مشخصات مقاله

اعیاد بزرگ اسلامی: عرفه، قربان، غدیر

مقالات ›

پیامبر و اهل بیت ›

امام علی علیه السلام

نویسنده:

سید محمد جواد مُهری

خیراندیش دیجیتالی : جناب آقای سید علی بحرینی به نیابت از مرحومه حاجیه خانم کسایی _گروه هم پیمانان موعود غدیر.

روز عرفه

روز عرفه، روز شناخت است و هرچند نام عید بر آن نهاده نشده ولی یکی از اعیاد بزرگ اسلام به شمار می رود. امروز روزی است که خدای سبحان بندگان خود را به عبادت و اطاعت خویش فرا می خواند و خوان کرم و احسان و لطف خود را برای آنان می گسترد و درهای مغفرت و بخشش و رحمتش را بر روی آنان می گشاید.

امروز روز دعا و به خاک افتادن در برابر خدا و نیایش و توجّه به معبود است. هر کس به اندازه معرفت و شناختش باید دست راز و نیاز را به سوی حضرت ذی الجلال بلند کند و مناجات و استغفار نماید و هر اندازه تضرّع و خشیت بیشتر باشد، قرب به خدا افزون تر خواهد بود.

باید از امام حسین (علیه السلام) فرا گرفت که چگونه در این روز باعظمت، با اشک دیده و قلب شکسته و نیّت خالص، خدا را می خواند. او است که شناخت واقعی از پروردگارش دارد و می داند که در این روز، در کنار «جبل الرحمة عرفات»، چگونه با خدایش گفت وگو کند و او را نه از روی خوف و نه از روی طمع، بلکه چون شایسته عبادت است، پرستش نماید و نیازهایش را برشمرد و درخواست عفو و بخشش از او کند با این که خود معصوم از هر خطا و اشتباهی است ولی مقام الهی را قدری است که تنها بندگان زبده اش به آن

معرفت دارند و عارفان حقیقی از خاندان اهل بیت عصمت اند که می دانند چگونه او را بخوانند و در درگاهش تضرّع و زاری کنند و از پیشگاه ربوبی - علی رغم هیچ گناهی - عذر تقصیر بخواهند.

بارالها ! چقدر به من لطف داری با آن همه جهل و نادانیم، و چه اندازه بر من ترحّم می کنی با آن همه کارهای ناشایسته ام.

خدایا! چقدر به من نزدیکی و چقدر من از تو دورم. و تو که به من اینقدر محبّت می کنی، پس چه مرا از تو پنهان نگه داشته؟!

کور باد دیده ای که تو را مراقب رفتارهایش نداند و زیان بار باد تجارت بنده ای که از محبتت، نصیبی برایش معیّن نکرده ای...

خدایا! من به وسیله خودت، تو را می شناسم، پس با فروغ نورت مرا به سوی خود رهنما باش و بردگی و بندگی راستین را به من بیاموز تا در پیشگاهت، خالصانه پرستش کنم.

خدایا! از دانش نهانت، مرا دانش بخش و در پوشش نگه دارنده ات مرا نگه دار.

بارالها! مرا با حقایق «اهل قرب» آشنا ساز و راه «اهل جذب» را به من بنمایان...

خداوندا! تویی که پرده ها را از دل های محبّان و عاشقانت پس زدی تا جز تو دوستی بر نگیرند و جز به سوی تو، دستی دراز نکنند. تو مونس آنان هستی در وقتی که تمام جهان ها و عوالم برایشان غریب است و تو راهنمایشان می باشی آن جا که راه ها را بر رویشان می گشایی.

کسی که تو را دارد چه ندارد و کسی که تو را ندارد

چه دارد!

بی گمان نومید شد کسی که به جز تو دل بست و زیان دید کسی که از تو روی گرداند.

چه گونه به سوی دیگران روی آورد در حالی که تو هرگز یک آن از او احسانت را قطع نکردی و چگونه از غیر تو درخواست یاری کرد، در حالی که تو منّت را بر او پیوسته داشتی.

ای کسی که شیرینی هم نشینیش را به محبّانش چشاند، پس در پیشگاهش، متملّقانه راز و نیاز کردند و ای کسی که لباس های هیبتش را بر اولیایش پوشاند تا در برابرش سر به خاک افتادند. تو پیش از یاد یادکنندگان به یاد آنهایی و قبل از توجه بندگان، آغازگر احسانی و پیش از درخواست درخواست کنندگان، از دریای بی کران کرمت، بخشنده ای؛ پس مرا شامل رحمتت قرار ده تا به تو برسم، و بر من منّت گذار و مرا جذب خویش گردان تا بر تو وارد شوم.

خداوندا! هرگز امیدم از رحمتت قطع نمی شود هرچند نافرمانیت کنم و هرگز ترسم از قهرت نمی ریزد، هرچند اطاعتت کنم، و اینک که از همه چشم برگرفته و به تو دیده دوخته ام، آماده دریافت لطف و بخشندگیت هستم.

الها! چه گونه نومید گردم در حالی که تو امیدم هستی و چه گونه اهانت شوم در حالی که تکیه گاه و پشتیبانم می باشی...

راستی اگر دعای عرفه امام حسین (علیه السلام) را با شناخت بخوانیم، تا اندازه ای شیرینی و لطافت عبارت های عرفانی آن حضرت را لمس می کنیم؛ زیرا حسین خدا را می شناسد و او را نزدیک تر از «حبل الورید»

به خود می داند، پس روش سخن گفتن با او و راز و نیاز کردن در پیشگاهش را خوب درک می کند و ما باید این سخنان را بخوانیم و تکرار کنیم و دقت نماییم و در معانیش غرق شویم و از یم عرفانش نمی برداریم، تا شاید نظر لطف خدا شامل حالمان گردد و پوششی از رحمت و مغفرتش بر آن همه گناهان و نافرمانی هایمان کشیده شود چرا که خداوند خود را به لطف و رحمت و رأفت توصیف نموده، پس هرگز از خود نمی راند بنده ای را که در این روز شناخت، با برشمردن گناه هایش، به سویش روی آورده و از مقام ربوبیش درخواست عفو و بخشش نموده است.

آری! اگر پوشش او نبود رسوا می شدیم و اگر ابر رحمتش آنی بر سر ما نمی بارید، هلاک می گشتیم. اگر با تأییدات پنهانیش ما را یاری نمی کرد، شکست می خوردیم و اگر ما را پناه نمی داد، پناهگاهی نداشتیم.

اگر خمینی، این بنده شایسته خدای، در او فانی نمی شد و جز او را نمی دید، نه انقلاب به پیروزی می رسید و نه چقدر زیبا و جالب است که در روز 12 فروردین نیز، بزرگترین عید ملی ایران به وقوع پیوسته است، و آن تثبیت نظام مقدس جمهوری اسلامی است. و چه شبیه است این روز به روز عید غدیر، روز تثبیت جانشینی امیرالمؤمنین و سیّدالوصیین علی (علیه السلام) از سوی رسول گرامی اسلام که بی گمان این روز، زیباترین، درخشنده ترین و مقدّس ترین روز تاریخ است.

مستضعفین رهایی می یافتند. و این راز موفقیت امام