مشخصات کتاب

سرشناسه : میردامادی،سید محمود، 1336 -

عنوان و نام پدیدآور : دانشگاه عاشورا و ظهور/ نویسنده سیدمحمود بحرالعلوم میردامادی.

مشخصات نشر : قم : بهار قلوب ٬ 1393.

مشخصات ظاهری : 66 ص. ؛ 10×19 س م.

شابک : 24000 ریال : 978-964-9967-09-7

وضعیت فهرست نویسی : فیپا

یادداشت : کتابنامه به صورت زیرنویس.

موضوع : حسین بن علی (ع)، امام سوم، 4-61ق.

موضوع : محمدبن حسن (عج)، امام دوازدهم، 255ق -

موضوع : عاشورا

موضوع : عاشورا -- تاثیر

موضوع : مهدویت -- انتظار

رده بندی کنگره : BP41/5/م9د2 1393

رده بندی دیویی : 297/9534

شماره کتابشناسی ملی : 3618723

اشاره

دانشگاه عاشورا و ظهور

نویسنده: سیّد محمود بحرالعلوم میردامادی

بسم الله الرحمن الرحیم

تقدیم

این کتاب سفرنامه کوچکی است که برای مسافران معنوی کربلا و منتظران مولا تالیف شده است .

ثواب این نوشته اولا به روح مطهر امام هشتم حضرت ابالحسن الرضا علیه السلام و ثانیا به صابره ی راه خداوند متعال زینب کبری سلام الله علیها تقدیم می گردد.

بسم اللّه الرحمن الرحیم

این نوشته را در یک سفر تبلیغی در محرم الحرام 1426 ه-.ق فراهم نموده ام.

اگر چه ظرف زمانی این نوشته تاریخ مذکور است ولی گاه به روز الست و عالم ذر برگشته و گاه از روزِ اولِ خلقتِ انسان و سخن ملائکه و پاسخ خداوند متعال، سخن گفته ام، گاهی به وقایع عاشورا 61 ه-.ق اشاره داشته و گاه از ضربه زدنهای منافقین به دانشگاه عاشورا در این زمان یاد کرده ام.

معمولاً در سفر، کتابی که برای نوشتن، مأخذ باشد

وجود ندارد امّا کتاب فطرت، قلب و دل انسان، انسان را اگر فاقد انسانیّت نباشد به لبیک گفتن برابر حق وادار می کند و دروس قرآنی، حدیثی و تاریخی را متذکّر می گردد.

به هر حال آنچه می بینید از دل برخاسته و با سوز نوشته شده و مقصدی جز سوز دادن به دل ها و سرعت بخشیدن به حرکت رهروان دانشگاه عاشورا و منتظران ظهور مولا ندارد.

و سلام بر آنکه عاشورا را دانشگاه می داند و منتظر ظهور مولا است.

قم - مرکز جهانی حضرت ولی عصر (عج)

سید محمود بحرالعلوم میردامادی

اینجا امسال تاسوعا با جمعه مطابق شده است، تاسوعا روز نهایت مظلومیت اهل البیت(علیهم السّلام) در کربلا، و جمعه روز قرارداد بشر و تعهد انسان است درالست» که با آن بزرگواران وفادار بماند.

تاسوعا، روزِ نامه آوردن شمر برای عمرسعد و جمعه، روز امضا کردن نامه ی وجود، که هستی خود را فدای یار کند.

«تاسوعا» ضد «جمعه» گردید، ظلمت مقابل نور.

مگر «اِذا نُودِیَ لِلصَّلوةِ مِن یَومِ الجُمُعَه»⁽¹⁾را نخوانده ایم؟

«فَاسْعَوا اِلی ذِکْرِ اللّه» را یاد نداریم، مگر پیامبر(صلّی الله علیه و آله وسلّم )، مذکِّر نیستند، یادآور، یادآورِ روزی که جمع خلق به خداییِ خداوند متعال و رهبری اولیاء، «بله» گفتند!

بشر، قبل از این در زبانش «بلی» داشت، چه شد، در تاسوعا بلاآفرین برای امام مؤمنین گردید.

«فَاذْکُروا ءالآءَ اللّهِ لَعَلَّکُم تُفلِحُونَ»⁽¹⁾

را نگاه کنید؛ «نِعَم» چیست؟ «آلاء» کدام است؟

کدام نعمت بالاتر از آن چراغی است که خداوند متعال «لَقَد مَنَّ اللَّهُ عَلَی المُؤمِنِینَ إذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولاً... »⁽²⁾را برای آن بکار برده است؟

نعمتِ «مصباح الهدی و سفینة النجاة» را خداوند اوّل بار به رُخ ملائکه کشید.

«...إنِّی اَعلَمُ مَالا تَعْلَمُونَ»⁽³⁾این روز را می فرمود، روز تاسوعا و عاشورا، که اوج عبودیّت و نهایت بندگی انسان، فوق فوق و خیلی بالاتر از بندگی و تسبیح ملائکه، جلوه گر شده است.

انسان، مثلاً عباس بن علی(علیهماالسّلام)، که ابوالفضائل است، پدر برتریها، برای باطل عبوس است. شمشیرش شعار«جاءَ الحقُّ وَ زَهَقَ الباطِل»⁽⁴⁾سر می دهد، بازوانش

«فَقاتِلوا اَئِمَّةَ الکُفر»⁽¹⁾را اجراء می کند، چشمانش «فتَبارَکَ اللّهُ اَحْسَنُ الخالِقین»⁽²⁾را یاد می آورد، پیشانیش «مِنْ اَثَرِ السُّجود»⁽³⁾را معنی می نماید، لبانش به امر «سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الاَعْلی»⁽⁴⁾توجّه دارد، سیمایش سیمای صدّیقین و کلامش کلام ابرار است، صورتش صورت علی(علیه السّلام) را در جنگ اُحد و خندق و خیبر به یاد می آورد، سیرتش سیرت رسول خدا(صلّی الله علیه و آله وسلّم ) را به نمایش می گذارد.

«...إنِّی اَعلَمُ مَالا تَعْلَمُونَ»⁽⁵⁾

نمی بینید ابوالفضائل را؟! نمی دانید مقام او را؟

همه ی شهدا بر او رشک می برند، شما فساد سقیفه و

سفک دماء مدینه را می بینید و به ریسمان ستم و طناب دار که برای یار و میثم تمار آماده می کنند نگاه می کنید!.

شما به درب سوخته، و چهره های از شرارت برافروخته، تازیانه مغیره و اربابانش نظر دارید!

شما آب بستن معاویه و یزید و ستم ستمگران عنید صفین و کربلا را می بینید، امّا بر روح بالا و بلند اولیاء من و بر روحیه ی استوار و با استقامت مقربان من اشراف

ندارید.

«...إنِّی اَعلَمُ مَالا تَعْلَمُونَ» علی(علیه السّلام) نفسِ رسول(صلّی الله علیه و آله وسلّم ) و زوجِ بتول(علیهاالسّلام)، را کجا می توانید بشناسید آن چنان که هست.

مدینه را بدون فاطمه(علیهاالسّلام) بررسی می کنید «أَتَجْعَلُ»⁽¹⁾می گوئید؟ نمی دانید گل بی خار، یاس معطّر نورانی زهرة الزّهراء(علیهاالسّلام) چه مقامی دارد؟

در مورد کربلا بدون امام و دور از ابوفضائل قضاوت می کنید!!

تاسوعا دو تابلو دارد، یکی تابلوی موافقت با «جمعه، روز الست»، و دیگری تابلوی مخالفت با «جمعه»، همان که شما می گویید.

صدای العطش العطش، شما را آزار می دهد، شما طاقت ندارید طفلان خردسال بیت رسالت را تشنه ببینید؛ ولی چه خبر دارید از ساقی، که با روحیه ای بلند و بالا به طرف آب می رود، می خواهد آب بیاورد ولی دستانش را قطع می کنند و این فداکاری در تاریخ انسانیّت می ماند.

یا مَلائِکَتی! «...إنِّی اَعلَمُ مَا لا تَعْلَمُونَ» می دانم

نمازگزار کیست، شما فقط فساد گویندگان «قَالُوا لَم

نَکُ مِنَ المُصَلِّینَ»⁽¹⁾را می بینید؛ آن ها که همراه آل محمد(علیهم السّلام) حرکت نمی کنند، از مصلّین نیستند نمازگزار واقعی را ببینید، عباس(علیه السّلام)، آثار سجده بر پیشانیش آشکار می گردد و در اثر پیروی از امام زمانش نمازگزار واقعی به حساب می آید.

فلاح واقعی برای انسان ها است، هم آنان که پیرو «الَّذینَ یُؤمِنُونَ بِالْغَیبِ وَ یُقِیمونَّ الصَّلاةَ... »⁽²⁾هستند.

اقامه ی «صلاة» را می دانید چیست؟ تطبیق ظاهر و باطن.

شما سؤال می کنید که چرا فساد؟ چرا خون ریزی؟ این کار، کار آن هایی است که نماز را اقامه نمی کنند ممکن است نماز بخوانند، ولی ظاهر نمازشان و الفاظ صلاتشان با باطن و قلب شان دوگانگی دارد.

«إیَّاکَ نَعْبُدُ» می گویند، «فقط تو را می پرستیم»!

ولی حکومت و مُلک ری را در سر می پرورانند.

«إیَّاکَ نَعْبُد» می گویند امّا برای درهم و دینار دنیا

فساد می کنند و خون ریزی به راه می اندازند.

ولی شما به اقامه کنندگان نماز نگاه کنید، به ابوالفضل(علیه السّلام)، به کربلائیان. «إیَّاکَ نَعْبُدُ» می گویند و راست می گویند. امان نامه ی دشمن را رد می کند، چرا که «إیَّاکَ نَعْبُدُ» را از قلب و جان می خواند، حتّی آب را رد می کند.

به دریا پا نهاد و خشک لب بیرون شداز دریا

فتوّت بین جوان مردی نگر غیرت تماشا کن

آب را نمی چشد، وجودش برای امام حسینu آب می شود، خود آب می شود.

«... و أَنزَلنا مِنَ السَّمآءِ مَآءً طَهُورا - لِّنُحییَ بِهِ بَلْدَةً مَّیْتًا وَ... »⁽¹⁾

هم پاک و پاکیزه است و هم قلوب مردم و اندیشه ی حق جویان را سیراب می کند و به انسان ها تعلیم

جوان مردی و ایثار می دهد.

«مَالا تَعْلَمُون» ملائکه، چه می دانید؟ مگر بنا ندارم افراد استوار در طریقت اهل البیت(علیهم السّلام) را ماء غدق بنوشانم؟

چرا فقط تابلوی ظلمت، تابلوی ضد جمعه و ضد جوان مردی را نگریسته، از تابلوی نور بی خبرید؟

تابلوی اسماء را بنگرید؛ حتی به آدم هم می گویم «اُنْظُرْ اِلی ساقِ عَرْشی» اسماء پیامبر و اهل بیتش! «لَولاهُمْ لَما

خَلَقْتُکَ».

گر نبودی میل و امید ثمر

کی نشاندی باغبان بیخ شجر

بحث اساتید جداست. بحث شاگردان این مکتب است، ابوالفضل(علیه السّلام)را نگاه کنید...

«شعر»

به یاد کربلا امشب نمایم من سخنرانی

به عشق ساقی طفلان کند طبعم غزل خوانی

سپه سالار اهل جِد، شجاعت را همی واجد

برای رب بسی ساجد گرامی پور عمرانی

بوَد مُجریِّ «قَدْ قامَت» ز قید نفس دون راحت

برای ظالمین آفت، شهید راه یزدانی

وجیه پیشگاه دین، دعایش را بسی آمین

توسّل بر رهش تمکین، شفیع باب رحمانی

بود رمزش عزاداری، به سرعت رو سویش آری

«أیا کاشف!» به لب جاری، بود او فخر ایمانی

بود درسش همه غیرت، به راه حق همه نصرت

سراسر زندگی عزّت، مشو غافل از او آنی

به نازم روح باز او، یَدَینِ کارساز او

توسّل برمزارش جو، وزیر عشق ربّانی

ابرمردی است با قدرت، معلّم در ره همّت

وزیر شاه با صولت، مُضیف بزم عرفانی

صفا دارد بسی کویش، جمال مرتضی رویش

چرا بشکست بازویش به ظلم عبد شیطانی؟

بگریَم من از آن ساعت، که قدِ سروِ «قَدْ قامَت»

خمید از دیدن آفت، شکست آن ظَهر سلطانی

سکینه اَلعطش خواند، همه چشمان به ره ماند

چرا سقّا نمی آید، کجا شد حیدر ثانی؟

سکینه با پدر می گفت، لبان خشک او بشکفت:

عمو آبی برایم جست، رود احساس عطشانی؟

شهنشه هم جوابش داد، عمود خیمه را بنهاد

ز ظلم ظالمین فریاد، کجا شد روح انسانی؟

که یعنی بی علمدارم، ز بعد او گرفتارم

به دل عشق وِرا دارم، فُتوّت را بود بانی

به قربان وفای او، کند «کوچک» ثنای او

بوَد شعرش رثای او، به لطف حی سبحانی

چه می گویم؟! امروز تاسوعا است!.

عدّه ای مخالف جمعه راه می روند، در تدارک آتش اند که فردا آتش به خیمه ها بزنند! بر خلاف وعده، خدا و پیامبر را نفی می کنند و امام را به بیعت با یزید، امر، و از مبارزه با او نهی می نمایند.

وعده چه بود؟ قبول ربوبیّت حق تعالی، رسالت پیامبر(صلّی الله علیه و آله وسلّم ) و امامت ائمّه(علیهم السّلام) ، «یا أیُّهَا الَّذین آمَنوا أوفوا بِالْعُقود... »⁽¹⁾

چرا عهدها و عقدها را شکستند، چرا سنگ بر پیشانی امام زده، قلب او را خستند؟

ملائکه، این کارزار را می دیدند، امّا از کارزار خوبان به خوبی آگاه نبودند، کارزار عقل و شهوت! زمانی که عقل بر شهوت پیروز گردد و زمانی که انسان در امان

خدا، دست در دست امین اللّه، امان یزید را مردود شمارد، زمانی که بشر «ماء مَعین» ⁽¹⁾و ولایت «امام مبین»⁽²⁾را به آب فرات نفروشد و غربت«بئر معطَّله»⁽³⁾را در نظر گرفته از آب گوارای آن سیراب گردد، آن زمان انسان «خَیرٌ مِنْ المَلائِکَة» می گردد و ملائکه در محضر چنین انسانی تا قیامت به خدمت مشغول اند.

«مَالا تَعْلَمُونَ»

تاسوعا و آب بستن و صدایِ العطش را فقط می بینید و می شنوید؟ عاشورا را ببینید که عَلم دار، عَلم داری می کند، طواف را ببینید، مگر شب قدر است که عباس به دور امام طواف می کند، نماز و نماز طواف را می خواند؟.

کفّ العباس را بنگرید، مقداری دورتر، از اسب افتاده است تا نماز طواف را بخواند.

فرق، بسیار است. کدام یک از شما این چنین طواف داشته اید؟ تشنه شده اید؟ شما کارزار را ندیده اید و سنگ جفا نخورده، مَلَک بوده اید؛ برای همین می گویم «إنِّی اَعلَمُ مَا لاتَعْلَمُونَ» اینجاست که شما باید خادم خدّام الحسین(علیه السّلام) باشید و به قلب زائرین

کفّ العباس(علیه السّلام) و حرم با صفایش صواب بیندازید تا آنها ثوابها و بهره های فراوان ببرند و با حکومت عباس بر نفس، حکم برانند و بر تهاجم دشمن، لعن ابدی بخوانند.

در میان سرداران اسلام و شهداءِ راه فضیلت و ایمان، مقامی مانند مقام عباس(علیه السّلام) پیدا نمی کنید.

چرا که عبودیّت، جوان مردی و پای مردی او در زمان حُجج من، یعنی علی و حسن و حسین(علیهم السّلام) به نمایش نهاده شده، و به ویژه در تاسوعا و عاشورا به اوج خود می رسد.

کدامین شهید است که چنین نسبی داشته باشد؟ فرزند امام علی(علیه السّلام) تمام وجود از علی سرچشمه گرفته و در مسیر، استوار می ماند تا به اعلی علیّین می رسد.

مادرش ام البنین(علیهاالسّلام) منتخب است تا شهیدی منتخب به دنیا آورد، برادر امامَین الحسن و الحسین(علیهماالسّلام)، ولی خود را خادم می داند و راستی به امامَین خدمت می نماید.

عموی بزرگ و بزرگوار نُه امام، به دست کدامین شهید چند امام بوسه می زنند؟

«مَالا تَعْلَمُونَ»! که نهمین امام از نسل امام حسین(علیه السّلام) به خروش شما علیه فساد و خونریزی پاسخ می دهد.

به دعای مضطر، ظاهر می گردد و انتقام اعدا را می گیرد.

یکی از وجوه اشتراک قیام الحسین(علیه السّلام) و قیام المهدی? این است که تمام، آن روز یعنی روز ظهور، اقامه ی نماز می کنند.

«اَلَّذینَ اِن مَّکَّناهُم فِی الأَرضِ أَقَامُوا الصَّلَوةِ وَ... »⁽¹⁾تمام زمین اهل نماز می شوند، نماز واقعی که شرط صحّت را دارد طبق فقه اهل بیت: است و شرط قبول را هم دارد، چون با قبول رهبری امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) همراه

است. نمازشان نماز است، مانند نماز شهدای کربلا، اقامه است نه خواندن تنها، تطبیق ظاهر و باطن است، جسم بی روح نیست، قلب دارد، روح دارد، نمازی که شما ملائکه به تعجب می اُفتید، مانند نماز عاشورائیان.

خواهید دید و خواهید شنید «إیَّاکَ نَعْبُدُ وَ إیَّاکَ نَستَعین» عباس و حبیب و مسلم را. راستی راست

می گویند و در قلبشان همین می گذرد: «إیَّاکَ نَعْبُدُ وَ إیَّاکَ نَستَعین»، و الّا چرا عباس(علیه السّلام) این همه ایثار می کند؟ چرا وعده های دشمن را مردود می داند؟ چرا حبیب و مسلم فرار نمی کنند؟ مگر نمی دانند فردا چه خبر است؟

ای ملائکه! شما به نماز فاسدین و مُفسدین فی الارض نگاه می کنید، و به آن که در حال مستی نماز صبح را چهار رکعت می خوانَد، به آن که نماز می خوانَد و فساد و خونریزی هم برایش عادت می گردد و از آن لذّت می برد، شما از زمان ظهور بی خبرید.

زمان ظهور دیدنی است «...یَعْبُدونَنِی لایُشْرِکُونَ بِی شَیْئًا وَ مَن کَفَرَ... »⁽¹⁾فقط مرا می پرستند و از شرک خبری نیست، جامعه بدون ریا، سلامت فکر و اندیشه و سلامت اقتصاد و جهان مادیّات را در بر دارد.

آن روز اصل، تصحیح فکر و عقیده است، بر اساس عنایت ولیّ من، مهدی(عجل الله تعالی فرجه الشریف) فکرها بالغ می گردد، بشر به رشد فکری دست پیدا می کند، آن وقت ببینید چه می شود!

البته جهان، جهان اختیار است، این ها به جبر در دانشگاه مهدوی نام نویسی نکرده اند؟ این ها مجاهدین