مشخصات کتاب

سرشناسه:ماهنامه موعود،1376

عنوان و نام پدیدآور:شماره 4 - مهر و آبان 1376/ ماهنامه موعود

ناشر چاپی : ماهنامه موعود

مشخصات نشر دیجیتالی:اصفهان:مرکز تحقیقات رایانه ای قائمیه اصفهان ۱۳90.

مشخصات ظاهری:نرم افزار تلفن همراه ، رایانه و ماهنامه

مهدی علیه السلام تک سوار دشت عشق و ما...

مهدی علیه السلام تک سوار دشت عشق و ما... «موعود» به همراه نسیم بهاری، بسان بادصبا از همه کوچه ها و لابلای درختها گذشت و وارد صحن اطاق محقرمان شد. همه گوشه ها و زوایای آن را گرفت، چنانکه بناگاه همه تاروپودمان مملو از عطر نسیمی جانفزا گشت. دنیا رنگ دیگری یافت و همه بود و نبودمان . به راه افتادیم، با همه توش و توان که جز قلمی و کتابی چندنبود. با تجربه ای دراز از پس دو دهه کار قلمی و فرهنگی در این پهنه خاک. چشم جز عنایت او را نمی دید و روی نیاز به آستان کسی جز او نبردیم، الا آنکه از باب تذکار، عرض احوال کردیم تاشاید از خوان گسترده موعود که نام مبارک مهدی صاحب الزمان ارواحناله الفدا زینت بخش آن بود دیگران را نیزبهره ای حاصل آید. بسیار اندیشیده بودیم که چه امری می تواند پادزهر همه سموم منتشر در میان نونهالان و جوانان باشد. سمومی که غرب بیمار از طریق نشر فرهنگ و توسعه مدنیت آلوده اش درمیان همه ملل و ساکنان سرزمینهای اسلامی می پراکند تا آنکه واسپس نقد و تحلیل مبانی فرهنگ و تمدن مغرب زمین و نحوه دست اندازی استعمار و استکبار بر حیات فرهنگی و مادی مسلمین خود را رویارو با «موعود» یافتیم. و این آغاز راه بود. چشم به آن شهسوار شیرین کار و پیک پی خجسته ایمان و رستگاری دوختیم و تکلیفی که با عنوان یک مسلمان شیعی مذهب، یک فرزند انقلاب و ساکنی در این وطن اسلامی بر دوش احساس

می کردیم. چه، اعتقاد به موعود» خونی است در میان رگهای آنان که ماندن در طریق عاشورائیان را پذیرا شده اند. رمق پاهای خسته همه سلحشوران کربلای ایران. «موعود» تکیه گاه همه مردان و زنانی است که همواره در خود اندیشیده اند که «چه باید کرد»؟ باید موعودی بود، به موعود اندیشید و کبوتر دل را در آسمان او به پرواز درآورد تا از بادهای گزنده و مسموم درامان ماند. باید به «موعود» اندیشید و گام در سرزمین او نهاد تا همه گردهای رخوت و سستی عارض بر پاها و دستهافرو ریزد. باید به «موعود» اندیشید تا دانست در وقت انفعال چه باید کرد . چه، مهدی علیه السلام عصاره تمامیت تشیع است. همنام محمد صلی الله علیه وآله وسلم ، فرزند علی علیه السلام، منتقم حسین علیه السلام و ذخیره رب الارباب و ودیعه اوست. مهدی علیه السلام، روح بزرگی است که در هیچ ظرفی نمی گنجد تاچه رسد به آنکه در ملکیت هیاتی و انجمنی درآید. وجود مغتنمی است که تمامی یافته ها ، همه تمناها و تمامیت گذشته و حال و آینده را در خود دارد. مهدی علیه السلام ، همه زمان ، همه مکان و همه پهنای اندیشه ها را درمی نوردد تا به انسان وامانده درس آزادگی ، سنت بودن و طریق شدن را بیاموزد. دستگیر همه مضطران دوران است. همو که می خواند و اجابت می کند، دعای هر داعی و خواهش هر خواهشگر را، ومی آموزاند که در وقت غیبت خورشید چگونه باید زیست تا زیبنده نام «منتظر» شد؟ چگونه باید ساخت بنایی را که انسان منتظر در تمامیت عظمتش حیران جلوه خداوندی شود؟ چگونه باید پوشید، جامه انتظار را تا از منکران مهدی علیه السلام بازشناخته شد؟

چگونه باید در صحنه حیات حاضر شد تا کیان سرزمین اسلامی در امان ماند؟ چگونه باید تعهد هر طاغوت مستکبر را از گردن باز کرد تا در وقت، حضور پذیرایمان شود؟ چگونه باید به تمامیت استکبار و تمامیت اعتقاد و ادبی که دل را می میراند و آدمی رابه بند می کشد گفت «نه . مهدی علیه السلام تمامیت وجود شوق منتظریست که در کناره جاده انتظار پا به پای فقیه دوران و ولی شیعیان مسافر خودرا چشم به راه است. مهدی علیه السلام خود محمد صلی الله علیه وآله وسلم است که می آید. رحمة للعالمین، تک سوار دشت عشق که دلدادگان را صلا می دهد و«موعود»، دفتر همه آرزوی ما و شماست. همه آنچه که گفته و یا می گوییم اما; ای همه موعودیان! به همان سان که نوشته ایم، دفتر موعود، صفا و لطف حضور شما را طالب است. در کنار سفره گسترده ای که جمع شما و اعلام نامتان ،تراوش قلمتان و دست سخاوتمندتان گرمترش می سازد و گذار از راه دراز انتظار را سهل . والسلام سردبیر

دختر بهشتی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم)

دختر بهشتی پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) وقتی رسول محبوب من به خانه درآمد، انگار خورشید پس از چهل شام تیره ، چهل شام بی روزن، چهل شام بی صبح از بام خانه طلوع کرده باشد، دلم روشنی گرفت و من روشنی را زمانی با تمام وجود، باتک تک رگها و شریانهایم احساس کردم که نور حضور تو را در درون خویش یافتم. آن حالات، حالاتی نبود که حتی تصور و خیالش هم از کنار ذهن ودل من عبور کرده باشد. کودکی دررحم مادر خویش با او سخن بگوید؟کودکی در رحم مادر خویش خداوندرا تسبیح و تقدیس کند؟ من شنیده بودم که عیسی

شوی آسمانی چه می فهمیدند چیست؟ به خانه بازگشتم، با درد زایمان رفتم و با دو درد زایمان و تنهایی بازگشتم. آب ، اما در دل پیامبر تکان نمی خورد که او دو دست در آسمان داشت و دو پای در زمین. هر چه من بی قرار بودم او قرار وآرامش داشت. هر چه من بی تاب ترمی نمودم او به من سکینه بیشتری می بخشید!؟ ناگهان دیدم که در باز شد وچهار زن بلندبالا و گندمگون که روحانیتشان بر زیبایی شان می افزود داخل شدند. که بودند اینان خدایا؟! یکی شان به سخن درآمد که : - نترس خدیجه ! ما رسولان پروردگار توایم و خواهران تو. آنگاه که من قدری قرار و آرام گرفتم گفت: - من ساره ام همسر ابراهیم،پیامبر و خلیل خدا. آن دیگری که دلنشین سخن می گفت و تبسمی شیرین بر لب داشت گفت: - من مریم دختر عمرانم، مادرعیسی پیامبر و روح خدا. - آن سومی که نگاهی مهربان ومحجوب داشت، به سخن درآمد که : - من آسیه ام ، دختر مزاحم.همسر فرعون که به موسی مؤمن شدم. و دریافتم که چهارمین زن که صلابتی کم نظیر داشت کلثوم ،خواهر موسی است ، پیامبر و کلیم خدا. گفتند: خداوند ما را فرستاده است تایاریت کنیم در این حال که هر زنی به زنان دیگر محتاج است، سپس ساره در سمت راستم نشست ، مریم درطرف چپم، آسیه در پیش رویم وکلثوم پشت سرم. من آنجا - نه خودم - که مقام وقرب تو را در نزد خداوند بیش ازپیش دریافتم و با خودم گفتم: - ببین خدا چقدر این فرزند رادوست می دارد که قابله هایش راگلهای سرسبد عالم زنان انتخاب کرده است. تو را نه بدان سان که مادران ،حمل خویش می گذارند بلکه بدان فراغت که مادری کودکش را ازآغوش خود به

آغوش مادری دیگرمی سپارد، به دست آن چهار عزیزسپردم. ... و تو پاک و پاکیزه ، قدم بدین جهان گذاردی، طاهره مطهره! و مکه از ظهور تو روشن شد و جهان ازنور حضور تو تلالو گرفت. ده حورالعین که هم اکنون نیز ازبهشتیان دیگر بی تاب ترند برای دیدار تو، به خانه فرود آمدند، هرکدام با ملاحت خاصی در چشم وطشت و ابریقی در دست. آب کوثر رامن اول بار در آنجا دیدم و تا نگفتندکه آن آب است و کوثر است من ندانستم، همچنانکه تا پیامبر نفرمودکه تو زهره ای و خدا نفرمود که توکوثری من ندانستم. فرمود پیامبر که به آفتاب اقتداکنید و از او هدایت بجویید وآنگاه که خورشید غروب کرد به ماه و آنگاه که ماه پنهان گشت به زهره وآنگاه که زهره رفت به دو ستاره فرقدین . و در پاسخ هویت این انوارهدایت، پیامبر فرمود: من خورشیدم ، علی ماه است وفاطمه، زهره و حسن و حسین علیهما السلام دو ستاره فرقدین. و وقتی خدا به رسول من وعالمیان وحی فرمود: انا اعطیناک الکوثر. من فهمیدم که تو کوثری و هیچ مادری، دختری به خوبی دختر من نزاده است. آن بانوان گرانقدر تو را به آب کوثر شستشو کردندودردوجامه ای که از بهشت آمده بود، - سفیدتر ازشیر، خوشبوتر از مشک و عنبر -پیچیدند. و اکنون که تو اسماء رافرستاده ای تا آن کافور بهشتی راءبرای رحلت و رجعتت به بهشت آماده کند، اکنون که بهترین جامه های خویش را برای ملاقات باخدا بر تن کرده ای ، و اکنون که رو به قبله خفته ای و جامه ای سفید بر سرکشیده ای و به اسماء گفته ای که پس از ساعتی بیاید و ترا صدا کند و اگرپاسخی نشنید بداند که تو به دیدارپدر نایل شده ای، اکنون ... اکنون من به یاد آن

جامه های بهشتی و آن آب کوثر و آن لحظه های شیرین تولدت افتادم که تو برای اقامتی چند روزه از بهشت به زمین می آمدی و اکنون که آخرین لحظات حیات دردآلوده ات سپری می شود چون مرغ پر و بال مجروحی که از قفسی هجده ساله رها می گردد به سوی ما پر می کشی. دخترم!بتول من که خدا تو را درمیان زنان بی مثل و همتا ساخت.بتول من ! دختر دل گسسته ام از دنیا!دختر آخرتم! دختر معادم! دختربهشتی من! بتول من که خدا ترا ازهمه آلودگیها منزه ساخت! عزیزدلم! خدا تو را چند روزی به زمینیان امانت داد تا بدانند که راز آفرینش زن چیست؟ و رمز خلقت زن درکجاست؟ و اوج عروج آدمی تا چه پایه بلند است. می دانم، می دانم دخترم که زمینیان با امانت خدا چه کردند، می دانم که چه به روزگاردردانه رسول خدا آوردند، می دانم که پاره تن من را چگونه آزردند،می دانم ، می دانم ، بیا! فقط بیاوخستگی این عمر زجر آلوده را از تن بگیر! ملائک بال در بال ایستاده اند وآمدن تو را لحظه می شمردند. حوریان ، بهشت را با اشک چشمهایشان چراغان کرده اند. بیا و بهشت را از انتظار درآر. بیاءو در آغوش پدرت قرار و آرام بگیر. سلام بر تو! سلام بر پدرت وسلام بر شوی همیشه استوارت.

همه مثل هم همه مثل ...

همه مثل هم همه مثل ... ... واسپس روزگاری که نام بسیاری از مردان بزرگ چونان حکیم «ناصر خسرو قبادیانی ،«ابن بطوطه و «سعدی شیرازی برتارک آن سالها می درخشد ، هنوزهم وقتی سفرنامه های باقیمانده ازایام ماضی را می خوانیم حتی، سفرنامه سیاحانی که طی یکی دوقرن گذشته عرصه زمین را زیرگامهای خود پیموده اند، پیش روی خود، جهانی را نظاره می کنیم که مملو از تفاوت، رنگارنگی و تنوع اند.تنوع شهرها ، پوشش ها، ادوات وابزار ، آداب و رسوم و سنتهای فرهنگی که

هر یک از آبشخورویژه ای سیراب شده اند. همین امر،حکیمان و عارفان و سیاحان اهل ذوق را وامی داشت تا شال بر کمربسته و با گیوه کشیده رنج راه ومشقت سفر را بر خود هموار کنند، تاشاید از این رهگذر، ره توشه ای بزرگ از معرفت ، جهان شناسی وسیر در آفاق و انفس فراهم آورده باشند. آثار بزرگ اندیشمندانی چون ناصر خسرو» و «سعدی مشحون از اینهمه دریافت ، دیدار و خاطره است، بدان سان که چشم بر بسیاری از دقایق و ظرایف نهفته در پهنه زمین گشوده می شود. هیچ اندیشیده اید که چرا امروزه همه شهرها و بلاد منتشر در روی زمین، از منتهاالیه صحاری اریزوناگرفته تا افریقای جنوبی و از آنجا تاکراچی و سیدنی کم و بیش یکسان ویک شکل اند؟ شاید پاره ای تفاوتهای جزیی مثل نوع پلها،رنگ آمیزی دروپنجره هاو یا جدول بندی خیابانها و چراغهای آویز در میان شهرها متفاوت باشندلیکن، همگونی دهشتناکی میان همه پایتختها و به تبع آنها شهرهای کوچک و بزرگ عالم به چشم می خورد. در دیار خودمان هم همین است،براحتی می توان اسم شاهرود را برکرمانشاه نهاد و نام کرمانشاه را برنیشابور، مشروط به اینکه ، در این میانه باقیمانده آثار تاریخی گذشتگان مثل مسجدها، برجها وکاروانسراها را بردارید. آنچه می ماند چند خیابان است وعمارتهای یک شکل ، جامه های همگون مردمان، مهمانسراها وهتلها و چند پارک و شهربازی باانواع آب نماهای رنگارنگ که مردمان یک شکل و یک قدو قواره رابه سوی خود جلب می کند وپاساژهای رنگارنگ و فروشگاههای زنجیره ای. به قول معروف، «به هرکجا که روی آسمان همین رنگ است.» همه کشورها، شهرها، محله ها وخانه ها حتی انسانها و آرزوهایشان هم یکسان و یک شکل اند. اسباب ووسایل و حتی نحوه زندگی یک شهروند اهل کراچی همان است که در گوشه ای دیگر مردی سیاه یاسفید شبانگاه بر مبلمان خود تکیه می دهد،سوسیس می خورد،کوکاکولامی نوشد و در عین خستگی در حال دیدن

فیلمی که از تلویزیون پخش می شود به خواب می رود. همه این ساکنان منتشر، بی آنکه بدانند و یا بخواهند، بسان هم به جهان می نگرند. از تمامیت حیات خود یک خواست واحد دارند و همگی با باز کردن پیچ رادیو محلی خود ازشنیدن خبری انگشت به دهان می گزند که، در آن طرف کره خاک مردی ساکن مالزی یا سنگاپور. و یاهر دو با خواندن گزارشی حیرت می کنند که یک مرکز واحداطلاع رسانی آن را بر روی آنتنهای یک شکل و یک قواره نهاده در پشت بامهای یک شکل و یک قواره مردم این کره خاک فرستاده است. اینان ، گاه با ساده اندیشی تمام خود را در پوشیدن جامه ها مختارمی پندارند اما، درست آنگاه که پیراهنی را می خرند و با شادی و یابی تفاوتی به صحن خیابان می آیندناظر لباسهای یک شکل، کفشهای یکدست، کتهای یک قواره دیگرهمشهریهای خودند. کوتاهی و بلندی قدها و یا لاغری و چاق بودن آدمهاست که کمی درنوع رنگ و اندازه جامه دیگرگونی ایجاد کرده ورنه چنین می نماید که همگی از یک سوپر مارکت بزرگ ویکی از فروشگاههای زنجیره ای منتشر در میان شهرها خرید کرده باشند. برای یک معمار ساکن ایتالیافرقی نمی کند که در کجا و برای چه کسانی خانه می سازد، به همان گونه که برای دانشجوی رشته معماری یکی از دانشگاههای فلورانس فرقی نمی کند که پس از فراغت از تحصیل به کجا می رود. او یاد گرفته است تاالگویی واحد را برای همه مردمی که دیگر از خواسته ای واحد برخوردارشده اند به کار برد. به همان راحتی که می تواند در هر جای این پهنه خاک زندگی کند. جوانان گویی تابلوهای سیاری هستند که بی آنکه مزدی دریافت کرده باشند، تولیدات شرکتها وکارخانه های کشورهای غربی را به نمایش گذارده اند. [ Marllboro ],[ Sony ],[ Puma ],[ Addidas ] وصدهانام دیگر،نقش آفرین جامه های جوانانی اند که به خیابان می آیند وکفش و کیف و شلوار خود را، بی مزدو منت در

اختیار دستگاه تبلیغاتی تولیدکنندگان اروپایی می گذارند. به همان سان که خانه ها،چشمهای ساکنانشان را با انواع محصولات فرنگی می آرایند تا زنان خانه دار و مردان بچه دار، درآشپزخانه های باز و بر صندلیها وکرسیهای منقش غذای مهیا شده کدبانوی منزل را که برگرفته از میان بورداها و کتابهای آشپزی ترجمه شده اند، صرف کنند. شهرسازان و معماران نیز،برجها را زینت بخش شهرهاشان می سازند تا با متجمع ساختن انبوهی از مردمان در میان قفسهای آهنی و سنگی، پیشرفت و تمدن شان را به رخ دیگران بکشند. همگی در مسابقه ای باورنکردنی شرکت کرده اند تا جام پیروزی را ازدست داوران فرنگی بربایند. قالیهای رنگارنگ و منقش از میان صحن اطاق به چارچوب قابها کشیده شده اند و صندلیها و میزها درصحن اطاقهایی با کف سرامیک ومنور از نور آباژورها خودنمایی می کنند تا این انسان تهی از خود وگریزان از سؤالهای اساسی ، درغفلت تمام شبی را به سر آورد ودیگر بار به صحن شهر گسیل شود. «همسان سازی دیگر از هیات طراحی مزورانه در ذهن دشمن خارج و تبدیل به آرزویی بزرگ دردل آدمیان شده است. مسابقه عجیبی برای متشبه شدن به غربیان در بین همه ساکنان ربع مسکون درگرفته است. چنان می نماید که دستی پنهان با شعبده بازی همه سالهای جوانی و همه هویت وفرهنگ این ملتها را به یغما برده است که بی آنکه بخواهند و اراده ای داشته باشندمبلغان،مصرف کنندگان و فروشندگان محصولات کمپانیهای دولتهای استعماری اند و بی آنکه بدانند، هادم همه ابنیه ایمان ورستگاری. هیچ اندیشیده اید که چراکودکانمان بازی نمی کنند؟ بله! آنهابازی کردن را فراموش کرده اند.اینان تماشاکنندگان منفعل بازی بزرگان اند و در واقع بازی خورندگان صحنه گردانان پشت پرده. اینان همه رفتن، آمدن، نشستن،خوردن، خفتن، گفتن و دیگر اعمال ومناسبات خود را از میان الگوهای به تصویر کشیده شده دستگاههای ارتباط جمعی می گیرند و آن را درصحنه بزرگ شهر به نمایش می گذارند تا از قافله تمدن عقب نمانند. سالها پیش «آلدوس هایکسلی داستان خیالی «دنیای