مشخصات کتاب

«فریاد بی جواب»

داستانهایی از ناحیه مقدسه

تألیف: محمود صادقی

اشاره

«إِنِّی أَنَا رَبُّکَ فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًی» طه 12

تقدیم به:

حضرت زینب کبری ام المصائب (علیها السلام) و مادران عزیز شهداء و تمامی صاحبان حق مخصوصاً حاج ملا آقا جان زنجانی که فرمود:

«من دربان حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) هستم»

نقش خال لب تو، باز کشیدم به خیال

روز و شب در تب و تابم به تمنای وصال

مینشینم لب جوی و نگرم بر رُخ آب

گذر عمر ببینم به تمنای وصال

(مؤلف)

فهرست مطالب

مقدمه 9

بخش اول: بررسی دو روایت پیرامون امام زمان (علیه السلام) 15

علت محرومیت از دیدار 17

آشنای غریب 20

بخش دوم: داستان کسانی که به محضر امام زمان (علیه السلام) مشرّف شده اند 27

اشاره قرآن به واقعه کربلا 29

کوی محبوب 31

مستحب نمی تواند جایگزین واجب گردد 33

ما آواره بیابانها شده ایم 35

شفای بیماری 37

مداومت بر زیارت سیدالشهداء (علیه السلام) از نزدیک و دور 40

امان نامه برای زائران امام حسین (علیه السلام) 45

می خواهم خدمت حضرت صاحب الأمر (علیه السلام) برسم 47

همراهی با امام زمان (ارواحنا فداه) 50

من پول برای سفر زیارت نمی دهم! 52

میل داری به کربلا برویم 55

ولدی حمود أنا اتمم لک الدعاء 56

چهل شب جمعه به کربلا برو 59

انقطاع، رمز وصال 62

هدیه امام حسین (علیه السلام) 64

مظلوم ترین فرد عالم 65

دعا زیر قبّه ی حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) مستجاب است 67

دعا بالای سر قبر مطهر سیدالشهداء (علیه السلام) مستجاب است 70

پناهندگی به قبر مطهر حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) 72

متن دعای علوی مصری 75

حضور امام زمان (ارواحنافداه) در حرم حسینی 106

نگاه ویژه به زوّار حضرت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) 108

مزد خدمت به زائر امام حسین (علیه السلام) 112

نگاه مهربان امام زمان (علیه السلام) به زائران سیدالشهداء (علیه السلام) 115

منزلت عظیم دو طفلان مسلم (علیهما السلام) نزد خداوند متعال 117

یا صاحب الزمان! من ناموس تواَم به فریادم برس 119

مولا جان من زائر جدت میباشم 122

زیارت وارث 125

نافله شب بخوان، جامعه بخوان، عاشورا بخوان تا راه را پیدا کنی 129

هر روز صبح به نیابت از صاحب الزمان (علیه السلام) زیارت عاشورا بخوان 132

مجرب بودن ختم زیارت عاشورا 133

دفع بلا از شیعیان با خواندن زیارت عاشورا 135

فریاد بی جواب 136

خواندن زیارت امام حسین (علیه السلام) و دیدار حضرت 141

امام زمان (ارواحنافداه) صاحب عزای جد غریبش امام حسین (علیه السلام) 143

اینجا خانه خودمان است 146

منبری و مداح را حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) می فرستد 151

آیا دلیل علمی برای سینه زنی و عزاداری وجود دارد؟ 153

نامه امام زمان (ارواحنا فداه) به شیعیان لبنان 155

دعا برای امام زمان (ارواحنا فداه) بعد از ذکر مصیبت سیدالشهداء (علیه السلام) 158

حضور امام زمان (ارواحنا فداه) در مجالس حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) 159

اجر و پاداش زیارت سیدالشهداء (علیه السلام) و گریه بر ایشان 161

در شبانه روز دو مرتبه برای فرزندم سیدالشهداء (علیه السلام) گریه کن 163

باز این چه شورش است که در خلق عالم است 164

متن کامل شعر محتشم 165

راهی برای تشرّف 170

قصیده ابن عرندس 174

مصیبتی که حضرت ولیعصر (ارواحنافداه) به خاطر آن خون گریه می کند 190

عمّه ام زینب بسیار مظلومه است 192

خدا را قسم دهند به حق عمّه ام حضرت زینب (علیها السلام) 194

مصیبت عمویم حضرت ابوالفضل (علیه السلام) 195

امّا ترونه کیف یتلظّی عطشاً 199

مصیبتی که با شنیدن آن پاهای امام زمان (علیه السلام) سست شد 201

این مرد در عملش چیزی نیست مگر گریه زیاد بر علی اصغر (علیه السلام) 204

بگو: برای من روضه ذوالجناح بخواند و من هم شرکت خواهم نمود 206

آخرین توشه من، تربت سیّدالشهداء (علیه السلام) است 208

برای سید احمد از شربت تربت جدم بیاورید 210

هدیه ای از طرف امام زمان (ارواحنافداه) 213

هدیه امام زمان (ارواحنافداه) 217

عریضه را در ضریح مقدس اباعبدالله الحسین (علیه السلام) انداختم 219

شما را قسم می دهم به لباس های عمّه ات زینب 220

عریضه به امام زمان (ارواحنافداه) 221

فهرست مصادر 223

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلّی الله علی سیدنا محمد و آله اجمعین سیّما الامام المبین الحجةالقائم المنتظر المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)

در قلوب مؤمنین معرفت مکتومه ای از امام حسین (علیه السلام) است ⁽¹⁾که آتش محبّت آن هرگز خاموش نمی گردد و حرارت آن هیچگاه کمرنگ و سرد نخواهد شد ⁽²⁾.

اگر انسان به عرش الهی نظاره کند به جمله ای مزیّن گشته که می فرماید: «إن الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة» ⁽³⁾

در نتیجه بهترین وسیله برای هدایت و نجات وجود نازنین حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) می باشد.

بدان! هر آن کس که سیر الی الله را از باب الحسین (علیه السلام) آغاز نمود، به برکت این اسم و اکسیر اعظم، نزد خداوند وجیه و آبرومند می شود و دنیای او بهشتی خواهد شد که «تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ أُکُلُهَا دَائِمٌ» ⁽¹⁾

زیرا به فرموده حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) ، امام حسین (علیه السلام) «باب من ابواب الجنة» ⁽²⁾می باشد، که محبّت به ایشان انسان را محبوب ذات اقدس الهی می کند ⁽³⁾و چنانکه مشهود است از ابتدای خلقت تا به امروز تمامی اولیاء و انبیاء الهی و فرشتگان مقرّب پروردگار با چنگ زدن به این ریسمان الهی پله های قرب را پیموده و به مقام خلّت رسیده و صاحب نفس مطمئنه گشته اند تا آنجا که ندا آمده «فَادْخُلِی فِی عِبَادِی وَادْخُلِی جَنَّتِی» ⁽⁴⁾

امام زمان (ارواحنا فداه) با آنکه خود خلیفة الله است و بقیة الله، جنب الله است و وجه الله، اذن الله است و لسان الله، با تأسی به اجداد بزرگوارش، در اعظم مصائب عالم به جای گریه، خون می گرید و صبح و شام خویش را با اشک بر مظلومیت جدّ بزرگوار خویش، عجین ساخته و نگاه ویژه و خاصی به واقعه کربلا و بعد از آن داشته که در آن برای صاحبان عقل و بصیرت، توصیه ها و عبرت هایی نهفته است.

شاید بتوان گفت که مسیر ظهور و ورود به جنةالمأوی، از کربلا می گذرد و امام حسین (علیه السلام)

سرآغاز و باب ورودی آن می باشد که قرآن می فرماید: «تُؤْتِی أُکُلَهَا کُلَّ حِینٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا» ⁽¹⁾که سالک الی الله و متهجّد در شب ظلمانی غیبت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) با ورود به آن به مقام محمود می رسد، و شرط ورود آن را خداوند در قرآن بیان کرده، آنجا که خطاب به حضرت موسی (علی نبیناوآله وعلیه السلام) می فرماید: «فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًی» ⁽²⁾

کفش هایت را درآور! زیرا تو در وادی مقدسِ«طُوی» هستی.

این کتاب مجموعه ای از داستان های عبرت آموز کسانی است که از باب الحسین (علیه السلام) وارد شده و به زیارت وجود حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) نائل گردیده اند.

شایان ذکر است که این مجموعه ران ملخی است که موری، به سلیمان هدیه کرده است شاید که مورد لطف سلیمان قرار بگیرد.

ران ملخی پیش سلیمان بردن *** عیب است ولیکن هنر است از موری

بیان ملاقات ها و تشرّفات افرادی که خدمت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) رسیده اند از آنجا حائز اهمیت است که:

1.دلیلی محکم بر اثبات وجود مقدس حضرت بقیة الله (ارواحنا فداه) اقامه می گردد.

2.بیهوده بودن سخن کسانی که ادعای ممتنع بودن ملاقات با امام زمان (علیه السلام) را مطرح می کنند، ثابت می گردد و حجت بر ایشان تمام می گردد.

3.وسیله ای است برای تذکر و تفکر، که انسان را از غفلت نجات می دهد و سبب رشد فکری انسان می گردد.

4.می تواند استحکام در عقاید، عمل و اخلاق را برای انسان به ارمغان بیاورد و گرد و غبار یأس و نا امیدی و ضعف را از انسان بزداید.

5.راه را برای سالکان الی الله و جویندگان حقیقت روشن نموده و هدایت و نشانه و آیتی می باشد که انسان را به قرب الهی سوق داده و مطالب عمیق علمی بر ایشان منکشف می گردد.

6.بیان داستان جاذبه مخصوصی دارد که اثری در خواننده می گذارد که استدلالات عقلی، هرگز قادر به چنان تأثیری نمی باشد؛ زیرا انسان قبل از آنکه عقلی باشد، حسی است و پیش از آنکه به مسئله ای بیندیشد، غوطه ور در حس می گردد.

7.از آنجا که داستان برای همه قابل درک و فهم است، بیان آن می تواند لذت بخش باشد بر خلاف استدلالات عقلی که قابل فهم برای همه ی اقشار جامعه نمی باشد.

8.از آنجا که این داستان ها واقعی است و ساختگی و افسانه های خیالی نمی باشد، به همین خاطر می تواند معیار خوبی برای عمل کردن باشد.

9.افراد بسیاری به وسیله خواندن یا شنیدن یک حکایت از سرگذشت کسانی که به محضر مقدس حضرت بقیةالله (روحی وارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء) رسیده اند، از خواب غفلت بیدار شده و مسیر زندگی خود را تغییر داده اند و در مسیر معنویت و رسیدن به کمالات روحی گام های بلندی برداشته اند.

امید است که این مجموعه بتواند چراغ راهی برای خوانندگان عزیز باشد و رضایت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) را به همراه داشته باشد.

«رَبِّ أَوْزِعْنِی أَنْ أَشْکُرَ نِعْمَتَکَ الَّتِی أَنْعَمْتَ عَلَیَّ وَعَلَی وَالِدَیَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ

وَأَدْخِلْنِی بِرَحْمَتِکَ فِی عِبَادِکَ الصَّالِحِینَ»

15 ذی الحجه 1441

میلاد مبارک و مسعود امام هادی (علیه السلام)

محمود صادقی

بخش اول: بررسی دو روایت پیرامون امام زمان (علیه السلام)

اشاره

علت محرومیت از دیدار

آیا تا به حال از خود پرسیده اید از جمعیت هشت میلیاردی در عالم چند نفر با امام زمان(ارواحنا فداه) آشنا می باشند؟

آیا تا به حال از خود پرسیده اید از جمعیت دو میلیاردی مسلمانان جهان چه تعدادی امامت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) را قبول دارند و منتظر آمدنش می باشند؟

عده ای از مسلمانان با آنکه او زنده است، می گویند: او مرده است!؟ و عده ای دیگر می گویند: او به قتل رسیده است!؟ و عده ای می گویند: او متولد نشده و در آینده به دنیا می آید!؟ ⁽¹⁾

عدّه ای هم که اعتقاد به وجود او دارند و او را امام خویش می دانند، تحت تأثیر اکثریت مردم جهان قرار گرفته اند و توجهی به امام زمان (علیه السلام) ندارند!

بعضی از آنان می گویند: امام زمان (علیه السلام) در زمان ما ظهور نمی کند، چرا که جهان آماده ظهور نیست.

عده ی دیگری می گویند: برو دعا کن امام زمان (علیه السلام) نیاید و الّا اول با من و تو چه خواهد کرد!

بعضی از مقدس مآب ها می گویند: ما کجا و امام زمان (علیه السلام) کجا؟ ما لیاقت نداریم آن حضرت را ببینیم، ما گنه کاریم، ای کاش آقا حالا ظهور نفرماید زیرا ما خودمان را نساخته ایم و ...

آیا تا به حال از خود پرسیده اید علت محرومیت ما از دیدار امام زمان (علیه السلام) چیست با آنکه قریب به دوازده قرن است در میان ما با این بدن مادی زندگی می کند و دارای گوشت و پوست و استخوان است و نفس می کشد و غذا می خورد؟

آیا من و شما در جستجوی کوی او تکاپو و تلاشی کرده ایم و یا بی تفاوت به زندگی روزمره خود مشغول هستیم و به ایشان جفا می کنیم؟!

امام حسین (علیه السلام) فرزند خود حضرت بقیةالله (ارواحنا فداه) را در زمان غیبت کبری معرفی می کند و می فرماید: «... و لکن صاحب الأمر الطرید الشرید الموتور بأبیه المکنی بعمّه» ⁽¹⁾

الف- او صاحب الأمر است یعنی تمامی امور عالم تحت نظارت او قرار دارد و او حجت خدا بر همگان است.

ب- الطرید است یعنی مردم او را رها کرده و از روی بی اعتنایی او را طرد کرده اند و مشغول زندگی روزمره خویش می باشند.

ج- الشرید است یعنی مردم نسبت به ایشان بی خبر و غافل هستند و آواره است.

د- الموتور بأبیه یعنی پدر او کشته شده است ولی خون بها و انتقام او گرفته نشده است.

ر- المکنی بعمّه یعنی کنیه اش ابوجعفر است.

امام عصر (ارواحنا فداه) در نامه خود به شیخ مفید (رحمة الله علیه) علت اصلی محرومیت از دیدار خود را سستی و اعمال ناپسند عنوان نموده و می فرماید: «... فَما یحبسنا عنهم الّا ما یتصل بنا ممّا نکرهه و لا نؤثره منهم ...» ⁽¹⁾پس تنها چیزی که باعث می شود آنان از دیدار ما محروم شوند اعمال ناپسند خودشان است که گزارش آن به ما می رسد و ما از آنان چنین توقّعی نداریم.

آشنای غریب

امام حسین (علیه السلام) می فرماید: در نهمین از فرزندان من سنتی از حضرت یوسف (علیه السلام) جریان دارد. ⁽¹⁾

اگر به داستان حضرت یوسف (علیه السلام) نیک بنگریم، عبرت است برای صاحبان بصیرت.

برادران یوسف نقشه قتل او را می کشند «اقْتُلُوا یُوسُفَ أَوِ اطْرَحُوهُ أَرْضًا» ⁽²⁾یا آنکه او را در مکانی دوری بیندازند و در نهایت با هم متحد شدند که او را در قعر چاه بیندازند. «وَأَجْمَعُوا أَنْ یَجْعَلُوهُ فِی غَیَابَتِ الْجُبِّ» ⁽³⁾

این شرح حال شیعیانی است که یادی از امام خویش نمی کنند و او را فراموش کرده و در چاه غیبت انداخته و زندگی روزمره ای را می گذراند که در آن زندگی، جایی برای یوسف

زهرا (ارواحنا فداه) یافت نمی شود با آنکه ایشان معتقد به زنده بودن و حیات حضرت ولیعصر(ارواحنا فداه) در این کره خاکی می باشند.

در این میان برادران یوسف او را به قیمت ناچیزی و به چند درهم ناقابل فروختند.

«وَشَرَوْهُ بِثَمَنٍ بَخْسٍ دَرَاهِمَ مَعْدُودَةٍ» ⁽¹⁾

سؤال: ما امام زمانمان را به چه قیمتی می فروشیم؟! به شهوتی گذرا، به نگاهی آلوده و گذرا و ... به چه قیمتی؟ چرا که هر چیزی در این عالم قیمتی دارد!

به مصر می رود و چرخ روزگار او را عزیز مصر می کند. برادرانش آمدند و بر او وارد شدند ولی او را نشناختند «وَجَاءَ إِخْوَةُ یُوسُفَ فَدَخَلُوا عَلَیْهِ فَعَرَفَهُمْ وَهُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ» ⁽²⁾

امام صادق (علیه السلام) می فرماید: «... امّا سنّة من یوسف فالستر یجعل الله بینه و بین الخلق حجاباً یرونه و لا یعرفونه ...» ⁽³⁾سنت از حضرت یوسف (علیه السلام) ، ستر می باشد که خداوند بین او و خلق حجابی قرار داده که او را می بینند و نمی شناسند.

آری چه بسا روزها و ساعاتی را کنار مولایمان سپری کرده باشیم اما صد حیف...

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست *** تو خود حجاب خودی از میان برخیز

به اوقات گذشته خود بنگر!

با حسرت حاجت به پیشگاه عزیز فاطمه (ارواحنا فداه) ببر و با زبان برادران یوسف خطاب به ایشان بگو:«یَا أَیُّهَا الْعَزِیزُ مَسَّنَا وَأَهْلَنَا الضُّرُّ وَجِئْنَا بِبِضَاعَةٍ مُزْجَاةٍ فَأَوْفِ لَنَا الْکَیْلَ وَتَصَدَّقْ عَلَیْنَا

إِنَّ اللَّهَ یَجْزِی الْمُتَصَدِّقِینَ» ⁽¹⁾

ای عزیز! ما و اهلمان را ناراحتی و ضرر فرا گرفته و نزد تو با مبلغ کمی آمده ایم. پس پیمانه ما را پر کن و به ما صدقه بده که قطعاً خدا پاداش صدقه دهندگان را می دهد.

ای کاش او خود را به ما معرفی می کرد و می فرمود: «أَنَا یُوسُفُ» ⁽²⁾

گفتم امام خود را از ما چرا نهانی

گفتا که با زبانت ما را طلب نمایی

ما را ببین که بی تو سخت است زندگانی

امّا به کرده خود سوی دگر روانی

ای کاش از گناهانمان همانند برادران یوسف توبه می کردیم و امام عزیزتر از جانمان می فرمود: «لَا تَثْرِیبَ عَلَیْکُمُ الْیَوْمَ یَغْفِرُ اللَّهُ لَکُمْ وَهُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِینَ» ⁽³⁾امروز بر شما سرزنشی نیست، خداوند شما را می آمرزد؛ زیرا او مهربان ترین مهربانان است.

حضرت یوسف (علیه السلام) در مصر وارد خانه ی زلیخا می شود. زلیخا او را دوست دارد به نحوی که قلبش مملو از محبّتش است و در این راه انگشت نمای مردم شده! «قَدْ شَغَفَهَا حُبًّا» ⁽⁴⁾از طرفی دیگر زلیخا گناه را هم دوست می دارد و باکی از بی حیایی گناه ندارد. او نمی داند که جمع بین یوسف و گناه محال است.

خداوند تبارک و تعالی می فرماید: ناپاک و پاک، [کافر و مؤمن، معصیت و طاعت، و حرام و حلال] یکسان نیستند.«قُلْ لَا یَسْتَوِی الْخَبِیثُ وَالطَّیِّبُ» ⁽⁵⁾

در جای دیگر می فرماید: آیا کوردل و دارای بصیرت یکسانند؟ آیا تاریکی ها و نور برابرند؟ «قُلْ هَلْ یَسْتَوِی الْأَعْمَی وَالْبَصِیرُ أَمْ هَلْ تَسْتَوِی الظُّلُمَاتُ وَالنُّورُ» ⁽¹⁾

جمعی از شیعیان نیز چنین حالی را دارند که امام زمان (ارواحنا فداه) را بسیار بسیار دوست دارند، برای سلامتی او دعا می کنند، در فراقش گریه می کنند، صدقه می دهند و... امّا متأسفانه غرق در صفات رذیله و گناهان پنهان و آشکار هستند.

غافل از آنکه:

گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی

روا بود که ملامت کنی زلیخا را

زلیخا یوسف را به زندان می اندازد. امام باقر (علیه السلام) می فرماید: «... امّا من یوسف فالسّجن» ⁽²⁾

زندان سنتی است برای حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) که دوازده قرن است بشریت با اعمال خود، برای ایشان به ارمغان آورده و محروم از دیدار ایشان گردیده است.

زندانی با اعمال شاقّه!

چرا؟ زیرا او همانند یوسف، منجی بشریت است و راه سعادت را خوب می داند. امّا ...

شیخ طوسی (رحمة الله علیه) می فرماید: «وجوده لطف، و تصرّفه لطف آخر، و عدمه منّا» ⁽³⁾

در این میان اگر به حالات حضرت یعقوب (علیه السلام) نظاره شود، حالات منتظران واقعی ترسیم می گردد.

ایشان یک لحظه نمی تواند بدون یوسف زندگی نمایند و قلبش مملو از محبّت یوسف است ⁽¹⁾.

امّا در فراق عزیزش «فَصَبْرٌ جَمِیلٌ» ⁽²⁾دارد و بر خدا توکّل کرده و از همه روی برگردانده و غم و اندوه از فراق یوسف را به خدا شکایت می کند «قَالَ إِنَّمَا أَشْکُو بَثِّی وحُزْنِی إِلَی اللَّهِ وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ» ⁽³⁾گاهی با یوسف عزیزتر از جانش که از او دور افتاده، عقده دل باز می کند و می گوید: «... حبیبم یوسف! ای کاش میدانستم که تو را در کدام کوه رها کرده اند؟ و یا در کدام دریا غرق کرده اند؟ حبیبم یوسف! ای کاش با تو بودم و بلایی که به تو رسیده به من نیز می رسید...» ⁽⁴⁾

دلم بی وصل ته شادی مبیناد

خراب آباد دل بی مقدم تو

ز درد و محنت آزادی مبیناد

الهی هرگز آبادی مبیناد

اما نا امید و مأیوس نگشته و برای یافتن یوسفش دستور به جستجو می دهد. «یَا بَنِیَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ یُوسُفَ وَأَخِیهِ وَلَا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْکَافِرُونَ» ⁽⁵⁾

پسرانم! به مصر بروید و در جست وجوی یوسف و برادرش برآیید! و از رحمت خدا مأیوس نباشید؛ زیرا جز کافران از رحمت خداوند مأیوس نمی شوند.

آنقدر فراق یوسف برایش سخت است که دیدگان را طوطیای محبّت او می کند و چشمانش سفید می گردد «قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ» ⁽¹⁾

اما قرب روحی او به یوسف سبب می شود که بوی پیراهن او را از راه دور احساس می کند و می گوید: همانا من بوی یوسف را استشمام می کنم.

«إِنِّی لَأَجِدُ رِیحَ یُوسُفَ» ⁽²⁾و چشمانی که در اثر اشک فراق یوسف نابینا شده، با لمس لباس یوسف پر نور گشته و بینا می گردد. «فَارْتَدَّ بَصِیرًا» ⁽³⁾

این است حالات منتظران حقیقی.

بدان که همانگونه که امر آزادی یوسف (علیه السلام) در یک شب امضا گردید خداوند متعال امر ظهور ولی خود را در یک شب اصلاح می نماید. ⁽⁴⁾

امام هادی (علیه السلام) می فرماید: وقتی امام زمانتان غایب شد، به مانند نزدیکی زمین زیر پایتان به شما، فرج را نزدیک بدانید. ⁽⁵⁾

بخش دوم: داستان کسانی که به محضر امام زمان (علیه السلام) شده اند

اشاره

اشاره قرآن به واقعه کربلا

سعد بن عبدالله قمی می گوید: با احمد بن اسحاق به سامرا رفتم و بر مولایمان امام حسن عسکری (علیه السلام) وارد شدیم ... .

امام نگاهی به من نموده و فرمود: ای سعد تو برای چه آمده ای!

عرض کردم: احمد بن اسحاق مرا تشویق به زیارت آقایم نمود. فرمود: مسائلی را که می خواستی بپرسی چه کردی؟ عرض کردم: ای آقای من آن مسائل همچنان بی جواب مانده است. فرمود: آنچه به نظرت می رسد از نور چشم من سؤال کن و با دست مبارک اشاره به حضرت صاحب الأمر نمود. من رو به آن آقازاده نموده و عرض کردم: ... یابن رسول الله تأویل «کهیعص» ⁽¹⁾چیست؟ فرمود: این حروف از اخبار غیبی است که خداوند بنده خود زکریا را بر آن واقف فرمود، سپس آن را برای محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) نقل فرمود و داستانش از این قرار بود که زکریا (علیه السلام) از پروردگارش خواست که نام های پنجگانه را به او بیاموزد، سپس جبرئیل نازل شده و آنها را بدو آموخت، و زکریا را رسم بر این بود که هرگاه یاد محمد و علی و

فاطمه و حسن (علیهم السلام) می افتاد اندوهش برطرف می شد و گرفتاریش زائل می گشت، ولی هرگاه نام مبارک حسین (علیه السلام) را ذکر می کرد بغض و اندوه گلویش را می گرفت و می گریست و نفسش بند می آمد.

روزی عرضه داشت: بارالها! چرا وقتی نام آن چهار بزرگوار را یاد می کنم با ذکر نام ایشان تسلیت یافته و اندوهم برطرف می شود ولی به محض یاد حسین، سرشک غم از دیدگانم روان شده و ناله ام بلند می شود؟!

پس خداوند اینگونه او را از قصه اش با خبر ساخته و فرمود: «کهیعص»، پس حرف کاف نام کربلا است و حرف هاء، هلاک شدن عترت است و یاء یزید همو که به حسین ظلم می کند و عین عطش و تشنگی است و صاد صبر اوست. زکریا به محض شنیدن آن فرمایشات تا سه روز نمازگاه خود را ترک نگفت و مانع مردم از ورود به آنجا شد، و پیوسته زار زار گریست و نالید و نوحه او چنین بود:

خدایا! آیا بهترین فرد خلقت را به مصیبت اولادش دردمند می سازی؟!

خدایا! مگر این مصیبت را در آستان او نازل می کنی؟!

خدایا! مگر جامه ی این مصیبت و اندوه را بر علی و فاطمه می پوشانی؟

خدایا! آیا اندوه و درد این مصیبت را بر ساحت آن دو نازل می کنی؟

سپس عرضه داشت: خدایا! فرزند پسری روزیم فرما تا در کهنسالی دیدگانم بدان روشن شود سپس مرا شیفته او گردان، آنگاه مرا به واسطه ی آن همچنان که محمد حبیب خود را دردمند ساختی سراپای وجودم را دردمند ساز! پس خداوند نیز یحیی را روزیش ساخته و زکریا را بدو دردمند نمود ضمناً مدت بارداری یحیی همچون حسین شش ماه بود.

احتجاج، ج2، ص571

کوی محبوب

یکی از نوابغ جهان اسلام و فقهای بزرگوار شیعه که آوازه و شهرت علمی و عملیش در همه بلاد مسلمین پیچیده و از جانب بعضی از علماء به خاتم الفقهاء و المجتهدین مرسوم گشته، مرحوم شیخ مرتضی انصاری (رضوان الله تعالی علیه) (1281-1214ه.ق) می باشند که از نسل صحابی گرانقدر جابربن عبدالله انصاری بوده و علامه محدّث نوری (رحمة الله علیه) در خاتمة المستدرک درباره ایشان فرموده اند: «خداوند بر جابر تفضّل فرمود که از سلاله او مردی را بیرون آورد که ملّت و دین را با علم و تحقیق و دقّت و زهد و عبادت و کیاست خویش خدمت ها نمود، آن جناب در مدت قیادت و رهبری خویش مرجعی بزرگوار برای امّت و نایبی خدمتگزار برای امامش و شیفته ای منتظر برای مولا و سرورش حضرت ولیعصر(ارواحنا فداه) بود و توجه به آن حضرت را فراموش نمی نمود...»

یکی از شاگردان شیخ مرتضی انصاری نقل می کند که نیمه شبی در کربلای معلّی از خانه بیرون آمدم در حالیکه کوچه ها گل آلود و تاریک بودند و من چراغی با خود برداشته بودم.

از دور شخصی را مشاهده کردم که چون به او نزدیک شدم، دیدم استادم شیخ انصاری است. با دیدن ایشان به فکر فرو رفتم و از خود پرسیدم که آن بزرگوار در این موقع شب در این کوچه های گل آلود با چشم ضعیف به کجا می روند؟ از بیم آنکه مبادا کسی در کمین ایشان باشد آهسته به دنبالش حرکت کردم شیخ آمد و آمد تا در کنار خانه ای ایستاد و در کنار آن خانه زیارت جامعه را با یک توجه خاصی خواند سپس داخل آن منزل گردید. من دیگر چیزی نمی دیدم امّا صدای شیخ را می شنیدم که با کسی سخن می گفت. ساعتی بعد به حرم مطهّر مشرّف شدم و شیخ را در آنجا دیدم.

بعدها که به خدمت آن جناب رسیدم و داستان آن شب را جویا شدم. پس از اصرار زیادی که من کردم، به من فرمودند: گاهی برای رسیدن به خدمت حضرت ولیعصر(روحی فداه) اجازه پیدا می کنم و در کنار آن خانه که تو آن را پیدا نخواهی کرد، می روم و زیارت جامعه را می خوانم. چنانچه اجازه ثانویه رسید خدمت آن حضرت شرفیاب می شوم و مطالب لازم را از آن سرور می پرسم و یاری می خواهم و برمی گردم.

ملاقات با امام زمان (علیه السلام) ص135

مستحب نمی تواند جایگزین واجب گردد

روزی در محضر آیت الله العظمی آقای میلانی (قدس سرّه) بودیم که یکی از فضلا روی منبر داستانی را از اسرارالشهداء نقل کرد که آیت الله فرمودند: همیشه مطالبی را که با موازین عقلی و شرعی هماهنگ است نقل کنید و از نقل مطالب سست و بی پایه و اساس جداً اجتناب کنید که انسان در برابر گفتار و عمل خود مسئول خواهد بود.

آنگاه فرمود: دو برادر سیّد تبریزی بودند که یکی از آن دو روحانی و دیگری بازاری بود. هر دو مستطیع شدند و امکان تشرّف به مکه برایشان فراهم شد.

برادر بازاری گفت: به خواست خدا امسال باید برویم و خانه خدا را زیارت کنیم.

امّا دیگری گفت: من امسال آمادگی و فرصت ندارم از سوی دیگر محرم نزدیک است و مجالس متعددی دعوت شده ام. شما برو إن شاءالله من سال آینده می روم.

برادر کاسب اصرار کرد آیه و حدیث خواند. امّا اثری نبخشید. به همین جهت خودش رفت و بازگشت و برادر روحانی او پس از چند ماه از دنیا رفت و حج به گردنش ماند.

برادر کاسب نسبت به او بسیار تأسف خورد و همواره در این اندیشه بود که او گرفتار عذاب است یا مورد بخشایش قرار گرفته است؟

یک شب او را در خواب دید که در باغ زیبایی با وضعیت مطلوب و پسندیده ای زندگی می کند و به برادرش گفت: نگران من نباش که از نجات یافتگان هستم. پرسیدم چطور مورد لطف قرار گرفتی؟ پاسخ داد پس از مرگ مرا پای حساب بردند و به جرم ترک فریضه ی حج در یک نقطه ی تاریک و وحشتناک و بدبو زندانی ساختند و دچار کیفر کردارم شدم. زیر فشار عذاب طاقت فرسا، دست توسل به سوی مادرم فاطمه (علیها السلام) گشودم و گفتم: مادرجان! درست است که من فریضه ای را ترک نموده ام امّا من عمری از حسین عزیزت سخن گفته ام. شما مرا نجات بخش و پس از این توسل خالصانه بود که درب زندانم گشوده شد و گفتند: مادرت فاطمه (علیها السلام) تو را خواسته است.

مرا نزد مادرم بردند و ایشان از امیر مؤمنان (علیه السلام) درخواست کرد که مرا ببخشاید و نجاتم را از خدا بخواهد امّا او فرمود: دختر گرامی پیامبر! ایشان روی منبر به مردم بارها گفته است که اگر کسی فریضه ی حج را در صورت امکان و توان ترک کند به هنگام مرگ به او گفته می شود: یهودی یا نصرانی یا مجوسی بمیر! ⁽¹⁾امّا خودش ترک کرده است من چه کنم؟

مادرم گفت: راهی برای نجات او بیابید. امیر مؤمنان (علیه السلام) فرمود: تنها یک راه به نظر می رسد که خدا او را ببخشاید و آن این است که از فرزندت مهدی (علیه السلام) بخواهی امسال به نیابت او حج کند و مادرم چنین کرد و فرزندش مهدی (علیه السلام) پذیرفت و من نجات یافتم و آنگاه مرا به این باغ زیبا و پرطراوت آوردند.

کرامات الصالحین ص256

ما آواره بیابان ها شده ایم

مؤلف محترم کتاب گرانقدر راهی به سوی نور نقل می کند:

در محرم سال 1415 ه.ق برای تبلیغ به دزفول رفته بودم. در یکی از روزها که به زیارت امامزاده ای غریب و کم زائر در اطراف دزفول مشرّف شده بودم پیرمردی روشن ضمیر که خادم آن محل شریف بود کراماتی از آن امامزاده نقل می کرد.

من از ایشان پرسیدم آیا در رابطه ی با امام عصر (ارواحنا فداه) قضیه ای دارید که برای ما نقل کنید؟

ایشان قضیه زیر را برایمان نقل فرمودند: در سنین جوانی که به عراق مشرّف شده بودم، روزی در قبرستان وادی السلام نجف آقای بزرگواری را زیارت کردم که متوجّه شدم حضرت ولیعصر صاحب الزمان (ارواحنا فداه) می باشند.

ایشان فرمودند: از موقعی که جدمان را در کربلا شهید کردند ما آواره ی بیابانها شدیم.

آری در روایات مکرر به این حادثه تلخ یعنی آوارگی و غربت اهل بیت عصمت (علیهم السلام) خصوصاً حضرت بقیةالله (ارواحنا فداه) تصریح شده است.

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در روایتی می فرمایند: «صاحب هذا الامر الطرید الشدید الفرید الوحید» ⁽¹⁾یعنی حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که صاحب حکومت جهانی هستند چنان مورد بی مهری عمومی مردم واقع می شوند که هم مردم او را طرد نموده و هم آواره اش می کنند و او یکه و تنها و ناشناس زندگی می کند.

تاکنون که بیش از هزار و صد و شصت سال است که آن حضرت در تنهایی به سر برده و از خانه و کاشانه ی خود رانده شده اند.

ملاقات جوانان با امام زمان (علیه السلام) ص62

شفای بیماری

مرحوم حاج سیّد محمدتقی مشیر که از سادات و زهاد مشهد مقدّس و بسیار با ورع و صدوق و با تقوا است و افتخار مصاهرت مرحوم آیت الله حاج سیّد علی مجتهد سیستانی را داشتند و در علم جفر مهارت و اطلاعی کامل داشت و مجهولاتی را به وسیله آن معلوم و گمشده هایی را پیدا می نمود.

وی نقل می کند: زمانی مبتلا به کسالت پا درد شدم به طوری که راه رفتن برایم مشکل بود و هرچه توانستم معالجه کردم بهتر نشد تا جایی که گاهی مرا به دوش کشیده و می بردند و اغلب با کمک عصا به زحمت راه می رفتم. چاره آن را منحصر به تشرّف خدمت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) دیدم و راه تشرّف را از طریق جفر یافته بودم. پس حساب کردم چه وقت آن حضرت به زیارت جدش حضرت رضا (علیه السلام) مشرّف می شود. معلوم کرد در روز عاشورا موقع ظهر. باز حساب کردم با چه لباسی و با چند نفر؟ معلوم کرد با لباس اعراب و سه نفر رفیق و این حساب من در ذی القعده بود. انتظار کشیدم تا ذی القعده تمام شد و ذی الحجه گذشت و محرم فرا رسیده و روز عاشورا شد.

پس غسل زیارت کرده و به زحمت فراوان مشرّف شده و زیارت مخصوص و جامعه و عاشورا را خوانده و در مقابل درب پیش روی که ورود آن حضرت را آن حساب، از آنجا تعیین کرده بود نشسته و انتظار ظهر را کشیدم تا اینکه موقع زوال ظهر شد. دیدم چهار نفر شبیه به هم، به یک قیافه و یک لباس وارد شده و هر کدام به یک طرفی رفته و مشغول زیارت شدند و من یکی از آنها را که مجذوب او شده بودم و یقین داشتم که حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است، تعقیب نمودم. او در مسجد بالاسر مشغول نماز شد و من در مقابلش نشستم تا سلام نمازش را داد و من خواستم عرض ارادت و حاجت کنم، آن جناب مهلت نداده، برق آسا پس از سلام نماز برخاست و نماز دیگر را شروع کرد. من با خودم گفتم اگر تا شب هم بنشینم نماز خواهد خواند پس دقت می کنم که تا سلام نماز را گفت بلا درنگ من هم به آن حضرت سلام می کنم وقتی جواب مرا داد عرض حاجت می کنم ولی در این مرتبه هنوز سلام نداده بود که یکی از آن سه نفر که در حرم مطهّر بودند آمدند و گفت: «یا خضر تعال راح المهدی» و آن شخص که من یقین داشتم حضرت صاحب (علیه السلام) است ولی حضرت خضر نبی بود فوراً حرکت کرد و به آن سه نفر دیگر ملحق و از حرم بیرون رفتند و من در عقب سر آنها می دویدم که شاید آنها را درک کنم و به خدمت حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برسم ولی ممکن نشد و می دیدم آنان را که از دارالسیادة خارج و در میان انبوه و ازدحام جمعیت مردم که در صحن مطهّر مشغول به عزاداری بودند، از نظر غایب شدند و من سر از پا نشناخته از صحن به سمت بالا رفته و باز به صحن آمده و از بست پایین خارج شدم ولی اثری از آنها نیافتم و شاید یک ساعت و یا بیشتر، از این طرف و آن طرف می دویدم و نگاه می کردم شاید بار دیگر هم آنها را ببینم ولی دولت مستعجل بود. دیگر به آن فیض نرسیدم و ناگاه متوجّه خود شدم که قبل از این عاجز از راه رفتن عادی بودم ولی اکنون مدتی است می دوم و پایم درد نمی کند و از برکت توجه و عنایت آن بزرگوار شفا یافته است.

شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ج1 ص249

نکته: آیت الله سیّد حسن ابطحی (رحمة الله علیه) می فرمود: من به آقای مشیر گفتم: چطور شد که همه جا شما درست رفته بودید ولی در جای حسّاس یعنی در تشخیص وجود مقدّس حضرت ولیعصر (ارواحنافداه) در میان آنها اشتباه کردید؟

ایشان گفت: همه جا که اختیار در دست ما نیست. در آن قسمت تصرّف ولایتی فرمودند تا من اشتباه کنم و بدانم راه رسیدن به محضر حضرت ولیعصر (ارواحنافداه) رمل و جفر و از این قبیل چیزها نیست. بلکه باید تزکیه نفس کرد و خود را ساخت تا لیاقت محضر مقدّس آن حضرت را پیدا کرد.

مداومت بر زیارت سیّدالشهداء (علیه السلام) از نزدیک و دور

آیت الله العظمی مرعشی نجفی (اعلی الله مقامه) می فرماید:

دفعه اول نبود که از سامرا با پای پیاده، راهی زیارت حضرت سیّد محمد (علیه السلام) می شدم. امّا این دفعه فرق می کرد. شب بود، آن هم شبی تاریک مثل قیر، و گرم مثل جهنم. چرا که شب قلب الأسد (گرم ترین روز سال در نیمه ی هر تابستان) بود. نه اینکه خیال کنی آرام بود نه! باد هم می وزید. امّا تند بادی که انگار از روی دریایی از آتش برخاسته و خاک خشک کویر را با خود به همراه آورده باشد. به صورتت که می خورد، می خواست پوست آن را قلفتی بِکَند. به زحمت می توانستم اندکی پلک هایم را از هم دور کنم و تا چند قدمی جلوی پایم را ببینم. طوفان آتش و شن هر لحظه شدیدتر می شد و ادامه سفر را برای من دشوارتر می نمود. به منطقه ی قادسیه که رسیدم، دیگر تا دو قدمی جلوی پایم را نیز نمی دیدم. تندباد، صاحب اختیارم شده بود و مرا به هر سو که می خواست می برد؛ به جلو، عقب، چپ یا راست! تحت الحنک عمّامه مشکی ام را باز کردم و دور صورتم پیچیدم و دو دستی به عمّامه ام چسبیدم

تا باد آن را نبرد. دو سه ساعتی، بی اختیار و بی هدف، در دل بیابان به این سو و آن سو می رفتم.

دیگر بدجوری تشنه و گرسنه شده بودم و بدنم داشت از شدت ضعف و خستگی می لرزید. لب هایم خشکیده و ترک ترک شده بود. به زحمت پاهایم را روی زمین می کشیدم. چند بار زانوهایم سست شدند و تا خوردند. سعی می کردم خودم را روی پاهایم نگاه دارم امّا سرانجام پاهایم از توان افتادند و به روی زمین افتادم. مرگ را پیش روی خود دیدم و به زحمت شهادات را بر زبانم جاری ساختم. أشهد أن لا اله الّا الله و أشهد أن محمداً رسولُ الله و أشهد أن علیاً ولیُ الله ..... و دیگر هیچ نفهمیدم.

به ناگاه صدایی را شنیدم که با لحنی دلنشین و لبریز از محبّت مرا می خواند: سید! سید! سید! صدا را می شنیدم امّا رمقی نداشتم تا چشم هایم را بگشایم. در آن حال ناگاه دهانه کوزه ای سفالین و رطوبت آبی خنک را بر لبانم حس کردم. آبی خنک و گوارا. در آن هوای داغ طاقت فرسا. آبی چنان شیرین و دلچسب که همانندش را هرگز نچشیده بودم و تاکنون هم نچشیده ام!

وقتی پلکهایم را گشودم، متوجّه شدم که سرم بر زانوی مردی عرب قرار دارد نگاهی به دور و بر انداختم. هوا آرام گرفته بود از طوفان آتش و شن خبری نبود و نسیم ملایم و خنکی می وزید.

برخاستم تا از مرد عربی که جانم را نجات داده بود، تشکر کنم. لب به سخن نگشوده بودم که فرمود: گرسنه ات نیست؟ گفتم: چرا آقا! نزدیک است از گرسنگی تلف شوم. خدا شما را به فریاد من رساند. نمی دانید در این بیابان برهوت و آن طوفان کشنده و داغ راه رفته ام و...

هنوز داشتم حرف می زدم که آن بزرگوار سفره ی کوچکی را از زیر عبایش بیرون آورد و پیش رویمان گسترد. چند تکه نان در آن سفره وجود داشت که هر چند از جنس نان های ارزان قیمت بود، امّا بسیار خوشمزه و لذّت بخش بود.

سیر که شدم نگاهی به چشمان من انداخت. نگاهی که تا عمق وجودم نفوذ کرد. و مرا در برابرش آرام و تسلیم نمود. با اینکه هوا تاریک بود و نمی توانستم چهره اش را به خوبی ببینم، امّا برق محبّت، صفا و بزرگواری را در نگاهش به خوبی حس می کردم. در این هنگام فرمود: حسابی گرد و خاکی شده ای سید! چرا خودت را در این نهر نمی شویی تا هم تمیز شوی هم خنک؟!

من که از این پیشنهاد شگفت زده شده بودم، لبخندی زدم و گفتم: نهر آب! کدام نهر آب؟! برادر! اگر در این نزدیکی ها نهر آبی بود که من به این روز نمی افتادم. بارها از این منطقه عبور کرده ام و هرگز نهر آبی در این اطراف ندیده ام.

فرمودند: پس این چیست؟ گوشهایم را که تیز کردم، صدای موزون و روح نواز نهر آبی را به وضوح شنیدم. صورتم را که به طرف صدای آب برگرداندم، چشمم به نهر آبی افتاد که چند متری بیشتر با ما فاصله نداشت و در زیر نور ضعیف ستارگان می درخشید.

از آب که بیرون آمدم، روح تازه ای به کالبدم دمیده شده بود. در کنار مرد عرب نشستم و سر صحبت را باز کردم. نمیدانم چطور شده بود که تنها من سؤال می کردم و تنها او بود که پاسخ می داد و مرا راهنمایی می کرد. آن هم با لحن و بیانی چنان شیرین و جذاب که من چاره ای جز پذیرفتن کامل آنها در خود نمی دیدم.

از جمله سفارش هایی که آن بزرگوار فرمود این ها بود:

1-قرآن را بسیار تلاوت کنید و مطمئن باشید که به هیچ وجه تحریف نشده است.

2-زیر زبان میت عقیقی را که اسامی مقدّسه چهارده معصوم (علیهم السلام) بر آن نقش بسته باشد، قرار دهید.

3-به پدر و مادر نیکی نمایید و احترامشان را حفظ کنید. چه در زمان زنده بودن و چه پس از فوت ایشان.

4-به زیارت قبور ائمه (علیهم السلام) و فرزندان آنها و علماء و صلحا شتافته، آنها را تعظیم و تکریم نمائید.

5-به سادات احترام بگذارید.

6-نماز شب را فراموش نکنید.

7-از تسبیحات حضرت زهرا (علیها السلام) غافل نباشید.

8-بر زیارت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) ، چه از راه نزدیک و چه از راه دور مداومت داشته باشید.

9-خطبه شقشقیه امیرالمؤمنین (علیه السلام) و خطبه ی حضرت زینب (علیها السلام) در مجلس یزید را حفظ کنید.

آنگاه با حسرت ادامه داد: «امّا افسوس بر اهل علمی که خود را منسوب به ما می دانند، ولی این اعمال را انجام نمی دهند!»

ای سید! به خاطر انتساب به اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) قدر خودت را بدان و شکر این نعمت را که موجب سعادت و افتخار فراوان است، به جا آور! رشته سخن که بدین جا رسید، من گفتم: راه من بسیار دور است و اگر صلاح بدانید بهتر است که زودتر به راه بیفتیم.

چند قدمی که جلو رفتیم، پرسیدم: ما الان کجا هستیم؟ فرمود: در قادسیه. گفتم ای وای پس هنوز خیلی مانده است تا به مقصد برسیم! پرسید: مگر مقصد تو کجاست؟ عرضه داشتم: حرم مطهّر حضرت سیّد محمد (علیه السلام) . فرمود: این هم حرم حضرت سیّد محمد (علیه السلام) . به ناگاه متوجّه شدم که در زیر بقعه حضرت سیّد محمد (علیه السلام) قرار داریم.

در آن حال به فکر فرو رفتم که خدایا ما همین یک لحظه قبل در قادسیه بودیم و از قادسیه تا اینجا راه فراوانی است حالا چطور در کنار بقعه حضرت سیّد محمدیم؟ آن نهر زلال و گوارا در آن بیابان کجا پیدا شد و این مرد عرب، این همه اطلاعات دینی را از کجا آورده است؟ و ... نکند ... نکند که این مرد همان امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) باشد... تا این افکار به ذهنم خطور کرد، به سوی آن مرد عرب برگشتم، ولی اثری از او نبود...

شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ج1 ص135

امان نامه برای زائران امام حسین (علیه السلام)

... حاج علی بغدادی می گوید: از حضرت ولیعصر (روحی له الفداء) سؤال کردم: مرثیه سرایان و گویندگان مذهبی می گویند، فردی به نام سلیمان بن اعمش نزد دانشمندی آمد و از زیارت امام حسین (علیه السلام) پرسید که آیا صحیح است یا نه؟ آن دانشمند بد اندیش گفت: بدعت است. آنگاه شب در عالم رؤیا دید که هودجی در میان زمین و آسمان در حرکت است. پرسید: این هودج به کجا می رود و در میان آن کیست؟ پاسخ آمد که در میان آن دختر گرامی پیامبر فاطمه و مادرش خدیجه (علیهما السلام) به کربلا برای زیارت حسین (علیه السلام) می روند چرا که شب جمعه است و شب زیارتی امام حسین (علیه السلام) . آنگاه دید از میان هودج ورق هایی به زمین می ریزد. یکی از آنها را برداشت دید این فراز در آن نوشته شده است: «هذا امان من النار لزوار الحسین (علیه السلام) فی لیلةالجمعة امان من النار یوم القیامة».

آیا این روایت صحیح است؟ فرمود: آری درست است همینگونه است هر کس شب جمعه حسین (علیه السلام) را زیارت کند و زائر عارف و حقیقی او باشد از آتش در امان خواهد بود آری به خدا درست است و آنگاه دیدم سیلاب اشک از دیدگان او فرو بارید.

... ایشان فرمود: حاج علی می خواهی زیارت جدم حسین (علیه السلام) را برایت بخوانم؟ گفتم آری سرورم! شب جمعه است شب زیارتی حسین (علیه السلام) . زیارت وارث را خواندند که مؤذن اذان مغرب را به پایان رسانید و آن بزرگوار فرمود: اینک برو نمازت را به جماعت بخوان و خودشان به صورت انفرادی به نماز ایستادند و هنگامی که نماز به پایان رسید دیگر او را ندیدم.

کرامات الصالحین ص99

می خواهم خدمت حضرت صاحب الأمر (علیه السلام) برسم

سید جلیلی از اهالی اصفهان، مدتی متوسل به ساحت مقدّس امام حسین (علیه السلام) گردیده و تقاضای تشرّف به حضور مبارک آن حضرت یا محضر مقدّس حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) را می نمود؛ تا آنکه در شب جمعه ای طاقتش طاق شد و به حرم مطهّر امام حسین (علیه السلام) وارد شد و در پیش روی مبارک شالی را یک سر به گردن و یک سر به ضریح بست و تا نزدیک صبح به گریه و زاری مشغول بود و عرض می کرد که امشب حتماً حاجت مرا بدهید.

نزدیک صبح شد و مردم دوباره به حرم می آمدند. آن سیّد دید، زمان گذشت. لذا نا امید شد و از جا برخاست و عمّامه خود را از سر برداشت و بالای ضریح مقدّس پرتاب نمود و گفت: این سیادت هم مال شما حال که مرا ناامید کردید من هم رفتم و از حرم مطهّر بیرون آمد. در میان ایوان سیّد بزرگواری به او رسید و فرمود: بیا به زیارت حضرت عباس (علیه السلام) برویم به مجرد شنیدن این فرمایش، همه ی اوقات تلخی خود را فراموش کرده و با چشم و گوش خود مجذوب ایشان گردید. با هم از کفشداریِ طرف قبله، کفش خود را گرفتند و روانه شدند در بین راه مشغول به صحبت شدند و سیّد بزرگوار فرمودند: چه حاجتی داشتید؟

عرض کرد: حاجتم این بود که خدمت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) برسم. فرمودند: در این زمان این امر ممکن نیست. عرض کرد: پس می خواهم به خدمت حضرت صاحب الأمر (علیه السلام) برسم. فرمودند: ممکن است. سیّد بعد از آن مطالب دیگری هم پرسید و از آن بزرگوار جواب شنید. نزدیک بازار داماد، که در اطراف صحن مقدّس است، فرمودند: سرت برهنه است. عرض کردم: عمّامه ام را روی ضریح انداختم.

در همان وقت دکّان بزازی طرف راست بازار دیده می شد. سیّد بزرگوار به صاحب دکّان فرمود: چند ذرع عمّامه سبز به این سیّد بده. صاحب مغازه توپ پارچه ی سبزی آورد و عمّامه ای به من داد و من آن را بر سر بستم. سپس از در پیش رو که سمت چپ داخل است به زیارت حضرت ابوالفضل العباس (علیه السلام) مشرّف شدیم و نماز زیارت و بقیه ی اعمال را به جا آوردیم.

سیّد بزرگوار فرمود: دوباره به حرم حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) مشرّف شویم. آمدیم و باز از همان کفشداری داخل شدیم و مشغول زیارت بودیم که صدای اذان بلند شد. سیّد بزرگوار در سمت بالای سر مقدّس فرمود: آقا سیّد ابوالحسن نماز می خواند برو با او نماز بخوان. من از گوشه ی بالای سر آمدم و در صف اول و یا دوم (تردید از مؤلف است) ایستادم ولی خود آن سرور در جلوی صف کناری ایستادند و آقا سیّد ابوالحسن نزدیک به ایشان بود و گویا او امامت آقا سیّد ابوالحسن اصفهانی را دارد.

مشغول نماز صبح شدیم در بین نماز آن جناب را می دیدم که فرادی نماز می خوانند. با خود گفتم یعنی چه؟ چرا به من فرمود: با آقا سیّد ابوالحسن نماز بخوان و خودش فرادی جلوی آقا سیّد ابوالحسن ایستاده و نماز می خواند؟ در این فکر بودم و نماز می خواندم تا نمازم تمام شد. گفتم بروم تحقیق کنم که این سیّد بزرگوار کیست؟ نگاه کردم ولی آن جناب را در جای خود ندیدم. سراسیمه این طرف و آن طرف نظر انداختم. ایشان را ندیدم. دور

ضریح مقدّس دویدم کسی را ندیدم. گفتم بروم از کفشداری بپرسم. آمدم از کفشداری پرسیدم. گفت: ایشان الان بیرون رفت. گفتم: ایشان را شناختی؟ گفت: نه. شخص غریبی بود. دویدم و گفتم نزد دکّان بزازی بروم تا از او بپرسم. به بازار آمد ولی با کمال تعجّب دیدم که همه مغازه ها بسته و هنوز هوا تاریک است. از این دکّان به آن دکّان می رفتم. دیدم همه بسته اند. و ابداً دکّانی باز نیست. به همین ترتیب تا صحن حضرت عباس (علیه السلام) رفتم و باز برگشتم گفتم شاید آن مغازه باز بوده و من از آن گذشته ام. تا صحن سیّدالشهداء (علیه السلام) آمدم ولی ابداً اثری ندیدم.

فهمیدم من به شرف حضور مقدّس نور عالم امکان رسیده ام ولی نفهمیده ام.

بعد از دو سه روز خدّام حرم عمّامه سیاه سیّد را از روی ضریح پایین می آورند. من (ناقل از صاحب تشرّف) متبرکاً یک قطعه از عمّامه سبز سیّد را گرفتم و با تربت امام حسین (علیه السلام) همیشه در تحت الحنک خود داشتم ولی متأسفانه چند روز است که مفقود شده است.

برکات حضرت ولیعصر (علیه السلام) ص200

همراهی با امام زمان (ارواحنا فداه)

مرحوم علّامه حلّی (قدس سره) شب جمعه ای به تنهایی به زیارت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) می رفت و بر مرکبی سوار بود و تازیانه ای در دست داشت در بین راه شخص عربی با او همراه شد و سخن از مسائل علمی گشود. علّامه بعضی از مشکلات علمی را مطرح نمود، دید که او حلّال مشکلات و یگانه روزگار است تا آنکه سؤال از مسئله ای در میان آمد که آن شخص عرب برخلاف علّامه در آن فتوا داد.

علّامه گفت: این فتوا بر خلاف قاعده است و خبری که مستند آن باشد نداریم. آن شخص عرب فرمود: دلیل بر این حکم حدیثی است که شیخ طوسی (قدس سره) در کتاب تهذیب خود نوشته است.

علّامه گفت: چنین حدیثی در تهذیب نیست و در خاطر ندارم شیخ یا کس دیگری آن را نقل نموده باشند. آن شخص فرمود: نسخه کتاب تهذیب را که خود داری از اول آن فلان مقدار بشمار، در فلان صفحه و فلان سطر می باشد.

علّامه با خود گفت: شاید این شخص که در رکاب من می آید آن کسی باشد که عالَم به وجود او وابسته و او امام عصر (ارواحنا فداه) باشد.

در حالیکه تازیانه از دست علّامه افتاده بود از آن شخص پرسید: آیا در مثل این زمان که غیبت کبری می باشد امکان دارد انسان به محضر مقدّس امام زمان (ارواحنا فداه) شرفیاب شود؟ آن شخص به زمین خم گردید و تازیانه را برداشت و در دست علامه نهاد و فرمود: چگونه نمی توان به خدمت او رسید در حالیکه الان دست او در دست تو می باشد.

علّامه چون این را شنید خود را از بالای مرکب به زمین انداخت و بیهوش شد. وقتی به هوش آمد کسی را ندید و چون به خانه برگشت، حدیث مذکور را همان صفحه و همان سطر که حضرت ولیعصر (روحی فداه) فرموده بود، دید و فتوای خود را اصلاح نمود.

راهی به سوی نور ص53

نکته: علّامه حلی عالمی گرانقدر و دانشمندی فعال بود. بیش از 500 جلد کتاب نوشت و صدها دانشجوی دینی تربیت کرد و به جهان اسلام خدمت های شایانی نمود.

با این همه گرفتاری و اشتغالات علمی هر شب جمعه به کربلا می رفت و حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) را زیارت می کرد به طوری که بعد از وفاتش او را در خواب دیدند فرمود: «لولا تألیف الالفین و زیارةالحسین (علیه السلام) لهلکتنی الفتاوی» اگر تألیف کتاب الفین و زیارت امام حسین (علیه السلام) نبود فتوا ها مرا به هلاکت انداخته بود.

من پول برای سفر زیارت نمی دهم!

جناب آقای مشهدی خدارحم صادقی پیرمرد باتقوا و با صفایی که در شهر کازرون به صداقت و راستی معروف می باشند نقل می کنند: در حدود هشتاد سال قبل شخص مؤمن و معتقدی به نام کربلا جلیل خان نظری اهل کازرون در کوی گنبد ساکن بود که سراسر قلبش مملوء از محبّت ائمه اطهار (علیهم السلام) و امام عصر (روحی فداه) بود و به یاد مصائب معصومین (علیهم السلام) همیشه گریان بود. عشق و ارادت و روضه خوانی بیش از حدّ او برای حضرت سیّدالشهداء اباعبدالله الحسین (علیه السلام) سبب شد که جمعی از دوستان و همسایگان او را تشویق کنند تا با قافله ای که عازم کربلا بود، همراه شود و به زیارت امام حسین (علیه السلام) برود. او در مقابل اصرار همسایگان و دوستان گفت: من که پول ندارم به کربلا بروم و الاّ حتماً می رفتم. جمعی او را تشویق کردند و به او گفتند: اگر واقعاً عاشقی چرا از فلانی که شخص سرمایه داری است وام قرض الحسنه نمی گیری؟

کربلایی جلیل با خود گفت: مثل اینکه امام حسین (علیه السلام) ما را دعوت کرده لذا برای گرفتن قرض الحسنه به تجارت خانه ی آن فرد ثروتمند رفت و از او درخواست وام کرد. امّا او در

جوابش گفت: امام حسین (علیه السلام) سیّدی بود که با شاه زمان خودش جنگید و در آخر کشته شد! من پول برای سفر زیارت نمی دهم!

کربلایی جلیل وقتی این برخورد را از او دید، بسیار ناراحت شد و بدون هیچ گفتگویی به منزل برگشت. بلافاصله خبر آوردند که آن حاجی سرمایه دار سکته کرده و لب و دهانش به کلّی کج شده و از حالت طبیعی خارج است. این خبر در سراسر کازرون پخش شد، هرچه دکتر آوردند او معالجه نشد تا جایی که خودش گفت: دوای درد من پیش کربلایی جلیل است. آنگاه کربلایی جلیل را آوردند، حاجی به او گفت: به خدا قسم من از گفته خود پشیمانم. غلط کردم. تو مرا ببخش. کربلایی جلیل رو به قبله نمود و برای او دعا کرد. سپس رو کرد به طرف کربلا و از امام حسین (علیه السلام) شفای او را تمنّا کرد و گفت: یا امام حسین او توبه کرده به مادرت قسم که او را به من ببخش و سلامتش کن.

همه ریش سفیدهای محلّه گنبد می گویند: ما شاهد بودیم که بدون هیچ دوا و دارویی او شفا پیدا کرد و سالم شد. و از آن پس او هم از بی ادبی خود پشیمان شده و مدام شکر خدا را می نمود و تصمیم گرفت که به همراهی زائرین و کربلایی جلیل به زیارت ائمه اطهار (علیهم السلام) در عتبات عالیات برود. کاروان به راه افتاد قسمتی از راه را زائران با کشتی رفتند و در میان زائران مادری با فرزند سیزده ساله اش نیز مشاهده می شد و در بین راه این نوجوان همینطور که جواز و گذرنامه ی کربلای خود و مادرش در دستش بود به عرشه کشتی آمد تا دریا و امواج آن را تماشا کند که ناگهان برگه ها از دستش داخل آب دریا افتاد و ناپدید شد. نوجوان با مادرش حسابی ناراحت شده و گریه می کردند. کربلایی جلیل هم گریه اش گرفت، امّا آنها را دلداری می داد و می گفت: خود امام حسین (علیه السلام) کارها را درست می کند.

پس از آنکه از کشتی پیاده شدند مقداری از راه هم با قطار رفتند و پس از پیاده شدن از قطار، شخصی گفت: مبادا کسی جواز نداشته باشد، کمی جلوتر ما را بررسی می کنند. اگر

کسی جواز نداشته باشد او را به زندان بغداد می فرستند. اینجا آن مادر و پسر باز گریه کردند و حالشان خیلی پریشان تر شد کربلایی جلیل هم دلش شکست و حسابی گریه کرد و به امام زمان (ارواحنا فداه) متوسل شد. در همین لحظات بود که ناگهان صدایی به گوش کربلایی رسید، دقت کرد مثل این که کسی می فرمود: «من تذکره کربلا را صادر می کنم. من جواز کربلا می دهم!»

کربلایی با تعجّب فراوان به سوی صدا دوید، ناگهان چشمانش به جمال سیّد بزرگواری روشن شد که چهره اش بسیار نورانی و دلربا بود و در صورتش یک خال سیاه دیده می شد تا کربلایی آمد، آن آقای بزرگوار فرمود: «کربلایی جواز می خواهید؟» عرض کرد: بله آقا. حضرت دست مبارکشان را زیر عبا برده و دو تذکره کربلا به او داد. کربلایی گفت: آقاجان چه مبلغی باید بپردازم؟ حضرت فرمودند: «هر قدر که دوست دارید». کربلایی خواست پول از کیسه در بیاورد که پول ها به زمین ریخت، خم شد و پول ها را از زمین برداشت و دو دستی در مقابل آقا گرفت و گفت: بفرمائید، امّا هیچکس آنجا نبود!

کربلایی جلیل دوان دوان در پی آقا می گشت و صدا می کرد: این آقایی که جواز کربلا می فروخت کجا رفت؟ شخصی به کربلایی گفت: از شما بعید است که ما را مسخره کنی! مگر کسی اینجا جواز می فروشد؟! جواز که خرید و فروشی نیست، گرفتن تذکره ده ها شرط سخت دارد و باید در ادارات دولتی تهیه شود. چه کسی این جوازها را به شما داده که دنبالش می گردید؟ سایر همراهان دور کربلایی را می گیرند و می گویند: این جوازها را از کجا آورده ای؟ او جریان را تعریف می کند و وقتی جواز ها را به آن مادر و پسر نشان می دهد با کمال تعجّب می بینند که اسم آن دو نفر در آن دو جواز نوشته شده در حالی که کربلایی هم اسم آنها را نمی دانسته است. اینجا بود که همه متوجّه شدند که این عنایتی از طرف حضرت صاحب العصر و الزمان (علیه السلام) بوده و کربلایی جلیل توفیق ملاقات آن حضرت را پیدا کرده ولی او را نشناخته است

ملاقات با امام زمان (علیه السلام) در عصر حاضر ص106

میل داری به کربلا برویم

در ماه مبارک رمضان سال 1407 هجری قمری برای تبلیغ به جوزان از توابع ملایر رفته بودم و در آنجا پیرمردی با صفا و نورانی به نام جناب مستطاب آقای حاجی لطیف بیات را ملاقات کردم. ایشان نقل کردند: شبی در عالم رؤیا دیدم، از خیابانی عبور می کنم. ناگهان چشمم به سیّدی نورانی و جوانی خوش اندام افتاد. بعد از سلام و احوالپرسی رو به من کرد و فرمود: میل داری به کربلا برویم؟ عرض کردم: آری، مایلم. فرمود: پس از این خیابان برویم. شروع کردیم به رفتن. متوجّه شدم که این خیابان کلاً دارای درخت های میوه است. و هر سمتش اشجار زیادی دیده می شود و نهرهایی زیر درختان جاری است. ناگهان به درب صحن مقدّس امام حسین (علیه السلام) رسیدیم. چون من قبلاً به کربلا رفته بودم، متوجّه شدم به صحنی که سقاخانه دارد، وارد شدیم و چون خواستیم وارد حرم شویم آقا رو به من فرمود: زیارتنامه بخوانیم و شروع فرمود به زیارت. سپس نام مبارک رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را گفتند و سلام دادند بعد سلام به حضرت علی (علیه السلام) و یک یک ائمه تا به نام مبارک امام زمان (علیه السلام) رسید. فرمود: این سلام را شما بگو. من گفتم: «السلام علیک یا امام زمان» حضرت جواب سلام را دادند و وارد حرم شدیم. ناگهان دیدم آقا بین جمعیت زائر مخفی شدند و دیگر حضرت را ندیدم. به جستجوی حضرت این طرف و آن طرف نگاه می کردم که از خواب بیدار شدم.

شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ج1 ص186

ولدی حمود أنا اتمم لک الدعاء

حاج شیخ عبدالحسین بغدادی فرمود: سیّد حمّود بن سیّد حسّون بغدادی، از اخیار و رفقای ایشان و در کمال تدیّن وعفّت نفس و بلندنظر بود و با آنکه مبتلا به شعار صالحین یعنی فقر بود، با این حال جهت تشرّف به خدمت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) تصمیم گرفت که چهل شب جمعه به زیارت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) از بغداد به کربلا برود.

به همین جهت حیوانی را برای این امر خریداری نموده و متحمل مخارج آن گردیده بود و خیلی وقتها می شد که بیشتر از یک قَمَری نداشته ولی به زاد توکل و توشه ی توسل بیرون می آمد. حق تعالی چنان محبّت آن بزرگوار را در قلوب مردم انداخته بود که اهل محمودیّه، که اغلب ایشان اهل سنّت و جماعتند، همیشه به انتظار آمدن ایشان بوده و دیده به راه، به مجرّد ورودش گرد او جمع می شدند و او را تکریم نموده، آب و غذا برای خودش و علوفه برای مرکبش مهیّا می کردند. اهل اسکندریه که همگی، سنّیان متعصّب می باشند هم به این شکل با ایشان برخورد می کردند.

زمانی که یک چلّه آن بزرگوار به اتمام رسید، در آخر، مردد شد که این شب، شب چهلم است یا شب سی و نهم، و آن شب مصادف با زیارت مخصوصه امیرالمؤمنین (علیه السلام) بود.

وارد نجف اشرف شد و شب چهارشنبه با جمعی از رفقا به مسجد سهله مشرّف گردید، تا آن که روز چهارشنبه به سمت کربلا روانه شود. اعمال مسجد سهله را به جا آورده با جماعتی به مسجد صعصعه مشرّف شدند. در آنجا دو رکعت نماز گزاردند و مشغول خواندن دعای نوشته شده بر تابلو شدند. رفقای او به سجده رفتند و سیّد دعای سجده را برای ایشان خواند. بعد هم خودش به سجده رفت و به رفقا گفت: شما دعای سجده را برای من بخوانید. آنها چون سواد نداشتند و خط روی سنگ هم ناخوانا بود، نتوانستند درست بخوانند.

جناب سیّد که قدری تند مزاج بود، برآشفت و به رفقا تندی کرد و گفت: این چه وضعی است؟ ناگهان شعاع انوار کبریایی و لمعات جمال الهی در و دیوار مسجد را چون وادی مقدّس طور و ذی طوی پرنور و ضیاء کرد ندای روح افزای امام، چون ندای ربّ رحیم با موسی کلیم، به گوش سیّد و رفقایش رسید که فرمود: ولدی حمّود أنا اتمم لک الدعاء (فرزندم حمّود من دعا را برایت می خوانم) و شروع به قرائت دعای سجده نمود. در آن حال در و دیوار مسجد به همراه او قرائت می کردند و تمام مؤمنین حاضر این انوار و اسرار و قرائتِ اذکار را می شنیدند و لکن شخص را نمی دیدند.

سید بزرگوار می خواست سر از سجده بردارد و به دامان آن مسجود ملائکه دست توسل بر آورد ولی عقل او را منع کرد و فرمایش امام را که در تمام کردن دعا بود، به خاطر آورد. خلاصه به هزار آرزو و انتظار، سر از سجده بلند کرد. در این وقت جمال دلربای آن امام مهربان را دید که تمام مسجد را مثل چراغی که نورش به آسمان می رفت، نورافشانی می کند.

آن حضرت با زبان گهربار خود به سیّد فرمود: شکّرالله سعیک (خدا قبول کند) اشاره به اینکه، این عمل عظیم و مداومت بر زیارت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) از تو قبول باد و به مقصود خود نائل گشتی. این مطلب را فرمود و غائب شد و آن نور هم ناپدید گشت.

افرادی که همراه سیّد بودند، دوان دوان به اطراف و اکناف رفتند. ولی هرجای صحرا را نگاه کردند هیچ اثری نیافتند. عده ای در مسجد سهله بودند. از جمله شیخ محمد حسین کاظمی (رحمة الله علیه) مصنف کتاب هدایة الانام، همان جا انواری را از مسجد صعصعه دیدند. همگی بیرون دویدند و دیدند که مؤمنین سراسیمه به دنبال آن ماه تابان می دوند. لذا لباس های سیّد را برای تبرّک قطعه قطعه کردند و بردند مگر قبای ایشان که به جای ماند.

به همین جهت، سیّد حمّود زیارت شب جمعه کربلا را ترک نکرد و بر آن مواظبت داشت تا چندی قبل که وفات یافت.

برکات حضرت ولیعصر (علیه السلام) ص81

چهل شب جمعه به کربلا برو

مرحوم حاجی نوری در کتاب نجم الثاقب می گوید:

عالم جلیل و حبر نبیل، مجمع فضائل و فواضل شیخ علی رشتی که عالم با تقوا و زاهد و دارای علوم زیادی بود، با بصیرت و خیرت و شاگرد استاد اعظم مرحوم شیخ مرتضی انصاری (اعلی الله مقامه) بود و من در سفر و حضر با او بودم و کمتر کسی را مانند او در فضل و اخلاق و تقوا مثل او دیدم، نقل کرد که: یک زمانی از زیارت حضرت ابی عبدالله الحسین (علیه السلام) از راه آب فرات به طرف نجف برمی گشتم، در کشتی کوچکی که بین کربلا و طویریج با مسافر می رفت، نشستم. مسافرین آن کشتی همه اهل حلّه بودند، همه مشغول لهو و لعب و مزاح و خنده بودند، فقط یک نفر در میان آن خیلی با وقار و سنگین نشسته بود، با آنها در مزاح و لهو و لعب مشغول نمی شد و گاهی آن جمعیّت با او در مذهبش سر به سر می گذاشتند و به او طعن می زدند و او را اذیت می کردند و در عین حال در غذا و طعام با او شریک و هم خرج بودند. من زیاد تعجّب می کردم ولی در کشتی نمی توانستم از او چیزی سؤال کنم. بالاخره به جایی رسیدیم که عمق آب کم بود و چون کشتی سنگین بود و ممکن بود به گِل

بنشیند ما را از کشتی پیاده کردند، در کنار فرات راه می رفتیم، من از آن مرد با وقار پرسیدم، چرا شما با آنها این طورید و آنها شما را اذیّت می کنند؟

او گفت: اینها اقوام من هستند و همه سنّی می باشند. پدرم هم سنّی می باشد ولی مادرم شیعه بود و من هم به مذهب پدر بودم ولی به برکت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) به مذهب تشیّع مشرّف شدم.

گفتم: شما چطور شیعه شدید؟

گفت: اسم من یاقوت و شغلم روغن فروشی در کنار جِسرِ (پل) حلّه بود. چند سال قبل برای خریدن روغن از حلّه با جمعی به قرّاء و چادر نشینان اطراف حلّه رفتم تا آنکه چند منزل از حلّه دور شدم، بالاخره آنچه خواستم خریدم و با جمعی از اهل حلّه برگشتم. در یکی از منازل که استراحت کرده بودیم و من به خواب رفته بودم، وقتی بیدار شدم، دیدم رفقا رفته اند و من تنها در بیابان مانده ام و اتفاقاً راه ما تا حلّه راه بی آب و علفی بود و درندگان زیادی هم داشت و آبادی هم در آن نزدیکی نبود، به هر حال من برخاستم و آنچه داشتم بر مرکبم بار کردم و عقب سر آنها رفتم، ولی راه را گم کردم و در بیابان متحیّر ماندم و کم کم از درندگان و تشنگی که ممکن بود، به سراغم بیایند فوق العاده به وحشت افتادم.

به اولیاء خدایی که تا آن روز به آنها معتقد بودم مثل ابابکر و عمر و عثمان و معاویه و غیر هم متوسل شدم و استغاثه کردم، ولی خبری نشد. یادم آمد، که مادرم به من می گفت: که ما امام زمانی داریم که زنده است و هر وقت کار بر ما مشکل می شود و یا راه را گم می کنیم او به فریادمان می رسید و کنیه اش (اباصالح) است.

من با خدای تعالی عهد بستم که اگر مرا از این گمراهی نجات بدهد، به دین مادرم که مذهب شیعه است، مشرّف می گردم. بالاخره به آن حضرت استغاثه کردم و فریاد می زدم:

«یا اباصالح المهدی ادرکنی» ناگهان دیدم، یک نفر کنار من راه می رود و بر سرش عمّامه

سبزی مانند اینها است و اشاره کرد به علف هایی که کنار نهر روئیده بود و راه را به من نشان می دهد و می گوید: به دین مادرت مشرّف شو و فرمود: الآن به قریه ای می رسی که اهل آنجا شیعه هستند.

گفتم: ای آقای من، با من نمی آیی تا مرا به این قریه برسانی؟

فرمود: نه. زیرا در اطراف دنیا هزاران نفر به من استغاثه می کنند و من باید به فریادشان برسم و آنها را نجات بدهم و فوراً از نظرم غایب شد.

چند قدمی که رفتم به آن قریه رسیدم، با آنکه به قدری مسافت آنجا زیاد بود که رفقایم روز بعد به آنجا رسیدند.

وقتی به حلّه رسیدم، نزد سیّد فقها سیّد مهدی قزوینی ساکن حلّه رفتم و قضیّه ام را برای او نقل کردم و شیعه شدم و معارف تشیّع را از او یاد گرفتم و از او سؤال کردم که من چه کنم یک مرتبه دیگر خدمت حضرت ولیعصر (ارواحنافداه) برسم و آن حضرت را ملاقات کنم؟

فرمود: چهل شب جمعه به کربلا برو و امام حسین (علیه السلام) را زیارت کن من مشغول این کار شدم و هر شب جمعه از حلّه به کربلا می رفتم تا آنکه شب جمعه آخر بود تصادفاً دیدم مأمورین برای ورود به شهر کربلا جواز می خواهند و آنها این دفعه سخت گرفته اند و من هم نه جواز و تذکره داشتم و نه پولی که آن را تهیه کنم. متحیّر بودم. مردم صف کشیده بودند و جنجالی بود. هرچه کردم از یک راهی مخفیانه وارد شهر شوم ممکن نشد، در این موقع از دور حضرت صاحب الزمان (علیه السلام) را در لباس اهل علم ایرانی که عمّامه سفیدی بر سر داشت داخل شهر کربلا دیدم. من پشت دروازه بودم. به او استغاثه کردم.

از دروازه خارج شد و نزد من تشریف آورد و دست مرا گرفت و داخل دروازه کرد مثل آنکه مرا کسی ندید. وقتی داخل شدم و قصد داشتم با او مصاحبت کنم او ناگهان غائب شد و دیگر او را ندیدم.

ملاقات با امام زمان (علیه السلام) ص168

انقطاع، رمز وصال

آقای میرزا هادی بجستانی به نقل از مؤمن متقی صدیق الذاکرین تهرانی که به فرموده میرزا هادی چند سال است که مجاور سیّدالشهداء (علیه السلام) است و کمال رفاقت را با من دارد و همیشه بعد از نماز جماعت من، در جوار آن حضرت، با حال خوشی ذکر مصیبت می خواند و در همه جا اهمّ حوائج او فرج حضرت ولیعصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است، گفت: تقریباً بیست سال پیش می شود که به کربلا مشرّف شدم. مرکب من قاطری راهوار و مِلک خودم بودم. مبالغی نقدینه طلا در همیانی به کمر بسته و خورجین و اسباب لازم همراهم بود. در هر منزلی که غافله توقف می کرد شبانه ذکر مصیبت می کردم. لذا وضعم خوب بود. در آخرین منزل بین راه که مسیّب است، قافله سحرگاه حرکت کرد و ما هم به راه افتادیم. در بین راه عربی اسب سوار با من رفیق شد. مشغول صحبت شدیم و از قافله جلو افتادیم. بعد از ساعتی، آن مرد عرب گفت: اینک دزدها قصد ما را دارند. این را گفت و اسب را دواند. من قدری با او همراهی کردم، ولی به او نرسیدم و همانجا ماندم. دزدها رسیدند و فوراً مرا هدف نیزه و گرز وخنجر قرار دادند. بر زمین افتادم و از هوش رفتم. بعد از مدتی که به هوش آمدم، شنیدم که درباره ی تقسیم پولها نزاع می کردند. وقتی از من حرکتی دیدند و دانستند که زنده ام یکی فریاد زد

اذبحوه (سرش را از بدن جدا کنید) یکباره متوجّه من شدند و خنجر را روی گلوی خود دیدم و مرگ را مشاهده نمودم. در همان حال یأس و انقطاع، توجه قلبی به ولی کارخانه ی الهی، یعنی ناموس عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) کردم و فقط با ارتباط روحی، و نه زبانی از آن حضرت کمک خواستم. فوراً در کمتر از چشم به هم زدنی، دیدم نور است که از زمین به آسمان بالا می رود و دور آن قطعه زمین مثل کوه طور محل تجلّی حضرت نورالانوار گردیده است. صدای دلربای آن معشوق ما سِوی بلند شد، که می فرمود: برخیز. با آنکه سر و پیکرم مجروح و مُشرِف به موت بودم و خون از جراحاتم جاری بود، به برکت فرمایش آن جان جهانیان و زندگی بخش ارواح اهل ایمان حیات تازه در جسم و جان من دمید و از بستر مرگ برخاستم.

آن حضرت فرمود: این است قبر جد بزرگوارم. روانه شو.

نگاه کردم، دیدم چراغ های گلدسته ها و گنبد مطهّر پیداست و هیچ اثری از اعراب و اسباب و اثاثیه ام نیافتم و همه ناراحتی ها را فراموش کرده، راحت راه را طیّ می کردم تا آنکه خود را در کوچه باغ های کربلا دیدم. در حالی که هوا روشن شده بود، گفتم: برای نماز به کربلا نمی رسم همین جا تیمّم کرده نماز می خوانم. چون نشستم و تیمم کردم، احساس ضعف و درد نموده، دو رکعت نماز را به طور نشسته و به هزار زحمت خواندم و همانجا از هوش رفتم. چشم باز نکردم مگر در خانه مرحوم آقا شیخ حسین فرزند حجت الاسلام مازندرانی(قدس سره). معلوم شد گاری هایی که از کاظمین و بغداد وارد کربلا می شوند، مرا با خود حمل نموده و به خانه ی شیخ آورده اند. وقتی شیخ مرا زنده دید، گفت: غم مخور، شهدای کربلا هفتاد و سه نفر شدند (یعنی تو یکی از ایشانی).

چند ماهی زخم ها را معالجه کردم تا از برکت نَفَس مبارک حضرت صاحب الزمان(روحی فداه) سلامتی و عافیت یافتم.

برکات حضرت ولیعصر (علیه السلام) ص75

هدیه امام حسین (علیه السلام)

هنگامی که حضرت آیت الله العظمی گلپایگانی به عتبات مشرّف بودند خدمت حضرت امام حسین (علیه السلام) در حرم شریف عرض می کند: پدر شما حضرت امیر (علیه السلام) به من عنایتی کردند و ظرف عسلی دادند. شما فرزند همان بزرگوار هستید آیا چیزی به من عنایت نمی کنید؟

آن زمان آقا در کربلا در حجره آقا شیخ عبدالرحیم که از اوتاد و مقدّسین بوده مکان داشت و همان جایی بود که مشهور است حضرت علی اکبر (علیه السلام) از بالای زین همانجا افتادند. آقا در خواب می بینند صف جماعتی تشکیل شده که امام جماعت حضرت ولیعصر (ارواحنا فداه) هستند صف اول ابتدا و انتهایش معلوم نیست. صف دوم اولش معلوم نیست ولی آخرین شخص مقابل حضرت من ایستاده بودم و همگی علماء بودند.

(ظرف عسل: اشاره به توسلی است که ایشان به مقام ولایت مطلقه امیرالمؤمنین (علیه السلام) پیدا کردند و ظرف عسلی در خواب برای ایشان آوردند.

شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ج1 ص125

مظلوم ترین فرد عالم

مرحوم حجت الاسلام آقای حاج سیّد اسماعیل شرفی از شخصیت های دلسوخته بود که چند بار خدمت حضرت بقیة الله الأعظم (ارواحنا فداه) مشرّف شده بود.

ایشان نقل می کند: به عتبات مقدّسه مشرّف شده بودم و در حرم مطهّر حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) مشغول زیارت بودم. چون دعای زائرین در قسمت بالای سر حرم مطهّر امام حسین (علیه السلام) مستجاب است در آنجا از خداوند خواستم مرا به محضر مبارک مولایم حضرت مهدی (ارواحنا فداه) مشرّف گرداند و دیدگانم را به جمال بی مثال آن بزرگوار روشن نماید.

مشغول زیارت بودم که ناگهان خورشید جهان تاب جمالش ظاهر شد گرچه در آن هنگام حضرتش را نشناختم ولی شدیداً مجذوب آن بزرگوار شدم.

پس از سلام از ایشان سؤال کردم: شما کیستید؟

آقا فرمودند: من مظلوم ترین فرد عالم هستم.

من متوجّه نشدم و با خودم گفتم: شاید ایشان از علمای بزرگ نجف هستند و چون مردم

به ایشان گرایش پیدا نکرده اند خود را مظلوم ترین فرد عالم می دانند. در این هنگام ناگهان متوجّه شدم که کسی در کنارم نیست!

اینجا بود که فهمیدم مظلوم ترین فرد عالم کسی جز امام زمان (ارواحنا فداه) نیست و من نعمت حضور آن بزرگوار را زود از دست دادم.

شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) ج3 ص160

دعا زیر قبّه حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) مستجاب است

حضرت بقیة الله (روحی وارواح العالمین له الفداء) هیچگاه حاضر نیستند دوستانشان حزن و اندوهی داشته باشند و اگر مشکلی پیدا کنند خود آن حضرت با الطاف خفیّه و یا جلالیه اش آن را برطرف خواهد کرد؛ زیرا او امام مهربان و سرور همه و مولای انس و جان است. در کتاب معجزات و کرامات نقل شده که عالم جلیل و زاهد بی بدیل جناب آقای حاج سیّد عزیز الله فرمودند: من در زمانی که در نجف اشرف مشرّف بودم برای زیارت حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) در عید فطر به کربلا رفتم و در مدرسه صدر میهمان یکی از دوستان بودم و بیشتر اوقاتم را در حرم مطهّر حسینی (علیه السلام) می گذراندم.

یک روز که به مدرسه وارد شدم، دیدم جمعی از رفقا دور هم جمع اند و می خواهند به نجف اشرف برگردند. از من سؤال کردند که شما چه وقت به نجف برمی گردید؟ گفتم: شما بروید من می خواهم از همین جا به زیارت خانه خدا بروم. گفتند: چطور؟ گفتم: زیر قبّه ی حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) دعا کرده ام که پیاده رو به محبوب بروم و ایّام حج را در حرم خدا باشم. همراهان و دوستان بالاتفاق مرا سرزنش کردند و گفتند: مثل اینکه در اثر کثرت عبادت

و ریاضت دِماغت خشک شده و دیوانه شده ای؟! تو چگونه می خواهی با این ضعف مزاج و کسالت پیاده در بیابان ها سفر کنی و در همان منزل اول به دست عرب های بادیه نشین می افتی و تو را از بین می برند.

من از سرزنش و گفتار آنها فوق العاده متأثر شدم و قلبم شکست، با اشک ریزان از اتاق بیرون آمدم و یکسره به حرم حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) رفتم و زیارت مختصری کردم و به طرف بالای سر مبارک رفتم و گوشه ای نشستم و به دعا و توسل و گریه و ناله مشغول شدم.

ناگهان دیدم دست ید اللهی حضرت بقیة الله (روحی فداه) بر شانه من خورد و فرمود: آیا میل داری با من پیاده به خانه ی خدا مشرّف شوی؟ عرض کردم: بلی. فرمود: پس قدری نان خشک که برای یک هفته تو کافی باشد و احرام خود را بردار در روز و ساعت فلان همین جا حاضر باش و زیارت وداع بخوان تا با یکدیگر از همین مکان مقدّس به طرف مقصود حرکت کنیم. عرض کردم: چشم اطاعت می کنم. آن حضرت از من جدا شدند و من از حرم بیرون آمدم و مقداری به همان اندازه ای که مولا فرموده بود نان خشک تهیه کردم و لباس احرام خود را برداشتم و به حرم مطهّر مشرّف شدم و در همان مکان معیّن مشغول زیارت وداع بودم که آن حضرت را ملاقات کردم. در خدمتش از حرم بیرون آمدیم و از صحن و شهر خارج شدیم. ساعتی راه پیمودیم نه آن حضرت با من حرف می زد و نه من می توانستم با او حرف بزنم و مصدّع اوقات او بشوم و خیلی با هم عادی بودیم تا در همان بیابان به محلی که مقداری آب بود، رسیدیم. آن حضرت خطی به طرف قبله کشیدند و فرمودند: این قبله است تو اینجا بمان، نماز بخوان و استراحت کن. من عصر می آیم تا با هم به طرف مکه برویم. من قبول کردم آن حضرت رفتند. حدود عصر بود که برگشتند و فرمودند: برخیز تا برویم. من حرکت کردم و خورجین نان را برداشتم و مقداری راه رفتیم. غروب آفتاب به جایی رسیدیم که قدری آب در محلی جمع شده بود.

آن حضرت به من فرمودند: شب در اینجا بمان و خطی به طرف قبله کشیدند و فرمودند این قبله است و من فردا صبح می آیم تا باز هم به طرف مکه برویم.

بالاخره تا یک هفته به همین نحو گذشت. صبح روز هفتم آبی در بیابان پیدا شد. به من فرمودند: در این آب غسل کن و لباس احرام بپوش و هر کاری که من می کنم تو هم بکن و با من لبیک ها را بگو که اینجا میقات است. من آنچه آن حضرت فرمودند و عمل کردند را انجام دادم و بعد مختصری راه رفتیم. به نزدیک کوهی رسیدیم صداهایی به گوشم رسید عرض کردم: این صداها چیست؟ فرمودند: از کوه بالا برو در آنجا شهر می بینی، داخل آن شهر شو. آن حضرت این را فرمودند و از من جدا شدند.

من از کوه بالا رفتم و به طرف آن شهر سرازیر شدم. از کسی پرسیدم اینجا کجاست؟ گفت: این شهر مکه است و آن هم خانه خداست. یک مرتبه به خود آمدم و خود را ملامت کردم که چرا هفت روز خدمت آن حضرت بودم ولی استفاده نکردم و با این موضوع به این پر اهمیتی خیلی عادی برخورد نمودم. به هر حال ماه شوال و ذی القعده و چند روز از ماه ذی الحجه را در مکه بودم. بعد از آن رفقایی که با وسیله حرکت کرده بودند، پیدا شدند. من در این مدت مشغول عبادت و زیارت و طواف بودم و با جمعی آشنا شده بودم. وقتی آشنایان و دوستان مرا دیدند، تعجّب کردند و قضیه من در بین آنهایی که مرا می شناختند معروف شد.

ملاقات در میقات ص28

دعا بالای سر قبر مطهّر سیّدالشهداء (علیه السلام) مستجاب است

عالم محقق شیخ حسن تویسرکانی فرمود:

اوایل جوانی که در نجف اشرف مشغول تحصیل بودم امر معیشت بر من سخت می گذشت، بنا گذاشتم فقط به قصد دعا برای توسعه حال به کربلا مشرّف شوم. همین که وارد شدم، در حالی که هنوز به حرم حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) مشرّف نشده بودم شب را خوابیدم.

در خواب به حضور حضرت بقیة الله (ارواحنا فداه) رسیدم. فرمودند: فلانی دعا کن. عرض کردم: مولاجان، من فقط به قصد دعا کردن مشرّف شده ام. فرمودند: خیلی خوب اینجا بالای سر است دعا کن. من دست به دعا برداشتم و با تضرّع و زاری دعا کردم فرمودند نشد.

دوباره بهتر از اول مشغول به دعا کردن شدم. باز هم فرمودند: نشد. مرتبه سوم به جد و جهد آن گونه که بلد بودم در دعا اصرار نمودم. باز فرمودند: نشد. در اینجا من عاجز شدم و عرض کردم: آقا جان دعا کردن وکالت بردار هست یا نه؟ فرمودند: بله هست.

عرض کردم: من شما را وکیل کردم که برای من دعا بفرمایید.

حضرت فرمودند خیلی خوب. دست به دعا برداشته برای من دعا کردند و من در اینجا از خواب بیدار شدم.

چون به نجف اشرف برگشتم شخص تاجری از اهالی تویسرکان، که ساکن تهران بود به زیارت عتبات مشرّف گردید و به حضور مبارک حجت الاسلام میرزای رشتی رسید و چون شیخ حسن تویسرکانی از شاگردان میرزایشان بود به همین جهت مرحوم میرزای رشتی توصیف او را نزد تاجر تویسرکانی بسیار نمودند و بالاخره فرمودند: دخترت را به او بده.

حاجی تاجر فوراً قبول کرد. پس از چند روز حسن جوان با دعای امام زمان (ارواحنا فداه) صاحب عیال و ثروت و خانه و زندگی گردید.

ملاقات جوانان با صاحب الزمان (علیه السلام) ص13

پناهندگی به قبر مطهّر حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام)

اشاره

احمد بن محمد بن علی علوی حسینی مصری می گوید:

حاکم مصر نزد احمدبن طولون از من سعایت کرده بود، لذا همّ و غمّ شدیدی مرا در خود گرفت به طوری که بر جان خود ترسیدم. به همین جهت به قصد بیت الله الحرام از مصر خارج شدم و از آنجا به عراق رفته وارد کربلا شدم و به قبر مطهّر حضرت سیّدالشهداء (علیه السلام) پناه آوردم و از حضرتش امان طلبیدم و تا پانزده روز در آن مکان شریف بودم و دعا و زاری می نمودم. تا آن که یک وقت در میان خواب و بیداری مولای خود حضرت صاحب الزمان و ولی الرحمن (علیه السلام) را زیارت کردم. فرمودند: امام حسین (علیه السلام) به تو می فرمایند: فرزند من، آیا از فلان کس ترسیده ای؟

عرض کردم: آری. چون قصد کشتن مرا دارد و به همین جهت به مولای خود پناه آوردم تا از او شکایت کنم.

حضرت فرمودند: چرا خدا را به دعایی که پیامبران در شداید و فشارها خوانده و نجات یافته اند، نخوانده ای؟ عرض کردم: آن دعا کدام است؟

فرمودند: شب جمعه غسل کن و نماز شب بخوان و سجده شکر انجام بده بعد این دعا ⁽¹⁾را در حالی که بر سر زانو و سر انگشتان پا نشسته ای، بخوان و خود حضرت آن دعا را برایم خواندند و پنج شب متوالی این کار را انجام دادند تا از حفظ شدم.

شب ششم، شب جمعه بود و دیگر تشریف نیاوردند. من برخاستم و غسل نمودم و تغییر لباس دادم بعد نماز شب را به جای آورده و سجده شکر کردم. سپس بر سر زانو انگشتان پا نشسته دعا را خواندم.

شب شنبه آن حضرت را در خواب دیدم. فرمودند: دعایت مستجاب شد و دشمنت بعد از آنکه دعا را خواندی پیش روی کسی که نزد او سعایت کرده بود (احمد بن طولون) به هلاکت رسید.

احمد بن علوی مصری میگوید: صبح امام حسین (علیه السلام) را وداع گفته به سوی مصر روانه شدم. وقتی به اردن رسیدم مردی از همسایگان مصری خود را دیدم که از اهل ایمان و شیعه بود. به من خبر داد که احمد بن طولون دشمن تو را دستگیر کرد و دستور داد سرش را از پشت گردن بریدند و بدن او را به نیل انداختند و این جریان در شب جمعه اتفاق افتاد.

بعد از تحقیق معلوم شد این کار مقارن تمام شدن دعای من بوده است. همانگونه که مولایم به من خبرش را داده بودند.

سید بن طاووس این قضیه را با سند دیگر و اندک اختلافی نقل کرده است که: احمد بن علوی مصری می گوید: در بازگشت به مصر وقتی به یکی از منازل رسیدم، قاصدی از طرف

اولاد خودم را دیدم. آن قاصد به همراه خود نامه ای به این مضمون داشت: آن مردی که از او فرار می کردی عده ای را به میهمانی دعوت کرد و بر ایشان سفره ای مهیّا نمود. میهمانان بعد از صرف غذا متفرق شدند و او هم شب خوابید در حالیکه غلامانش در همان مکان حضور داشتند. صبحگاهان از وی هیچ صدا و اثری احساس نشد. لحاف را از صورتش برداشتند امّا با کمال تعجّب مشاهده کردند که سرش از قفا بریده و خونش جاری است.

برکات حضرت ولیعصر (علیه السلام) ص271

متن دعای علوی مصری

بسم الله الرحمن الرحیم

رَبِّ مَنْ ذَا الَّذِی دَعَاکَ فَلَمْ تُجِبْهُ وَ مَنْ ذَا الَّذِی سَألَکَ فَلَمْ تُعْطِهِ وَ مَنْ ذَا الَّذِی نَاجَاکَ فَخَیَّبْتَهُ أوْ تَقَرَّبَ إِلَیْکَ فَأبْعَدْتَهُ وَ رَبِّ هَذَا فِرْعَوْنُ ذُو الْأوْتَادِ مَعَ عِنَادِهِ وَ کُفْرِهِ وَ عُتُوِّهِ وَ إِذْعَانِهِ الرُّبُوبِیَّةَ لِنَفْسِهِ وَ عِلْمِکَ بِأنَّهُ لاَ یَتُوبُ وَ لاَ یَرْجِعُ وَ لاَ یَئُوبُ وَ لاَ یُؤْمِنُ وَ لاَیَخْشَعُ اِسْتَجَبْتَ لَهُ دُعَاءَهُ وَ أعْطَیْتَهُ سُؤْلَهُ کَرَماً مِنْکَ وَ جُوداً وَ قِلَّةَ مِقْدَارٍ لِمَا سَألَکَ عِنْدَکَ مَعَ عِظَمِهِ عِنْدَهُ أخْذاً بِحُجَّتِکَ عَلَیْهِ وَ تَأکِیداً لَهَا حِینَ فَجَرَ وَ کَفَرَ وَ اِسْتَطَالَ عَلَی قَوْمِهِ وَ تَجَبَّرَ وَ بِکُفْرِهِ عَلَیْهِمْ اِفْتَخَرَ وَ بِظُلْمِهِ لِنَفْسِهِ تَکَبَّرَ وَ بِحِلْمِکَ عَنْهُ اِسْتَکْبَرَ فَکَتَبَ وَ حَکَمَ عَلَی نَفْسِهِ جُرْأةً مِنْهُ إِنَّ جَزَاءَ مِثْلِهِ أنْ یُغْرَقَ فِی الْبَحْرِ فَجَزَیْتَهُ بِمَا حَکَمَ بِهِ عَلَی نَفْسِهِ.

إِلَهِی وَ أنَا عَبْدُکَ اِبْنُ عَبْدِکَ وَ اِبْنُ أمَتِکَ مُعْتَرِفٌ لَکَ بِالْعُبُودِیَّةِ مُقِرٌّ بِأنَّکَ أنْتَ اللَّهُ خَالِقِی لاَ إِلَهَ لِی غَیْرُکَ وَ لاَ رَبَّ لِی سِوَاکَ مُوقِنٌ بِأنَّکَ أنْتَ اللَّهُ رَبِّی وَ إِلَیْکَ مَرَدِّی وَ إِیَابِی عَالِمٌ بِأنَّکَ عَلَی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ تَفْعَلُ مَا تَشَاءُ وَ تَحْکُمُ مَا تُرِیدُ لاَ مُعَقِّبَ لِحُکْمِکَ وَ لاَ رَادَّ لِقَضَائِکَ وَ أنَّکَ الْأوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظّاهِرُ وَ الْباطِنُ لَمْ تَکُنْ مِنْ شَیْءٍ وَ لَمْ تَبِنْ عَنْ شَیْءٍ کُنْتَ قَبْلَ کُلِّ شَیْءٍ وَ أنْتَ الْکَائِنُ بَعْدَ کُلِّ شَیْءٍ وَ الْمُکَوِّنُ لِکُلِّ شَیْءٍ خَلَقْتَ کُلَّ شَیْءٍ بِتَقْدِیرٍ وَ أنْتَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ وَ أشْهَدُ أنَّکَ کَذَلِکَ کُنْتَ وَ تَکُونُ وَ أنْتَ حَیٌّ قَیُّومٌ لاَ تَأخُذُکَ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ وَ لاَ تُوصَفُ بِالْأوْهَامِ وَ لاَ تُدْرَکُ بِالْحَوَاسِّ - وَ لاَ تُقَاسُ بِالْمِقْیَاسِ وَ لاَ تُشَبَّهُ بِالنَّاسِ وَ إِنَّ الْخَلْقَ کُلَّهُمْ عَبِیدُکَ وَ إِمَاؤُکَ أنْتَ الرَّبُّ وَ نَحْنُ الْمَرْبُوبُونَ وَ أنْتَ الْخَالِقُ وَ نَحْنُ الْمَخْلُوقُونَ وَ أنْتَ الرَّازِقُ وَ نَحْنُ الْمَرْزُوقُونَ فَلَکَ الْحَمْدُ یَا إِلَهِی إِذْ خَلَقْتَنِی بَشَراً سَوِیّاً وَ جَعَلْتَنِی غَنِیّاً مَکْفِیّاً بَعْدَ مَا کُنْتُ طِفْلاً صَبِیّاً تَقُوتُنِی مِنَ الثَّدْیِ لَبَناً مَرِیئاً وَ غَذَّیْتَنِی غِذَاءً طَیِّباً هَنِیئاً وَ جَعَلْتَنِی ذَکَراً