بوی دوست باد صبایم کفایت است

از دل بشوقِ خاطره ها چنگ می زنیم

چندان که بند عشق بپایم کفایت است

ما را گر از خطای هراسان نمود دل

بارانِ رحمتی ز سمایم کفایت است

در گوش جان چو نغمه نای شکسته است

این ناله ها به نغمه نایم کفایت است

بال و پری که وقف هوای دگر شود

بشکسته باد، کُنج سرایم کفایت است

با لاله ها ز غصه دور زمان مگو

در اشک سرخ زمزمه هایم کفایت است

احمد ز شرم خویش ندایی دگر زند

از دست دوست مُهر ولایم کفایت است

خاطرات تلخ

ز گیر و دار جهان خاطرات ما تلخ است

که در نهایت این قصّه هر نوا تلخ است

گلی که در غم پاییز دیده گریان کرد

به هر چمن که رود فارغ از صفا تلخ است

بدین خیال نگیریم جز ترانه غم

که بی شکوهِ بهاران ترانه ها تلخ است

بیا که خاطر ما جز به سوی دل نرود

بیا که شعله هجران به هر کجا تلخ است

تو ای غرور بجانم به راهِ کج نروی

که بی غرور به پرواز در سما تلخ است

به دست معرفت خویش نکته بر گیریم

نه این حدیث به سر منزل وفا تلخ است

دگر ز ما تو مرنج ای سپیده امید

که ره بدیده ما از وفا جدا تلخ است

نهال اُنس چو در جان عاشقان بنشست

زمین به غیرِ جمالش به هر لقا تلخ است

سرودِ بر لب خندانِ رهروان این است

که این غزل ز تو احمد بکام ما تلخ است

جانِ سخن

هر گوشه عالم همه جا نام تو با ماست

عشق است و گرامی گهری شعله پیداست

مردان خدا بی تو نگیرند قراری

آرامش جان تو اگر در دل غوغاست

سروی که به بستان جهان سبز نشان است

در قالب مهری است که از جلوه هویداست

مرزی نشناسند دل و دیده عشاق

راهی نسپارند مگر نقش تو آنجاست

بیدار دلی در خم سودای تو باشد

سر تا سر این دشت که آلاله نمایاست

گفتیم سخن تا بگشاییم زبان را

هرجا و بهر کوی زبان ها ز تو گویاست

ماییم و به پروانگی خویش بسوزیم

بر گرد چراغی که نهانخانه دل هاست

هرگز نه بتکرار بدل ها ننشینند

تا جان سخن هست بآفاق فریباست

روزی دگر آمد که بتقدیر نهم سر

در هر نظری نکته زنی هست و بایماست

گر خاطره گوییم ز شیرین سخن عشق

بر تارک این کوه زمان یکسره آواست

احمد بشتاب آمده رخسار تو بیند

شوری است که در غلغله دهر سراپاست

زمستان خیال

زمستان خیالم سردِ سرد است

بجانم بی محابا دردِ درد است

سرودِ زندگی غمگینِ غمگین

نمی داند دلم این غم چه کرد است

بشوقی صد ترانه بر لبم بود

ولی اکنون غرورم آب سرد است

نگفتم با کسی دردِ دلم را

شتاب غم چو باد فصل بَرد است

دگر خوابم به چشمانم نیاید

که جانم در بلندای نبرد است

بگویم یا نگویم ده جوابی

چو راهم در مقابل پر ز گرد است

به احمد مهلت دیگر عطا کن

که خود را در دلِ طوفان سپرد است

چون صاعقه

دردم همه اینست فرومایه عیان است

فریاد به هر قافله در سینه نهان است

در حلقه خوبان بفکن رخت که آنجا

از جان بفروشند متاعی که گران است

در راهِ دگر گام منه بی خبر از خویش

آن راه در این مرحله با وهم و گمان است

سودی که نبردیم به آسودگی از دهر

امروز زمانی است که آسوده زیان است

در عمق دلِ ماست نهالی که برویش

سر سبزی جان آورد و شوق بیان است

برخیز که برخاستن از دایره چرخ

چون صاعقه روشنگر معنای زمان است

آوای رحیل ابدی می رسد اینجا

بردار تو زادی که برازنده آن است

آزردگی از خویش جدا کن که ببینی

هر نکته این کار فروبسته بجان است

احمد دلِ شوریده فغان زد که بدانند

راهی که نهان بود کنون بر تو عیان است

بر شاخه دل

بر شاخه دل غم بنشسته است و فغان است

بس درد از این شعله غم بر دل و جان است

اشک است که بر گونه ایام نشسته است

صد شاخه گل در عقب اشک روان است

هر کس به تمنّای دل خویش سخن گفت

بر دیده خونبار جهانی به عیان است

این غلغله بر تارک تاریخ نشسته است

هنگامه کند دل که سراپای بیان است

بر گوش فلک سر زده آوای ز ماتم

هر جا که روی کرب و بلا ورد زبان است

خوننامه در این دشت نوشتند ملایک

بر صفحه ایام که بی شک و گمان است

خطی که بر این مکتب خونین بنگارند

سرمایه آزادگی خلق جهان است

بس سرو در افتاد که خوننامه بکف بود

بس ماه که در اوج فلک در نوسان است

لب تشنه چو شد بارقه عشق خدایی

سیراب کند تشنه که تقدیر بدان است

ایدل که فراموشی ایام نه شرط است

در دشت وفا بس گهر از عشق نهان است

احمد چه دهی داد سخن در دلِ معنی

این یَم همه جا فاقد از مرز و کران است

پناهنده این کوی

رازها بر لب ما میوه ای از کامِ دل است

لب گشایم به سخن این سخن اعلام دل است

روزها از پی هم داد سخن داده دلم

شهدِ هر گفته که دیدیم ز پیغام دل است

همره باد صبا در نفس صبح و سحر

خوشه چیدیم از این نکته که انعام دل است

خاطر خویش بدین باور و گویا گفتیم

ره بفرجام رساندیم چو فرجام دل است

پیک شادی است که هر دم رسد از جانب دل

این همه غلغله غوغای دل از بام دل است

گفتگوها همه از یار بدل فریاد است

نکته ای هست که بر نقش دل و نام دل است

نه بخود می روم این ره که به همراهی جان

یار با ماست که در شعشعه آرام دل است

آتشی در دل ما شعله زند از همه سو

که خروشان به نظر آمده انجام دل است

سوی احمد نظری کن که دل آسوده شود

که پناهنده این کوی ز آلام دل است

چنگ در عروة الوثقی

این سخندانی و آزادگی آهنگ دل است

نکته ها هست که در شعله فرهنگ دل است

هرچه دل گفت زبان نیز همان شیوه گرفت

حرف آخر همه جا جلوه ای از رنگ دل است

قله معرفت دل ز کلام شرف است

آنچه بر عاطفه هرگز نخورد سنگ دل است

شمع غمخواری دل روشنیِ تیره شب است

رسم دلداری دل چهره بی زنگ دل است

دل آشفته که در سایه ای از خوف و رجاست

هر زمان بگذردش حوصله تنگ دل است

دلِ پر کینه ناحقّ ره ابلیس رود

که سرآسیمه بسوداگری و جنگ دل است

چنگ در عروة الوثقی بزن ای مرد خرد

چو در این رشته سعادت همه در چنگ دل است

هر چه دیدیم بجز شیوه مردان خدا

ره شیطان رود و ماحصلش ننگ دل است

شعر احمد، سخنِ عشق و زبانِ دلِ ماست

تا سخن از دل پر سوز و ز آهنگ دل است

مرز بندی ها

مرز بندی ها چو کاری باطل است

آنچه می سوزد درین سودا دل است

مرز بندی بین هر خرد و کلان

خشت اوّل ریشه هر مشکل است

گر کسی گوید که پیر است ناتوان

نکته دانی نیست اینجا مُهمل است

یا جوان را در نهایت بال و پر

باز گردانیم ما بی حاصل است

پند گویان را بگو در هر روال

جمع گویی مردمان را کامل است

این جوان آن پیر آن دیگر سنین

راست گفتاری به معنا شامل است

این جهان را در خمِ مویی به بین

در نوای حقّ که جانت مایل است

در خطابت امّت بیدار گو

نزد احمد این سخن از عاقل است

بوی غم

باز هم در آسمان بوی غم است

باز هم فریادها سوی غم است

باز هم از ابرهای دیده ها

اشک هایی بر سر و روی غم است

تارهای دل سرودِ غم زند

موج های غم به زانوی غم است

قله های قامت آزادگی

وزنه هایش در ترازوی غم است

باز هم از ناله های چشمه سار

آب ها خونابه در جوی غم است

بگذرد بی های و هوی گریه ها

گرچه دل ها در هیاهوی غم است

کوچه ها در پیچ و خم ها مانده اند

هرچه اینجا هست در کوی غم است

بس گل پرپر بروی دست ما

خاک هم در ناله از خوی غم است

غم نه احمد آسمان را تیره کرد

سال ها، در جان ما بوی غم است

کاروان حقایق

به کاروان حقایق دل شکسته ماست

در آن دیار که بر جان غرور خسته ماست

بدین بهانه به فریاد دل رود به شبی

که در شکوه کشد بال ها چو بسته ماست

من از نگاه دل انگیز آسمان به نهم

چو عهد بسته نپاید که آن گسسته ماست

چو کوی عشق گذرگاه شور ما شده است

که در شرار نهد آنچه باز رسته ماست

بدل مگیر گر از ناله شب شکسته شود

به باغ های جهان تا که لاله دسته ماست

بهار می رسد و باز هم زمان به ره است

به گفت و گوی زبان آیت خجسته ماست

اگر ز اشک تو احمد ز دیده خون بچکد

علاج واقعه ها از دل شکسته ماست

نقطه عقل

باز در حاشیه وادی غم این دل ماست

مشکلِ غمزدگان در غم دل مشگل ماست

باز پیغام گر حادثه ها آمده است

اشک خونین چو شفق از همه کس حاصل ماست

باورم نیست که در آتش غم دل نرود

اندر آن صومعه درد که آن مایل ماست

باز در میکده شور و شرری می بینم

که گرفتار جنون در خمِ آن عاقل ماست

نقطه عقل در این دایره خود حیران است

پای فرزانه آشوب جهان در گلِ ماست

عاشقان را خبر آنست که آشفته ترند

اندر این شعله به پاییز گلِ سنبل ماست

موج سرگشته بدین بحر سرآسیمه دود

تا بسنگین دلی از خویش غمِ ساحل ماست

وای بر حالت مغمومی و مهجوری ما

وای از هیمنه دهر که خود باطل ماست

دستِ احمد همه جا دامن یاران بگرفت

تا غمین تر نشود آنچه ز غم در دل ماست

جان به ایثار

در پسِ پرده ابهام غمی پنهان است

شعله در جان ز غم خاطره جانان است

در پسِ پرده غم هاست شررهای نهان

نه عیان است، بجان و دل ما سوزان است

قصه غصه ما چون شب تار است ولی

طی این مرحله، با یاد خدا آسان است

بیدل افتاده در این راه پشیمان نشود

گل دمد آخر ازین خاک که خارستان است

ناله در کوچ نهان است ببال بسته

چه توان کرد که دل ها به غم زندان است

دل چو بشکست در آن لطف خدا جلوه زند

که بدان شعشعه شیرین سخن عرفان است

جان به ایثار در این راه قدم بنهاده است

بس خطر هست و صلابت چو بدین پیمان است

روزها رفت و بفریاد چه پاسخ دادند

نه گشودند گلِ چهره که او خندان است

حرف دل بود که گفتیم ولی پنهان رفت

گفتِ احمد گهری هست که آن غلتان است

هیجان دل

هرگاه که در عشق دلم در هیجان است

فریاد زنان در گذر این نکته عیان است

غوغای دو عالم بخم موی نگار است

هر لحظه که آسوده نگاهی به میان است

هرگز نگشودیم ز خود درد دل اینجا

هرگز که نگفتیم که غمنامه بجان است

ما ساده ترین راه به غوغا بکشانیم

شوریده دل خویش که هر دم بفغان است

برخیز دلا تا سخن از عشق بگوییم

برخیز و نگر کشور جان امن و امان است

ما ره به تکاپوی در آن کوی گذاریم

تا دل بنماید ره آن کو که نهان است

گفتیم کلامی به قرون ها که بگویید

دلدار بیا جان که سراپای بیان است

مشتاق تر آمد دل ما تا که بگوید

اینجا دل عشاق بدان نام و نشان است

احمد چه کند لحظه بلحظه که سراپای

شوریده دل ماست که در اوج زمان است

منای شکوه باغ

فغان که موسم پاییز و برگ ریزان است

بجان خسته ما غم دوباره مهمان است

شکوهِ باغ دل انگیز در فنا آمد

که این غرامت پاییز خفته در آن است

نگفته ایم و نگوییم رازها را فاش

اگرچه سرّ زمان در دلم فراوان است

بهارِ رفته زمانی دوباره برگردد

نه هر که رفت بدان ره دو دیده گریان است

خزان ز ناله زاغانِ در شتاب آمد

خزان بخاطره ها در زمانه لرزان است

تو آبرو مَبر ای باد سردِ پاییزی

که شرطِ عقل نگهدار حسن پیمان است

غزل سروده دلم تا غم تو بر گویم

چو این شراره به تاوان جان سوزان است

بدانه های نهفته درون خاک نگر

که نسل حاضر و غایب بدان نمایان است

بهانه کرد دلم تا بهار باز آید

که چشم و خاطر احمد به سوی جانان است

شوکت آدم

شوکت آدم بآدم بودن است

شوق عالم تا به اعلم بودن است

عزّت از دیو و پری زین حشمت است

خود سلیمان نام اعظم بودن است

راز دل ها را مگو هرگز چنین

دل نوازی یار محرم بودن است

پرده سیم و زری تا پرده دار

بند دینارت به درهم بودن است

آدمی در انزوا سرگشته جان

در نشان غم بماتم بودن است

دشمنی و کینه توزی سهلِ سهل

در هنر مردی با رحم بودن است

یکصدا در ره فتادن عادت است

همدلی ها رمز با هم بودن است

مرد میدانِ عبادت شو بجان

لیک تقوی شرط اکرم بودن است

خاک در آدم چو احمد مایه شد

شوکت آدم بآدم بودن است

کوچه باغ

کوچه باغ از زندگی ها رفته است

کوچه باغ از دفتر ما رفته است

کوچه باغ در بهاران جلوه گر

آن گلان خوب و زیبا رفته است

کوچه باغ و برگ ریزان خزان

دیده ها را این تماشا رفته است

خوش صدای عاشقان رهگذر

گوش ها را آن نواها رفته است

کوچه باغی در صدای زیر و بم

گه نهان و گاه پیدا رفته است

کوچه باغ زندگی درد آشنا

آشنایی ها از این جا رفته است

کوچه باغی نیست در چشمان ما

شوق ها از چشم شهلا رفته است

هر طرف دیوارهای سربلند

بی محابا رو به بالا رفته است

آن صدای مرغکان خوش نوا

جلوه های خوب دنیا رفته است

آن پرستوهای شورانگیز عشق

از هوای صاف صحرا رفته است

برگ ها و باد کو نجوایشان

گوش ها را شوق نجوا رفته است

زرد رویی ها بعالم مانده است

سرخ رویی ها سراپا رفته است

جان بهر جا خسته و وامانده رفت

زندگی های فریبا رفته است

کوچه باغ احمد دگر افسانه شد

کوچه باغِ مست و شیدا رفته است

یمن باور درویشی

آسوده شد دلم که به غوغا رسیده است

فریاد عاشقی که بر ما رسیده است

پیمانه ریز باده عشقیم تا ابد

جامی ز عشق او چو بلب ها رسیده است

باور مکن که روی بگردانم از وفا

موج وفاست در دل و شیدا رسیده است

هر شب شرار عشق مرا همرهی کند

هرگز نگفته ام که سراپا رسیده است

کارم عبث نبود که مجنون شدم چنین

عشق است و صد هزار قضایا رسیده است

ما را ز مهر گر تو نوازی به لحظه ای

شوق دل است و قصّه بدینجا رسیده است

جانا بلاکشِ غمِ هجرانم و غمین

دلداده را چه سود ز سودا رسیده است

اینک به یُمن باورِ درویشیم به بین

تا بنگری که کار به صحرا رسیده است

گفتم بدین غزل غمِ دل را رها کنم

امّا نشد که درد به امضا رسیده است

سوز و ساز دل

زبان بقامتِ جان سوز و ساز دل شده است

به جلوه گاه چو شمعی نیاز دل شده است

بگریه گفت دلم وصف خویشتن همه جا

بسر رسید زمانی که راز دل شده است

کنون که باده در جام ما نشسته بخون

ازین نشیب بمستی فراز دل شده است

نهفته کی شود این لاله های غمزدگان

چو دست مرحمتی چاره ساز دل شده است

تو سرو ناز بدرد دلم زبانه مزن

که هر شراره ره آوردِ ناز دل شده است

به سوی مسلخ عشقی بجسم پاره روم

بدین نشانه که عمرم دراز دل شده است

تو از بهار طراوت طلب بمحضر دوست

به آبرو بنما در، که باز دل شده است

نهال نورس باغ شباب را بنشان

بدست کوشش جان کان گداز دل شده است

بشوق دل چو به احمد جمال خود زده است

سخن به قامت پیدا نماز دل شده است

سیر زمان ها

امشب سخن عشق زبان را بگرفته است

این شوق دلِ ماست جهان را بگرفته است

امشب ز دلِ تنگ کنم عقده گشایی

یک عمر دل تنگ زبان را بگرفته است

ما را بدر میکده عشق کشانید

کاین موج تمنّاست که جان را بگرفته است

در ساغرِ ما جز ز میِ مهر نریزند

آشوب زمان خرد و کلان را بگرفته است

فریاد ز دل بود که آوای چنان زد

زان تیر ملامت که کمان را بگرفته است

عمر است که در سیر زمان ها بسر آید

چون شرطِ یقین راهِ گمان را بگرفته است

مستیم و رهِ خلوتِ خود را نشناسیم

شوری است بجان ها که زمان را بگرفته است

سودای ترا از خطِّ تدبیر نهفتیم

دل بار دگر شوق نهان را بگرفته است

احمد به تمنّای تو شوریده تر آید

یعنی همه جا رخصتِ آن را بگرفته است

خروش رمز قرآن

گل ایمان بخروش آمده است

رمز قرآن بخروش آمده است

هم نشین دل و غوغای جهان

دستِ پیمان بخروش آمده است

کفر در خوف و هراس است و چنین

شاهدِ جان بخروش آمده است

موج دریا و شهاب فلکی

از شهیدان بخروش آمده است

از کجا تا به کجا ظلم دود

که سما ز آن بخروش آمده است

خیز تا رسمِ دگر ساز کنیم

سروِ بستان بخروش آمده است

سیرت آدم خاکی نه بد است

که ز ارکان بخروش آمده است

دست در دامن خوبان زده ایم

رزمِ میدان بخروش آمده است

ناله احمد چه حزین بود بما

که جهان هان بخروش آمده است

سیرت انسانی

بس فکر عبث در همه جا نآمده رفته است

هشدار که بنیان جفا نآمده رفته است

حقّ در دل آفاق کند جلوه و دانیم

ناحقّ بسراپای خطا نآمده رفته است

بنگر تو به فتوای دل ملتهب خود

هرجا که شتاب است صفا نآمده رفته است

در باوری از تابش خورشید حقیقت

در پرده اوهام وفا نآمده رفته است

سرّ ازلی بود که بی جلوه توحید

هر کس که زند دل به هوی نآمده رفته است

در ساغر ایام ننوشید خطا را

زهر است که دم از بر ما نآمده رفته است

در سیرت انسانی تو زهد بکام است

در موج گنه جان دغا نآمده رفته است

گفتیم بگیریم بکردار زمان را

دیدیم که یک لحظه بپا نآمده رفته است

یک نکته بجانست که عالم به عیان است

در باطل دل درّ و بها نآمده رفته است

در میکده عشق بود مست خدایی

با شعله به جان درد، دوا نآمده رفته است

احمد سخنی گفت به آسودگی دل

تا در نگری چون ز چرا نآمده رفته است

آوای عشق

خانه را بی محبّتی برده است

عشق ها زین بهانه افسرده است

کاروان در سکوت غم آمد

شعله ها سرد و خامش و مرده است

با زمستان سرد همراه است

آنکه یک عمر خون دل خورده است

نگشایید فصل دیگر را

چون دل از درد خویش آزرده است

نکته دانی دگر مکن با ما

که سر از غم دلم برآورده است

دیدم آن لاله را که با داغ است

دیدم آن نرگسی که پژمرده است

خون دل خوردم و نظر کردم

در جهانی که چنگ بفشرده است

باز آوای عشق دل خواهد

باز دلدار دل ز ما برده است

خاطراتی گزیده احمد گفت

دل گل عشق را بپرورده است

زلال عشق

رمزِ صفا چه شد که وفا هم نمانده است

آن عشق و شور و حال بما هم نمانده است

یاران آبرو همه رفتند و جز سکوت

دیگر کسی به خاطره ها هم نمانده است

باور کنی که بار دگر شعله ای زند

از آن شرار رشته پا هم نمانده است

دیگر زلال عشق تلؤلؤ نمی کند

دیگر بجز خزان ز هوا هم نمانده است

در بیکران که شوق دل از دیدنش بود

الوان لاجورد سما هم نمانده است

پویندگان عمر بدان علّت آورند

جز ناله های درد صدا هم نمانده است

خار وجود هست و دگر از شکوه صبح

در شوق روزگار رجا هم نمانده است

یارب به سوی مهلکه ها دل نشسته است

گویی که در وجود صفا هم نمانده است

احمد، خزانه های جهان از گهر تهی است

جز ذات آن وجود بقا هم نمانده است

نهالِ شکسته

صد خرمن درد است نهالی که شکسته است

سوزنده تر از نار، وفایی که گسسته است

با بال و پَر بسته درین دشت رهاییم

ای وای کجا رو کند آن مرغ که بسته است

هجران چه بلایی است که سوزد دل ما را

دل زار فتاده است که بی روی تو خسته است

باز آی که در قافله آوای تو خالی است

بازآی که ایام بنام تو خجسته است

با پای طلب وادی هجران تو دیدیم

با وصل تو مشتاق دلان سوی تو دسته است

بی زمزمه عشق نجویم رهِ دل را

آسوده نشستیم که آسوده نشسته است

احمد بسراپای بمشتاقی دل رفت

هرچند که در میکده چون جام شکسته است

همره طوفان

موج این دریا به طوفان همره است

شوق های ما به جانان همره است

روزها را همدمی با روشنی

روشنی را مهرِ تابان همره است

دسته گل هایی ز باغ دوستی

ژاله را از چشم یاران همره است

خنده از موج سحرگاهانِ عشق

در فلق با اشک غلطان همره است

زندگی هنگامه شوق دل است

پیشتازان را نهان جان همره است

در نوازش های موج هر نسیم

برگ های سبز لرزان همره است

با وفاداران کوی هر شهید

دست های بسته پیمان همره است

همرهی در همرهی ها زد گره

ابرها را باد و باران همره است

غمگساری های احمد از دل است

گرچه او را خشم طوفان همره است

راهِ ما

باز کن دفتر ایام چو خونخواهی هاست

سر بنه بر شرف عشق که آگاهی هاست

باز کن فصل دگر تا که بانجام رسد

آن حدیث کز شرر شعله گه گاهی هاست

کربلا را سخن عشق بلب ها چو رود

از دلِ ماست که زین نکته به دلخواهی هاست

هر طرف شهدِ کلامی است که از خرد و کلان

در خمِ دایره مهر که افواهی هاست

راهِ ما راهِ درازِ غم دیرینه ماست

گر درین کار زمان بر سر کوتاهی هاست

باورِ ما دلِ ما گفت که آتشکده است

گرد شوقش همه جا بر سر این راهی هاست

از چه احمد سخنِ خویش بفرجام نهفت

آتش سینه برون از نفس آهی هاست

ضیافت گه جانان

ماهِ رمضان است و بهارانِ دعا هاست

هرجا ز دلِ سوخته آهنگ و دلِ ماست

ماهِ رمضان است و ضیافت گه جانان

هر سو نظر خاطره انگیز در اینجاست

سودای دعا بر لب و جویای اجابت

در باور آسوده دلان شعله پیداست

ماهِ رمضان است و مبارک به زمان ها

برنامه قرآنی آن بر همه زیباست

دیگر نه هوای دل بیهوده نمایان

دیگر نه نمایی ز هوای دل و دنیاست

آوای دل انگیز مناجاتِ سحرها

بر جان و دل سوختگان یکسره غوغاست

در تزکیه نفس شتابی است به جان ها

تا بگذرد از خطّ گنه آنکه بسوداست

ماه رمضان است و قرار دل عاشق

عشق است و زبانِ دل شوریده به آواست

برخیز که از کف رود این شوکت پر شور

برخیز که در کومه دل هیمنه برپاست

احمد چه شتابان طلبد شوق دعا را

ماه رمضان است و بهارانِ دعاهاست

جای تو خالی

من آنجا نشستم که جای تو خالی است

نواها ز آوایِ نای تو خالی است

من آنجا نشستم که در قبله گاهش

زمین از غرورِ نمای تو خالی است

من آنجا نشستم که تر گشته از خون

که جز دل، بما جلوه های تو خالی است

تو در انتهای ستیغی بلندی

که در ما غرورِ همای تو خالی است

تو در خلوتِ پُر فروغی نشستی

بحسرت در اینجا صدای تو خالی است

نگفتی که دل های ما را شکستی

نگفتی که آخر سرای تو خالی است

نگفتی که فریاد تکبیر اینجا

ز پژواک یاران ندای تو خالی است

نگفتی که تو پرچم آبرویی

درین آبروها لوای تو خالی است

نگفتی که دلجوی این عاشقانی

که اینجا و آنجا صفای تو خالی است

نگفتی که در عمق آن خون و آتش

نفس در نفس ها هوای تو خالی است

تو فصل پر از خاطراتی دریغا

که در چشم احمد لقای تو خالی است

بگریخت

فغان که لاله این باغ هم ز ما بگریخت

هر آن که دید دلم را بدین نوا بگریخت

به هر که رو کنم از ناله ام به تنگ آید

از آن زمان که ز ما بخت پا بپا بگریخت

چو نقش کوه به فرهاد گریه آغازید

قرار ابر هم از جان این سما بگریخت

بیا به خلوت دل تا که دردِ دل گوییم

بیا که بر سرِ ما شور آشنا بگریخت

پسند خاطرم از نوبهار می آید

چو رسم شوق ز غوغای مبتلا بگریخت

به آبرو بسپاریم جانِ خود را ما

بدان نشان که نشان های نابجا بگریخت

به تیشه های خیالم چو نقش ها زده ام

که هر غرور بدین حال و این هوا بگریخت

خلاف رأی دلِ ماست بیوفایی ها

چو از وفای سرودیم بیوفا بگریخت

به ناله های تو احمد زمانه بی تاب است

دریغ و درد که دانایی از جفا بگریخت

قصه ما

هنوز قصه ما بر سرِ زبان ها هست

به پیچ و تابِ زمان شعله های پیدا هست

هنوز شوق دل ما به شور می جوشد

که ره گشای به جان هست و وه چه زیبا هست

نهان نگشت به آفاق قصه غم دل

هنوز ذائقه ها تلخ تر به معنا هست

چه گفته ایم که کار زمان به زیر و بم است

چه کِشته ایم که فصل درو مهیّا هست

حرام باد به این دل اگر خلاف کند

که سوی میکده ها مستیِ سراپا هست

هنوز غم ز فراق رخی بجان آید

هنوز داوری دهر بی خدایا هست

هلا به خال و خط این جهان نشو مایل

چو در فریب جهان هست و بی مدارا هست

سراب زندگی آخر عیان شود به دو چشم

که در جریده دل روزگار بی ما هست

دلم به خالقِ عالم گشاده رو باشد

که شوق آخر احمد سرای عقبی هست

با پای طلب

تا با سر شوریده به جانان نظرم هست

هرگز تو مپندار که از خود خبرم هست

دیری است که شیدایی ما ورد زبان است

دیری است که جانانه فقط در نظرم هست

سر بر در درگاه بصد ناله نهادم

غوغای جمالش همه جا سایه سرم هست

باز آی که فریاد دلِ خون شده بینی

باز آی که فریاد دگر بر دگرم هست

آواره هر وادیم و غیر تو ما را

فریاد رسی نیست فغان ها اثرم هست

با پای طلب می روم و کعبه نمایان

بس خار بجانست ولیکن سفرم هست

هنگامه این مشغله هرجا، به زبانست

تا خوشه عشق است بجانم ثمرم هست

با دَرد کشان ما به تمنّای جمالیم

در بحر وجودیم و بسودا گهرم هست

احمد ز خیالی غم عالم به دلش رفت

شب ناله زنم هر دم و شاهد قمرم هست

قدرتِ پرواز

آنگه که ترا قدرت پرواز عیان هست

صدها نگهت در خم این شوق جهان هست

آنگه که بآوای تو شور است بشادی

بس گوش بآوای تو در اوج زمان هست

ای وای اگر بال تو بشکسته پر آید

آنگاه بجانت همه آه است و فغان هست

هر کس به زبانی کند اعلام برائت

این رسم گدازان زمان است و بجان هست

در هیمنه خاطره ها یک سر سوزن

هرگز نه خلاف است و نه یک ذرّه نهان هست

اندر یمِ دنیای کران ها بکران ها

جز مرد خدا هر که تو بینی که چنان هست

در عمق وفا مرد خدا آید و گوید

هر نکته عیان است نه حاجت به بیان هست

می گویم و می شویم و این رسم زیان بار

همواره درین گفته به تعجیل زبان هست

احمد تو ز پند دل شوریده سخن گو

تا خلق بدانند، گرفتار غمان هست

بباغ حُسن تو

به شبچراغ گل روی او نگاهم هست

بدین امید بدان بارگه پناهم هست

چو او سپیده آرام بخش جان ها شد

من آن شبم که سراپرده سیاهم هست

دلم که با گهر عشق او هم آغوش است

ز انتظار به شیرین زمان گواهم هست

چو من بحسرت ایام درد هجرانم

بسی فغان بلب و درد و سوز آهم هست

بدین امید گشودیم دردِ دل اینجا

که چشم لطف تو امیدِ گاه گاهم هست

اگر بچهره زردم نشانه ای دارم

در آن نشانه ز کوی تو خاک را هم هست

بباغ حُسنِ تو گر جلوه ای ندارم من

به یُمن مقدم تو رونق گیاهم هست

بدرد غربت ما دانه دانه اشک است

که روز حشر گواهی بداد خواهم هست

بروز حادثه احمد بدامنی آویخت

به سوی دوست، چو جبرانِ اشتباهم هست

خونین دلم آخر

در دام بلا مرغ دلم بال و پرش نیست

هر سو نگرت بارقه ای در نظرش نیست

غوغای من از ناله جان سوخته ای بود

خونین دلم آخر که کسی هم سفرش نیست

برداشتم آن درّ گرانمایه معنی

بگذاشتم اندر قدمی کان اثرش نیست

کابین جهان جان شد و در وسوسه دهر

سود دگری جز غم دل بهره ورش نیست

تا باد خزان بر گل سوسن وزد اینجا

جز رنگ خزان یا سخنِ مختصرش نیست

زان داغ که بر لاله زد ایام چشیدم

در داغ نشانی ز دلِ خون جگرش نیست

تکرار زمان است که تکرار گرم کرد

شوق دگرم یا اثرم در خبرش نیست

در تلخی لبخند بجان آمده ای بود

آن نکته که دیدیم کسی در گذرش نیست

احمد غمِ ما را سخن شعر شناسد

گفته است و شنیدیم زبان دگرش نیست

همه رفتند

همه رفتند و بجز خاطره ای با من نیست

چه کنم آن گلِ خوشبوی در این گلشن نیست

لحظه ها را همه با درد عجین می بینم

دل خونین به فغان است چو از آهن نیست

لب دریا به نگه موج خروشان باشد

هرچه گفتند کلامی و دلِ ایمن نیست

من که با خار و خس دور زمان می سازم

گرچه ویران تر از این دور و زمان مسکن نیست

باور از جان شد و دیدیم غمِ سنگین را

ساغر زهر ز غم جز دلِ مرد افکن نیست

گفتم آسوده کنم با غزلی آتش دل

نتوانم که زمان همره ما روشن نیست

جز رهِ قادر منّان رهِ دیگر نروم

که ره خرد و کلان قابل بر گفتن نیست

ز گنه پای کشیدن عسل شیرین است

چو سرانجام گنه جز اثری ریمن نیست

می کشم بار غم خویش چو احمد هر جا

که بدانند بجز خاطره ای با من نیست

جانِ در طلب

عشق است که پروانه جان در طلب اوست

در آتش دل شوق نهان در طلب اوست

عشق است که فریاد بگوش همگان است

هر گوشه بهین جان جهان در طلب اوست

این بحر که در شورش و غوغاست ز عشق است

در خاطره هایی ز کران در طلب اوست

دردانه این عشق به آوای من و توست

شوریده دل ما بعیان در طلب اوست

هر جا که خدا مهر دلی را به جهان داد

با همرهی از مهر دلان در طلب اوست

شیدایی ما ورد زبان است و به معنی

خون نامه عشق است و بیان در طلب اوست

هر روز و شبی در گذران عمر فنا رفت

بی عشق که طی شد به گمان در طلب اوست

در شور و شعف قاطبه خلق برآنند

جان منتظر عشق و فغان در طلب اوست

احمد گهر عشق به فتوای جهانی

در باور ما جمله کسان در طلب اوست

کیست در جان ها

کیست در جان ها که عشق و شور اوست

در شکوفایی گلِ منصور اوست

کیست در جان ها که فریادی زند

در شب تاریک یلدا نور اوست

کیست در جان ها که باورهای ما

چون بهاران دلکش و مسرور اوست

کیست در جان ها که دل شیدا کند

شعله ها بر قلّه های طور اوست

کیست در جان ها که در هنگامه ها

راحتی بخش دل مقهور اوست

کیست در جان ها که آهنگ شتاب

روز سستی در دل معذور اوست

کیست در جان ها که شرطِ معرفت

در شعور آدمِ مغرور اوست

کیست اینجا و به هر جای زمان

جلوه ای از خالق مشکور اوست

کیست یاران او که اوج فکر ما

هر چه بالاتر رود مستور اوست

کیست یاران او که در جان و دل است

از همه نزدیک تر گر دور اوست

هر کجا عشق است احمد همره است

یاد دلدار است و عشق و شور اوست

عشق است

عشق است و خروشان دل ما در شرر اوست

غوغای جهانی است که در گرد و بر اوست

عشق است که فریاد زنان می رود آخر

هر گوشه نشانی است که از بام و در اوست

عشق است که از آب بآتش بکشاند

شوریده دلی را که نهان از نظر اوست

عشق است و گدازنده عقل است به هر جای

دیوانه او در همه جا هم سفر اوست

عشق است و عیان است بسودای زمانه

افراشته بر قامت افلاک سرِ اوست

عشق است که هر سالک آشفته سر اینجا

اندر خم هر کوچه قدم در گذر اوست

عشق است که آسوده دل از نقطه پایان

مسرور گذشته است که رمز ثمر اوست

عشق است و زبان من و تو قاصر آنست

تا نکته زند بر شرری کز اثر اوست

احمد نه بفریاد نه از ناله رهایی است

عشق است و جهان یکسره اندر شرر اوست

ای هلال ماهِ رحمت

ای هلال ماه رحمت چشم و دل روشن ز توست

این بهارِ آرزوها این جهان گلشن ز توست

این ضیافت گاه حقّ بر مردمان روزه دار

باورِ انسان بشوق و جان و دل ایمن ز توست

در بلندای عبادت های مردان خدا

هم نوای صوتِ قرآنی نوای من ز توست

روزها لب بستنِ ما رمز و رازی دیگر است

لب چو بستم از گنه بر جان ما بستن ز توست

در شبِ قَدْرت ملایک در طواف بی مجال

گرد شمع حضرت باری بجان، متقن ز توست

بهترین ایام عمری ای مهِ نیکو خصال

پاک جانی های ما در کسوت آهن ز توست

چون کلام اللَّه نازل در دلِ شب های توست

هرچه گویم اندکی باشد که یک ارزن ز توست

هم مبارک روزهایت، هم مبارک در شبی

هر دعایی ای مهِ نیکو ز دل گفتن ز توست

آب هست و تشنگی امّا ز آن لب بسته ایم

طبق فرمان، تا بجان آید گلِ مأمن ز توست

پهنه گیتی بفسق ناکسان آلوده است

هر که شد نیکو عمل با پاکی دامن ز توست

صبر احمد ذرّه ای از محتوای این مه است

ای مبارک مه جهان را چشم و دل روشن ز توست

همسایه درد

دیدیم که شیطان همه جا اوج تکاپوست

دیدیم که شیطان به عیان رسم هیاهوست

دیدیم و سرانجام درین شیوه بتکرار

برنامه شیطان صفتان دست فرا روست

در تارک تاریخ نشسته است و به تقدیر

آن شیوه درندگی اذناب بدین سوست

بر خاطره ها نکته زنانیم اگر ما

سودای عجیبی است که بد حالت و بد خوست

مرز بدی و خوبی و هنگامه دنیا

از میمنه و میسره فریاد کران جوست

صد خوشه درد است و بهمراه زمانه

از آمده و رفته مشامی است بدین بوست

احمد غم خود گوی که تدبیر چنین است

همسایه دردیم، که این درد نه نیکوست

غرور رفته ما

زمان دگر نه بمستی نه التهاب بجانست

ز خود کنار نمایم که صد عذاب بجانست

غرورِ رفته ما چون همیشه در بدر آمد

بدیده کی رود آخر چو آن سراب بجانست

چرا به باده مهر و وفا حواله نکردم

که دل خمار شود مستی از شراب بجانست

کجا شدند حریفان بساغر و میِ دل ها

رخ چو ماه ز ساقی چو ماهتاب بجانست

مگر بخلوتِ دل با تو رازِ چاره بگویم

که این هوای ز دل ها بچشم خواب بجانست

بخطّ جاده انصافِ دل کسی نرسیده است

بحسرتم چه کنم این مسِ مذاب بجانست

سؤال آمده بر لب خیالِ باطل ما بود

که بی بهانه گذارد غم جواب بجانست

بیا و رسم جوانمردی زمانه بسوزان

گرین فسانه دهد مهلتم خطاب بجانست

که شعله زد بگلستانِ عشق تا بگشاید

جهان بفاصله دل که زین خراب بجانست

حذر کنید عزیزان ز صحبت بدِ ناکس

که ریب و رنگ بالوان در نقاب بجانست

بهار اوست که احمد ز دل بدو بشتابید

بمژدگانی دل ها که این شباب بجانست

شوق دیده

غمی که باور ما بود همدمم بنشست

درین زمانه وارونه محرمم بنشست

بشرط عشق گزیدم دل ندیم بلا

بلا به خانه دل پیش ماتمم بنشست

خمار جان بسرانگشت می برد دل ما

نوای ساز غمش سوی عالمم بنشست

شکوفه ها ز خزان دل بمرگ می سپرند

خزان به خاطره های مسلمم بنشست

ز احترام تو ای تشنه کام دشت بلا

بما غرور بجان از محرمم بنشست

زمین بشرم خود این قصه را نهان چه کند

زمان به غصه اولاد آدمم بنشست

بسوز و ساز غم رخنه کرده در دل ما

بجان شراره پیدای در همم بنشست

نهیب دست سلیمان به دیو وسوسه هاست

که اسم اعظمش از نقش خاتمم بنشست

صفای عشق چو احمد وفا ز جان طلبد

بشوق دیده دل سوز اعظمم بنشست

آه ندامت

آه ندامت است که زان بغض ما شکست

عهدی گسسته بود که از ابتدا شکست

با عشق دوست جان به تمنّا نشسته است

دل بیوفا نبود که از بی وفا شکست

دام لقای اوست که ما را گرفته است

دست جفای اوست که بر جان جفا شکست

چشمم به انتظار و دریغ از ره دراز

خاری نهفته رفت که ما را به پا شکست

خندان چو آن گل است که در موج هجرت است

بیگانگی چو کرد دلِ آشنا شکست

تاوان غفلت است که از جان برون رود

این آهِ حسرت است که سقفِ سما شکست

بر گوش دل رسید که آن یار دلنواز

چون بی هوا گذشت دلم بی صدا شکست

ما را بهانه است بدین حال و این هوا

اشکم بخون نشست که دل نابجا شکست

احمد رها نکرد ترا دامن از وفا

آن بی وفا چه کرد دل از انتها شکست

جام عافیت

چو جام عافیت از دست ما فتاد و شکست

مرا زمانه بدامانِ خود نهاد و شکست

به دست تنگی ما چون زمانه شاهد بود

بروزگار دگر دستِ ما گشاد و شکست

به رهن باده نهادیم چون همه غمِ دل

غرور آمده را دل بباد داد و شکست

مگو به کسوت ما رنگ و ریب ها نرسد

بنای غفلت دل رفت در فساد و شکست

به خنده ها و فسانه تو دل مبند و نخند

که بس مرید زد دلِ مراد و شکست

بدین نماست ره و رسم آسمان بزمین

که از سما به زمین هر چه در فتاد و شکست

ماهِ مبارک

ماه مبارک رمضان آمده ست

راه گشایی به جنان آمده ست

تزکیه کن نفس ز موج گنه

خاصه که این ماه از آن آمده ست

لاله به گلزار عبادت بنه

گل به گلستان جهان آمده ست

آمده قرآن به مبارک شبش

کان رمضان است و چو جان آمده ست

ماه عبادت مَه خود ساختن

بخت جوان گشته جوان آمده ست

تا به سخن گفتنم آید زبان

ذکر و دعایم بزبان آمده ست

بانگ دعا می رسد از هر طرف

دل به شعف بانگ اذان آمده ست

بنده صالح به تکاپوی دل

در رهِ معبود روان آمده ست

زنده بسی دل شود از نور حق

تا رمضان بر همگان آمده ست

دردِ مرا چاره کند بی گمان

قدرِ دعا در رمضان آمده ست

پایگه احمد و زان در پناه

بر رمضان مویه کنان آمده ست

کویر درد

چشم هایم در تمنا خو گرفت

تا نگاهی در سراپا خو گرفت

دست هایم در نوازش های دل

همچو نیلوفر ببالا خو گرفت

رازهایم از لب درماندگی

در کلامِ خود به الا خو گرفت

جان ما در شعله های نیمه شب

در تبی سوزان ز غوغا خو گرفت

ناروَن میعادگاه شوق ما

آشنا، با مهر دل ها خو گرفت

داستان زندگی افسانه شد

خواب ها در دیده ما خو گرفت

بستر دل تشنه رود زمان

در کویر درد اینجا خو گرفت

تک درخت راهِ ناپیدای دل

خود ز تنهایی به صحرا خو گرفت

تا مرا احمد خیالِ روی دوست

دل در این سودا بفردا خو گرفت

اغوای شیطان

عشق را شیطان باغوا مدتی از ما گرفت

بی قراری های ما را از دل شیدا گرفت

سوی مال و جاه ما را برد با سنگین دلی

ریشه های بی ثباتی جابجا مأوا گرفت

خسته جان بودیم و در شولای غفلت های خود

هر قدم در انزوا پیدا و ناپیدا گرفت

پیشترها عشق بود و خلوت شب های ما

باده های مهر هرجا آیتی والا گرفت

رشته های نامرادی از تکامل می گسست

نکته های شوق و عرفان ریشه در غوغا گرفت

صبر ما در منتهای شوکت دل می نشست

سرفرازی های ما در جلوه ها بالا گرفت

عشق پیدا بود و شیطان منقلب آسیمه سر

در تکاپوها ز نومیدی سر اندر پا گرفت

سوی مرداران رها شد حرصِ خنّاسان دون

دست ملعون لعنتی دیگر درین سودا گرفت

رخصتی در باورِ ما آمد و هر صبح و شام

در نهایت خوشه ایمان از آن معنا گرفت

بال پرواز دعا تا بارگاهِ قدس بود

شهپر قدّوسیان این نکته در ایما گرفت

برگ سبز و حالت درویشی دل جلوه کرد

تیغ تیز معرفت در پیر هم برنا گرفت

صحبت از لا بود و در سودای الاهای دل

دست های شوقِ عصیانگر خمِ الا گرفت

عشق بود و همدلی ها در صفای خاکیان

خاک بودن صفتی از طارم مینا گرفت

عشق بود و هر مریدی بر مراد خود رسید

عشق بود و شوکت از دنیا و مافیها گرفت

عشق بود و درگه خاصان بامید وفا

عشق بود و مرزهای مهر را یکجا گرفت

بی حصار هر منی بشکن غرور و سرکشی

این حصار سیم و زر زندانی از دنیا گرفت

نیست آوایی دگر جز عشق، احمد پیش ما

عشق را شیطان باغوا مدتی از ما گرفت

فراق مادر

مادر چه غم انگیز جدا شد گلِ رویت

سرگشته ایام و رها شد گلِ رویت

مادر به تکاپوی بدنبال تو گشتیم

فریاد، گرفتار جفا شد گلِ رویت

اینجا نه هوایی است که با بوی تو باشد

سودا زده از عطر هوا شد گلِ رویت

مادر غمِ هر روزه ما درد فراق است

با ناله در بغضِ صدا شد گلِ رویت

بر چهره ام آن اشک وداعت چه عزیز است

در راه وفا چون که فدا شد گلِ رویت

اینجا چه صفایی است که آغوش توام نیست

اینجا همه در بند و بلا شد گلِ رویت

مادر سر بی سرور ما بسته درد است

درد است که فارغ ز دوا شد گلِ رویت

روزم سخن مهر تو، شب ناله همآوا

بنگر ز کجا تا به کجا شد گلِ رویت

دیروز ز مهر تو چه شادان دلِ ما بود

امروز به آهنگ عزا شد گلِ رویت

دیری است که دامان محبّت ز تو خالی است

دیری است که در آه ز ما شد گلِ رویت

احمد سخن شعر تو در مایه غم رفت

مادر به غمِ خاطره ها شد گلِ رویت

پیک وفا

چون پیک وفا رخصتِ پرواز بما داد

پیدا و نهان شوکت اعجاز بما داد

مردان خدا جز به حقیقت نشتابند

آن شعشعه عشق چنین راز بما داد

دستی که به تقصیر، دعا را بکف آرد

در سوز در آمیخته آواز بما داد

آسیمه سرانند درین میکده عشق

آسوده دل این نغمه که دمساز بما داد

پروانه آن شمع که می سوزد و گوید

این لاله پر داغ چه طنّاز بما داد

این خاطره بنشست عیان در دلِ تنگم

زآن شعله که در چهره غمّاز بما داد

احمد بدل سوخته در جلوه یار است

آن جلوه که هر جا غم پرواز بما داد

مسلمین

مسلمین عیدتان مبارک باد

با شکوفایی دل از ارشاد

در بهار طراوتِ قرآن

می گذاریم شوق جان بنیاد

صبحگاهان شکوفه ها بازند

هر زمان شور عشق ها آزاد

نکته ها را ز عید باید گفت

تا شود جان و دل ز غم ها شاد

دل نهادیم در ضیافت حقّ

جان گذاریم شور را فریاد

روزه داران در صفا خوش دل

بر شتاب زمانه ها خوش باد

در قبول آید این عبادت ها

سر بکوبد دعایشان بیداد

جانتان در سلامت دائم

سبزه زارِ جمالتان آباد

با شکوفایی دل از ارشاد

مسلمین عیدتان مبارک باد

بر بلندای زندگی پر شور

که رسد از کلام حقّ امداد

احمد از شوقِ عشق باید گفت

تا بیاموزد این دل از استاد