جلسه 1387/12/27

بسم الله الرحمن الرحیم

مرابطه

 موضوع: جهاد

 

 بحث ما در باب جهاد درباره ي رباط و مرابطه، مرزداري و مرزبندي و سنگرداري براي حفظ مرزهايي که دشمن ممکن است از آن راه به داخل مملکت اسلامي نفوذ کند، بايد توجه داشت که اين بحث رباط با بحث جهاد مربوط است بحث جهاد هم با حکومت اسلامي و نظام اسلامي، مربوط است از اين جهت آن دو مطلب را تا در نظر نگيريم، بحث رباط براي ما روشن نمي شود اين فقهاي ما جدا جدا، صاحب جواهر رباط را تنها حساب مي کند خوب رباط با جهاد مربوط است بنابراين بايد رباط را مشخص کرد و تفاوت و ديدگاهي که به اين عرايض ما و کلمات فقهاء بود در جهاد خيلي فرق دارد آن ها جهاد را منحصر مي دانستند به دعوت به اسلام، يک نوع جهاد يا دفاع در مقابل نفوذ کفار به کشور اسلامي يک نوع، سوم بقاط همين، ما گفتيم اين گونه نيست و جهاد وسيعتر از اين است هر کجا فتنه اي باشد قاتلوهم، تا اين که فتنه اي در بين نباشد جريان سيد الشهداء «سلطاناً جائراً» جهاد است خيلي از جاها امر به معروف است جهاد مي کند آن ها هيچ نمي توانند توجيه کنند انقلاب ايران را براي اينکه نه دعوت به اسلام بوده و نه دفاع بوده آن ها مي گويند نه بقاط بوده و حال اين که حرکت زيد بن علي بن الحسين (عليهم السلام) جريان شهداي ؟؟؟ ما يک جريان هايي را ذکر کرديم از کتاب جهاد که معلوم مي شود جهاد بسيار بسيار وسيعتر از آن است که آقايان ذکر کرده اند، اين يک نوع بحث بود که بحث ما با اين ديدگاه مربوط است و ديگر مطلب اين که آن ها گفتند که در زمان غيبت امام عصر (عليه السلام) اصلاً جهادي نيست مگر اين که وقتي حمله کنند به کشور و ما بخواهيم دفاع کنيم، گفتند اين گونه نيست جهادي که موجب عزت و عظمت است جهادي که با فتنه در زمين مربوط است، جهادي که با من سلطان جائراً مربوط است اين جهاد نمي شود تعطيل باشد بگوييم صدها سال جهاد نيست تا امام زمان بيايد اين ها ديدگاه هايي است که ما قبلاً داشته ايم بحث ما با اين ها همه ارتباط پيدا مي کند، خوب بعد از توجه به اين دو مطلب يکي اين که جهاد با آن معنا که خيلي وسيع است و اين ها دوم اين که جهاد، مربوط است به اين که در هر زماني امام زمان (عليه السلام) غايب است بايد کسي نايب ايشان باشد و اين جهاد با آن همه فلسفه که «والله ما صلحت دين و لا دنيا الا به» نمي شود اين تعطيل باشد مرابطه با همين امر مربوط است بنابراين وقتي که اين گونه جهاد را ما تفسير کنيم و تعليل کنيم خوب معلوم مي شود که اين رباط لازم دارد براي اين که دشمناني که هميشه در کمين کشورهاي اسلامي هستند در کمين اسلام هستند هيچ وقت آرام نيستند، بنابراين واجب است که در مرزها مرابطه اي صورت بگيرد تا اين که مانع نفوذ دشمن شود بنابراين به حکم عقل و عقلاء لازم مي دانند کسي که در يک مرکزي دشمناني دارند مرزها را حفظ کنند چه مرز آبي و چه مرز خاکي، چه مرز هوايي الآن در همين ايران ما اگر مرزهاي مستحکمي ما نداشتيم و مرزبنداني، اين ها که واقعاً مرزهايي که استحکام را به وجود آوردند هم از لحاظ دريايي و هم از لحاظ خاکي و هم هوايي، دشمن بالأخره وارد مي شد بنابراين به حکم عقل و عقلاء و از آن لحاظ که ذکر کرديم، به حکم عقل و عقلاء مرابطه واجب است.

 ـ ؟؟؟

 حالا ما بنشينيم تا دشمن بيايد داخل بشود برويم دفاع کنيم، ما نبايد بنشينيم که دشمن بيايد از اين جا داخل شود چون مرز را معنا کنيم به اين معنا بنشينيم و منتظر بمانيم لذا دشمن بيايد و داخل شود برويم دفاع کنيم، اين بحث ما نيست بحث اين است که مرزها را محکم کنيم که اصلاً دشمن فکر نکند به اين که بتواند از مرزها وارد شود «تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَ عَدُوَّکُمْ» (انفال، 60) به اين ترتيب بايد باشد آيات را خوانديم ديگر، بنابراين خيلي مطلب روشن است به نظر بنده، در اين که صاحب جواهر ذکر کرد مقداري از آن را عرض کرديم که درست نيست، مقداري از آن در مورد روايات است که اين روايات را متعرض شويم خيلي خوب است هيچ کدام از اين روايات را که شما مي دانيد عدالت ندارند، بله بنابراين مطلب به نظر ما خيلي روشن است و آن مشي که تا حالا داشتيم، صاحب جواهر به روايات باب ششم و هفتم به روايت باب ششم و هفتم استناد مي کند. ديروز ما خوانديم بعضي از روايت ها را يکي از روايت هايي که خيلي مهم بود خبر يونس را ديروز خوانديم عرض کرديم به اين که اين جا هم کلمه ي فليرابط دارد که امر حاضر است و امر دلالت دارد بر وجوب، از اين استفاده ي استحباب نمي شود کرد، حالا خبر سوم باب هم که ديروز باز عرض شد ظاهراً، سنداً هم ضعيف است خبر باب سوم از طلحة بن زبير، اما خبر چهارم باب، خبر چهارم باب را بإسناده، اسناد شيخ طوسي «عن محمد بن أحمد بن يحيي» اين را مي شناسيم که خيلي خوب است «عن محمد بن هاشم» خيلي خوب است اما «عن علي بن معبد» علي بن معبد توصيف نشده از اين جهت خبر ضعيف است «عن واصل» آن هم توصيف نشده اين دو نفر در خبر ضعيف هستند «عن عبدالله بن سنان» اين خوب است «قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِي هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُقْتَلُونَ فِي هَذِهِ الثُّغُورِ» از امام صادق مي پرسند کساني که در مرزها کشته مي شوند اين ها حکمشان چيست؟ «قَالَ فَقَالَ الْوَيْلُ» اين ها مستحق عذاب هستند «يَتَعَجَّلُونَ قَتْلَةً فِي الدُّنْيَا وَ قَتْلَةً فِي الْآخِرَةِ» اين ها تعجل مي کنند و عجله مي کنند در دنيا کشته شوند و در آخرت هم کشته مي شوند «وَ اللَّهِ مَا الشَّهِيدُ إِلَّا شِيعَتُنَا وَ لَوْ مَاتُوا عَلَى فُرُشِهِمْ» و الا شهيد شيعيان ما هستند خوب اين مطالب جهاد، با تاريخ خيلي مربوط است امام صادق (عليه السلام) در زماني بود که بني العباس حرکت مي کردند براي تحکيم و تقويت و تأسيس سلطنت خودشان و امام صادق (عليه السلام) در آن زمان، خوب قيام را در برابر سقوط بني اميه و قبضه ي حکومت سلاح نمي دانستند و اين کار را نکردند بني الحسن، آن ها حرکت مي کردند از اين موج سواري نتيجه بگيرند حالا که بني اميه سقوط مي کند حکومت را به دست بياورند، امام صادق (عليه السلام) مي دانستند که اين نتيجه ندارد به نتيجه نمي رسد، بالأخره بني العباس حکومت را قبضه مي کند بني عباس حکومت را قبضه کردند، بالأخره حکومت است و رباط دارد و مرابطه دارد ولي هر چه هست جزء همان حکومت بني عباس است، بني عباس هم مثل حکومت بني اميه است حکومت جباران و ظالمان است، حکومت جبار و ظالم که شد کمک بر آن حرام است ثبت نام در ديوانشان حرام است، هر نوعي تقويت آن ها به ارتباط آن ها حرام است آن وقت آن ها که حکومت را در دست داشتند خوب آن ها قتال داشتند و مرابطه داشتند و رباط داشتند اشخاصي را در دفترشان ثبت نام مي کردند و مهيا مي کردند مي فرستادند براي ثغور براي مرزها، اما خوب جهاد يک عبادتي است جهاد شأن پيامبر است و امامان معصوم است و کسي که قائم مقام امام معصوم باشد ما بني عباس نه جهادشان مشروع است و نه رباطشان مشروع است، کسي که با آن ها همکاري کند گنهکار است خوب معلوم است ديگر، امام صادق مي خواهد اين را بگويد اين ها که در ثغور و در مرزها مي روند براي رباط از طرف بني العباس مي روند ديگر، از طرف بني عباس مي روند تقويت ثبت نامه آن ها در ديوان آن ها است، بله اهل جهنم هستند و در دنيا کشته مي شوند که معذب هستند و در آخرت هم معذب خواهند بود اين گونه، راجع به اين است «قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِي هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُقْتَلُونَ فِي هَذِهِ الثُّغُورِ» کساني که در زمان بني عباس مي روند در اين ثغور کشته مي شوند اين چگونه است؟ «قَالَ فَقَالَ الْوَيْلُ يَتَعَجَّلُونَ قَتْلَةً فِي الدُّنْيَا» گفتند واي بر آن ها اين ها نبايد بروند جزء حکومت بني عباس براي تقويت حکومت آن ها گام بردارند و ثبت نام در ديوان آن ها بکنند آن ها نبايد رباط انجام دهند، «يَتَعَجَّلُونَ قَتْلَةً فِي الدُّنْيَا» تعجل مي کنند عجله مي کنند در دنيا کشته مي شوند بله در آخرت هم يعني عذاب دارند «وَ اللَّهِ مَا الشَّهِيدُ إِلَّا شِيعَتُنَا وَ لَوْ مَاتُوا عَلَى فُرُشِهِمْ» شهيد شيعيان ما هستند پيروان ما هستند، اين ها پيروان ما نيستند روايت خيلي خوبي است از جهت اين که مطلب را خيلي روشن مي کند خوب امام صادق (عليه السلام) در آن زمان، هر چند که در فرهنگ اسلامي، کار مي کردند و بيان احکام اسلام و شرايع اسلام، ولي بايد توجه داشت که امام صادق و ساير ائمه اين گونه نبودند که اگر در قسمت فرهنگ گام بر مي دارند از سياست به سياست توجه نکنند، بيشتر روايات عليه بني عباس از امام صادق (عليه السلام) است که بنده در کتاب امر به معروف نقل کرده ام و جداً با شدت مخالفت مي کردند: «لَا تُعِنْهُمْ عَلَى بِنَاءِ مَسْجِدٍ» مسجد هم به اين ها کمک نکنيد ؟؟ در ديوان و اين ها ؟؟؟ خلاصه روايات زيادي ذکر کرده اند آن ها اعتقاد دارند که امام صادق (عليه السلام) در آن زمان اين گونه نبوده حالا که مکتبي دارد و شاگرد تربيت کرده و درس مي دهد از جنبه ي سياست مثلاً غفلت داشته باشد و توجه نداشته است، نخير بيشتر اين رواياتي که معارضه مي کند با شدت با بني العباس از امام صادق (عليه السلام) است ـ صحبت هاي متفرقه ـ امام صادق (عليه السلام) بسيار با شدت اين گونه مي گويند در حالي که مي بينيد معاصر با منصور و اين ها، آن هم مي پرسد به اين که مي روند کساني در ثغور کشته مي شوند، با شدت مي گويد الوير، «قَالَ فَقَالَ الْوَيْلُ يَتَعَجَّلُونَ قَتْلَةً فِي الدُّنْيَا وَ قَتْلَةً فِي الْآخِرَةِ وَ اللَّهِ مَا الشَّهِيدُ إِلَّا شِيعَتُنَا وَ لَوْ مَاتُوا عَلَى فُرُشِهِمْ» خوب اين باب ششم بود در اين باب فقط يک روايت را صاحب جواهر استدلال کرده براي استحباب گفتيم نه اين دولت ندارد، آن گونه وضع اين گونه بوده، فليرابط دارد فليرابط دال بر وجوب هست باب هفتم، هم

 ـ ؟؟؟

 اين باب چهار روايت بيشتر ندارد دلالت دارد بر اين که کساني که در زمان بني عباس و بني اميه گفتيم جهاد بايد در رکاب امام باشد، غير از اين حرام است لحم الخنزير همان گونه که قبلاً خوانديم اين جهاد، روايت هم همين گونه است.

 ـ ؟؟

 روات هم همين گونه است روات و جهاد روات از تبعات و از مواهب و مقدمات جهاد است، جهاد اول بحث را مي گويم براي همين مي گويم دو مطلب را بايد توجه کنيم، يکي جهاد است و يکي هم چه است؟ يکي جهاد است خوب بنابراين جهاد بايد با امام معصوم باشد يا نايب منابع، و الا حرام است مثل لحم خنزير خوانديم در يکي از باب ها، و رباط هم از مواهب آن است حالا اگر کسي مي خواهد قتال کند ولي با بني عباس، حرام است رباط هم کند حرام است براي خاطر اين که اين روات کند با آن ها، بايد برود جزء آن دستگاه شود و ثبت نام در ديوان آن ها کند براي تقويت آن ها قدام بردارد هر نوع ارتباط و تقويت و تحکيم و تأسيس ظالمين چيست؟ حرام است، بله رباط با آن ها حرام است حرام مثل لحم خنزير با آن ها حرام است و کساني که بروند کشته شوند و در آخرت هم عذاب مي شوند.

 ـ ؟؟

 الامام الصادق و المذاهب الاربعه، تأليف اسد حيدر، ما بايد مطالعاتمان خيلي وسيع باشد مخصوصاً جهاد کتاب جهاد با تاريخ خيلي مربوط است، اخبار اهلبيت با تاريخ آن زمان خيلي مربوط است خوب اين عرض کنم که باب ششم بود، چهار تا خبر داشت به اين ترتيب، اما باب هفتم در باب هفتم هم باز خبر اول محمد بن حسن بإسناده عن علي بن مهزيار شيخ طوسي، به استاد خود از علي بن مهزيار، اسناد شيخ طوسي بله مطلب خيلي صحيح است، از اجلاي روات ما است و الآن قبرش در عراق زيارتگاه است معاصر حضرت جواد (عليه السلام) بوده است، «کتب رجل بني هاشم إلي أبي جعفر ثاني» حضرت جواد (عليه السلام) است چون براي اين که بخواهد روايت مفصل مي شود خلاصه ي آن را مطالعه مي کنيم يک شخصي سؤال مي کند از أبي جعفر (عليه السلام) که من نذر کرده ام براي رباط، خوب قصد رباط، براي اين که جزء جهاد اسلامي است، اصل رباط امر ممدوحي است ما در صحيفه ي سجاديه، دعاي بيست و هفتم درباره ي امام سجاد دعا براي اهل ثغور، يک دعاي بسيار مفصلي هست در صحيفه ي سجاديه دعاي بيست و هفتم «و من دعاء أهل ثغور» حضرت دعا مي کند براي اهل ثغور، پروردگار شمشيرشان را بران کن کارشان را مرتب کند چه بکن و چه بکن، رباط که عرض کردم رابط جزء جهاد است و جهاد هم که در جهاد مهم است رباط هم مهم است منتها بايد در کساني ساماندهي کنند که معصوم باشد نه ساماندهي جهاد و رباط به وسيله ي جباران و ستمگران و اين ها، بله اين شخص مي گويد به اين که يک شخصي نذر کرده براي رباط، ولي خوب مي بينيم که الآن رباط دست کيست؟ دست بني عباس است ديگر، زمان حضرت جواد (عليه السلام) اين کار هم انجام دهد يا نه، حالا جواب حضرت هم خيلي مسئله را روشن مي کند، حضرت جواب مي دهند که اگر اين که نقل کرده براي اين کار، در سؤال مي گويد که من نذر کرده ام بعد اين هايي که مردها دست بني عباس است آن ها ساماندهي مي کنند کار رباط را، و معلوم است که جزء جباران و ظالمان هستند آيا مي توانم آن را که من نذر کرده ام در راه ديگري خرج کنم؟ يا ناچار بايد همان جا خرج کنم؟ حضرت مي فرمايند اگر شما اين را نذر کرديد کسي اطلاع دارد تقيه است و اطلاع دارد ناچار همين کار را بکن ضرورت است ندارد اين ها را رباط مي گويند، ولو نذر کرده باشيد اين پول را در جاي ديگري خرج کن، اين را در آخري مي خوانم مي گويد «يَلْزِمُنِي الْوَفَاءُ فَكَتَبَ إِلَيْهِ بِخَطِّهِ وَ قَرَأْتُهُ» حضرت به خط خود نوشت علي بن مهزيار هم آن خط را خوانده، «إِنْ كَانَ سَمِعَ مِنْكَ نَذْرَكَ أَحَدٌ مِنَ الْمُخَالِفِينَ» اگر نذرت را شنيده اند «فَالْوَفَاءُ» ضرورت است ديگر تقيه است « بِهِ إِنْ كُنْتَ تَخَافُ شُنْعَتَهُ» اگر از پيامد اين مي ترسي برو دفاع کن تقيه است «وَ إِلَّا فَاصْرِفْ مَا نَوَيْتَ مِنْ ذَلِكَ فِي أَبْوَابِ الْبِرِّ وَفَّقَنَا اللَّهُ وَ إِيَّاكَ لِمَا يُحِبُّ وَ يَرْضَى» اگر کسي خبر ندارد نرود، به رباط خرج نکن به کارهاي ديگري خرج کن، چرا؟ چون آن زمان اين گونه بوده است رباط ها و مرابطين دست بني عباس بوده و رفتن آن ها تقويت آن ها بوده، ائمه (عليهم السلام) حرام مي دانستند اين را، اين خبر. منتها يک کلمه اي هست که اين را بايد معنا کنم در اين جا هست که سؤال مي کند که: «إِنِّي كُنْتُ نَذَرْتُ نَذْراً مُنْذُ سَنَتَيْنِ أَنْ أَخْرُجَ إِلَى سَاحِلٍ مِنْ سَوَاحِلِ الْبَحْرِ» مي گويد من چند سال است نذر کردم بروم به ساحلي از سواحل دريا، «إِلَى نَاحِيَتِنَا مِمَّا يُرَابِطُ فِيهِ الْمُتَطَوِّعَةُ» متطوعه در آن جا ؟؟؟ رباط هم دارد بعداً خواهد آمد در همين جواهر، دو طايفه بودند اين ها نسبت به جهاد، يکي متطوعه بودند، متطوعه به کساني مي گفتند که اين ها مشغول نجاري و بنايي و خياطي بودند، هر وقت مي خواست دولت مي خواستند ابلاغ مي کردند مي رفتند به جهاد، اين ها يک حکمي داشتند يک عايدتي داشتند از اين راه، ولي اين گونه بودند عده اي ديگر مرسلين بودند اين ها هميشه آماده بودند براي جهاد، کار ديگري نداشتند و هميشه هم در آن زمان برخوردها و جهادها و مأموريت ها و نظامي و انتظامي و اين ها بود، به آن ها مي گفتند مرسلين، اين متطوع که اين جا هست آن طايفه ي اول را مي گويد، مي گويد همان گونه که متطوعه نجار و بنا و خياط و گاهي مي روند کارهاي مرابطه من هم نذر کرده ام بروم، «نَحْوَ مَرَابِطِهِمْ بِجُدَّةَ» همان جدّه ي فعلي «وَ غَيْرِهَا مِنْ سَوَاحِلِ الْبَحْرِ» وسواحل بحر، چه کار کنم؟ حضرت جواب مي دهند اگر موقعي که نذر کردي مطلع شدند تقيه است برو، ؟؟ نمي خواهد بروي چون براي اين که اين مرابطه در زمان بني عباس و تقويت سلطنت و حکومت اين جباران و اين گونه موارد، اين هم از اين خبر دلالت بر چيزي هم ندارد.

 خوب بعد خبر دوم عبدالله بن جعفر همگري است در روايت آمده عبدالله بن عيسي عن الرضا (عليه السلام) اين خبر هم باز مطالعه مي کنيد باز دارد که اگر، طوري است که ناچار هستي فليرابط برو براي رباط، منظورم اين است که اين روايت هيچ کدام از آن دال بر آن که صاحب جواهر مي گويد نيست، استحباب آن را مي گويم، عجيب اين است که ايشان در صفحه ي اول که ديروز گفتم استحباب مي گويند و بعد در صفحه ي بعد مي گويند شيخ طوسي، در صورتي که مستحب هم نيست چرا؟ در يک زماني بوده اند که جهاد و رباط و همه در دست ظالمان بوده است و اين ها، حتي بگوييم مستحب هم نيست، ولي شيخ طوسي گفته مستحب است در يک زماني بودند که تمام قدرت ها در دست حکومت جباران بوده است جهاد آن شؤون حکومت ها بود، رباط از شؤون حکومت ها بود، بله آن چه ما عرض کرديم لکن آيات و قرآن که عرض کرديم به حکم عقل عقلاء هر کسي که زماندار است و هر کسي زمان است و هر کسي که قبضه کرده است حکومت را البته بايد ساماندهي کند يکي از ساماندهي و برقراري حکومت همان جهاد است و قتال است و رباط است و مرزبندي ها و مرزداري ها است بنابراين به نظر ما، همان که عرض کرديم جهاد به آن معنا، حکومت به اين معنا و اين از شؤون حکومت است و مرزداري، رابط لازم و واجب است براي عقل و عقلاء و براي مرزها را که بايستي محکم ببندد و نگاه دارند تا دشمن نتوانند نفوذ کنند، در نهج البلاغه هم سه تا در نامه ها درباره ي ثغور و مرزها هست مستفاد از آن ها که بله، لازم است که ثغرها و مرزها محکم باشد نامه ي چهل و ششم است که الآن فرصت نيست بخوانيم نامه ي شصت و يکم است و نامه ي هفتاد و يکم است اين سه تا نامه درباره ي مرزداري است نامه ي چهل و ششم شصت و يکم و هفتاد و يکم، چرا؟ چون حضرت امير حکومت داشتند کسي که حاکم باشد بايد مرزها را کاملاً مواظب باشد و مرزبندي کند و مرزباني برقرار باشد، نامه ي شصت و يکم به کميل بن زياد نخعي است کميل بن زياد که از لحاظ تقوا و تعهد و ولايت در سطح بسيار بالايي است و در همين راه هم کميل کشته شد، حجاج بن يوسف کميل را شهيد کرد و الآن هم قبر کميل بن زياد در عراق يک زيارتگاه بسيار مهمي است خوب، نامه ي شصت و يکم از حضرت به کميل است کميل را حضرت اميرالمؤمنين براي جايي والي قرار داده بود و قرار بود که مرز را هم حفظ کند اما نتوانست حفظ کند حضرت امير به آن صراحت خودشان گفتند به اين که تو چون نمي تواني حفظ مرز کني، بيا کنار شهري از شهرهاي عراق به نام ؟؟؟ اين در آن شهر حاکم بود ولي به گونه اي بود که معاويه در شام حاکم بود به عراق نفوذ مي کرد براي خاطر اين که امنيت را به هم بزند تا حضرت امير را اذيت کند و اين ها، حضرت در آن خطبه ي بيست و هفتم فرمودند که من شنيدم لشکر معاويه داخل شده اند از سمت انوار و النگو و گردنبند يک زن زنيه را که آن البته مسلمان نبوده ولي تحت سيطره ي اسلام بوده گردنبند شان را برداشتند اين خيلي متأثر شدم اگر هر کسي اين جريان را بشنود از غصه بميرد، «ما کان عندي ملوما بل کان به جديرا» از غصه بميرد که دشمن وارد مي شود به خاک مرز حفظ نشود و داخل شود به خاک اسلامي ولو اين که يک زن زنيه هم باشد ولو چون تحت سيطره ي اسلام است اين گونه شود خلاصه حفظ مرزها، انقدر موضوع مهمي است نامه ي شصت و يکم را به کميل است که چون نتوانستيد شما مرز را حفظ کنيد بيا کنار و کس ديگري آن جا برود، اين هم از اين و دعاي بيست و هفتم است، دعاي بيست و هفتم صحيفه ي سجاديه که دعاء اهل الثغور، بله براي اهل ثغور حضرت امام سجاد دعا مي کند آن دعا را اگر مطالعه بفرماييد چقدر امام سجاد (عليه السلام) عنايت و اهتمام دارد به حفظ ثغور و مرزها و کساني که مرزداران هستند و چقدر اين ها فضيلت و ثواب دارند حضرت دعا مي کند، البته صحيفه ي سجاديه براي همه ي زمان هاست اين براي زمان بني عباس نيست، در زمان بني عباس هم کساني که مرزها را حفظ مي کنند براي اينکه بيضه ي اسلام حفظ شود مسلمانان حفظ شود و اسلام حفظ شود، خلاصه ما در اين استحباب احتياجي به دليل هاي صاحب جواهر نداريم، خود همين صحيفه ي سجاديه دليل بزرگي است براي ما، که امام سجاد (عليه السلام) براي اهل ثغور دعا مي کند خوب اين خيلي فضيلت است ديگر، نيازي به آن ادله نيست که ايشان مي گويد ؟؟؟ بلکه ما آن را از استحباب بالاتر مي دانيم به اين که واجب است و اين ها، درباره ي چون امروز خواستم اين بحث تمام شود، درباره ي رباط روايات فراوان داريم بيشتر هم از عامه است که چقدر ثواب دارد اين، يکي دو تا از آن روايت ها را حالا خدمت شما عرض کنم در صحيح بخاري، «قال رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) رباط يوم في سبيل الله خير من الدنيا و ما فيها» يک روز اگر کسي برود مرزها را حفظ کند از دنيا و ؟؟؟ حفظ است قال رسول الله (صلي الله عليه و آله و سلم) «رباط في سبيل الله أفضل من ألف يوم فيما سواه» بله «؟؟؟ في سبيل الله» حفظ کردن است حفظ کردن مرزها و بيدار ماندن «أفضل قيام ليلها و صيام نهارها» اين روايات را در منتهاي علامه که جلد چندم بود عرض کردم منتهاي بحث ما الان اينجا هست.

 ـ ؟؟؟

 منتهاي علامه جلد چهارده، تذکره جلد نه، روايات فراواني تذکره ي علامه، روايات فراواني هست در پاورق آدرس تمام اين روايات ذکر شده است منتها به تذکره مراجعه مي کنيد، خوب مطلب ديگر که خواستم عرض کنم خدمت محترمتان که اين بحث تمام شود اين است که، رباط و مرزداري، معناي وسيعتري هم دارد که در جلد دوم بحار، صفحه ي پنجم، «علماء شيعتنا مرابطون بالثغر الذي يلي إبليس و عفاريته» امام صادق (عليه السلام) فرموده است علماي شيعه ي ما همه مرزدار هستند، همه ي طلبه ها بايد مرزداراني باشيم، «علماء شيعتنا مرابطون بالثغر الذي يلي ابليس و عفاريته» در مردي که آن طرف مرز ابليس و عفاريت و قواي ابليس است «يمنعونهم من الخروج الي الضعفاء شيعتنا» اين ها مانع اند از اين که دشمنان اسلام نفوذ کند و ضعفاي شيعيان ما را گمراه کند، «فمن انتصب لذلک قتل جاهد الروم و الترک و الخزر ألف ألف مرة» کساني که از علماي شيعه ي ما خودشان را آماده کنند براي حفظ مرزها، نه از جهاد با روم و خزر که در آن زمان کافر بودند هزار هزار برابر، يک ميليون دفعه، چرا؟ « لأنه يدفع عن أديانهم و هؤلاء عن أبدانهم» براي اين که مرزداران ديگر، بدن هاي مردم را حفظ مي کنند، مرزداران لشکري اما علماي ما دين مردم را و دين مردم را حفظ کنند حديث را يک بار ديگر مي خوانم ... بنابراين ما طلبه مجاهد هستيم مرابط هم هستيم که شأن ما به اين است که بايد دل ها را حفظ کنيم يک وقت وسوسه هايي، يک وقت مغالطه کاري هايي در دل مردم نفوذ نکند و ايمان آن ها را سست نکند، بحث مرابطه يکي از بحث هاي جهاد بود با توفيق پروردگار که تمام شد امروز مي خواهم ديگر انشاءالله بعد از اين بخوانيم.