مشخصات کتاب

سرشناسه : عبدالوهابی، مرتضی، ۱۳۵۱ -

عنوان و نام پدیدآور : گنج مسیح علیه السلام/ مرتضی عبدالوهابی.

مشخصات نشر : قم: نشر معروف، ۱۳۹۵.

مشخصات ظاهری : ۸۳ ص.؛ ۱۱×۲۰ س م.

شابک : ۲۰۰۰۰ ریال 978-600-6612-41-6 :

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

یادداشت : کتابنامه : ص. ۸۳.

موضوع : داستان های فارسی -- قرن ۱۴

رده بندی کنگره : PIR۸۱۴۸ /ب۴۶ گ۹ ۱۳۹۵

رده بندی دیویی : ۸فا۳/۶۲

شماره کتابشناسی ملی : ۴۱۰۹۵۵۹

به سفارش: ستاد احیای امر به معروف و نهی از منکر و پژوهشکده امر به معروف و نهی از منکر

اشاره

اشاره

سپیده دم نزدیک بود. دانیال از خواب بیدار شد. پنجره ی

اتاق را باز کرد. نسیم خنک صبحگاهی صورتش را نوازش داد. مادر خسته از کار روزانه در خوابی سنگین بود. از اتاق خارج شد. آهسته در را بست تا پیرزن بیدار نشود. خانه ی

کوچک آنها روی تپه ای بلند، مشرف به شهر صور بود. به سمت ساحل رودخانه رفت. صدای چند جیرجیرک از لا به لای شاخه های درختان به گوش می رسید. دست و صورتش را شست و به خانه برگشت. دانیال هیکلی ورزیده داشت.

قامتی بلند با دست وصورت آفتاب سوخته، کارش جمع آوری هیزم و فروش در بازار شهر بود. طناب و تبر را از کنج حیاط خانه برداشت. افسار اسب سیاه رنگش را در دست گرفت و

به راه افتاد. در امتداد رودخانه ی بزرگ حرکت می کرد.

به بالادست رود رفت هر بار برای جمع آوری هیزم بیشتر از خانه دور می شد . گاه ساعت ها راه میرفت

تا به درخت خشکیده ای می رسید. شاخه های آن را می شکست و پس از بسته بندی بار اسب می کرد و راهی شهر می شد.

بین راه زیر سایه ی درختی نشست. صبحانه اش را به آرامی خورد. حس می کرد امروز اتفاق مهمی برایش میافتد. اما نمی دانست چه اتفاقی! بعد از خوردن صبحانه دوباره به راه افتاد. از دور چشمش به درخت خشکیده ای

افتاد که در دامنه ی تپه ای کوچک قرار داشت. از درخت بالا رفت و با زحمت شاخه های آن را برید. مواظب بود لانهی پرنده ها خراب نشود. از فراز درخت رودخانه ی

زیبا را دید که پیچ و تاب می خورد و در دوردست ها، درست در ساحل بندر صوربه دریا می رسید. هیزم ها را بسته بندی کرد. باید هر چه زودتر خودش را به شهر می رساند. آنهارا بار کرد و به راه افتاد. نزدیک ظهر حصار شهر و دروازه ی بزرگ آن از دور پدیدار شد. چند سرباز در دو سوی دروازه مراقب ورود و خروج مردم شهر و مسافران بودند. گروهی نیز برفراز برج و باروها نگهبانی می دادند.

همه روزه مسافران زیادی از راه خشکی و دریا به صور می آمدند.

دانیال یکراست به مغازه ابراهیم ماهی فروش دوست پدرش رفت. مردم زیادی برای خرید ماهی آمده بودند. افسار اسب را به تیرک سایه بان مغازه بست. ابراهیم با دیدن او دست از کار کشید و با خوشحالی گفت:

دانیال آستین هایش را بالا زد. چاقوی تیزی برداشت و مشغول پاک کردن ماهی های کوچک و بزرگ شد. ساعتی بعد پیرمردی چاق با شکم برآمده به مغازه آمد. ابراهیم با دیدن او لبخندی زد و گفت:

پیرمرد مشغول برانداز ماهی ها شد. ابراهیم آهسته در گوش دانیال گفت:

سه برده ی سیاه پوست همراه یونس بودند. او با دقّت

ماهی هارا انتخاب می کرد و داخل سبد می ریخت.

کمی بعد سبدها پر از ماهی شد. ابراهیم ماهی ها را وزن کرد یونس پول آنها را پرداخت و به برده ها اشاره کرد سبدها را بردارند. در این هنگام چشم یونس به اسب دانیال و بار هیزم آن افتاد.

ابراهیم به دانیال اشاره کرد.

پیرمرد به سمت اسب رفت و دستی به هیزم ها زد.

یونس نگاهی به دانیال انداخت وگفت:

دانیال پشت سر یونس، آشپز و بردهها به راه افتاد. قصر حیرام پادشاه صور در شمال شهر بود. دیوارهایی بلند داشت. و اطرافش خندقی عمیق کنده بودند. چهار سوی آن پر از درختان کهنسال بود. سربازان نگهبان با دیدن یونس کنار رفتند. دانیال با کنجکاوی به اطرافش نگاه میکرد . تا به حال داخل قصر را ندیده بود.این اولین بار بود که وارد آن جا می شد. حیاط بزرگ قصر خیابان های وسیعی داشت که در دوسوی آنها گل کاشته بودند. نهرهای زیبای آب در امتداد خیابان هاروان بود. آشپزخانه در گوشه ی حیاط قصر بود. بردهها سبدهای ماهی را به آشپزخانه بردند. یونس به دانیال نزدیک شد و گفت:

دانیال سکه ها را شمرد و با شگفتی گفت:

از این به بعد هر هفته یکشنبه ها در همین ساعت برای ما هیزم بیاور. چوب درخت سرو باشد. به خوبی هیزم های امروز! من باید برای شاه حیرام و خانواده ی سلطنتی

غذاهای خوشمزه درست کنم. باید زیر دیگ های

غذا بهترین هیزم بسوزد. فهمیدی؟

یونس به آشپزخانه برگشت. برده ها هیزم ها

را بردند. دانیال آمادهی رفتن شد. دستی به سر اسبش کشید. خیلی خوشحال شد. در این هنگام صدایی ظریف و زنانه به گوشش رسید.

دانیال برگشت. دختری جوان را دید که به اسب خیره شده بود. دو ندیم پشت سر او بودند . دخترک بسیار زیبا بود و لباس های گرانبهایی پوشیده بود. او نزدیک شد و پیشانی اسب سیاه را نوازش کرد . نگاهی به دانیال انداخت و گفت:

دانیال محو زیبایی دخترک شده بود. نمی دانست خواب

است یا بیدار. به او کمک کرد تا سوار شود. ندیمه ها نزدیک شدند . یکی از آنهاگفت:

دخترک مهار اسب را کشید. اسب سیاه روی دو پا بلند شد وشیهه ای کشید. ندیمه ها از ترس جیغ کشیدند اسب رم کرد و دخترک را روی زمین انداخت. سربازان نگهبان قصر با سرعت نزدیک شدند. فرمانده آنها

پیشاپیش بقیه حرکت میکرد. سربازان دانیال را که در حال کمک کردن به دختر بود دستگیر کردند . فرمانده نزدیک شد و با احترام به دخترک گفت:

فرمانده به سربازان اشاره کرد.

خواستم سوار اسب شوم . این جوان بیگناه است!

دراین هنگام یونس از آشپزخانه بیرون آمد . از دیدن فرمانده فیلیپ ، سربازان و شاهزاده خانم تعجب کرد. دانیال هم آن جا بود. به سمت دانیال رفت و گفت:

فرمانده فیلیپ گفت:

فرمانده محافظان قصر به دانیال اشاره کرد.

دانیال مهار اسب را در دست گرفت و باعجله از آن جا دور شد. پشت سرش را هم نگاه نکرد. نفهمید چطور به خانه رسید. مادر در حیاط مشغول دانه دادن به مرغ و

خروس هابود.

دانیال عاشق شده بود . عاشق دختر پادشاه صور. چهرهی

زیبای دخترک لحظه ای از مقابل چشمش محو نمیشد.

در سکوت به او فکر می کرد. شب هنگام موقع شام بی مقدمه از مادرش پرسید:

دانیال به زحمت لقمه ای نان خورد. اشتهایش کور شده بود. گوشه ای دراز کشید و چشمانش را بست پیرزن با نگرانی پرسید:

دانیال راست نمی گفت. حالش اصلا خوب نبود. دلش میخواست به مادرش بگوید عاشق دختر شاه شده و بعد دست او را بگیرد و هر دو به خواستگاری شاهزاده خانم بروند. پادشاه هم لبخندی بزند و با مهربانی هر چه تمامتر بگوید، به به! پسرم ، دانیال عزیزم. چه کسی بهتر از تو! همین حالا دستور میدهم شما دو تا را به عقد هم درآورند! عرق سردی روی پیشانی اش نشسته بود. بدنش از شدت حرارت و گرمای بالا گر گرفته بود. صورتش برافروخته بود. مادر به بستر او نزدیک شد. دستی روی پیشانی اش کشید و با ناراحتی گفت:

پیرزن دستمالی را مرطوب کرد و روی پیشانی دانیال گذاشت. نیمه های شب پاشویه اش کرد. تا صبح بیدار بود و از او مراقبت می کرد.

روز بعد به تدریج تب دانیال فروکش کرد و حالش بهتر شد. دانیال دوباره به یاد ماجرای روز قبل افتاد. دلش می خواست باز هم دختر پادشاه را از نزدیک

ببیند. یکشنبه ی هفته ی بعد باید برای آشپزخانه ی دربار هیزم می برد و این بهترین فرصت برای دیدار

دخترک بود. لحظه شماری می کرد تا یکشنبه از راه برسد. لحظه ها و ساعت هاکش می آمدند

و روزها برایش خیلی دیر می گذشتند. بالاخره یکشنبه موعود از راه رسید. دانیال صبح زود از خانه بیرون زد. از پل بزرگ رودخانه گذشت و به سمت دامنه ی کوه های

شمالی رفت. جایی که پر از جنگلهای سرو بود. او درختها را دوست داشت. آنهاجاندار و با احساس بودند. دانیال درختان سبز را نمیبرید. همیشه در جستجوی درختان خشکیده بود. اما آن روز هیچ درخت خشکی پیدا نکرد. خسته از جستجوی بی حاصل، کنار جوی آبی نشست. اسبش در میان علف ها مشغول چرا شد. دسته ی تبر را محکم در دست فشرد. اطرافش تا چشم کار می کرد. پر از درختان کهنسال سرو بود. شاخه های آنها به هر سو پخش شده بود. از جا بلند شد . به سمت یکی از درختهارفت. دستی به تنهی آن کشید. امّا بلافاصله عقب عقب رفت. سوار اسب شد و آرام آرام به سمت ارتفاعات رفت. سرانجام درخت خشکیده ای را پیدا کرد. که صاعقه آن را زده بود. با خوشحالی به سراغ درخت رفت. ساعتی بعد هیزم زیادی بار اسب کرد. باید

هر چه زودتر خودش را به صور می رساند. نمی خواست بدقولی کند. از دامنهی کوه سرازیر شد . با وجودی که عجله داشت مراقب بود حادثه ای برای اسب پیش نیاید. حیوان بیچاره با آن بار سنگین در سراشیبی کوهستان به زحمت حرکت می کرد. سرانجام به شهر رسید و یکراست به قصر پادشاه رفت به نگهبانان گفت برای آشپزخانهی دربار هیزم آورده. او را به قصر راه دادند. به سمت آشپزخانه رفت. با دقت به اطراف نگاه کرد. از دختر پادشاه خبری نبود. مقابل در بزرگ آشپزخانه ایستاد. در همین لحظه آشپز بیرون آمد. به سمت دانیال رفت و گفت:

آشپز پول هیزم ها را داد و موقع رفتن گفت:

دانیال به راه افتاد. موقعی که از مقابل ساختمان قصر می گذشت؛

یکی از پنجره های طبقه ی دوم باز شد. پاهای دانیال شل شد. لحظهای بعد دختر پادشاه در چارچوب پنجره بود. دخترک دستانش را باز کرد و نفس عمیقی

کشید. در این هنگام نگاهش به دانیال و اسب سیاه افتاد. لبخندزنان برای دانیال دست تکان داد. دانیال هم می خواست برای دخترک دست تکان دهد اما متوجه شد فرمانده نگهبانان قصر از دور او را زیر نظر دارد. دستش را دزدید و با عجله از قصر خارج شد. به مغازهی ابراهیم ماهی فروش

رفت. ابراهیم با دیدن او گفت:

دانیال ساعتی پیش ابراهیم ماند. سپس مایحتاج خانه را از بازار خرید و راهی شد. خورجین اسب پر شده بود. باید عجله می کرد. هر لحظه ممکن بود نگهبانان دروازه ها را ببندند. هوا در حال تاریک شدن بود. اگر دروازه ها

بسته می شد مجبور بود تا صبح روز بعد در صور بماند. نگران تنهایی مادرش بود. آفتاب آرام آرام غروب کرد. دانیال آخرین نفری بود که از دروازه بزرگ شهر خارج شد.

دانیال شب و روز به دختر پادشاه می اندیشید. در ذهن خود او را مجسم می کرد که مقابل پنجرهی اتاقش ایستاده و با لبخندی معصومانه برایش دست تکان میدهد. درست همان کاری که دخترک در واقعیت انجام داده بود. باید علاقهی آتشینش را به او نشان می داد.

مثلا به شکل یک هدیه زیبا، اما کدام هدیه می توانست لایق دختر پادشاه صور باشد؟ دانیال آه در بساط نداشت بازهم یکشنبه ای دیگر از راه رسید. در تاریک روشن هوای صبحگاهی به کوهستان رفت درست زمانی که خورشید دشت زیرپایش را روشن کرد؛ او مشغول بریدن شاخه های قطور سرو کهنسال بود. با سرعت کار می کرد.

دلش می خواست هر چه زودتر خودش را به قصر برساند و همسر

آینده اش را ببیند. چه رؤیای شیرینی!

رؤیایی که می دانست هرگز به حقیقت نخواهد پیوست کارش که تمام شد به سمت تپه های پوشیده از گلهای رنگارنگ رفت. دسته گلی زیبا چید تا آن را در فرصتی مناسب همراه با دنیایی از عشق و امید به دختر پادشاه تقدیم کند . البته باید احتیاط می کرد.

اگر کسی از اهالی قصر با خبر میشد کارش تمام بود. ممکن بود جانش را از دست بدهد و یا برای همیشه در سیاه چاله ای مخوف زندانی شود و دیگر رنگ آفتاب را نبیند. آن روز دانیال زودتر از همیشه به قصر پادشاه وارد شد. از مقابل دیدگان تیز فرمانده نگهبانان گذشت و به سمت آشپزخانه رفت.آشپز دربار نبود. باید منتظر میماند.

نگاهی به اطراف انداخت. پنجرهی اتاق دختر پادشاه باز بود. به سمت اسب سیاه رفت. شاخه گل را برداشت و آهسته و پاورچین در امتداد دیوارهای بلند به حرکت درآمد. مقابل پنجره که رسید ایستاد. کمی عقب رفت. از شاهزاده خانم خبری نبود. هر لحظه ممکن بود کسی از راه برسد یا آشپز دربار صدایش کند. چارچوب پنجره را نشانه گرفت و دسته گل را پرتاب کرد. دسته گل دل هوا را شکافت و داخل اتاق

افتاد. لحظه ای بعد دختری در مقابل پنجره ظاهر شد. او ندیمهی شاهزاده خانم بود . دانیال چرخی زد و خواست برگردد. اما نتوانست. کسی راهش را سد کرده بود . فیلیپ فرمانده محافظان قصر بود. با عصبانیت گفت:

دانیال با ترس و لرز گفت:

فرمانده فیلیپ به دانیال فرصت حرف زدن نداد.مشت محکمی به صورت او کوبید .چشم های دانیال سیاهی رفت و نقش بر زمین شد. دیگر چیزی نفهمید. ساعتی بعد که به هوش آمد خود را به روی سکویی سنگی در سیاهچال قصر دید.نور مشعلی در آن سوی میله ها،

فضا را روشن می کرد. چند موش بزرگ در کف سیاهچال به این سو وآن سو می رفتند.

دانیال روی سکو نشست. و نفس عمیقی کشید. کم کم همه چیز را به یاد آورد. دستی به صورتش کشید. هنوز درد می کرد. به یاد مادرش افتاد. به شدت پشیمان بود. اگر اتفاقی برایش می افتاد . پیرزن

بیچاره از غصه دق می کرد.

در این هنگام مردی سیاهچرده نزدیک شد. از پشت میله ها نگاهی به دانیال انداخت . و با صدایی زمخت گفت:

دانیال چیزی نگفت. حرفی برای گفتن نداشت. ای کاش دستش میشکست

و دسته گلی تهیه نمی کرد. ساعتی بعد دو نفر به سلول دانیال نزدیک شدند. زندانبان پشت سر آنها حرکت میکرد. دانیال از جا بلند شد. باورکردنی نبود. آن دو شاهزاده خانم ماریا و ندیمه اش بودند. شاهزاده خانم به زندانبان اشاره کرد.

زندانبان عقب عقب رفت و از آن جا دور شد. شاهزاده خانم به میله هانزدیک شد. دانیال با شرمندگی سرش را پایین انداخت. صدای نفس هایش را می شنید.

خجالت می کشید چیزی بگوید. می خواست معذرت خواهی کند.اما زبانش نمی چرخید. در این هنگام با صدای دختر

پادشاه به خود آمد.

دانیال سکوت کرد.

دانیال زیرچشمی شاهزاده خانم را نگاه کرد و آهسته گفت:

شاهزاده خانم به ندیمه اش اشاره کرد:

لحظه ای بعد زندانبان از راه رسید.

است.

دانیال آزاد شد. شاهزاده ماریا و ندیمه اش به قصر برگشتند. دانیال به سراغ اسبش رفت. آشپز منتظرش بود. مثل این که از همه چیز با خبر بود. پول هیزم ها

را داد و گفت:

تا سرو کله ی فرمانده فیلیپ پیدا نشده دانیال با سرعت از قصر خارج شد. چهار نعل می تاخت. در تاریکی شب به خانه رسید. پیرزن چراغ به دست بیرون خانه منتظرش بود.

دانیال به اتاق رفت. آن شب تا صبح خوابش نبرد.

عیسی همراه با دوازده شاگردش در امتداد ساحل دریا به سمت شهر کفرناحوم در حرکت بود.آنها از بین گله های بزرگ خوک که در حال چرا بودند عبور کردند. چوپانان برای درامان ماندن از گرمای آفتاب به سایه ی درختان زیتون پناه برده بودند. تا شهر راه زیادی نبود. فاصله ای کوتاه که پر از کلبه های محقر ماهی گران بود. بعضی از آنها

در حال تعمیر قایق های ماهی گیری بودند و گروهی دیگر تور میبافتند.

در این هنگام حضرت عیسی وشاگردانش به قبرستانی بزرگ در خارج شهر کفرناحوم رسیدند. قبرستان چسبیده به دهکده ی ماهی گیری و پراز سنگ قبرهای کوچک و بزرگ بود. با اشاره دست حضرت عیسی، شاگردانش ایستادند. ناگهان صدای فریادهای

وحشتناکی به گوش رسید. مردی ژولیده با چهرهی آفتاب سوخته، لباسهای پاره و پای برهنه از بین گورها بیرون آمد و به سمت آنها دوید. چشمهایش به رنگ خون بود وقامتی بلند داشت. حواریون از ترس، خودشان را کنار کشیدند. مرد دیوانه با چنان سرعتی حرکت می کرد که هیچ زنجیری نمی توانست او را نگهدارد. او بی توجه به حضرت عیسی و یارانش خود را به دهکده ی ماهی گیری رساند. زنان و کودکان از ترس فرار کردند. مردان ماهی گیر نیز جرئت نمیکردند به او نزدیک شوند. مرد، تورهای آنها را پاره کرد. و قایقهای کوچک را در ساحل شکست. قدرت عجیبی داشت. حضرت عیسی به سمت او رفت. مرد دیوانه که گرد وخاک زیادی به پا کرده بود ناگهان با چرخشی سریع برگشت و مقابل حضرت عیسی ایستاد.

حواریون از ترس عقب رفتند. دهان مرد برای سخن گفتن باز شد. صدای فریادهای درهمی از دهان او به گوش رسید. گروهی از شیاطین از دهان آن مرد دیوانه به سخن آمدند و پیامبر خدا را مورد خطاب قرار دادند:

این جا بیرون نکن! التماس می کنیم!

یاران حضرت عیسی با شنیدن این سخنان دست آن حضرت را گرفتند و از او خواستند. برگردد. پیامبر خدا به آنان پرخاش کرد و با ناراحتی گفت:

در این هنگام صدای فریادهای بلند شیاطین از دهان مرد دیوزده به گوش رسید.

کمی دورتر از دهکده ، هزاران خوک در ساحل دریا مشغول چرا بودند. حضرت عیسی چوب دستی اش را بلند کرد و با صدایی رسا گفت:

شیاطین شیون کنان از بدن مرد خارج شدند و خود را به گله ی خوکهارساندند و آنها را با خود به دریا انداختند. مرد دیوانه روی زمین دراز کشید.

دیگر فریاد نمی کشید. آرامش پیدا کرده بود . یکی از ماهیگیران برایش ظرفی آب آورد. خوک چرانها که از ابتدا

شاهد ماجرا بودند به سمت کفر ناحوم فرار کردند و ماجرا را برای مردم شهر بازگو کردند. ساعتی بعد جمعیت زیادی از کفرناحوم خارج شدند. آنها حلقه ای بزرگ بر گرد پیامبر خدا، حواریون و مرد شفایافته تشکیل دادند. بزرگشان پیش آمد وگفت:

حضرت عیسی بی آن که چیزی بگوید حلقه ی جمعیت را شکافت و دور شد. یارانش هم به دنبال آن حضرت حرکت کردند. مرد شفایافته بیحرکت ایستاده بود و دورشدن آنها را نظاره می کرد.

ساعتی بعد حضرت عیسی و دوازده حواری بر دامن تپهای سرسبز، کنار چشمه ای پر آب مشغول استراحت شدند. یهودا فرزند شمعون اسخری وطی با دست به پشت سر اشاره کرد و گفت:

پیامبر خدا لبخندی زد وگفت:

با بدی سزا ندهید. زیرا این کاری است که بدترین حیوانات میکنند. بدیها را با نیکی پاداش دهید و برای کسانی که با شما کینه توزی می کنند پیش خدا دعا کنید. آتش با آتش خاموش نمی شود بلکه با آب باید خاموش کرد. به همین جهت به شما می گویم با شر به وسیله ی شر نستیزید. بلکه با خیر. نیکو بنگرید که خداوند خورشید را طوری قرار داده که بر خوبان و بدان یکسان می تابد و باران نیز چنین است. پس بر شما لازم است به همه کس و همه چیز نیکی کنید.

پطرس از داخل کیسه ای که به همراه داشت؛ مقداری نان خشک بیرون آورد و بین جمع تقسیم کرد. آب چشمه سرد و گوارا بود. پس از استراحتی کوتاه حضرت عیسی از جا برخاست و آمادهی حرکت شد. یعقوب پسر زبدی پرسید:

برنابا که در کنار حضرت عیسی بود با تعجب گفت: