مشخصات کتاب

سرشناسه : آقابابایی، مهدی، ۱۳۶۲ -

عنوان و نام پدیدآور : دانستنی های علمی پیرامون ریش و ریش تراشی/ مولف مهدی آقابابایی.

مشخصات نشر : اصفهان: نورالحیات، ۱۴۰۱.

مشخصات ظاهری : ۷۲ ص.؛ ۱۴/۵×۲۱/۵ س م.

شابک : ۲۵۰۰۰۰ ریال: 978-622-94323-6-5

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

یادداشت : کتابنامه: ص. ۷۲.

موضوع : ریش -- جنبه های مذهبی -- اسلام

Beards -- Religious aspects -- Islam

ریش تراشی -- احادیث

Shaving -- Hadiths

ریش تراشی

Shaving

رده بندی کنگره : BP۲۵۲/۴۵

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۶۳۶

شماره کتابشناسی ملی : ۸۸۳۳۶۵۲

اطلاعات رکورد کتابشناسی : فاپا

اشاره

دانستنی های علمی پیرامون ریش و ریش تراشی

مولف مهدی آقابابایی

بسم الله الرحمن الرحیم

اهدا :

به محضر حضرت بقیه اللّه الاعظم امام زمان حضرت حجة بن الحسن المهدی صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

و به مادر شهیده شان ،ام الائمه ، شفیعه روز محشر، ملکه اسلام ، صدیقه شهیده حضرت فاطمه زهرا (علیها السلام) .

فهرست

مقدمه 9

فصل اول: تاریخچه ریش گذاشتن 11

الف: ریش در شریعت حضرت موسی (علیه السلام). 11

ج: کسانی که دستور تراشیدن ریش داده اند: 12

د: احترام ریش نزد درویشان: 13

و: داشتن ریش سیره انبیا (علیهم السلام) و دانشمندان اروپایی 13

فصل دوم: آیا قرآن اشاره ای به حرمت ریش تراشیدن کرده است؟ 15

فصل سوم: احادیث پیرامون ریش و ریش تراشی 19

بخش اول: احادیث در مورد ریش گذاشتن 19

حدیث اول: ریش گذاشتن دستور خداست 19

حدیث دوم: ریش زینت حضرت آدم (علیه السلام) و فرزندان ذکور اوست 20

حدیث سوم: ریش گذاشتن عزت مرد است 20

حدیث چهارم: ریش نشانه مرد بودن و سبب عزت آقایان است 20

حدیث پنجم: بر خلاف مشرکین باشید 21

حدیث ششم: اندازه ی ریش 22

بخش دوم: احادیث در مورد تراشیدن ریش 22

حدیث اول: تراشیدن ریش از مصادیق مثله است 22

حدیث دوم: تراشیدن ریش سیره مجوسی هاست 22

حدیث سوم: عمل قوم لوط 23

حدیث چهارم: تراشیدن ریش همراه با مسخ شدن 23

حدیث پنجم: دلیل حرمت ریش تراشی 23

بابیت و وهابیت تراشیدن ریش را جایز می دانند 24

بخش سوم: منافع شانه کردن ریش ها 25

14 فائده شانه کردن ریش 25

ریش ها را نشسته شانه کنید 26

کمتر از حد عرفی نبودن 26

دعای وقت شانه کردن 27

فصل چهارم : ریش تراشی از نظر دانشمندان و پزشکان 29

1- سخنان دکتر « ویکتور ژورژ» 29

2- سخنان دکتر (یعقوب صروف) و (فارس نمر) 29

3- مجله «المقتبس» 30

9-ریش تراشی جماعتی در انگلستان 30

5- تیغ کشیدند به ریش های تمامی کارکنان راه های آهن 31

6- شیوع ریش تراشی در کشورهای غربی 31

7- بعضی از پزشکان فرانسوی می گویند: 32

8- «هانسدریش» آلمانی می گوید: 32

9- «دکتر خوش منش»: 32

10- «دکتر صائبی» 33

11- جریان کارخانه تیغ سازی 33

نتیجه گیری 34

فصل پنجم: ریش تراشی از نظر روان شناسی 35

سؤال: چرا عده ای از ریش گذاشتن فرار می کنند؟ 36

چند نکته بسیار مهم 37

فصل ششم: فواید ریش گذاشتن از دیدگاه علم پرشکی 39

1: مسدود کردن اشعه یووی 39

2: یک فیلتر طبیعی 39

3: کمک به جوان ماندن 40

4: چین و چروک کمتر 40

5: کاهش احتمال ابتلا به بیماری های لثه ای 40

7 : جلوگیری از عفونت های باکتریایی 41

8: گرم نگه داشتن صورت و گردن در زمستان 41

10: کاهش علائم آسم و آلرژی 42

فواید ریش که مردان از آن بی خبرند 42

حفاظت از پوست در زمستان 43

مقابله با اشیای خارجی 43

به تعویق انداختن ظهورعلائم پیری 44

حفاظت از سلامتی 44

فواید ریش گذاشتن برای سلامتی از نظر اسلام 45

۱. ریش از شما در برابر سرما محافظت می کند 45

۲. ریش بر هویت شما به عنوان یک مرد تاکید می کند 45

۳. ریش معضل التهاب ناشی از اصلاح با تیغ را برطرف می کند 46

۴. ریش همچنین محافظ طبیعی نور خورشید است 46

۵. ریش باعث می شود در نظر زنان جذاب تر جلوه کنید 47

۶. ریش سلامت پوست صورت را بهبود می بخشد 47

۷. ریش همچنین پتانسیل آن را دارد که آلرژی ها و آسم را کاهش دهد 48

۸. ریش همچنین هویتی مشخص و متمایز برای شما فراهم می آورد 48

۹. ریش در واقع پوست شما را جوانتر می سازد 48

۱۰. ریش از عفونت های باکتریایی و آلرژی های احتمالی پیشگیری می کند 49

ریش گذاشتن شما را سالم تر می سازد ! 50

1: از بیمار شدن جلوگیری می کند 50

2: عفونت را کاهش می دهد 50

3: علائم آسم و آلرژی را کاهش می دهد 51

4: نشانه های پیری را کم می کند 51

5: از پوست در برابر نور خورشید محافظت می کند 51

فصل هفتم: شارب (سبیل) 54

الف: نوشیدن آب با سبیل بلند از لحاظ بهداشتی 54

روایات 55

ب: عاقبت بلند نگه داشتن سبیل در کلام رسول الله(صلی الله علیه و آله) 56

فصل هشتم: تراشیدن ریش دیه دارد 59

دیه آسیب رساندن به ریش 59

فصل نهم: جویدن مو و امراض آن 61

فصل دهم: داستانی آموزنده 63

الف: بعضی از مراجع صریحاً فتوای به حرمت دادهاند. 65

ب: بعضی از مراجع بنابر احتیاط واجب قائل به حرمت شدهاند. 66

فصل دوازدهم: فتاوی مراجع عصر حاضر 67

سه استفتاء درباره ریش و ریش تراشی 68

سؤال 1: تراشیدن ریش و ماشین کردن آن که به نحو تراشیدن باشد چه حکمی دارد؟ 68

سؤال2: آیا برای رشد بهتر ریش و یا به واسطه احساس خارش می توان آن را تراشید یا با ماشین ته زن اصلاح نمود؟ 69

سؤال 3: حد وجوب ریش گذاشتن چقدر است؟ 70

اجرت بابت تراشیدن ریش 71

منابع و مآخذ 72

مقدمه

خداوند تبارک و تعالی را شاکرم که با عنایات خاصه امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به حقیر توفیق دادند که جزوه ای درباره ریش و ریش تراشی بنویسم.

مباحث ای کتاب برگرفته از آیات قرآن، روایات حضرات معصومین(علیهم السلام) ، روان شناسان، پزشکان و فتاوای مراجع بزرگوار تقلید می باشد.

کتاب فوق شامل دوازده فصل می باشد که عبارتند از:

فصل اول: تاریخچه ریش گذاشتن؛

فصل دوم:آیا قرآن اشاره ای به حرمت ریش گذاشتن نموده است؟

فصل سوم:احادیث پیرامون ریش و ریش تراشی؛

فصل چهارم: ریش تراشی از دیدگاه دانشمندان و پرشکان؛

فصل پنجم: ریش تراشی از دیدگاه روان شناسان؛

فصب ششم:فوائد ریش گذاشتن از دیدگاه علم پرشکی؛

فصل هفتم: شارب (سبیل) ؛

فصل هشتم:دیه تراشیدن ریش؛

فصل نهم:جویدن مو امراض آن؛

فصل دهم:داستانی آموزنده؛

فصل یازدهم: فتاوی مراجع و علماء قدیم؛

فصل دوازدهم: فتاوی مراجع عصر حاضر و سه استفتاء .

هرگونه انتقاد و پیشنهاد را با حقیر در میان بگذارید.

امام زمان روحی فداه شاء الله این اندک را قبول نمایند.

مهدی آقابابایی / اصفهان

فصل اول: تاریخچه ریش گذاشتن

اشاره

وقتی تاریخ ریش گذاشتن بررسی می شود، یک نوع افراط و تفریط در آن بوده به طوری که عده ای ریش خود را آنقدر بلند می کردند که به زمین کشیده می شده و افرادی را اسیر جمع آوری آن از زیر دست و پا می کردند. در مقابل برخی ریش خود را از ته می زدند، اسلام که روشش بر اساس استدلال و منطق است، این دو طریق را مطرود اعلام کرد و راه اعتدال و میانه روی را بر اساس آیه 143 سوره بقره و روایات متعدد برگزید و اکنون به نمونه هایی از آن در تاریخ توجه فرمائید.

الف: ریش در شریعت حضرت موسی (علیه السلام)

عبرانیان از زمان های بسیار قدیم ریش می گذاشتند و بر طبق شریعت حضرت موسی (علیه السلام) مجاز به تراشیدن ریش نبودند و کندن ریش نزد آنان علامت تحقیر و بی احترامی بود. حضرت موسی (علیه السلام) با مردانی از بنی اسرائیل به کوه طور رفت و دستور فرمود که: بعد از دعای من آمین بگوئید. از جمله دعاهای حضرت نفرین بر کسانی بود که ریش خود را می تراشیدند.⁽¹⁾

ب: سلاطین و علماء

سلاطینی از بابل، آشور، ایران و یونان قدیم ریش خود را فر می دادند و در مجسمه های داریوش بزرگ و حکمایی مانند افلاطون، ارسطو و سقراط این موضوع مشهود است.

برخی فراعنه مصر سنگ های قیمتی و مروارید به ریش خود می آویختند و آن سنگ ها را مانند خنجر، نوک تیز می کردند و گاهی با آن سنگ ها ریش ها را اصلاح می کردند.

معروف است که ریش «سلطان سنجر» آنقدر طول و عرض داشت که زمان شکار و تیراندازی غلامان می دویدند و ریش شاه را که به زمین می رسید با پارچه ای بسته و به پشتش گره می زدند.

ریش «فتحعلی قاجار و درباریانش» آنقدر بزرگ بود که در زمان تیراندازی آن را می بستند.

زمانی ریش ها را به شکل خاصی مانند توپی، دم کبوتری، مربع و مستطیل حالت و شکل می دادند.

«عباد» برادر «عبیدالله بن زیاد» ریش طویلی داشته و «ضیاءالدین قزوینی» استاد «سعدالدین تفتازانی» ریشش آنقدر طولانی بود که به کفش هایش می رسید و در خواب آن را کیسه می کرد و چون بر مرکب سوار می شد، باد آن را متفرق نمود و مردم را متوجه خود می ساخت.

مردم یونان و روم قدیم همه ریش داشتند، اما کم کم در ایام شادی ریش تراشی معمول گردید. اما در نزد ایرانیان ریش مرسوم بوده است.

ج: کسانی که دستور تراشیدن ریش داده اند:

اولین کسی که فرمان ریش تراشی دسته جمعی صادر کرد «اسکندر مقدونی» بود. و دومین نفر که این دستور را داد «فیلیپ هفتم» در اسپانیا و سومین نفر «پطر کبیر» در روسیه بود. و او چنان سخت گرفت که کسانی را

که دارای ریش بودند جریمه می کرد و چهارمین نفر «شاه عباس صفوی» در ایران بود.

د: احترام ریش نزد درویشان:

قلندران و درویشان در عراق موی سر و ابرو را می تراشیدند و در ایران تاری از موی ریش و سبیل را به عنوان ارادت و دوستی و مردی و یا برای شرط نذر برای یکدیگر ارسال می کردند و یا گرو می گذاشتند.

در یک دوره طولانی اگر ریش کسی را می کندند آنقدر توهین آمیز بود که مرگ را بر آن ترجیح می داد و ریش داشتن را مورد احترام قرار می دادند (ولی عصر خودمان را ببینید که هر کس ریش بگذارد به او لقب اُمّل و عقب افتادگی می دهند) و چه بسا بعضی دولت ها ریش انسان های مجرم را می تراشیدند و تبعیدش می کردند و یا پیاده و سواره در شهر در معرض تماشای عموم قرار می دادند.⁽¹⁾

و: داشتن ریش سیره انبیا (علیهم السلام) و دانشمندان اروپایی

سیره انبیا و ائمه اطهار (علیهم السلام) و ادیان الهی و علما گذاشتن ریش بود و از تراشیدن آن نفرت داشتند و در بین دانشمندان جهان از جمله اروپا و سلاطین بسیاری از آنها به پیامبران در ریش گذاشتن اقتدا می کردند از جمله دانشمندان اروپایی که ریش داشته اند و عکس هایشان در کتاب ها و موزه ها موجود است عبارتند از:

1- پاستور فرانسوی، ماریونی (مخترع ماشین چاپ)؛

2- کوری پیر (فیزیک و شیمیدان فرانسوی کاشف رادیوم)؛

3- تارینه (بزرگترین استاد معالجه امراض)؛

4- یوکا من شامپیو نبر (نخستین کسی که عمل فتق را انجام داد)؛

5- دکتر پرفسور امیل (مکتشف سرم معالجه دیفتری)؛

6- لیستر (جراح انگلیسی) ؛

7- ژیرار (مخترع ماشین های بافت کتان) ؛

8- گرام (زنوپ) (الکتریسین بلژیکی و مخترع دینام های صنعتی برق).⁽¹⁾

فصل دوم: آیا قرآن اشاره ای به حرمت ریش تراشیدن نموده است؟

اشاره

جواب: آری، در چهار الی پنج آیه از قرآن می رساند که تراشیدن ریش حرام است.

آیه اول:

« وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ؛ آنچه را پیغمبر برای شما آورده (از حکم) آن را بگیرید و از آنچه شما را نهی فرموده است خودداری کنید.»⁽¹⁾.

آیه دوم:

«قُلْ صَدَقَ اللَّهُ فَاتَّبِعُوا مِلَّةَ إِبْراهیمَ حَنیفاً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشْرِکین ؛ای پیامبر به امت خود بگو، راست گفت: خدا از آئین پاک ابراهیم پیروی کنند».⁽²⁾

امام صادق(علیه السلام) فرمودند:

وقتی خداوند حضرت ابراهیم (علیه السلام) را خوب مورد امتحان قرار داد به اینکه فرزندش اسماعیل را ذبح کند، حضرت ابراهیم (علیه السلام)پس از بیدار شدن تصمیم بر ذبح فرزند خویش گرفت و پروردگار هم به جهت پاداش حضرت ابراهیم (علیه السلام) فرمود:

«پروردگار هم به جهت پاداش به حضرت ابراهیم (علیه السلام) فرمود: ما تو را امام بر مردم قرار دادیم و سپس «حنیفیت» یعنی پاکیزگی که ده چیز پاکاست را بر او نازل کرد، حضرت هم آنها را با خود آورد که تاکنون نسخ نشده

و تا روز قیامت هم نسخ نشده و تا روز قیامت هم نسخ نخواهد شد که پنج چیز آن راجع به سر و عبارت است از:

1- گرفتن شارب(سبیل)، 2- ریش گذاشتن، 3- تراشیدن موی سر، 4- مسواک کردن، 5 - خلال نمودن.

و پنج چیز دیگر آن مربوط به بدن است که عبارتند از:

1- تراشیدن موهای زائد بدن،2- ختنه کردن،3- ناخن گرفتن، 4- غسل جنابت، 5- طهارت با آب.⁽¹⁾

و خداوند تبارک و تعالی می فرماید:

آیه سوم:

«أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهیمَ حَنیفاً؛ای رسول ما از آئین حنیف و پاک حضرت ابراهیم (علیه السلام) تبعیت کن.» ⁽²⁾

و معلوم شد یکی از احکام این آئین ابراهیمی گذاشتن ریش است.

آیه چهارم:

«وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ؛ و هنگامی که ابراهیم را پروردگارش به تکالیفی آزمایش کرد، پس او همه را به طور کامل به انجام رسانید».⁽³⁾

آیه پنجم:

«وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدیکُمْ إِلَی التَّهْلُکَةِ ؛ و خودتان را به دست خودتان به هلاکت نیندازید.».⁽⁴⁾

چون تراشیدن ریش دارای امراضی است لذا قرآن هم اشاره دارد که نباید کسی خود را به هلاکت بیندازد، آن هم به دست خود و به امراض آن در فصل اول اشاهر نمودیم. سپس با توجه به این 5 آِیه فوق و فرمایش امام صادق (علیه السلام) روشن شد که ما باید تبعیت کنیم از آئین حضرت ابراهیم (علیه السلام) و باید ریش بگذاریم و آن را چیزی زائد و بد در بدن ندانیم.

فصل سوم: احادیث پیرامون ریش و ریش تراشی

بخش اول: احادیث در مورد ریش گذاشتن

حدیث اول: ریش گذاشتن دستور خداست

خسرو پرویز پادشاه ایران برای باذان (پادشاه یمن) نامه نوشت که دو نفر از مردان دلیر خود را به مدینه بفرست تا پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) را به خدمت ما بیاورند، باذان دو نفر به نام های «بانویه» و «خرخسک» را به مدینه حضور پیامبر فرستاد.

این دو نفر وارد مدینه شده و حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسیدند بانویه به عرض رساند که پادشاه ایران (کسری) برای پادشاه یمن «باذان» نامه نوشته و فرمان داده دو نفر از مردان خود را به سوی شما فرستد شما را به خدمتش ببرند، باذان هم ما را فرستاده تا با هم به حضور پادشاه ایران برویم، اگر این پیشنهاد را می پذیرید، نامه ای برای سلطان ایران می نویسم و در آن نامه سفارش شما را می کنم که اذیت و آزاری به شما نرساند. و الا خودتان می دانید که کسری شما را کشته و بلاد شما را نیز ویران می کند، این دو نفر که حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله) رسیده بودند ریش های خود را تراشیده و سبیل های خود را گذاشته بودند، حضرت از روی کراهت فرمودند: وای بر شما! چه کسی شما را به این وضع امر کرده؟

گفتند: خدای ما کسری، پس حضرت فرمودند:

« لَکِنَّ رَبِّی أَمَرَنِی بِإِعْفَاءِ لِحْیَتِی وَ قَصِ شَارِبِی؛ لکن خدای من به من امر نموده که ریشم را بگذارم و سبیلم را کوتاه کنم.»⁽¹⁾

حدیث دوم: ریش زینت حضرت آدم (علیه السلام) و فرزندان ذکور اوست

ابن مسعود از نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) روایت کرده: چون خداوند متعال توبه حضرت آدم (علیه السلام) را قبول کرد، جبرئیل نزد او آمد و گفت: من فرستاده خدا به سوی تو هستم خدا به تو سلام می رساند بعد خود جبرئیل گفت: زنده بدارد تو را خدا و خندان سازد تو را خدا. پس حضرت آدم (علیه السلام) سجده کرد، سپس سر از سجده برداشت و رو به طرف آسمان گفت: پروردگارا جمال مرا زیاد کن، صبح که شد ریش سیاهی در صورت او روئیده شده بود با دست آنها را گرفت و عرض کرد: پروردگارا این چیست؟

خطاب شد: این ریش است که زینت دادم تو را و فرزندان پسر تو را به آن تا روز قیامت.⁽¹⁾

حدیث سوم: ریش گذاشتن عزت مرد است

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

بیرون آمدن مو بر صورت باعث عزت مرد است؛ زیرا که به واسطه آن از حد کودک بودن و شباهت به زن داشتن بیرون می آید.⁽²⁾

حدیث چهارم: ریش نشانه مرد بودن و سبب عزت آقایان است

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:زمانی که انسان به حد بلوغ رسید، اگر مرد بود مو در صورت او روئیده می شود که این موهم علامت مرد بودن و هم موجب عزت او خواهد بود.و

به وسیله آن از مرحله کودکی و از شباهت داشتن به زنان خارج می شود و اگر زن بود در صورت او مو روئیده نمی شود تا اینکه زیبایی و طرواوتی که تحریک کننده مردان است به ازدواج و در سایه آن تولید نسل و بقاء انسان انجام می گیرد باقی بماند.

سپس حضرت فرمودند: اگر مو در صورت مردی روئیده نشود آیا در شکل کودکان و زنان نمی ماند. بعد فرمودند: دیگر وقار و شکوهی در او دیده نمی شود.⁽¹⁾

در ادامه حدیث آمده است که مُفضل عرض کرد: من عده ای از مردها را دیده ام که در سن پیری از صورتشان مو روئیده نمی شود. حضرت فرمودند: «این به خاطر اعمالی است که در قبل از شماها سر زده است و خدا به بندگان خویش ظلم نمی کند».⁽²⁾

حدیث پنجم: بر خلاف مشرکین باشید

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده اند:

بر خلاف مشرکین باشید سبیل ها را از ته کوتاه کنید و محاسن را بلند بگذارید.⁽³⁾

حدیث ششم: اندازه ی ریش

امام صادق (علیه السلام) فرمودند:

«مَنْ زَادَ مِنَ اللِّحْیَةِ عَلَی الْقَبْضَةِ فَفِی النَّار؛ کسی که ریش او بلندتر از یک قبضه دست باشد، جایگاهش در جهنم خواهد بود».⁽¹⁾

بخش دوم: احادیث در مورد تراشیدن ریش

حدیث اول: تراشیدن ریش از مصادیق مثله است

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده اند:

تراشیدن ریش از مُثله است و هر که مُثله کند لعنت خداوند بر او باد.⁽²⁾

حدیث دوم: تراشیدن ریش سیره مجوسی هاست

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده اند:

همانا مجوسی ها ریش های خود را می زدند و سبیل ها را نمی زنند، اما ما سبیل های خود را می زنیم ولی ریش های خود را نمی زنیم و این فطرت دین است و تغییر نمی کند.

در روایتی دیگر آمده که: «سبیل های خود را بزنید و ریش های خود را نتراشید و خود را شبیه آتش پرست ها قرار ندهید».⁽³⁾

حدیث سوم: عمل قوم لوط

قوم لوط مردمی آلوده و ناپاک بودند که خداوند سبحان در اثر عمل شنیع لواط آنها را نابود ساخت و یکی از اعمالی که سبب نازل شدن عذاب بر آنها شد تراشیدن ریش بود.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده اند:

ده عمل زشت و گناه باعث عذاب قوم لوط شد، یکی عمل لواط و آن حضرت بقیه اعمال آنها را شمرد تا اینکه فرمود: و تراشیدن ریش و بلند گذاشتن سبیل ها دو عمل و گناهی بود که سبب از بین رفتن قوم لوط شد.⁽¹⁾

حدیث چهارم: تراشیدن ریش همراه با مسخ شدن

حضرت علی (علیه السلام) فرمودند:

در زمان گذشته گروهی ریش تراشیدند و سبیل ها را می تابیدند حق تعالی ایشان را مسخ کرد.⁽²⁾

خوب به این حدیث توجه فرمائید ببینید که مولا امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) می فرماید: عده ای به خاطر اینکه ریش خود را تراشیدند مسخ شدند.

حدیث پنجم: دلیل حرمت ریش تراشی

علامه محمد باقر مجلسی (قدس سرّه) به نقل از مرحوم کلینی (قدس سرّه) از حبابه الوالبیه روایت کرده که می گوید:

دیدم حضرت علی (علیه السلام) را در جلو لشکر با تازیانه ای فروشندگان ماهی جری و مار ماهی و ماهی زمیر و ماهی طافی(انواع ماهی های حرام گوشت) را می زندند و می فرمودند: ای فروشندگان مسوخ بنی اسرائیل و بنی مروان! پس فُرات بن اخنف بلند شد و عرض کرد: یا علی! لشکر بنی مروان چه کسانی هستند؟

حضرت فرمودند:

«أَقْوَامٌ حَلَقُوا اللِّحَی وَ فَتَلُوا الشَّوَارِبَ فَمُسِخُوا ؛اقوامی بودند که ریش هایشان را می تراشیدند و سبیل ها را تاب می دادند و خدا هم ایشان را مسخ نمود. (در اثر این دو گناه مسخ شدند و به شکل حیوانات در آمدند).⁽¹⁾

بابیت و وهابیت تراشیدن ریش را جایز می دانند

او در اقدس ص 42 می گوید: پوشیدن لباس ابریشم برای مردها حلال است و محدود شدن در لباس و ریش برداشته شود شما در پوشیدن هر نوع لباس و تراشیدن ریش آزادید.⁽²⁾