مشخصات کتاب

سرشناسه : شمس اصطهباناتی ،محمد،1288-1358.

عنوان و نام پدیدآور : منظومه شمس یا جلوه ابدیت / سروده شمس اصطهباناتی

مشخصات نشر : شیراز: چاپ جهان نما، 1349.

مشخصات ظاهری : 388 ص.

وضعیت فهرست نویسی : فاپا

موضوع : شعر فارسی -- قرن 14

رده بندی کنگره : PIR8123/م553غ4 1349

رده بندی دیویی : 8فا1/62

خیراندیش دیجیتالی: کانون فرهنگی اندیشه اصفهان

ویراستار کتاب: مریم محققیان

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

هو

کرد روزی نظری بر من بیچاره زلطف

آنچه من یافته ام جمله از آن یافته ام

کریما ، منعها، چگونه شکر این نعمت گذارم که میان این اکرام و اندام توفیق طبع و نشر این بضاعت مزجاة که بهترین آرزو بود به بنده ناچیز عطا فرمودی خداوندا گواهی که عرض ایمان و عذر گناه و ابراز ارادت نسبت بخاندان رسالت را جز این وسیله ای ندانسته و نیافتم - اینک منظومه شمش را بملازمان در گاه آسمان جاه حضرت ولی اله اعظم حجة ابن الحسن (عج) تقدیم میدارم که نیاکان پاکم صدوق اول و صدوق ثانی بدعای آن امام روحانی دیده بدنیا گشوده و با صدق و محبت در آستانه ولایت تا کنون خدمت نموده و تا قیام موعود فداکاران و ثناگویان و جیره خواریم اثر طبع این عبد روسیاه در دوران پادشاهی شاهنشاه آریامهر محمدرضا شاه پهلوی دوم انتشار یافت که کشور ایران تحت رهبری و خردمندیش از تمام شئون سرآمد عالم و عالیمان بود و نیز همت مردانی نیک اندیش خاصه جوانمردی جلیل القدر که رئیس یکی از بانکهای استان فارس بوده و فعالیتهای چاپخانه جهان نما چاپ و نشر کتاب وادارم کرد که سپاس گزار باشم و اجر آنان را باولیا حق حوالت کنم امید که غزلیات داستانها مراثی و مواعظ بزودی منتشر گردد .

در سخن پنهان شدم مانند بو در برگ گل

هرکه دیدن میل دارد در سخن بیند مرا

این کتاب در 1500 جلد در چاپخانه جهان نما شیراز تحت شماره 62 مورخ : 49/6/30 بچاپ رسیده و در بنگاه صحافی لوکس جلد و منتشر گردید.

بیان توحید

ای دل صاحب نظران جای تو *** دیده و دل عاشق و جویای تو

جلوه تو پایه و بنیان عشق *** اسم تو سر لوحه دیوان عشق

ذکر تو آرامش دل دادگان *** فکر تو سرمایه آزادگان

لطف تو فریاد رس و دل فروز *** یاد تو آرام ده و سینه سوز

بسمله با اسم تو مفتاح شد *** فاتحه تا خاتمه اصلاح شد

حمد و ثناگوی تو هشیار و مست *** بنده و محتاج درت هر چه هست

ذات ترا خود احدیت ثناست *** ملک ترا خود ابدیت سزاست

هم اذلیت بنو شایسته است *** هم ابدیت بتو وابسته است

چشم امید همه سوی تو باز *** دست نیاز همه پیشت دراز

واله و سر گشته تو نه سپهر *** عاشق و جوینده تو ماه و مهر

در همه آفاق هیاهوی تست *** در همه جا روی سخن سوی تست

برتری از وهم و قیاس و خیال *** دوری از اندیشه شبه و مثال

نقطه ای از حرف تو ام الکتاب *** نکته ای از قول تو فصل الخطاب

هر چه زبان دارد و هر بی زبان *** ذات ترا آمده تسبیح خوان

اسم تو مفتاح زمین و سماست *** در همه جا فاتح و مشکل گشاست

گر قلمی صفحه ای آراسته است *** باز ز اسم تو مدد خواسته است

با مددت ناطقه گویا شده است *** وز کرمت خامه سخن راشده است

هر چه نداد از تو نشان نامه نیست *** و آن چه نکرد از تو رقم خامه نیست

خانه دل روشن و آباد تست *** مایه آرامش جان یاد تست

عشقی اگر هست جمالش توئی *** حسنی اگر هست کمالش توئی

دلشده را غیر تو دلدار کو *** غمزده را جز تو دگر یار کو

لطف تو تا بوی گلستان شده است *** بلبل شوریده غزلخوان شده است

حسن تو تا جلوه گری می کند *** عشق نهان پرده دری می کند

دل که بعشق تو نه پابند بود *** هیچ ندانم بچه خورسند بود

دیده بنور تو جهان بین بود *** کام دل از ذوق تو شیرین بود

نغمه بجز ساز و نوای تو نیست *** زمزمه ای غیر صدای تو نیست

عقل بود طالب و جویای تو *** عشق بود مرحله پیمای تو

آتش دل از تو بود شعله خیز *** حسن تو انگیزه عشق است نیز

کون ومکان عکس جمال تو شد *** خشتی از ایوان جلال تو شد

حلقه عشاق خموش تواند *** تاجوران حلقه بگوش تو اند

عالم و این کوکبه معظمه *** صورت اسماء تواند این همه

خامه پی حمد تو باسر شتافت *** در قدم اولش از سر شکافت

دید نه این جاست مجال سخن *** گفت خموشی است کمال سخن

گه که ترا وقت مشیت رسید *** عالم امر از تو بخلقت رسید

کن فیکون پایه ایجاد بود *** ماده خلقت و بنیاد بود

عاقبت آن ماده شد سلسله *** تربیت آموخت بهر مرحله

نور شد و نار شد و خاک شد *** جسم شد و جان شد و افلاک شد

مه شد و اختر شد و خورشید شد *** یک بیکش آیت توحید شد

گشت ز هر سلسله بی چون و چند *** ذکر تبارک و تعالی بلند

نقشه زیبای تو بود از نخست *** کاین همه آثار عجب شد درست

زیر و زبر از تو فراهم شده است *** پایه اش از حکم تو محکم شده است

ورنه بدین قاعده استاد چون *** خیمه این دستگه بی ستون

هستی عالم بتو دارد قرار *** عالم هستی ز تو شد پایدار

جان جهان گشتی و جانان شدی *** از در و دیوار نمایان شدی

هستی تو موجب بود همه *** بود تو شاهد بوجود همه

مشت گلی را تو روان داده ای *** چشم و دل و گوش و زبان داده ای

صورت او را که تو می خواستی *** با قلم صنع بیاراستی

کردی از آن پس به بساط زمین *** مشت گلی را بخلافت گزین

جلوه گر از کالبد گل شدی *** عشق شدی حسن شدی دل شدی

خاک چنین قدر و کمال از تو یافت *** صورت او زیب و جمال از تو یافت

ور نه گل مرده کجا دل کجا *** نور کجا عشق کجا گل کجا

بر تن خاکی زده مکرمت *** رنگ کرامت زدی و معرفت

موجد هر ذره و هر ممکنی *** خالق و روزی ده مرد و زنی

نام تو شد سکه بازار عشق *** حسن تو شد باز خریدار عشق

مالک و مختار و قدیم از الست *** نیست کن و هست کن هر چه هست

از شجر خشک بسازی بهار *** نوش ز نیش آوری و گل زخار

شهد ز نحل آری و شیر از گیاه *** آب سفید از دل سنگ سیاه

عاشق شوریده طلبکار تست *** با همه افلاس خریدار تست

پائی اگر هست شتابان تر است *** دستی اگر هست بدامان تر است

همت تو رهبر گم کرده راه *** هم کرمت عذر پذیر گناه

یار شب زاری و سوز و گداز *** چاره کن و چاره ده و چاره ساز

آن چه کنند اهل سخن انجمن *** تا ز تو آرند بمجلس سخن

بحث در اطراف جلالت کنند *** یا سخن از ذات و کمالت کنند

هر چه بافکار مصور شود *** آن چه سخن از تو مکرر شود

آن همه بحث و جدل و قیل و قال *** نیست جز اندیشه و وهم و خیال

از تو و از ذات تو دم می زنند *** بر سر تو بر سر هم سر هم می زنند

مرکب فکر از همه سو تاختند *** ذات ترا آن همه نشناختند

خسته از آن وادی دور آمدند *** معترف عجز و قصور آمدند

عقل هر آن قدر که باید شتافت *** ره بجلال و جبروتت نیافت

رفت بصد چشم و نگه کرد و دید *** نیست در این مرحله مقصد پدید

چاره در آن عجز و قصورش نبود *** جز که سر بندگی آرد فرود

لاجرم او بنده و تسلیم شد *** پیش تو در سجده و تعظیم شد

وهم خطا کار در این راه نیز *** آمد و با عقل شد اندر ستیز

خواست مگر تا که شناسا شود *** آگه ازین راز و معما شود

چون نبد آن ورطه دگر جای او *** لنک در آن مرحله شد پای او

سستیش آخر تزلزل فکند *** در خطر دور و تسلسل فکند

عقل که خود گوهر سرمد شده ست *** جوهره پاک مجرد شده است

واهمه را رانده و مقهور ساخت *** از در خود تا ابدش دور ساخت

بست سرا پاش بزنجیر تو *** کرد ورا حبس به تدبیر تو

حکم تو یک سر ز صلوة و صیام *** سجده و تعظیم و قعود و قیام

یک سره زنجیر سر واهمه است *** فلسفه متقنه محکمه است

تا نرسد پاش بد گاه عقل *** تا نتواند که زند راه عقل

هر که ز فرمان تو دور است دور *** هر که زند تکیه بفسق و فجور

شاهد عقلش به پس پرده است *** وهم جفاجو ز رهش برده است

گر نبرد باز بسویت پناه *** وهم برد عاقبت او را ز راه

تا که در آن ظلمت تاریک دور *** و آن ظلماتی که ندیده است نور

گم شود از رسم و ره بندگی *** تا فتد از شأن و برازندگی

نیست در آن مغز چو عقل سلیم *** می رود او از ره پر خوف و بیم

داروی غفلت خورد و بی هشی *** تابع شهوت شود و سرکشی

تا رسد آن روز که نمرودسان *** سوی تو تیر افکند از آسمان

یا که چو فرعون شود خیره سر *** لاف خدائی زند آن بد سیر

عقل که با منطق انسان نبود *** یا بدلش پرتو ایمان نبود

از خطر نفس کجا ایمن است *** کشته و مغلوب چنان دشمن است

آنکه شود بی خرد و عقل و فهم *** سوخته نفس و گرفتار و هم

کی دگر از نفس گراید بعقل *** تا به ابد باز نیاید بعقل

نفس بسی فتنه بپا کرده است *** دشمن عقل است و خطا کرده است

او چه کسان را که زره دور برد *** آبروی بلعم باعور برد

امر تو و نهی تو بی چند و چون *** هست همه رایض این نفس دون

تا شود او کشته و مغلوب عقل *** تا شود او عاجز و منکوب عقل

عقل شود غالب و سلطان شود *** امر تو را بنده فرمان شود

آن که نبسته است ورا چشم و گوش *** وان که بود رهبر او عقل و هوش

هست بتوحید تو اقرار او *** هم بعبودیتت اصرار او

تا بخداوندی تو قائل است *** فیض و عنایات تو اش شامل است

آن که بتوحید تو مؤمن شده است *** رفته بحسنت متحسن شده است

در کنف و همّت آسوده حال *** بگذرد از او بخوشی ما دو سال

جامعه ای کاو بودش اعتقاد *** هم بتو هم خیل رسل هم معاد

در زد و خورد غلط پیچ پیچ *** دست خوش فتنه نباشند هیچ

کیفرشان مسخ ومکافات نیست *** قحط و غلامرگ مفاجات نیست

گاهی اگر راه کنند اشتباه *** باز بیایند ز لطفت براه

روزی اگر بینی از آنان گناه *** باز کنی روزنه انتباه

تا گروند از همه جا سوی تو *** باز بیایند سر کوی تو

یعنی اگر از در تو سر زنند *** از ره غفلت در دیگر زنند

گوهر عقل است در آن ها رسول *** تا که کنند امرترا خود قبول

سلسله توبه و شرمندگی *** می کشدش باز سوی بندگی

عقل سلیمی که در آن قالب است *** باز بر آن وهم و هوا غالب است

بر سر کوی تو شود خاکسار *** بنده شود نزد تو پروردگار

عاقبت او روح عبادت شود *** در دو سرا اهل سعادت شود

وان که تن خود بمناهی فروخت *** روشنی خود بسیاهی فروخت

نفس در آن قالب زشت پلید *** می زندش نعره هل من یزید

پادشهی می کند اندر تنش *** فوج مفاسد همه پیرامنش

بخل و حسد کینه وحرس و هوا *** این همه شد لشکر نفس دغا

لاجرم از موج فضای جهان *** جامعه فاسدی آید عیان

مادی بی خرد بی خرد زشت بین *** پیر و مغز فلج داروین

کور شد و جز ظلماتی ندید *** در ظلمات آب حیاتی ندید

چون که در عقل بر او نیست باز *** رفته از او ذائقه امتیاز

در همه جا پشتک و وا و زند *** پیش مرام همه زانو زدند

گاه شود عبد مرام فلان *** گاه شود جبره خود این و آن

این دغلان بنده اهریمند *** با تو و با بنده تو دشمنند

گه که شود راه بر این توده تنک *** با تو و یا دین تو دارند جنگ

چون که در عیش بر آن هاست باز *** فتنه و آشوب نمایند ساز

کرده بس ایراد بقانون هم *** ریخته در جنگ و جدل خون هم

خوب در آیند بجنگ و ستیز *** تا که شود پیکرشان ریزریز

سخت بهم دست درازی کنند *** با همه کس سفسطه بازی کنند

ظلم و جفا ایده و آمالشان *** نقشه آدم کشی افعالشان

دعوی آنان همه باطل بود *** مقصدشان باطل و عاطل بود

کرده آن قوم عذابی شود *** سیل منا آتش و آبی شود

فعل بد آتش زند آن توده را *** توده لامذهب یهوده را

زان که یکی حرف حسابی نداشت *** مذهب و آئین و کتابی نداشت

دانش و سرمایه این ناکسان *** علم و کمال و هنر این خسان

گفتن الفاظ پراکنده ای ست *** نشریه زشت فریبنده ای است

بلکه ز بدبختی خود هر زمان *** لاف زند از هنر این و آن

هیچ ندانند ز بی دانشی *** بلکه ز بی عقلی و از بی هشی

کاین همه صنعت که در این عالم ست *** گرچه از افکار بنی آدم است

خالق افکار بشر هم توئی *** مخترع علم و هنر هم توئی

آدمی از کرد بصنعت هوس *** فکرت تنهاش نمی بود بس

آلت و اسباب تو دادی باو *** دادی و منت ننهادی باو

آتش و آب و فلز و برق و نور *** فکرت و تصویر و بروز و ظهور

جمله بعلم تو مهیا شده است *** وز تو عیان صورت و معنا شده است

او نه بخود لایق و ارزنده است *** صنعت او از تو برازنده است

آن همه ابزار و وسائل ز تست *** و آن همه اسباب و عوامل ز تست

گاه که در صنعت خود چیره شد *** چشم و دلش کور شد و خیره شد

حق تو نشناخت و مغرور شد *** وز روش بندگیت دور شد

خوب که شد مدعی فهم خویش *** قوه مجهوله اش آری به پیش

تا که بداند که ندانسته بود *** با همه دعوی نتوانسته بود

تا که بداند که منیت خطاست *** دست تو بالای همه دست هاست

قدرت و نیروی اتم کار تست *** شیئی عجاب است وز اسرار تست

هر چه ازین نوع شود آشکار*** هست ز علم تو یک از صد هزار

علم بهر قدر رود پیش تر *** قدر خدائیت شود بیش تر

از تک دریا و دل کوه و سنک *** هر چه بر آید صور رنک رنک

آن که درو هست فروغ خرد *** ره بجلال تو فزون تر برد

فکر بشر هر چه قوی تر شود *** آن چه درین مغز مصور شود

معترف عجز و قصوریم ما *** باز درین ده کر و کوریم ما

چون گذرد سال و مهی بی حساب *** در همه عا عالم فکنی انقلاب

فرضیه ها را همه وارون کنی *** مبتدیان را همه بیرون کنی

تا رود از مکتب مادی غرور *** تا کند اقرار بعجز و قصور

( هر دمش از باغ بری می دهی) *** تازه تر از تازه تری می دهی

وای بآنان که ز تو غافلند *** ظلمت و در قالب آب و گلند

وای بآن قوم که منکر شدند *** بر تو و آثار تو کافر شدند

عدل حق تعالی

عادلی و عدل تو دارد اساس *** دور ز اغراض و زو هم و قیاس

عادلی و ظلم نداری روا *** بر همه مخلوق ز شه تا گدا

عدل تو عدل است و اساسی بود *** دور از افکار سیاسی بود

دادی اگر هست همان داد تست *** عدل بنای تو و بنیاد تست

با همه احسان و ترحم کنی *** لطف و کرم با همه مردم کنی

جز تو که داند که ره عدل چیست *** غیر تو از بیش و کم آگاه کیست

خلقت گیتی است به بنیان عدل *** طبع جهان شاخص و میزان عدل

عدل تو بگرفته زمین و سما *** عدل بود خشت و گل این بنا

ذره و خورشید و صغار و کبار *** بحرو برو گردش لیل و نهار

جان و تن و ظلمت و روشن تمام *** هست بمیزان معین تمام

نقشه و ابداع تو بود از نخست *** یک بی کش عدل و صیحح و درست

چشم دو بین است که بددیده است *** دیده وراست آن که پسندیده است

فکر کج اندیش کجش یافته است *** مهمل و بیهوده بهم بافته است

پیش کتاب تو کتب باطل است *** در بر رأی تو خرد جاهل است

عدل تو داری و توئی داد رس *** پایه کارت همه عدل است و بس

مغرض اگر واضع قانون شود *** عالمی از مفسده وارون شود

غیر تو قانون مسلم که داد *** نقشه آرامش عالم که داد

رأی تو داری که منزه توئی *** وز بد و نیک همه آگه توئی

روزی اگر هیئت قانون گذار *** با تو و با عدل تو اش بود کار

آن چه از حکم تو کنند اقتباس *** پاک و درست است که دارد اساس

حکم تو گر مأخذ دنیا شود *** در همه جا امر تو اجرا شود

ظلم ز اقطار جهان گم شود *** راست روی پیشه مردم شود

بنده آئین تو و دین تو *** تابع دین تو و آئین تو

فکرت او شاخص شر است و خیر *** جز بتو عقلش نگراید بغیر

و آن که ندارد بتو ایمان پاک *** گر شود او رهبر یک آب و خاک

آن چه بگوید همگی نارواست *** و آن چه نویسد همه زشت و خطاست

روزی اگر چرب زبان می شود *** مدعی صلح جهان می شود

حقه و نیرنگ دگر می زند *** گول بابناء بشر می زند

چشم و دل کور کفور عنود *** مادی جاهل پست حسود

فرق بدو نیک نداند که چیست *** گر کند ایراد بتو باک نیست

عدل ترا لایق و ارزنده است *** دادگری از تو برازند است

عدل تو شوید همه افکار شوم *** کامده در ملت هر مرز و بوم

سال و مه و روز و شب و صبح و شام *** یافته از عدل تو بس انتظام

کیست که این قاعده برهم زند *** یا که از این نظم و نسق دم زند

مصلحت آن است که بارای تست *** حکم همان است که انشای تست

حکم ترا هر که نداند مناط *** قطع از آن بنده کنی ارتباط

بنده چو پیش تو دهد عرض حال *** اسم و سجلش ننمائی سؤال

نامه ناخوانده دهی پاسخش *** ماده قانون نکشی بر رخش

بین تو با بنده اگر راز بود *** یا نه اگر نامه سر باز بود

منشی دزد دغل حیله باز *** نیست در آن جا که کند نامه باز

خلوت خاص تو و آن بندگان *** هست تهی از همه نامحرمان

نیست کسی واسطه جز حال او *** جز تو نداند کسی احوال او

نامه بدست تو رسد مستقیم *** حاجت مخلوق نماند عقیم

هر که گذارد بمیان با تو راز *** هر که بباب تو برآرد نیاز

حاجت او زود روا می کنی *** رحم بآن سوز و دعا می کنی

هر دغلی را بدرت راه نیست *** محرم تو جز دل آگاه نیست

بار گهت بید رود و بان بود *** نزد تو ره یافتن آسان هست

هست دل خسته و عذر گناه *** شرط بلد بودن آن پیشگاه

تشنه آداب و ادب نیستی *** عاشق عنوان و لقب نیستی

ناله ای از قلب فگاریت بس *** سوزشی از سینه زادیت بس

پرچم شاهنشهیت بی نشان *** بلکه نوشته است بر آن لامکان

بر دل هر بنده نشیمن کنی *** خانه اش از راهزن ایمن کنی

مهر و وفا عادت دیرینه ات *** عدل و کرم هیئت کابینه ات

با نظر عدل و توانائیت *** پیش توانائی و بینائیت

کیست که بی ربط گذارش کند *** یا که درو غیت نگارش کند

دولت تو معرض آفات نیست *** دین تو اوهام و خرافات نیست

وعده تو نیست دروغ و خیال *** حق کسی را نکنی پایمال

کیفر و پاداش که دادی قرار *** هست باندازه و میزان کار

بیهده گاهی نکنی زجر کس *** پیش تو ضایع نبود اجر کس

هر که نکو کار شد و نیک خواه *** نزد تو آن بنده بود مرد راه

و آن که بدو نیک ز هم ناشناخت *** آتش آن جهل روانش گداخت

مزد رسان عمل خادمی *** عذر پذیر گنه نادمی

گر علم صلح بر افراشتی *** تا بگنه کار کنی آشتی

بر درت آید چو تضرع کنان *** می دهیش راه تقرب نشان

منفعلان را تو نوازش کنی *** با بد و با نیک تو سازش کنی

چون همه پرورده و مخلوق تست *** خوب شناسی همه را خود درست

نیست ز غوغا و هیاهو غمت *** واهمه ای نیست ز بیش و کمت

فقر و غنا پیش تو یکسان بود *** دادن و بگرفتنش آسان بود

بانگ رسولانت رسا و فصیح *** نامه و امضات درست و صحیح

از فقرا وا نزنی اعتبار *** هم ندهی وعده نا پایدار

هر که پی حاجتی آن جا شود *** درد دلش زود مداوا شود

مخزن الطاف تو در بحر و بر *** سود دهد سود بنوع بشر

هر چه شود مصرف مخلوق ازان *** باز بود لطف تو اش پشتوان

بنده چو شکرانه جودت کند *** شکر ز سرمایه و سودت کند

بر فقرا نیز دری باز کرد *** نیکوئی و مردمی آغاز کرد

باز تو افزوده بر آن کان کنی *** سیم و زر و مال فراوان کنی

ور نه که تعطیل و معطل کنی *** معدن و کان را همه مختل کنی

جیره هر روزه دهی بی کوپن *** نی کنی ایراد سجل نی به سن

روزی روزانه فراوان دهی *** منت نعمت ننهی زان دهی

نیست بانبار تو در خواربار *** سنگ کم و دزدی انبار دار

گرسنه گان را کرم از سوی تست *** این همه ارزاق ز سیاوی تست

محتکرنان فقیران نه ای *** غافل از احوال اسیران نه ای

ذات تو از گرسنه گان سیر نیست *** بر در رزق تو جلو گیر نیست

دور کشی می نکنی از فقیر *** قطع روابط نکنی از اسیر

بلکه کسی گر بچنین مردمان *** خشم بگیرد پی یک لقمه نان

پی قطع از او نعمت و احسان شود *** دستگهش در هم و ویران شود

فقر و غنا و مرض و سخت و سیست *** چون تو پسندی همه باشد درست

در نظر قومی اگر بد بود *** چون نظر تست همان حد بود

میل تو با مفت خوری جور نیست *** لطف تو با جابر پرزور نیست

ذات تو باشد ز تظاهر بری *** منزجر از حزبی و هوچی گری

حزب و مرام و سخنان دروغ *** توده بی خاصیت بی فروغ

چون نبود قول و مرامش درست *** نیست قبول تو و مردود تست

آن که بزور و ستم و جبر و هو *** آمده گاهی ز رقیبان جلو

شاخص و سر کرده و رهبر شده است *** صاحب یک دولت و کشور شده است

که از مساوات دروغ و حیال *** گاه بکشتار و بجنک و جدال

بانگ بمرد و زن دنیا زده است *** دست تهی باز بلف ها زده است

دین ترا مسخره پنداشته است *** بیرق لا مذهبی افراشته است

داده همی قول پی اشتراک *** بذر طمع ریخته در آب و خاک

هیچ نداند که اگر دین نبود *** در بشر از مذهب و آئین نبود

گر که از این بیش تر و سخت تر *** کوشد و تسخیر کند بحر و بر

چون نه بدین تو و فرمان تست *** چون نه بنام تو عنوان تست

عاقبت الامر شود زیر و رو *** در جگر خاک رود او فرو

پیر و او نیز زبون می شود *** پرچم کفر است نگون می شود

قائدی ار عاقل و عادل بود *** دوست حق دشمن باطل بود

هم در بر فرمان تو خاضع بود *** پیش خدائی تو خاشع بود

حفظ و نگه داری مردم کند *** هم بعباد تو ترحم کند

بلکه بشکرانه آن سلطنت *** باز کند بارگه معدلت

پایه اصلاح اساسی نهد *** حق رعیت برعیت دهد

راحت ملت همه تضمین کند *** آمد و شد را همه تأمین کند

دوزد و دغل را زند از ره کنار *** بد گهران را نگمارد بکار

دور کند مردم بیگانه را *** امن کند مملکت و خانه را

هم چو شهی را تو حمایت کنی *** سلطنتش را تو عنایت کنی

کشور ما را که شهی عادل است *** پهلوی دوم صاحب دلست

چون ز حقایق دل او آگه است *** دست تو با سلطنتش همره است

پادشهی مشفق و شایسته است *** نیت خیرش بتو وابسته است

چون همه جا حافظ ناموس تست *** مملکتش محکم و محروس تو است

هر که بباب تو شود معتکف *** تا بصفات تو شود متصف

راحت و عیشی بفقیران دهد *** برک و نوائی باسیران دهد

رحم بیک سوخته اختر کند *** تشنه لبی را دهنی تر کند

بیوه زنان را نبرد نان و آب *** مال یتیمان نخورد بی حساب

خانه بیچاره نگیرد بزور *** هم نخورد حق شل و لنک و کور

مال کسان را نخورد بی شمار *** هم نکند رزق عموم احتکار

با حیل و مکر عجیب و غریب *** ساده دلان را ندهد او فریب

دزدی و نیرنک و دغل نا کند *** هیچ از این گونه عمل نا کند

چون تو پسندیش در آن بارگاه *** در دو سرا می دهیش عز و جاه

آن که ره جور و ستم می رود *** وز پی دینار و درم می رود

بنده بود پیش مرامی سیاه *** نیست مرا و را بحریم تو راه

نیست بشر جانوری بیش نیست *** جانوری بی هنری بیش نیست

جنگ که این مردم عالم کنند *** فتنه و آشوب فراهم کنند

علمی از مفسده وارون کنند *** بعد پی صلح کمیسون کند

فقر وغنا علت این دشمنی است *** خصصی از آن بین فقیر و غنی است

در همه جا صحبت فقر و غناست *** ز آن که تفاوت ز زمین تا سماست

ملتی از نان جوین بی خبر *** مردمی از ثروت دولت پکر

جامعه ای عود سرا سرگدا *** مملکتی از همه سو اغنیا

این همه بی نظمی و فرق عجیب *** کامده افراد بشر را نصیب

زاده بید بنی این مردم است *** علت اصلی ز همین مردم است

حق گدا خورده غنی پلید *** باز زند نعره هل من مزید

مردم مفلوک فتمیر و ضعیف *** آمده منکوب غنی کثیف

گه که در آید بخروش و ستوه *** می زند از فقر بدریا و کوه

می شود از فقر باو عرصه تنگ *** می زند از گرسنگی کوس جنگ

زین سبب اوضاع همه آب و خاک *** پر شود از فتنه و آشوب پاک

تاره صلح از تو نگیرند یاد *** باز نیایند ز جنگ و فساد

یعنی اگر مردم هر مرز و بوم *** در عوض آن همه افکار شوم

دم ز یکی فکر مقدس زنند *** حرص و طمع را همه وا پس زنند

حکم ترا یک بیک اجرا کنند *** دفع ز خود شورش و غوغا کنند

خاصه قانون بزرگ زکوة *** آن که ردیف است بحکم صلوة

ز آن که بهر جامعه بیمار هاست *** مفلس و مفلوک و گرفتار هاست

عاجزو بی پا و سرو ورشکست *** پیرو زمین خورده و بی پا و دست

ناقص ومعیوب وشل ولنگ و کور *** سست و سفیه و فلج و بی شعور

در همه ملکی است فزون از هزار *** بیشتر از حد و برون از شمار

کارگرو کار گشا نیستند *** عضو سرو پیکر ما نیستند

باید از آن سیم و وز آن زر خورند *** سهمی از اموال غنی برخورند

خاصه که آن سیم و زر و آب و نان *** مزرعه و معدن و محصول کان

سبزه و بستان و سیاه و سفید *** و آن چه که آید ز طبیعت پدید

حاصل لطف تو و احسان تست *** زاده ابر تو و باران تست

این همه نعمت که بخوان زمین *** چیده ای ای منعم رزق آفرین

هم تو خوری منعم و هم میزبان *** قاطبه خلق ترا میهمان

صاحب ومالک توئی و نیست کس *** وارث این ملک تو هستی وبس

هر که گفت این همه مال منست *** آب و زمین مال و منال من است

کشته وهم است چنین خیره ای *** زان که ندارد بجز از جیره ای

مال خودش نیست که او نادهد *** یا که بصد منت بیجاه دهد

هم فقرای تو بباشند سیر *** نی که بسختی و فلاکت اسیر

بیند اگر گرسنه بینوا *** داد و دهش از طرف اغنیا

هم نشود چهره بچهر غنی *** هم بفتد در دل او دشمنی

جنگ و جدل بین عموم ملل *** فتنه و آشوب میان دول

کار زکوة است که تأمین دهد *** راحت و تسکین بمساکین دهد

دادی از این امر بزرگ خطیر *** رابطه مابین غنی با فقیر

بستی و بگشودی از این التفات *** راه تهی دستی و باب نجات

تا نه فلان بد روش بد گهر *** تا نه فلان مفت خود بد سیر

تا نه فلان فاسد دنیا پرست *** نه فلان غافل سر سخت مست

جمع کند ثروت و تنها خورد *** حق ضعیفان همه یک جا خورد

تا که نه خود را ز هوا گم کند *** با نگه تند بمردم کند

تا نه غرورش ز حد افزون کند *** تا نه که پر زور چو قارون شود

پشت سرش هست پلیس ذکوة *** تا فقرا را بدهد مالیات

تا که سهامی ز زر و سیم و مال *** قسمتی از آن همه مال و منال

بهر فقیران بحساب آورد *** بلکه در این راه شتاب آورد

جاری اگر بود حساب ذکوة *** گرسنه گان را همه بودی ثبات

جاری اگر بود خیالی نبود *** کش مکش و جنگ وجدالی نبود

گر که بقانون تو مؤمن شوند *** عالی و دانی همه ایمن شوند

ملتی از خود نرود این نمط *** هر چه کشد نقشه چپ است و غلط

بازی اگر صاحب مال و غرور *** از فقرا مرحله ها گشت دور

در حق این طایفه تأخیر کرد *** زود نپرداخت و تقصیر کرد

مدتی از لطف مجالش دهی *** بلکه فزونی بمنالش دهی

خوب باو لطف و مدارا شود *** باب تفضل برخش وا شود

خیر گیش چون که ز حد در گذشت *** آب فراموشیش از سر گذشت

خشم طبیعت شرد آرد برون *** تا ز ستمگر پدر آرد برون

می کشدش جانب توقیف گاه *** کوه که باشد کندش پر کاه

قهر طبیعت زندش دست بند *** پای بیندازدش اندر کمند

جلب کند عاقبت او را چنان *** کز پی یک حرف نیاید امان

او که بحکم تو همی داشت جنگ *** شیر که باشد شود او مور لنگ

قطع شود سیم و زر و زور او *** خورد شود کله مغرور او

اشک شب گرسنه گان فقیر *** آه دل غمزدگان اسیر

خون دل کارگر رنج بر *** ناله و نفرین ضعیفان سحر

جمله در آیند به پیرامنش *** سخت بگیرند همه دامانش

موجر و مستأجر و ارباب و ده *** برزگر و جیره خور و حیره ده

خرمن و انباره درخت و خوید *** خشک و تر و سبز و سیاه و سفید

پاک فنا گردد و ویران شود *** دولت او بی بن و بنیان شود

عدلی اگر هست همین است و بس *** ما حصل عدل چنین است و بس

عدل تو ای دادگر دادور *** گر نبدی جامعه را پشت سر

سوختی از آتش بیداد و زور *** یک سره این عالم پر شر و شور

حکم تو با این که چنین محکم است *** بند سراپای بنی آدمست

این روش مردم جاهل بود *** سیرت این توده غافل بود

وای اگر عدل و حسابی نبود *** دفتر و دیوان و کتابی نبود

کور و کران را همه برد است خواب *** عدل تو نارند گهی در حساب

جاهل دل مرده که چپ کرده راه *** پیش خودش کرده بسی اشتباه

گاه بگرد بنو ایرادها *** گاه زد بیهده فریاد ها

کز چه مرا نیست مقام و جلال *** وز چه مرا نیست بسی ملک و مال

الغرض آن عنصر زشت سیاه *** بر تو و بر مذهب و بر پادشاه

بیهده ایراد ترا شد مدام *** در هوس سفسطه باشد مدام

ساده دلان بنده تبلیغ او *** داده سرو دست دم تیغ او

هیچ نداند که مر او را مقام *** منصب و عنوان و بلندی نام

موجب خسران و جهنم شود *** بلکه صلاح است کز و کم شود

هیچ نداند که چنین فرد شوم *** روزی اگر گشت رئیس عموم

در همه جا شورش و غوغا کند *** دست جفا همه کس وا کند

ریشه مردم ز زمین بر کند *** بلکه ز بن ریشه دین بر کند

در حق خلق آن چه نباید کند *** بیشتر از آن چه نشاید کند

چون بحقیقت بصرش کور شد *** مصلحت آن بود که کم زور شد

بار خدا یا تو اگر اختیار *** می یدهی بر دغل نابکار

مملکت و ملت ما را تمام *** راه زند آن سیه بد مرام

عرصه کند بر زن و بر مرد تنگ *** با تو و با شاه در آید بجنگ

وان عدوی بد گهر خانگی *** و آن که ز بی مغزی و دیوانگی

آن که بود تنگ بر او جای او *** وان که مقام است تمنای او

یارب اگر جاه و جلالش دهی *** قدرت و افزونی مالش دهی

دست در اوضاع سیاست کند *** زمزمه ای بهر ریاست کند

پای جلو دست بالا کند *** میل سوی کرسی شورا کند

وای اگر جاش شود پشت میز *** با همه آید بجدال و ستیز

گر که قضاوت کند آن کج نهاد *** ارزش قانون همه بدهد بباد

گر از قضاوت بامارت رسد *** یا ز امارت بصدارت رسد

می شود از شومی آن بد سیر *** دولت و ملت همه زیر و زبر

بهر نمونه همه را دیده ایم *** عهد گذشته همه سنجیده ایم

خوب نمودی همه را امتحان *** گشت عیان باطن بد سیرتان

هر که بعدل تو نگفت آفرین *** هر که ندارد بتو صدق و یقین

روز و شب از رحمت تو دور باد *** در دو سرا چشم و دلش کور باد

بلکه شود نامش از آفاق گم *** لعن بأن عنصر بی شاخ و دم

کار تو و عدل تو بر حق بود *** معنی آزادی مطلق بود

هر که عدل تو ندارد قبول *** باد باو لعن خدا و رسول

تحقیق نبوت

وحی و کتب جمله زبان تو اند *** خیل رسل نامه رسان تواند

جمع رسولان سفرای تواند *** دست گه پخش صدای تواند

نامه برو صاحب دین تواند *** محرم اسرار و امین تواند

بعضی از آن عده سفیر و کبیر *** نام اولوالعزم وبشیر و نذیر

معجز این دسته نشانی از توست *** تا که شود دعوی آنان درست

گر نبد این معجزه در دستشان *** کس نشدی پیرو پابستشان

کرسی اسنادی پیغمبران *** می ندهی بر همه نا بخردان

چون تو ندانی همه را ز امتحان *** لایق تصدیق و مدال و نشان

هر که ز عصیان و خطا گشت دور *** هر که نرفت از پی فسق و فجور

شب بدرت عجز و نیاز آورد *** روز بدان قبله نماز آورد

دل بتو و عشق تو روشن کند *** بر همه آثار تو احسن کند

غور کند در نسق روز و شب *** آیدش از نظم کواکب عجب

جزر و مد بحر و ثبات جبال *** گردش لا ینفک لیل و نهار

نوع صور فرق سیر در بشر *** روز و شب مختلف و خیر و شر

حس درونی و قوای برون *** و آن چه جهان راست نهان در کمون

جان و تن و چشم و سر و پا و گوش *** مغز و حواس وخرد و فهم و هوش

خاصیت این همه برگ و گیاه *** کیفیت خلق سپید و سیاه

سر کشی آتش و پستی خاک *** فرق طبایع ز سمک تا سماک

مشعل خورشید و نجوم سما *** دستگه جو و زمین و هوا

عالم بالا و کرات عجیب *** روشنی اندر ظلمات عجیب

موت و حیات همه کاینات *** در همه گان از حیوان تا نبات

خورد و درشت و زبر و زیر را *** ماده و نیرو و تأثیر را

منظره دیده حق بین کند *** جمله بحق بیند و تحسین کند

صنع تو بشمارد و آثار تو *** پس متحیر شود از کار تو

با سر پر شور عبادت کند *** امر تورا خوب اطاعت کند

روز و شب از عجز بکوبد درت *** ور تو برانی نرود از درت

محنت و آلام تحمل کند *** آن چه تو گفتیش تقبل کند

گر ندهی خانه اش و زندگی *** شکر گذاری کند و بندگی

گرسنه و تشنه اگر سر کند *** شکر عطای تو فزون تر کند

در عقب وصل تو با سر رود *** گر بدل شعله آذر رود

ترک جنان گوید و با معذرت *** خواهد از آن لغزش خود مغفرت

تو به کن و ناله کن و اشک بار *** سوی سراندیب شود رهسپار

تا که پس از مدتی آدم شود *** هم پدر و هم سر عالم شود

با پی ابلاغ پیامت بخلق *** با شکم گرسنه و کهنه دلق

رنج برد رنج بعمری طویل *** صبر کند صبر بقوتی قلیل

زجر کنندش نخورد هیچ غم *** سنگ زنندش نزند هیچ دم

تا که شود شیخ همه انبیاء *** نوح نجی گردد و نور هدا

یا که پیاده ز نشیب و فراز *** بسپرد از مصر طریق حجاز

بر تو سپارد زن و فرزند خویش *** خود نبود بسته و پا بند خویش

بچه خود را بمنا آورد *** تا همه امر تو بجا آورد

تا که براه تو فدائی کند *** جاری از آن امر خدائی کند

پس وسط شعله آتش رود *** در جگر آتش سر کش رود

بر سر کوی تو گذارد نماز *** بر در نمرود نیارد نیاز

دل نبرد از تو خدای جلیل *** هم نکند خواهشی از جبرئیل

چون بخدائیت نیابد شریک *** پس تو خلیلش بنهی نام نیک

یا سوی فرعون رود بی درنگ *** هیچ نبیندیشد از او وز جنک

حکم و پیام تو بخواند بر او *** توسن همت بدواند بر او

بر سر او تا زد و بیرق زند *** گر همه او کوس انا الحق زند

بر احدی خشم نگیرد گهی *** در پی بزغال بپوید رهی

در جبل طور تو خاشع بود *** در بر مخلوق تو خاضع بود

بعد چنان خدمت خلق و کریم *** می دهیش شهرت و منصب کلیم

با مدد تو یدو بیضا کند *** سامریان را همه رسوا کند

یا شود از زهد بعالم *** ترک لذائذ کند و خواب و خور

نه بودش خانه و نه مسکنی *** وز همه اشیاء سر سوزنی

تارک دنیای بددون شود *** تا ز عبادت جگرش خون شود

تا که سرانجام مسیحا شود *** شهره بروح الله و عیسی شود

از دم او زنده برآری ز گور *** روشن از آن دست کنی چشم کور

یا که از طفلی شود او رهسپار *** از پی تحقیق سوی کوهسار

عشق تو اش واله و شیدا کند *** تا که ترا جوید و پیدا کند

مام و پدر گر بروندش ز دست *** باک ندارد که دلش با تو هست

درد یتیمی کشد و بی کسی *** جود و جفاها برد از هر خسی

باز بود عاشق و جویای تو *** بار بود مرحله پیمای تو

گه پی بشناختن درد خلق *** آمده هم درد و هم آورد خلق

گاه پی دارو و درمان شود *** سوی تو در کوه و بیابان شود

گه همه را ناظر عادت شود *** گه بحرابهر عبادت شود

چشم و دل او ز نهان و عیان *** گه بزمین باشد و گه آسمان

گه بقبائل شود او روبرو *** گاه رود در دل حیرت فرو

گاه شود با همه مردم رفیق *** گه بکواکب نگرد بس عمیق

گه سفر شام کند که بغار *** گاه بود حاضر و که در فرار

گه بتجارت شده با کاروان *** خواند همه معنی سود و زیان

گه بخدیجه شود اوشوی و زوج *** گه ز حرامیل کند سوی اوج

سیر چو کرد او ز زمین تا سما *** با تو و با خلق چو شد آشنا

شد چو پس از کوشش و رنج مدام *** جنبه حق وجهه خلقش تمام

بهر چنین عنصر کامل عیار *** مهر نمائی سند اعتبار

نام حبیبش ز محبت کنی *** ختم باو مهر نبوت کنی

مر نبوت شده پاگون او *** ماه و ستاره شده مقتون او

باز رسانی تو بگوش دلش *** مژده مدثر و مز ملش

معجز قرآن بدهانش دهی *** روح بآن نطق و بیانش دهی

دعوت قرآن کند او بر ملا *** واهمه اش نیست ز رنج و بلا

با کرم فطری و خلق عظیم *** با کف پر همت و لطف عمیم

با فقرا لطف و عنایت کند *** وز همه بیمار عیادت کند

عقل جهان جان مجرد شود *** احمد و محمود و محمد شود

ملک دل خلق مسخر کند *** روی زمین گیرد و محشر کند

هم تو باو قوه بازو دهی *** سلطنت و قدرت و نیرو دهی

روح بآن معجز قرآن دهی *** شهرت و آوازه و عنوان دهی

منصب او ختم رسالت شود *** کار خدائیش حوالت شود

بر سر او تاج لعمرک نهی *** افسر شاهیش بتارک نهی

مدرک وی معجز قرآن شود *** مذهب او شاخص ادیان شود

نغمه او یک سره آوای تست *** گفته او قول تو و رای تست

آن چه که اسرار و دقایق تر است *** و آن چه که عرفان و حقایق تر است

او به بیان تو مترجم شود *** در همه اخلاق متهم شود

حرف ترا حالی مردم کند *** اسم جهالت ز جهان گم کند

گفت و بیانش همه گی پرفروغ *** نیست چو مجموعه مردم دروغ

نامه ارسالیت از آسمان *** نیست چو گفتار بد این و آن

سنت تو مکتب روحانی است *** تربیت بودر و سلمانی است

لطف تو داده است همی رایگان *** منصب ارشاد به پیغمبران

کز تو بمخلوق پیام آورند *** بر همه خاص و عام آورند

امر تو ابلاغ بعالم کنند *** راحت جاوید فراهم کنند

حکم ترا در بشر اجراء کنند *** مرده دلان را همه احیا کنند

حکمت و عرفان همه گفتارشان *** خارق عادت همه کردارشان

آن چه که گفتند رموز و نکات *** داده بدست همه چتر نجات

با همه مخلوق محبت کنند *** محکم و بی شایبه صحبت کنند

گفته و آیات تو اعلان کنند *** تا همه را صاحب ایمان کنند

نامه و پیغمبرو وحی و پیام *** کرده بمخلوق تو حجت تمام

گر نبدی در بشر این مسئله *** تا بابد لنگ بد این قافله

تا که بنی آدم پر مدعا *** عذر نیارند بروز جزا

کز تو که آمد بسوی خاص و عام *** تا برساند ز تو ما را پیام

تا که پذیریم و کنیم انقیاد *** تا که بترسیم ز حشر و معاد

تا که بیابیم بسوی تو راه *** عذر نیاریم بتر از گناه

پس بفرستادی ازین رو بما *** سلسله محترم انبیاء

کار نبوت نبدی سرسری *** هست مهم مبحث پیغمبری

ور نه ازین داعیه بسیار هست *** بر سر هر کوچه و بازار هست

خود چه رموزی که در این کار بود *** بلکه سراسر همه اسرار بود

مبحث امامت

گرچه کتاب تو خود آموز هست *** بعضی از آن مشکل و مرموز هست

آن چه بود رمز و معمای آن *** هست بچشم و دل پاکان عیان

بر همه ه کس نیست عیان راز او *** هم نرسد بر همه آواز او

آن که مفسر به بیانت بود *** واقف از اسرار نهایت بود

بایدش از مکتب پیغمبری *** داده شود حکمت و دانشوری

نغمه تو در در دهن او بود *** خون پیمبر بتن او بود

سلسله منتخب اولیاء *** آمده خود شاهد این مدعا

آمده قرآن تو کنز سدید *** علم امامان شده او را کلید

آن که اما مست و بما رهبرست *** گفته او گفته پیغمبر است

مصلحت زندگیش رای توست *** آن کند او باز که امضای تست

راسخ در علم و نگهدار دین *** حافظ ناموس و کتاب مبین

ماحصل وحی و بیان کتاب *** معنی میزان و صراط و حساب

سنت پیغمبر و احکام دین *** مقصد از آغاز وز انجام دین

کیفیت اصل حلال و حرام *** شرح معانی صلوة و صیام

معنی مکروه و حلال و مباح *** حد زن و مرد طلاق و نکاح

مبدأ این خلقت و سر معاد *** قاعده خمس و زکوة و جهاد

جرم جنایات و حدّ و قصاص *** ناسخ و منسوخ چه عام و چه خاص

چون نبود تابع وهم قیاس *** هست برای همگی باشناس

پیش کمال همه مفهوم نیست *** بر همه کس روشن و معلوم است

غیر رجالی ملکوتی صفات *** کامده اند آن همه مرآت ذات

روشتش از ظاهر و باطن کنند *** هم باصولی متیقن کنند

نیست چو این دسته در این آب و خاک *** بعد نبی اعلم و معصوم و پاک

علم ارادی نظر پاکشان *** آینه علم تو ادراکشان

گفت ترا کاشف و مستنبطند *** بین تو و خلق جهان رابطند

در فلک رحمت تو انجمند *** واسطه فیض تو بر مردمند

دین تو ز آن عده مبرهن شده *** فلسفه اش بر همه روشن شده

عالم هر علم خفی و جلی *** منصبشان شاه و امام و ولی

آمده این سلسله با صفا *** مورد تأیید تو و انبیا

مظهر و مرآت جمال تواند *** واجد اوصاف و کمال تواند

بعد پیمبر خلفای تواند *** آینه ذات نمای تواند

علم و عمل مکتب آنان بود *** گفت تواندر لب آنان بود

هم ز کتاب تو مفسر همه *** هم ز معمای تو مخبر همه

زین همه اسلام مدلل شده *** هم سند شیعه مسجل شده

تزکیه جامعه را ضامنند *** هم بنجات دو سرا ضامنند

راهنمایان طریقت شدند *** پیشرو راه حقیقت شدند

نور تو خورشید و امامان بروج *** گه بنزولند و گهی در غروج

هر یک از آن عده اثنی عشر *** دور زمانی بدر آرند سر

در همه ادوار بسان فصول *** کرده بخود مقتضیاتی قبول

گاه بصلحند و گهی در جدال *** تا چه بود مقتضی ماه و سال

روش و نورانی و سیاره اند *** شمع ره مردم بیچاره اند

در دل این کارشناسان صاف *** ساخته ای رادیو و تلگراف

زین سبب از غیب خبر می دهند *** آگهی از قلب بشر می دهند

عالم و دانا و رجال رهند *** بی تلفن از همه جا آگهند

رسته و فارغ ز علایق همه *** نور جهان میر خلایق همه

پا بسر هستی دنیا زنند *** سکه مهر تو بدل ها زنند

چون ز سر صدق ترا بنده اند *** تا بابد زنده و پاینده اند

عشق و فداکاری و مردانگی *** جود و سخا همت و فرزانگی

جمله باین چند تن ارزانی است *** همتشان روح مسلمانی است

علم بآنان تو روا داشتی *** پس بولاشان علم افراشتی

حب و ولاشان بخفا و علن *** فرض نمودی بهمه مرد و زن

نیروی تو سر صف آن ها بود *** پرچم تو در کف آن ها بود

قدرت تو اسلحه در مشتشان *** خاتم تو زینت انگشتشان

کوه بدان مشت ز جا بر کنند *** در بدو انگشت ز خیبر کنند

رفع زهر جامعه علت کنند *** تزکیه باطن ملت کنند

بر همه آفاق نظارت کنند *** در همه افلاک امارت کنند

روح تو در قالب آدم دمند *** جان بتن عیسی مریم دمند

ای که تو از یمن همین مردمان *** داده ای آرامش کون و مکان

ارض و سماوا به بقاشان ثبات *** زیر لواشان همه کائنات

مورد تصدیق و قبول تواند *** وآن همه کاندیده رسول تواند

آمده این جمع ترا خود ولی *** مظهر تو آخری و اولی

خالی ازین مردم اگر شد زمین *** بگسلد از بدن مأوطین

آن که ولی است و کنون قائم است *** حافظ ارکان همه عالمست

زنده و پاینده در این روزگار *** اوست که دنیا کشدش انتظار

اوست که اصلاح جهان کار اوست *** اوست که این امر سزاوار اوست

چون که بشر با همه زرق و برق *** آن چه که هست از ملل غرب و شرق

با همه فرهنگ و تمدن که هست *** با همه دعوی و تفرعن که هست

با همه صنعت و کشف و شهور *** با همه نقشه و علم و نمود

رفع نکردند ز خود اختلاف *** هیچ نکردند بهم ائتلاف

زین مدینت که جهان را گرفت *** هست بسی جای فسوس و شگفت

هیچ ندیدیم جز آدم کشی *** محنت و ذلت نه رفاه خوشی

آن که فزون تر بودش ادعا *** بیش تر از حد بودش انتها

تا که تملک کند این آب و خاک *** تا ضعفا را بنماید هلاک

یا ز ره ملعبه و مسخره *** نقشه کشد از پی مستعمره

گاه زند لاف که هم چون کنم *** جامعه را پیر و قانون کنم

الغرض او یا بحیل یا بجنک *** از ضعفا کشوری آرد بچنگ

مردم از این توده نبستند طرف *** کان همه توپ است و دروغ است و حرف

زین همه دزدان و حریفان راه *** هیچ نبردیم بجز اشک و آه

جز تو که بی شایبه و شک و ریب *** جلوه دهی از پس استار غیب

منتظری را که میهن داور است *** منتقمی را که جهان مظهر است

معتمدی را که پسندیده ای *** جان جهانی که تو بگزیده ای

آن که یعمریش بپرورده ای *** باید خود تربیتش کرده ای

تا که طرفدار ضعیقان شود *** قاتل سر سخت حریقان شود

تا که بجبران همه عهد و دور *** عدل بیارد پس از آن ظلم و جور

ملکه زمین پر کند از عدل و داد *** تا که کند ریشه ظلم و فساد

صلح دهد صالح میان بشر *** قصه کند در همه جا مختصر

جنک براندازد ازین بی هشان *** محو کند نقشه آدم کشان

سیر دهد دهر بیک محوری *** کل ممالک کند او کشوری

کار جهان را کند او یک سره *** نظم عمومی بدهد در کره

هست در آن جبهه تابان نشان *** نور تو و معجز پیغمبران

ارتش او نیروی سر سخت تست *** شوکت او تاج و تو تخت تست

هست در آن نیروی مرموز گم *** قدرت هر اسلحه و هر اتم

خاصه که از بعد رسول کرام *** مردم بد نفس لعین عوام

دین تو پنداشته خود سرسری *** رفته بر شعبده و سامری

داده ز کف مقصد و مقصود دین *** آمده با کفر رفیق و قرین

هر که ز هر گوشه نمود ادعا *** رفت پی خواهش نفس و هوا

شیخ و خلیفه شده عنوان او *** سکه دین دکه و دکان او

هر که که او زودتر از خواب جست *** رفت با و رنگ خلافت نشست

دم ز خلافت زد و تدلیس کرد *** پیروی مکتب ابلیس کرد

گفت منم مجری احکام حق *** لیک زدی دین ترا طعن و دق

گفت با جماع خلیفه منم *** منتخب شود سقیفه منم

لیک همه سفسطه و مکر بود *** مکر عمر بود و ابوبکر بود

گر چه بد این داعیه ها آزمون *** بهر همان مردم غداردون

تا که بطون همه ظاهر شود *** فاصله مؤمن و کافر شود

باز از آن نقشه و آن دستگاه *** باز شدی باز در اشتباه

امر بجهال شدی مشتبه *** سخت درین رشته فتادی گره

وآن که ندانست خطا رفت *** دین تو با کفر نمود اشتباه

و آن که درین بین بدی نفع جو *** برد درین مجمع آشفته بو

اهل ریاست بدو دنیا پرست *** فرصت زیقیمتش آمد بدست

آمد و شد معرکه گردان کار *** شد بچنین مردم عامی سوار

کسوت دین بر تن خود راست کرد *** در حق خلق آن چه می خواست کرد

گاه چو عثمان سر تاراج داشت *** گه صفت و سیرت حجاج داشت

زهد ریا در نظر خلق بود *** سجه و سجاده ای و دلق بود

بعضی ار آن قوم امیری شدند *** صاحب اورنگ و سریری شدند

ظاهراً از دین تو دم می زدند *** در ره اسلام قدم می زدند

لیک بسی فتنه برانگیختند *** خون عزیزان جهان ریختند

باز در این بازی وجوش و خروش *** زمزمه ها خورد بشر را بگوش

مفت خوران سر زده از هر کنار *** راهزنان آمده از هر دیار

مردم خر سینه برایش زدنند *** بوسه بدست و سر و پایش زدند

گرم شد این قدر دم و دستگاه *** تا بخودش نیز شدی اشتباه

منبع این سفسطه ها و دروغ *** منشاء این داعیه بی فروغ

جز هوس و حب ریاست نبود *** غیر دغل غیر سیاست نبود

آن که ترا بود حقیقت ولی *** کامده منصوص بنص جلی

ساکت و صامت بدو بنشسته بود *** در ز همه آمد و شد بسته بود

تا نرود اصل مسلم زکف *** تا نشود مقصد اصلی تلف

تا همه را آن چه بود در بطون *** خوب شود کشف در این آزمون

تا همه مردان خدا جوی صاف *** با خبر آیند از آن اختلاف

فرق حق از مسلک باطل کنند *** رو بدر مرشد کامل کنند

آری اگر کیش و حقیقت یکی است *** مذهب و آئین و طریقت یکی است

چیست دعاوی و چنین اختلاف *** از چه زند هر که بهر گوشه لاف

بر سر یک مسئله غوغا چراست *** در همه جا خصمی و دعوا چراست

باز اگر صاحب امرت نبود *** هر دغلی مفسده ای می نمود

صد ره از این بیش تر و زشت تر *** بود دعاوی سر هر رهگذر

هر که بباطل علمی می فراشت *** هر که خودش مسند و اورنگ داشت

بسکه اقلیت و حزب و مرام *** سر زده از هر طرفی صبح و شام

دین حقیقی شده در انحطاط *** رو بخرابی است بناو بساط

حکم خدائی تو و دین تو *** سنت پیغمبر و آئین تو

رفته به قانون و لباس دگر *** دین شده در وهم و قیاسی دگر

باز تو از قاعده لطف خویش *** طرح اساسی دگر آری به پیش

پرده ببالا فکنی ناگهان *** جلوه خود باز نمائی عیان

دست تو و نور تو پیدا شود *** قائم امر تو هویدا شود

دین تو و دین رسول آورد *** مقصد اصلی بحصول آورد

مدعیان را همه رسوا کند *** مشت ریاست طلبان وا کند

بر همه دزدان بزند دور باش *** هر چه نهان است کند فاش و لاش

جامعه را زنده سرمد کند *** پیرو آئین محمد کند

دفتر و اوراق بشوید تمام *** آن چه اساسی است بگوید تمام

کل خلایق همه یک دین شوند *** با تو و با حکم توخوش بین شود

مقدمش آفاق گلستان کند *** دین خزان دیده چو بستان کند

قوم خرو ملت دجال را *** طایفه شوم بد آمال را

باب و بها و ازلی را تمام *** بفکند اندر شرر انتقام

سوزد و بدهد همه از عدل و داد *** یک سره خاکستر شان را بباد

باز دهد در همه شهر و دیار *** نام تو و نام محمد شعار

وحدت فکر آورد و اتحاد *** او بدهد رسم مساوات یاد

سر زند از کعبه و صحبت کند *** خانه تو مرکز مرکز نهضت کند

پرچم توحید بیامت زند *** تا باید سکه بنامت زند

جای همه شرک و نفاق و شقاق *** آورد او دوستی و اتفاق

بیهده گویان همه خاموش او *** خیل ملایک همه چاووش او

مردی اگر دم ز من و ما زند *** فردی اگر لاف بدعوا زند

قومی اگر سد ره او شوند *** منحرف از دستگه او شدند

توده ای ار منکر او آمدند *** منکران ذات نکو آمدند

می دهد آن شاه بجنگ و ستیز *** پاسخشان بادم شمشیر تیز

پادشه روی زمین اوست اوست *** میر جهان سرور دین اوست اوست

آن همه سختی که همه انبیاء *** و آن همه محنت که همه اولیاء

در ره دین تو کشیدند باز *** وز پی کار تو دویدندند باز

و آن همه امید در آن سال ها *** آرزو و ایده و آمال ها

آن همه تأخیر و همه انتظار *** وعده تو از پی اصلاح کار

زنده کند در همه نوع بشر *** گلشن توحید بر آرد ثمر

بار خدایا بجلالت قسم *** بار خدایا بکمالت قسم

بار خدا یا بدل راستان *** هم بعزیزان همان آستان

بار خدایا بدل اهل راز *** کامده لب ریز ز سوز و گداز

بار خدایا برجال عزیز *** هم بدل عاشق خونابه ریز

هم بشهیدان سر از تن جدا *** هم باسیران دیار بلا

زودتر او را بنمایان ز غیب *** تا رود از قلب بشر شک و ریب

بار خدایا فرجش کن قریب *** تا رود از خلق ریا و فریب

پرده غیبت فکن از روی او *** باز نما طره کیسوی او

تا که ز نورش همه روشن شوند *** تا بظهورش همه ایمن شوند

تا ز کفش حل مسائل شود *** غم ز دل جامعه زایل شود

اذن بتعجیل ظهورش بده *** پرچمی از آیه نورش بده

زود ببندش بکمر ذوالفقار *** زود بفرما که شود آشکار

تا که جهان مجمع خوبان شود *** تا که بشر پیرو قرآن شود

تا نکنند این همه جنگ و جدال *** تا نشوند این ضعفا پایمال

تا نشود صحنه عالم خراب *** تا نشود دستخوش انقلاب

تا که تطاول نشود بیش از این *** تا نشود مفسده ها در زمین

منتظران چند کشند انتظار *** یاربش از پرده غیبت برآر

تا که سر از خانه تو بر کند *** راست کند قامت و محشر کند

روز رستاخیز

ای که ترایوم یقوم الحساب *** هست پی درک ثواب و عقاب

طرح کنی لایحه رستخیر *** نیست از آن واقعه کسرا گریز

بر بشر اعلان خطر می کنی *** کون و مکان زیر و زبر می کنی

سور سرافیل در آن انقلاب *** می کند ارکان طبیعت خراب

گه که بخواهی دهی اعلان مرگ *** بی مدد اسلحه و ساز و برگ

امر کنی تا همه فانی شوند *** صید اجل عالی و دانی شوند

باز زنی شعله بکوه گران *** امر دهی تا شود آتش فشان

حکم بیک قطره باران دهی *** روی زمین پاک بطوفان دهی.

ارض و سما شمس و قمر آب و گل *** جمله بپیچیش کمی السجل

گاه که امر تو مسلم شود *** یک پشه بنیان کن عالم شود

روز پسین بی خبر و سابقه *** عالمی از زلزله و صاعقه

یک سره بر باد دهی بی درنگ *** تا بنمائی به بشر رسم جنگ

روز هلاک همه مرد و زنت *** نیست دگر حاجت بمب افکنت

قهر و غضب ارتش نیروی تو *** کن فیکون قوه بازوی تو

صولت قهاری تو هم چنان *** آب کند زهره هر قهرمان

جز تو که جان گیرد و جان می دهد *** جز تو که این قوه نشان می دهد

عنصر تن نار و هوا آب و خاک *** جمع کنی باز ز بعد هلاک

منکر میعاد که بوده است کور *** خفته بانکار در اعماق گور

زنده بر آریش ز قعر زمین *** معنی یحی و یمیت است این

زلزله ساعت و شیئی عظیم *** مسئله خلق بهشت و جحیم

بودن میزان و صراط و حساب *** قبر و نکیرین و سئوال و جواب

نعمت فردوس و ثواب و عقاب *** عدل درست است و صحیح و صواب

ز آن که جهان از پی پاداش کار *** هست بسی کوچک و ناپایدار

بنده اگر خوب کند بندگی *** بایدش از لطف تو پایندگی

راحت و عیش و نعم جاودان *** هست زالطاف تو پاداش آن

عرصد دنیا که ندارد مجال *** جانش در در آن اوج زند پر و بال

کافر اگر با تو رود در عناد *** منکر ذاتت شود آن بدنهاد

کفر وی اسباب مفاسد شود *** وز بدیش دین تو کاسد شود

کیفرش این است که روزی دگر *** جان کنی اندر تن آن بد سیر

جمع کنی خاکش و جانش دهی *** تا لمن الملک نشانش دهی

نیست جهان جای مکافات او *** ز آن که شدید است مجارات او

تا باید جای سفر بایدش *** بلکه از آن جای بتر بایدش

دیده چو بر قالب خود وا کند *** خوب نگاهی بسرا پا کند

خوب کند در تن خود جستجو *** خوب رود در دل حیرت فرو

معترفت آید بخط و گناه *** روشنش آید که خطا رفته راه

آن چه که خود وسوسه زندیق داشت *** یا بخدائیت نه تصدیق داشت

خیمه چو در ملک قیامت زند *** بر سر خود دست ندامت زند

لک در آن عرصه ندامت چه سود *** جز که تو بخشی چه تواند نمود

راز نهان را همه افشا کنی *** دزد و دغل را همه رسوا کنی

صدق بود آن چه ترا مدعاست *** گر لمن الملک بگوئی رواست

راست چو میزان عدالت کنی *** جامعه را غرق خجالت کنی

عدل تو چون شاخص میزان شود *** کیست کزان صحنه گریزان شود

باز کنی نامه اعمال ما *** وزن کنی کرده و افعال ما

نیک و بد خلق کنی آشکار *** ذره و مثقال بری در شمار

کیفر و پاداش خلایق تمام *** کرده هر فرد چه خاص و چه عام

روز قیامت همه روشن کنی *** جایگه خلق معین کنی

مدعیان را تو بدوزی دهان *** مهر ز نیشان بدهان و زبان

تا که گواهی دهد اعضایشان *** چشم و دل و دست و سر و پایشان

از دل کفار برآید خروش *** مغز گنه کار بیاید بجوش

هول قیامت به نهینی عظیم *** آتش عصیان بعذابی الیم

آب کند معصت آلوده را *** کافر جز راه تو پیموده را

دزد و ربا خوار و طمع کار را *** خون ضعیفان خوده جبار را

مظلمه مردم فرعون کیش *** مفسده ها کان ز شما راست بیش

وان همه آزاد به پیغمبران *** کامد از آن مردم و آن کافران

معصیت و حق تو نشناختن *** بر ضعفا است جفا تاختن

تیغ ستم بر همه کس آختن *** سر ز تن خلق جدا ساختن

دین ترا ملعبه پنداشتن *** کاخ جفا تا فلک افراشتن

مردم بد سیرت و چنگیزها *** توده بد نقشه و خونریزها

ظلم و جفا جور و ستم این همه *** کز خلفا شد به بنی فاطمه

هتک حریم نبی محترم *** و آن همه آزار و جفا و ستم

با که به پیغمبر پاک رؤف *** با که بآن روح سراسر عطوف

در عوض نصرت و یاری او *** ریختن خون دواری او

آن همه زندان بلا و فشار *** کان خلفا در همه شهر و دیار

بهر بنی فاطمه بی گناه *** کرده فراهم ز پی حب و جاه

پیش تو دارد همه یک یک حساب *** کرده آن مردم خسران مآب

روز جزا گر نبودی در میان *** پس که دهد کیفر این مردمان

چاره همان روز حساب است و بس *** کیفر کفار عذاب است و بس

سخت دلان را تو بکیفر کشی *** رگ ز تن مرد ستمگر کشی

آن که مرامش بخطا بوده است *** ایده او جور و جفا بوده است

آن که حقوق دگران برده است *** و آن که نصیب فقرا خورده است

در شرر ناز بر اندازیش *** پیکر پر مفسده بگدازیش

می دهیش در ته دوزخ مکان *** تا بابد می کنیش بایگان

جورو جفا یک سره منکوب تو *** ظالم بد سابقه مغلوب تو

گر تو بسوزی همه را از گناه *** رأی تو داری که توئی پادشاه

کیست که با رای تو رائی زند *** یا که دم از چون و چرائی زند

یا که نسوزانی و منت نهی *** آگهی عفو عمومی دهی

کیست که ایراد در آن جا کند *** یا بتکلم دهنی وا کند

آن که بود واسطه کاندید تست *** و آن که شفیع است بتائید تست

کیست در آن واقعه هول ناک *** تا که کند رحم بیک مشت خاک

جز تو که بر جامعه منت نهی *** حکم شفاعت به محمد دهی

(عذر گناه و توبه)

یا رب از آن منبع فیض و کمال *** یارب از آن معدن جاه و جلال

یاری از آن شعشعه نور پاک *** یا رب از آن آینه تابناک

یا رب از آن عاطفت و مکرمت *** یارب از آن منزلت و مرتبت

یا رب از آن دستگه التفات *** یا رب از آن یکه طریق نجات

یا رب از آن عزت هشت و چهار *** یا رب از آن هیئت قدسی شعار

یا رب از آن بحر کرم کان جود *** یا رب از آن بیت صفا خوان جود

یا رب از آن روشنی و آن صفا *** یا رب از آن کوکب نور و بها

امت گمراه گنه کار را *** مردم عاصی تبه کار را

رحمتی آغاز کنی چون شود *** روزنه ای باز کنی چون شود

ما بخطا معترف و قائلیم *** ما همه در بندگیت کاهلیم

ما بگناهیم همه معترف *** آمده بر درگه تو معتکف

با تو هر آن عهد که ما بسته ایم *** در همه جا عهد تو بشکته ایم

ما همه عاصی و تبه روزگار *** مجرم و از حصرت تو شرمسار

بنده خطا کار تو هستی کریم *** بنده گنه کار و تو هستی رحیم

ذات تو را رحمت بی منتهاست *** عفو تو افزون زخطاهای ماست

نیست بجز باب تو باب امید *** داده گنه کار بخود این نوید

کز کرمت هست در تو به باز *** تا ببرد بنده بآن در نیاز

تو به پذیری و دهی بار عام *** هم ز پشیمان نکشی انتقام

بلکه بیامرزی و غفران دهی *** در کف ما سر خط احسان نهی

خلق خطا کار و تو پوشی خطا *** عفو تو امید ببخشد بما

با کرمت حسرت و افسوس نیست *** بنده زالطاف تو مأیوس نیست

بسته اگر باب جهنم شود *** قدر خدائیت کجا کم شود

جرم بشر نیست ز عفوت فزون *** بخشش تو هست ز احصا برون

گر که بساط کرمت بر نهند *** حکم شفاعت بمحمد دهند

پرده فتد روی گناه همه *** بلکه بطومار سیاه همه

ما همه در بندگیت بوده سست *** سوختن ما بر عدات درست

مشتری رحمت سرشار کیست *** غیر گنه کار خریدار کیست

بنده همان عاصی آلوده ام *** مجرم بیچاره و فرسوده ام

گشته مرا عمر بغفلت تلف *** رفته مرا نعمت فرصت ز کف

بوده مرا حاصل عهد شباب *** غفلت و بد بختی و مستی و خواب

آه که در مرحله زندگی *** نامده از من روش بندگی

منحرف از خطه فرمان شدم *** مانده و مستغرق عصیان شدم

سر نتوانم که بالا کنم *** تا بدرت ناله و آوا کنم

جرم می از حد و حساب است بیش *** از قلم و گفت و کتاب است بیش

توشه راه سفر رستخیز *** غیر گنه نیست مرا هیچ چیز

از تو و از کرده خویشم خجل *** نادم و شرمنده ام و منفعل

گر که بدستم بدهی نامه ام *** از حسنات است تهی نامه ام

لیک مرا چشم باحسان تست *** دیده بان بخشش و احسان تست

در گذر از جرم که بخشنده ای *** بر سر آن عهد تو پاینده ای

گر تو بگیری بخطاهای من *** وای من و وای من و وای من

وعده لطف تو همه صادق است *** بنده نوازی تو از سابق است

خجلت لطفی که ترا با من است *** بیش تر از شرم گنه کردن است

شکر گزاری

شکر تو گویم که پشیزیم نیست *** بهتر ازین چیست که چیزیم نیست

دولت از این به که نداریم زور *** تا نخورم حق شل و لنگ و کور

منصب از این به که امیری نیم *** جاه ازین به که وزیری نیم

ور نه گنه بود از این بیش تر *** نامه سیه بود ازین بیش تر

گر بسیاست نظری داشتم *** دغدغه و درد سری داشتم

ور بریاست شدهی پای بست *** سوختی از آتش من زیر دست

ز آن که حقوق ضعفا خوردمی *** مال فقیران بجفا بردمی

باز کنم شکر که قاضی نیم *** زان که بدین مشغله راضی نیم

ور نه بسی مکر و حیل کردمی *** با همه کس بحث و جدل کردمی

از دل هر بیوه زن و پیره زن *** خون بچکیدی ز جفاهای من

بر سر هر مسئله بی اساس *** کردمی از ماده قانون لباس

مغلطه می کردم و مکرو فسون *** نعل دعاوی ز دمی واژگون

بین کسان کردمی ایجاد حرب *** تا که شود نانم ازین راه چرب

حاصلم از کار قضاوت فقط *** ود سر انجام عذاب و سخط

ور بدمی بهر دعاوی وکیل *** بود موکل ز جفایم ذلیل

عهدو وفا پشت سر انداختم *** با طرف دعوی او ساختم

شکر ازین گونه شواغل مرا *** نیست درین مردم پر ماجرا

ورنه جنایات و خطا از حساب *** بود برون از من خسران مآب

فارغم از محنت و درد سری *** زور ندارم که ندارم زری

محنت و الام و تب و درد و و رنج *** هست مرا به ز زر و سیم و گنج

ز آن که بلاها و شدائد تمام *** می کشدم سوی تو هر صبح و شام

شور طلبکار و جفای زمان *** آوردم پیش تو زاری کنان

داده ای آزادی جان و تنم *** رسته زهر گونه علایق تنم

غفلت اگر آمد و هوشم ربود *** چشم و دل وفکرت و هوشم ربود

مسئلت از تست که نگذاریم *** وز خطر نفس نگهداریم

وا مگذارم بخود ای کردگار *** از ره جرم و غلطم باز دار

آه اگر لطف تو ننوازدم *** رانده و مردود و بهل سازدم

حال که جای درم و دستگاه *** در عوض منصب و عنوان و جاه

منت بسیار نهادی بمن *** لطف و عطا کردی و دادی بمن

منصب مداحی آل رسول *** کردیم این گونه بخدمت قبول

قطع ز من این همه عزت مکن *** سلب ز من این همه نعمت مکن

کان چه مرا هست از این منصب است *** عشق من و مقصدم این مطلب است

من از آن ساحت عالی مقام *** بلکه شوم در دو سرا نیک نام

تا که مرا کار ثنا خوانی است *** مغفرت تو بمن ارزانی است

آن همه مولا و شفیع منند *** روشنی طبع بدیع منند

أیکرمت همره آوارگان *** وی همه جا حامی بیچارگان

ای به پناهت تن و جان همه *** وی بثنای تو زبان همه

ای تو انیس سحر مقبلان *** وی تو رفیق شب روشن دلان

ای تو نگهدار گرفتارها *** وی تو دوای دل بیمارها

ای تو مراد همه شیخ و شاب *** ناله دل سوختگان را جواب

سینه ماتم زده مطلوب تو *** عاشق سودا زده محبوب تو

ای تو شفای تن بیمار خلق *** ذکر تو بی شبهه پرستار خلق

تا ابد از (شمس) مگیر این مقام *** تا که از این راه رود صبح و شام

منقبت آل پیمبر کند *** مدح و ثنا تا صف محشر کند

دورود نامه

صلوات و درود رحمت بار *** زائد از وصف و خارج از گفتار

سیل آسا و وافر و سرشار *** از خداوند قادر جبار

بروان خلاصه ابرار *** شاه بطحا و ماه هشت و چهار

سید خلق و احمد مختار *** آن که مردو زن و صغا رو کنار

جن وانس و ثوابت و سیار *** گیتی و هفت چرخ و نه پرکار

عرش و فرش و زمین و لیل و نهار *** همه رحمت بر او کنند نثار

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آن که او عبد بود و حق معبود *** آن که آدم شد از دمش بسجود

رحمت واسع و خزانه جود *** سرورد هر و شافع موعود

عقل کل پایه قیام و قعود *** کوکب سعد و طالع مسعود

خلقت ماسوا ز غیب و شهود *** همه بود از وجود او مقصود

هست از او هست و بود با او بود *** آن که دایم کند ز عرش ورود

بروانش سلام و نعت و درود *** باز گو بی حساب و نا محدود

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

مصطفا آن که در شب معراج *** بکرامت گرفت از حق تاج

آسمان داد رفر فشرا باج *** نورش از مهر و مه گرفت خراج

سکه دین بنام اوست رواج *** درد عالم بدست اوست علاج

شش جهة هفت باب و چار مزاج *** همه هستند بر درش محتاج

دلش از علم قلزمی مواج *** هست قرآنش اولین منهاج

شده از او حقایق استخراج *** کرده خرگاه کفر را تاراج

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آن رسولی که در ظهور و قیام *** بکرامات و با خجسته پیام

عالمی را ز تیرگی ظلام *** کرد آزاد با نفوذ کلام

دین کلی کامل اسلام *** بهمه بندگان خاص و ز عام

با صدای رسا نمود اعلام *** داد امری عظیم را انجام

وه ز خلق عظیم و حسن تمام *** مرحبا زان جلال و آن اکرام

کیست این قائد بلند مقام *** احمدش منصب و محمد نام

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و درود بی حد و فر *** از خداوند خالق اکبر

وز سموات و قدسیان یک سر *** وز جهان بزرک و نسل بشر

بروان شه ملایک فر *** اصل تقوا اساس علم و هنر

حاکم و منشی قضا و قدر *** قاتل عمر و فاتح خیبر

قاسم رزق و ساقی کوثر *** کفو زهرا آب شبیر و شبر

شاه مردان وصی پیغمبر *** اسد الله حیدر صفدر

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

معنی عدل و مظهر انصاف *** چشمه فیض و منبع الطاف

صافی و با صفا و صادق و صاف *** رهنمای صراط در اعراف

آن که تیغش چو سر زدی غلاف *** فلک از بیم بر زمین زد ناف

متزلزل از قاف شد تا قاف *** بسته شد باب فتنه و اجحاف

در همه نه رواق و هفت کلاف *** نکند کس ز امرش استنکاف

حرمش قبله آستانش مطاف *** عاجزا ز مدح و وصف او وصاف

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ذکر او صاف او در افواه است *** حب او در قلوب آگاه است

عالم و آدمش هوا خواه است *** بر همه اولیاء شهنشاه است

هر که را در ولاش اکراه است *** رود از هر طریق گمراه است

و آن که او را غلام در گاه است *** صاحب عز و رفعت و جاه است

پنجه قدرتش یدالله است *** کوه با هیبتش پر کاه است

آسمان جلال را ماه است *** هر بیان در ثناش کوتاه است

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

عالم و عارف است و ربانی *** زبده ناس و شیر یزدانی

روح تقوا یگانه روحانی *** علم را پایه فضل را بانی

کاشف رازهای پنهانی *** نور بخش روان انسانی

عرشی و جنتی و رحمانی *** پای تا سر بذات حق فانی

عالمش می کند ثنا خوانی *** ملکش مفتخر بدربانی

اصل دین مبقی مسلمانی *** ولی حق علی عمرانی

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صد هزاران سلام و نعت و ثنا *** از خدای بزرگ و هم از ما

بتن وجان پاک خیر نسأ *** آفتاب زمین عروس سما

عالم عصمت و جهان حیا *** دره بحر صبر و صدق و صفا

دختر پادشاه هر دو سرا *** همسر و بانوی امام هدا

زینت اهل بیت و آل عبا *** هم پرستار نائمون کسا

یعنی ام الائمة النجباء *** نام خوش فاطمه لقب زهراء

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ماه را مهر و شاه را بانو *** مصطفا باب و مرتضایش شو

والضحایش عذار و لیلش مو *** فجر والشمس آیتی ز آن رو

هشت جنت شمیمی از آن بو *** روضه خلد نکهتی ز آن بو

آب کوثر چکیده ای زآن جو *** خلق او نیک و خلقتش نیکو

زهد و تقواش حلقه بازو *** حب او درد دهر را دارو

قهر او در حساب نار عدو *** عرشیانش مدام مدحت گو

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

دخت احمد شفیعه عرصات *** پای تا سر رسول را مرآت

چشم اسلام و جان موجودات *** صاحب شأن و رتبه و درجات

نود حق آشکارش از وجنات *** دست جان پرورش کلید نجات

شیر پستان او آب حیات *** مهد و دامانش منبع برکات

مام سبطین وجده سادات *** آمد از حق بشأن او آیات

هل اتی و تحیت و برکات *** هست در شأن بابش این کلمات

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و درود سر و علن *** از خداوند منعم ذوالمن

بسرا پای مقتدای زمن *** فخر بطحا و یثربی مسکن

گیسوان مشک و لب عقیق یمن *** عارضش رشک دلبران ختن

روح در نطق و معجزش بسخن *** حرمش ملجأ و درش مأمن

باشد از مدحتش زبان الکن *** با ولایش گناه کار ایمن

حسن و مجتبی و مستحسن *** ولی دومی امام حسن

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

حسن آن زاده بشیر و نذیر *** که نبودش بروزگار نظیر

نسل پاک امیر کل امیر *** صفحه عارضش چو بدر منیر

خط رخساره اش چوکان عبیر *** صیت آن روی و موی عالم گیر

ملک دل ها بمهر او تسخیر *** شهسوار و غیور و مرد و دلیر

سینه اش لوح عالم تقدیر *** پیش احسان او زمانه فقیر

حلم معجز نماش نقش ضمیر *** حسن مجتبای عرش سریر

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

رحمت و تهنیت برون ز عدد *** هدیه باد از خدای فرد احد

بسر و جان سید امجد *** سر حق شبل باب آیت جد

محیی دین و سنت احمد *** شهره دهر و زنده سرمد

آن که افراشت در شهامت قد *** کرد ابواب کفر را منسد

داد او امتیاز نیک از بد *** رونق شرع خواست تا بابد

کرد کاری که مات گشت خرد *** نعت ذاتش مرا نباشد حد

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

سید و سرور و شباب جنان *** ناصر دین و حامی قرآن

ماه عترت امام عالمیان *** یکه محبوب عالم امکان

جنگ جوو مبارز میدان *** شاه خوبان و نامی دوران

عاشق وجان فداش پیرو جوان *** چاکر آستانش پادشهان

شرق و غرب جهان و خلق جهان *** عارف ذات او بنام و نشان

زائر و خادمش زمین و زمان *** آرزومند قبر او دل و جان

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

مفخر جد و سید کونین *** مظهر باب و سرور ثقلین

جان زهرا و و دوم سبطین *** روح امکان و ثانی و حسنین

سومین ماه و زاده شمسین *** خامس پنج تن ضیاء دوعین

عالمی را از و بگردن دین *** عاصیان را شفیع فی الدارین

اصل ایجاد و صاحب حرمین *** پسر پادشاه بدر و حنین

کشته راه حق بتیغ سنین *** ولی سومی امام حسین

بشنهشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و تهانی بسیار *** بی حد و وافر و فزون ز شمار

دم بدم ز آسمان کنند نثار *** بسرا پای قائد اخیار

سر اسرار و مطلع انوار *** قمر لیل قوم شب بیدار

شمس تابان اهل استغفار *** مفخر خلق دهر و لیل و نهار

زین عباد و سرور احرار *** آن که دین و شعائر و آثار

همه را از دعای اوست قرار *** مرحبا ز آن بیان گوهر بار

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آن که جان دعا روانش بود *** روح تحقیق در بیانش بود

سوز و آه و اثر زبانش بود *** ذکر حق در لب و دهانش بود

نور عرفان عجین جانش بود *** با خدا خلوتی نهانش بود

چه دعا ها که در لسانش بود *** باب تحقیق آستانش بود

راز عالم بدل عیانش بود *** ورع و زهدهم عنانش بود

صفره خاص و عام خوانش بود *** ای خوش آن کس که در زمانش بود

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

بنده خاص و عابد و منقاد *** دلش از هر تملقی آزاد

آن که چون کرد ذکر حق بنیاد *** هم صدا شد با و نبات و جماد

آن همه ذکر و آن همه اوراد *** ماسوا را نمی رود از یاد

الحق او داد علم و عرفان داد *** کیست این سید فرشته نهاد

که بود نام او کلید مراد *** سمی جدو در در لقب سجاد

ولی چارمین شفیع شفیع معاد *** علی بن الحسین زین عباد

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و تهانی وافر *** گردد از عرش ایزدی صادر

بامام محمد باقر ***راز دان نهان و صاحب سر

آگه از قلب مؤمن و کافر *** قائم لیل و صائم و صابر

مرکز دین بعلم او دائر *** آن که تا نام اوست در خاطر

دل و جان در ثنای اوست مصر *** مرده و زنده را بود ناظر

باشد اندر مدیحه اش قاصر *** قلم و نطق غایب و حاضر

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آفتاب سپهر عزت و جاه *** فرو گیتیش خیمه و خرگاه

مهر مشتتاق و جان فدایش ماه *** رحمت امت و شفیع گناه

جلوه علم ظاهرش ز نگاه *** روشن از علم او سپید و سیاه

علم وی گر نبود مشعل راه *** کس نمی دید راه را از چاه

آستانش بمستمند پناه *** با تولاش لطف حق همراه

هر که را در ولاش هست اکراه *** فعل او زشت و دین اوست تباه

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ذات او پنجمین امام بود *** عرشه عزتش مقام بود

پیش قدرش قضا غلام بود *** خوان علمش بخلق عام بود

کار دین ز آن بیان تمام بود *** جان معنیش در کلام بود

وارث وحی و هم پیام بود *** مظهر قدر و احترام بود

پیش او عرش در قیام بود *** در کفش امر صبح و شام بود

باب او ملجا انام بود *** چون محمد ستوده نام بود

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و ثنا بحد کمال *** از خدای مهیمن متعال

بروان شریف صادق آل *** اعلم دهر و مصدر اجلاال

آن امامی که از کمال و جمال *** پی تعظیم اوست بدر هلال

طایر علم او چو زد پر و بال *** رفت دوران جهل رو بزوال

بجز از علم دین ز صدر و نعال *** زد بهر دفتری خط ابطال

تا بشمسیر علم کرد جدال *** ساخت خرگاه جهل را پامال

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

همه جا خاص دوستان شفیق *** جاری از کاس فضل اوست رحیق

دلش از دانش است فج عمیق *** کرده آن سان حقایقی تحقیق

که نموده است ملحدش تصدیق *** بلکه مؤمن شد از دمش زندیق

مدرس فحص و مکتب تلفیق *** ناطق حق و نکته دان و وثیق

روشن از منطفش نکات دقیق *** دشمن او با نفعال غریق

دل سخت از بیان اوست رقیق *** صادق و عادل و رفیق و صدیق

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

هم از آینده و هم از اسبق *** داده بازار علم را رونق

هست در موج دانش او زورق *** کرده آسان مسائل مغلق

تیرگی ها شکافت هم چو فلق *** کافه ملت و عموم فوق

در معانی بیانش مستغرق *** بلکه این آسمان هفت طبق

در قبال کتاب اوست ورق *** کرده دین را بمعرفت ملحق

ششمین حجت و شه مطلق *** جعفر الصادق آن امام بحق

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات برون ز حد و حساب *** با هزاران مراسم و آداب

بروان خلاصه اطباب *** زنده دهر و برگزیده جناب

آن سمی کلیم و جان کتاب *** که بحق بودیش سؤال و جواب

سخنش دلنشین و گفته صواب *** زیب افلاک و زینت محراب

نور قدوسیش بفرق حباب *** خادمش کوه و دشت و بحر و سحاب

گر فکندی زچهره خوب نقاب *** خور ز خجلت نهان شدی به حجاب

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

مرکز شرع و و نقطه توحید *** منطق و معنی کتاب مجید

چاکرش زهره بنده اش ناهید *** شمسه باب همتش خورشید

هست از خاک آن امام سعید *** حرم کاظمین باب امید

مرقدش جان فزا وصالش عید *** نام او بر حوائج است کلید

هر که بشناسدش قریب و بعید *** شودش جان فدا و عبد و عبید

معجزاتش برون ز گفت و شنید *** عقل دارد بحب او تأکید

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

نجل زهرا و نسل پیغمبر *** نور افلاک و زیب هفت اختر

عارضش ازهر و جبین اظهر *** روضه اش نور و مرقدش انور

خاک او مشک و تربتش عنبر *** مسلم و شیعه مانده و مضطر

می برد حاجتش بآن سرور *** قبله حاجت است او را در

آستانش پناه هر مضطر *** کیست این پادشاه یزدان فر

ولی هفتمی امام بشر *** کاظم عظ و موسی جعفر

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و درود نامعلوم *** با صد آداب و احترام و رسوم

از خداوند قادر قیوم *** بامام مقدس معصوم

عالم علم ظاهر و مکتوم *** پایه معرفت اساس علوم

آن که قبرش بود مطاف عموم *** از دیار فرنک و ساحت روم

مردمش خادمند او مخدوم *** تربتش روح بخش هر مغموم

وز شمیمش جوان شود مهموم *** گنبدش چرخ و مهر و ماه نجوم

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

لقبش در زمین انیس نفوس *** شهره در آسمان بشمس شموس

دل پاکش ز دانش اقیانوس *** مدفنش باغ خلد خطه طوس

خاک ایران ز قرب او محروس *** عرشیان با رواق او مأنوس

تا زد او مشت قهر بر سر روس *** خصم بی مایه شد ازو مأیوس

داده روح القدس بپایش بوس *** آسمان می زند بنامش کوس

دین حقر است حافظ ناموس *** چاکرش مشتری و اورانوس

بشنهشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

اوست کهف تقی و غوث وری *** اوست شمش ضحی و بدر دجی

اسم او زیب بخش ارض و سما *** ابرویش قبله است قبله نما

ماه گیتی و شاه هر دو سرا از *** مشک ببر دمش نسیم صبا

کوثر و سلسبیل و آب بقا *** قطره ای ز آن لب حیات افزا

یثربی مولد و فلک ماوا *** قبله هفتم و ولی خدا

نام سلطان دین سمت مولا *** ولی هشتمین امام رضا

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و درود و فیض زیاد *** از خداوند تا بیوم تناد

بقدو قامت امام جواد *** کشور معرفت از و آباد

داده او راه و رسم احسان یاد *** مرقدش نور ساخت بغداد

تن او روح و ماسوا اجساد *** زن و مرد همه دیار و بلاد

بودش عبد و خاشع و منقاد *** شمع اعلام و مشعل ارشاد

اصل و بنیان جودو منبع داد *** آن امام نهم شفیع معاد

بشهنشاه انبیاء صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ولی کردگار معبود است *** پایگاهش مقام محمود است

خادم اوست هر چه موجود است *** کارش احسان و عادتش جود است

کف او بحر وجود او رود است *** در تولاش صالح و هود است

ز اشتیاقش به نغمه داود است *** هر که دارد ولاش مسعود است

و آن که را بغض اوست مردود است *** منکر او هلاک و نابود است

از محبش خدای خوشنود است *** شافع شیعه روز موعود است

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

بفصاحت چو لب گشود زهم *** در گفتار آن امام امم

بود روشن چو نیر اعظم *** زد چو یحی بن اکثم آن جا دم

منفعل گشت و قدر او شد کم *** سر نهادش ز شرم خود بقدم

کرد تصدیق آن شه اعلم *** شهره گشت این قضیه در عالم

کیست این مفخر بنی آدم *** که بود نام نامیش توام

با محمد پیمبر خانم *** تقی آن شهریار جود و کرم

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

هم درود و تهانی و آمین *** هر دمی صد هزار باد قرین

از خدا بر روان خسرو دین *** آن امام بحق شه دهمین

حضرت هادی آن اساس یقین *** هم علی هم نقیش نقش نگین

شاه مسند نشین با تمکین *** ماه جنت سریر عرش مکین

اسم او شهره در سما و زمین *** خشتی از قبه اش بهشت برین

جان فدایش ز پیر تا بجنین *** آن که در سر من رآی است دفین

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

سینه او از علم دریائی *** دل پر فیض او چو صحرائی

لب شیرین و نطق شیوائی *** نفسش پیک عرش پیمائی

وه چه آبائی و چه ابنائی *** در خط مهرش او نهی پائی

نکنی از عذاب پروائی *** آن که را هست هم چو مولائی

سر فرو ناورد بهر جائی *** دیده واکن اگر که بینائی

سر بپایش نه از که دانائی *** بگو ار باشدت تولائی

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

مکی آثار و یثربی وطن است *** نجل طه خلاصه زمن است

دهمین شاخسار این چمن است *** مومن و مقتدا و موتمن است

حب او فرض جمله مردوزن است *** اسم او حرز مرده در کفن است

تا زبان در دهان و جان بتن است *** نعت او روز و شب مرا سخن است

وز ثنایش پر از شکر دهن است *** بندگیش مدام کار من است

وصف او در دهان شکر شکن است *** علیش نام و کنیه بوالحسن است

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات از خدا و هم مردم *** وز گروه ملایک و انجم

از زمین تا فراز نه طارم *** بروان امام یازدهم

سمی مجتبی امام دوم *** آن که قلبش از علم بد قلزم

توسنش بر سپهر ساید سم ***و آن که عیسی ز گنبد چارم

پر کند از می و لایش خم *** لطف او زهر گیرد از کژ دم

نام خصمش بود ز عالم گم *** جای اعداش دوزخ هفتم

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ولی امر حضرت باری *** حکم والای اوست سالاری

دهر را کرده او نگهداری *** نهر حکمت ز بحر او جاری

نور از مرقدش بود ساری *** خاک سامره مشک تاتاری

گرد راهش شفای بیماری *** خلق را کرده او پرستاری

حب او دافع گنه کاری *** بغض او جرم و ذلت و خواری

دوستش نور و دشمنش ناری *** کرده آئین شرع را یاری

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ذات پاکش مدار روز و شب است *** صاحب اقتدار و ذی حسب است

او امام است و پاک و منتخب است *** مستطاب و عزیز و منتجب است

دل بوصلش همیشه ملتهب است *** ماسوا را و جود او سبب است

معجزاتش حکایتی عجب است *** دشمنش همنشین بولهب است

آب خضرش میان لعل لب است *** حیدری نسل و فاطمی نسب است

محفل آرای دانش و ادب است *** حسنش نام و عسکری لقب است

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و ثنا درود و سلام *** رحمت و تهنیت تمام تمام

از عنایات ایزد علام *** بسرا پای مقتدای انام

ماه ثانی عشر امام همام *** زاده احمد و سلیل امام

قائم امر و صاحب ایام *** مقصد کل انبیای عظام

غرض جمله اولیای کرام *** مسندش عرش و کبریاش مقام

محکم از حکم او صلواة و صیام *** روشن از امر او حلال و حرام

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آن که امروز جان امکان است *** گیتش در سیاق فرمان است

او نهگدار عصر و دوران است *** آخرین در زبحر شاهان است

عارضش آفتاب تابان است *** حب او فرض هر مسلمان است

کشور آرای ملک ایمان است *** وارث جمله شیر مردان است

این بنا را اساس و بنیان است *** صاحب دین شریک قرآن است

ملک و ملتش ثنا خوان است *** مهدیش اسم و رسم و عنوان است

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

تاجدار جهان و سرور اوست *** وارث ملک و تخت و افسر اوست

حامل ذو الفقار حیدر اوست *** انبیا را یگانه مظهر اوست

باغ دین را گل و صنوبر اوست *** معدلت خواه و دادگستر اوست

در امور زمانه داور اوست *** مصلحت بین و عدل پرور اوست

ماسوا مشتقند و مصدر اوست *** بی کسان را پناه و یاور اوست

حامی مستمند و مضطر اوست *** مالک مسند پیمبر اوست

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

لب معجز نماش کان سرور *** جعد گیسوی اوشب دیجور

خط پیشانیش تجلی طور *** خال مشکین وعارض پر نور

چشم بد خواه زان شمایل دور *** جان قرآن و افتخار زبور

مرده شیر افکن و شجاع و غیور *** او سلیمان و خلق عالم مور

گرچه در پرده است او مستور *** لیک در حفظ اوست کل امور

ای خوش آن دم که آیدش بحضور *** جبرئیل از پی قیام و ظهور

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

آیه نور چهر تابانش *** آفرین بر جبین رخشانش

بح بح از قامت خرامانش *** (زینهار از دهان خندانش)

(واتشین لعل و آب دندانش) *** آن که پرورده خود بدامانش

شهد بوده است شیر پستانش *** گر بخندد لب نمکدانش

مرده از نو بتن رسد جانش *** خضر و الیاس عبده دربانش

کنیه و اسم و رسم و عنوانش *** هست مانند جد ذی شانش

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

بار رحمت ز کردگار جلیل *** بهمه انبیا بصد تجلیل

آدم و شیث و حضرت هابیل *** نوح و ادریس و هم شعیب و خلیل

هم باسحاق و هم باسمعیل *** هم بداود و هم باسرائیل

هم بایوب و صالح و خرقیل *** هم بموسی و خضر پاک سلیل

هم بعیسی مسیح روح نبیل *** هم بپاکان بی شبیه و عدیل

هم باحمد همان یگانه دلیل *** هم بجبریل هم بمیکائیل

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

صلوات و درود لیل و نهار *** بتمام مهاجر و انصار

بشهیدان پاک نیک شعار *** که بیدر واحد نموده نثار

سرو جان با علاقه سرشار *** در ره دین سید ابرار

حضرت حمزه سرور احرار *** مرد مردانه حضرت عمار

طایر عرش جعفر طیار *** زبده ناس میثم و تمار

هم باقطاب و هم شیوخ کبار *** چار نواب پاک ذی مقدار

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

رحمت وافر فزون ز شمر *** بشهیدان کربلا یک سر

بعزیزان غرق خون پیکر *** کشته گان ز تن جدا شده سر

یاوران حسین تشنه جگر *** آن ابوالفضل میر نام آور

عون عبدالله و دگر جعفر *** حضرت قاسم و علی اکبر

نازنینان ز اکبر و اصغر *** که در آن دشت پر بلا و خطر

شده در راه دینت ای داور *** هدف تیر و نیزه و خنجر

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

ای خداوند قادر یکتا *** وی ترا اختیار منع و عطا

بگذر از آن همه گناه و خطا *** عفو فرمای جرم و کرده ما

راز پنهان ما مکن افشا *** بحق نائمون تحت کسا

بمقام رفیع آل عبا *** هم بسکان عالم بالا

بدل سوزناک اهل دعا *** بعزیزان بر گزیده بلا

که بما رحم کن تو در دنیا *** هم تو ما را ببخش در فردا

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

بار الها براستان زمان *** به نیاز و دعای خسته دلان

بدل اهل حکمت و عرفان *** بخلوص موحدین جهان

بصفای درونی آنان *** برجال مقدس دوران

بعزیزان بی سرو سامان *** باسیران مانده در زندان

بولای علی شه مردان *** هم بابدال نیک پاک روان

که صفاده بمحفل خوبان *** دل ما زنده دار از ایمان

بشهنشاه انبیا صلوات

بامامان جدا جدا صلوات

کشتی نوح

ترکیب بند چهارده گانه در نعت خواجه کاینات خلاصه موجودات حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله)

ای اصل و بنای آفرینش *** وی قبله نمای آفرینش

تو شاهد شاهد بزم قاب قوسین *** تو شمع سرای آفرینش

زیباتر و بهتر از تو خلقی *** ننموده خدای آفرینش

با رفعت نام تو بلند است *** تکبیر رسای آفرینش

تو کاشف سرو عالم غیب *** تو راز گشای آفرینش

بر دعوت شرع متقن تست ***تا حشر ندای آفرینش

جز مدح و ثنای تو نباشد *** در ساز و نوای آفرینش

خلق و کرم تو پرده پوشید *** برجرم خطای آفرینش

ایجاد تو شاهکار حق است *** فخر است برای آفرینش

خوی تو حیات بخش ایجاد *** روی تو صفای آفرینش

قرآن ترا صدا رساتر *** از صوت و صدای آفرینش

تاجی است شعار دعوت تو *** بر فرق لوای آفرینش

برجان تو و سلیل پاکت *** آمین و دعای آفرینش

محتاج تواند بی کم و بیش *** از شاه و گدای آفرینش

تو رحمت کلی الهی

بر قاطبه بشر تو شاهی

ای چشمه فیض کردگاری *** وی مظهر التفات باری

دریای کرامت است هر سو *** ز انگشت مبارک تو جاری

تعلیم تو داده رنگ تطهیر *** بر نیم خور سگ شکاری

بستان معارف و حقایق *** با دست تو گشته آبیاری

پیچیده صدای دل نوازت *** در کوه و صحاری و براری

منکوب تو گشت جاهلیت *** مغلوب تو شد تباه کاری

در مملکت وجود خلاق *** داده است ترا زمامداری

می بود ترا بدست تنها *** بر دعوت خلق پا فشاری

در اول بعثت از که معدود **** بودند ترا بدست یاری

امروز بشرق و غرب آفاق *** احکام تو جاری است و ساری

در عرصه دانش و تمدن *** بردی تو نشان شهسواری

با گردش چشم مست شوخت *** شد بسته در شراب خواری

شد سنت تو عروس ادیان *** عقل آمدیش بخواستگاری

سر خیل بشر شدی مسجل *** بر نام تو روز سرشماری

سر لوحه خلقت است نامت

مخلوق طفیلیت و غلامت

ای موت عبیر و بوت عنبر *** وی نکهت تو دماغ پرور

تو پاک دل و ستوده القاب *** تو آینه و لطیف پیکر

تو نور خدا و رهبر خلق *** تو برحق و خاتم و پیمبر

ناظر برخ تو دیده و دل *** حاضر ببر تو رمز و مضمر

در کون و مکان ز دور و نزدیک *** جز باب تو نیست ملجا و در

با دلشده گان یگانه دل جو *** با خیره سران مهین دلاور

در پرچم تو طلیعه و الفجر *** بر افسر تو کتیبه کوثر

از چون تو پدر بعدل و انصاف *** ماندی پسران دادگستر

از دامن بضعه تو زهرا *** وز باب مدینه تو حیدر

نور از پی نور گشت طالع *** تا عالم تیره شد منور

با آن که نماند دختری بیش *** بعد از تو عفیف و پاک و اطهر

بستان ترا نمود پر بار *** پستان همان یگانه دختر

روزی که زند بقیه الله *** با پرچم عدل از حرم سر

تسخیر کند جهان بشمشیر *** با شورش و انقلاب اکبر

آفاق همه شود گلستان *** آباد شود جهان سراسر

آن نیز ز آستانه تست

وز دخترک یگانه تست

ایداد رس گناهکاران *** وارام دل امیدواران

از گفت تو ناودان حکمت *** بر تشنه لبان علم باران

یک پرتوی از فروغ عقلت *** شمع ده عقل هوشیاران

خاک قدم پیاده گانت *** کحل بصر فلک سواران

هستند گرسنگان تحقیق *** ز آن خوان کمال ریزه خواران

احصاء فضائل تو دور است *** از حوصله عدد شماران

گر خود نبود درود بر تو *** در ضمن دعای شب گزاران

مقبول خدا نخواهد افتاد *** زان سوز و دعا یک از هزاران

رشک ملکوت ملکوت آسمانند *** در قرب تو جمع دوستداران

جبریل بشکل دحیه آمد *** تا بشمریش ز خیل یاران

تو راحت روح خسته جانان *** تو داروی درد دل فگاران

سر سبزی جان ز خنده تست *** چون گریه ابر در بهاران

از کوه هرا شدی سرازیر *** چون رحمت حق زکوهساران

عهد تو بتو شدی سر افراز *** این است سزای هم جواران

پیش از تو زمانه بود تاریک *** با روی تو شد بنور نزدیک

شاها تو شه فلک مقامی *** ماهی و مه خجسته نامی

تو قطب بروج آسمانی *** خورشید دوازده امامی

معنای سجودی و رکوعی *** مبنای قعودی و قیامی

بنیان نه منطق و بیانی *** استاد بحکمت و کلامی

از بهر ثبات قلب پاکت *** می داشت خدای اهتمامی

ز آن روی به بجبرئیل می داد *** بهر تو پیامی و سلامی

ورنه نبدی دل تو با حق *** محتاج به پیکی و پیامی

در طالع خلق نیک فالی *** در عالم امر نیک نامی

بر تخت شرف شه کمالی ***در اوج صفامه تمامی

داعی زکواتی و جهادی *** مدعو صلواتی و صیامی

روز از رخ تو سپید روئی *** شب در بر موی تو غلامی

بی عقل تو عقل طفل گنگی *** بی رأی تو هوش شیی خامی

منظومه شمش و آسمان را *** تو پایه نظم و انتظامی

دریا دریا می ولایت *** از خم غدیر تست جامی

آن می که کف علیش ساقی است *** آن نشأه که تا بحشر باقی است

ای عالم امر از تو آباد *** وی خانه خل قرا تو بنیاد

گیتی ز مهندسیت قائم *** از زاویه و جهات و ابعاد

قانون تو ساخت بندگان را *** از کش مکش زمانه آزاد

حکمت چو لوای عدل افراشت *** شد همسر خاک کاخ بیداد

این کهنه جهان جوانی آورد *** از مقدم چون تو طفل نوزاد

با قامت اعتدال بخشت *** در باغ خمید سرو و شمشاد

بوی تو وزید ورنه عالم *** خود یک سره رفته بود بر باد

تاریخ تو کرد محو و منسوخ *** هر دوره و عهد و قرن و میلاد

تصویر صفا تو کرده ای رسم *** آئین وفا تو داده ای یاد

با یاد تو وقت عارفان خوش *** با ذکر تو قلب عاشقان شاد

در حسن تو عقل دهر مجنون *** در عشق تو خسروان چو فرهاد

آن کس که بیات سر نبازد *** افکند، سرش بتیغ جلاد

چون تاج شفاعت است مخصوص *** بر فرق تو در جزا و میعاد

زین موهبت امتان نخواهند *** نی حسن عمل نه توشه نه زاد

آنی تو که افسر لعمرک

بنهاده خدا ترا بتارک

ای روشنی روان عالم *** طیب نفس تو جان عالم

بر حرمت چون تو میهمانی *** گسترده خدای خوان عالم

از خنده غنچه لب تو *** خندان شده بوستان عالم

کرده است ولای اهل بیتت *** حق مایه امتحان عالم

قرآن مبین روشن تست *** شمع ره کاروان عالم

تا روز جزاست در همه خلق *** قانون تو پاسبان عالم

گر تربیت تو نامدی پیش *** بگسسته بدی عنان عالم

بر مائده کمال و دانش *** تو آمده میزبان عالم

قرآن تو با چنین فصاحت *** قفلی زده بر دهان عالم

امضای تو نیز شرط روزی است *** در دفتر آب و نان عالم

روشن تر از آفتاب و ماه است *** دین تو در آسمان عالم

هنگامه گرم بعثت تست *** سر لوحه داستان عالم

بگزیده خدا برای مردم *** آئین تو از میان عالم

دین تو بهار بود و رحمت *** کامد ز پی خزان عالم

جز سکه تو که پایدار است *** هر نقد که هست کم عیار است

ای شفته تو صد زلیخا *** مجنون تو صد هزار لیلا

تو یوسف مصر خوبروئی *** با عارض ماه و قد رعنا

در خورد خرید تار مویت *** جز لطف خدای نیست کالا

جز دست خدا کدام دست است *** بالای سرت بزیر و بالا

تو والی ملک و شاه هستی *** نسل بشریت از تو والا

در محضر تو مقام قربی *** جبریل امین شده است جویا

دستور زمانه پیر و کهنه است *** آئین تو تازه است و برنا

رفتار تو ملح خوان گیتی *** گفتار تو شهد و قند و خرما

در قبله دین تو خمیدند *** هم پشت کنشت هم کلیسا

جز بحث نو نیست حرف و گفتار *** جز راه تو نیست شور و آوا

گر تو نبدی سلیل آدم *** نی آدمی آمد و نه حوا

می بود فروغ چون تو فرزند *** در طینت امهات و آبا

کان ها همه نور پاک گشتند *** هم نور جهان شدند این ها

در نعت تو نا رساست افکار *** کوتاه و کم است عمر دنیا

در وصف تو ای سپهر روشن *** گردیده زبان (شمس) الکن

ای مرکب عزت تو دهوار *** وی موکب شوکت تو سیار

قصر همه پیش تونگون پشت *** کاخ همه پیش تو نگون سار

مخلوق ز بعثت تو خوشنود *** آن سان که توئی بخلق غمخوار

ز آن روز که خفته گان عالم *** از دعوت تو شدند بیدار

هر چشم و دلی نشسته در ره *** تا روز پسین بشوق دیدار

در سلسله بشر نمودی *** بهتر روش و نکو تر آثار

این قافله بزرگ سنگین *** با همت تو شدی سبک بار

علم و هنرت جهانیان را *** شد تا بابد رواج بازار

باید گذرد ز هستی خود *** هر کس که شود ترا خریدار

نام تو شهان نموده زینت *** بر تاج و نگین چو در شهوار

لطف نگهت چو بوی نرگس *** گشته است دوای مغز بیمار

هم بزم خدا بلیل معراج *** هم رزم علی بیوم پیکار

جود و کرم از کفت هویدا *** مجد و شرف از رخت پدیدار

در معجز نطقت ای سخن سنج *** وز منطقت ای فصیح گفتار

ملک و ملکوت مات و مبهوت

حیرت زده دستگاه ناسوت

ای نامه رسان کبریائی *** وی پیک دیار آشنائی

هرگز نرسد لباس تعریف *** بر قامت تو بدان رسائی

در خلقت خلق و خلق و خویت *** کرده است خدای خود نمائی

گر نامدی آفتاب هر شب *** در خاک درت بچهره سائی

نه داشت مدار و نه سرانجام *** نه داشت صفا نه روشنائی

گفتار تو در بیان الهی *** رفتار تو در جهان خدایی

آموخته اند اهل منطق *** از مکتب تو سخن سرائی

تدوین شده مدینه تست *** قانون حقوقی و جزائی

سلمان تو می دهد جهان را *** تعلیم اساس پارسائی

شد بین خدا و بندگانش *** با واسطه تو آشنائی

دل ها همه را نموده تسخیر *** جعد سیهت بدل ربائی

جان همه را ز قید اندوه *** دادی به تبسمی رهائی

نزدیک بقرب قاب قوسین *** جبریل امین ز بینوائی

با سیر تواش نبود یارا *** کرد از تو بمعذرت جدائی

غیر از تو خدا نخواست مهمان

جز دست علی که بود بر خوان

ای نام تو زیب سطر و اوراق *** وی شور تو در نوای عشاق

گلبانک محمدیت ازان روز *** پیچید چنان بکل آفاق

کامروز کمال دین غرات *** بگرفته جهان ز صدر تا ساق

آئین تو همت است و احسان *** قانون تو بخشش است و انفاق

روز ازل از پی شفاعت *** بستی بخدای عهد و میثاق

از بس که بدی برای یک شب *** معراج ترا خدای مشتاق

از مشعل ماه و خود چراغی *** در رهگذرت نهاد بر طاق

ای عاشق تو کلیم و عیسی *** وی چاکر تو خلیل و اسحاق

تا در ملکوت عالم قدس *** از بعث تو مژده داد خلاق

در راه عبورت ای بسا دل *** کامد سر ره برای ارفاق

آن سان که خداست فرد و واحد *** تو نیز بخاتمیتی طاق

جائی که کتاب آسمانی *** در مدح و ثنای تست نطاق

مخلوق زمین هر آن چه گویند *** در منقبت تو نیست اغراق

برسلسلة شرایع تو *** ایزد طلبان نهاده اعناق

تو پای نفاق و شرک بستی

با دست علیت بت شکستی

ای زبده ترین وجود ذی جود *** مرهون تو هر وجود و موجود

مشهور به مصطفی محمد *** موصوف باحمدی و محمود

هر جامعه با تو هست سرمد *** هر قاطبه بی تو هست نابود

از روی تو بود حسن یوسف *** و زنای تو بود صوت داود

دوران تو بر جهانیان عید *** میلاد تو بر زمانه مسعود

عفریت بامر تست محبوس *** ابلیس بحکم تست مردود

خاموش شد از تو آتش کفر *** ورنه ز جهان بر آمدی دود

نور تو فروغ زد ز بطحا *** شد صاف زمانه مه آلود

از سنت تو عموم راضی *** وز امت تو خدای خشنود

از علم دل تو بود دریا *** جاری شد از آن هزارها رود

زایشگه فضل و دانش تو *** مفتوح بود نه سد و مسدود

هر روز که علم تازه زاید *** آن روز بود چو عید مولود

تجار معارف الهی *** بردند ز دانشت بسی سود

گر تو نبدی بعلم نساج *** منسوج نشد نه تار و نه پود

در کارگه بلند و پستی ***

جز دست تو نیست هیچ دستی

ای خوابگه تو باغ رضوان *** و آرامگه تو عرش رحمان

خاک تو بهشت و روضه ات عرش *** آن جا که بمرده می دهد جان

جاروب کشی و خاک روبیش *** افتاده بنام حور و غلمان

آن جا که بود قرار گاهت *** دل هاست در آن سرای دربان

دین تو به پیکر جهان جان *** شرع تو بجان دهر جانان

لعل تو بروی خلق خندان *** چشم تو بحال خلق گریان

عهد تو شکست قوم بد عهد *** ز آن قوم نخواستی تو تاوان

بل خواستی از خدا که بخشد *** جرم و گنه گروه نادان

در گلشن خرم نبوت *** نامد چو تو عندلیب خوشخوان

هر نغمه که آمد از گلویت *** آن نغمه شدی هزار دستان

بر دعوی تو خدا گواهست *** هم شاهد تست نطق قرآن

سلمان تو تا محمدی شد *** شد فارس بیمن او مسلمان

از بعثت تو باهل ایمان **** منت دارد خدای متان

فخر عرب است با وجودت *** بر روم و فرنگ و ترک و ایران

ای نام تو در سپهر احمد

وی وصف تو در زمین محمد

ای آن که عزیز تر جنابی *** پاکیزه روان و مستطابی

میر و ملک الملوک و فردی *** هم و هم مالک رقابی

انجم سپه و فلک نوردی *** خورشید عنان و مه کتابی

موصوف هزارها زبانی *** ممدوح هزارها کتابی

در خاک پیاده حق نوردی *** بر چرخ سوار آفتابی

نزدیک نسیم نو بهاری *** از دور صفای ماهتابی

تو بانی دستگاه فیضی *** تو موجب رزق و نان و آبی

توخاتم و با تو بسته شد باب *** هر چند تو خود کلید بابی

تو آب حیات و عمر خضری *** تو پایه و مایه شبابی

تو صولت نهضت و قیامی ***تو روح کبیر انقلابی

تو خرقه گشای پیر و قطبی *** تو راهنمای شیخ و شابی

روشن کن مبدا و معادی *** ثابت کن محشر و حسابی

آن جا که سؤال پیش آید *** از جانب ما تو خود جوابی

حق سایه تو بخاک نفکند *** چون سایه فرق بو ترابی

آن سایه بوتراب افتاد

از خاک بافتاب افتاد

قصیده در نعت خواجه کاینات حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله)

ای آینه جمال یزدانی *** وی مظهر ذات پاک سبحانی

ای پیش تر از مدینه و مکه *** بر شهر کمال و معرفت بانی

ای جرعه کش از خم کمال تو *** دانش طلبان ز عالی و دانی

تو اصل وجود و مظهر واجب *** پوشیده حقت لباس امکانی

این پیکر با شکوه هستی راست *** نام تو کتیبه ای به پیشانی

تو خاتم و انبیا همه مخبر *** تو صادر اول انبیا ثانی

انوار ولادت تو از اول *** شد در همه جهان ظلمانی

بر هم زن دستگاه فرعونی *** در هم شکن شکوه ساسانی

آدم بهوای خاک بطحایت *** بگذاشت بهشت و شد بیابانی

در کشتی همت تو آمد نوح *** آن روز که شد زمانه طوفانی

آورد خلیل در منی فرزند *** پیش قدمت برای قربانی

موسی ز تو در شعیب نوری دید *** آماده شدش برای چوپانی

عیسی که بمهد در سخن آمد *** زانفاس تو بود آن سخندانی

در بعثت تو زمانه نادان *** وارست ز قید جهل و نادانی

آئین تو هم چو نیروی سرسخت *** از خیل بشر کند نگهبانی

تو تاج کرامتی که با منت *** بنهاده خدا بفرق انسانی

گفت تو دمید روح و ریحانی *** در کالبد رجال روحانی

تا خلق عظیم اعظمت یزدان *** بستود در آن بیان یزدانی

تا دین خدای در جهان باقی است *** فخر است بامتت مسلمانی

حل کرده دو صد هزارها مشکل *** دست تو در این جهان بآسانی

از عرش خدای بدره آوردت *** رحمت ز تفضلات رحمانی

آزادی عدل و داد شد از تو *** شد جور و جفا و ظلم زندانی

شد بدر فلک هلال تا دیدت *** بهتر ز هزار ماه کنعانی

در باغ جهان ز بار و برافتاد *** چون دید قد تو سرو بستانی

جبریل مکلفت بهمراهی *** میکال موظفت بدربانی

ریحانه جان پاک تو زهرا *** آرام دلت علی عمرانی

دستور تو هست مدرسی عالی *** در تربیت رجال ربانی

شد رحمت واسع خداوندی *** با ارزش تو بخلق ارزانی

روحانیتی بچرخ بچرخ بخشیدی *** در نیمه شبان بسیر جسمانی

با حکم شفاعت آمدی از عرش *** این بود غرض ز هم چو مهمانی

تا بنت و هب سحرگهان زادت *** شد دامن او جهان نورانی

در رزم تو چرخ را رجز گوئی *** در بزم تو شمس را ثنا خوانی

در تهنیت عید مولود حضرت خاتم الانبیاء(صلی الله علیه و آله)

جهان روح بخش از نسیم محمد *** جنان مشک بیز از شمیم محمد

بساط اکابر قصور رقیا صر *** فرو ریخت یک سر ز بیم محمد

تجلی کنان نور حق بامدادان *** برآمد ز مهد و حریم محمد

شبستان بنت و هب شد گلستان *** سحر چون وزیدش نسیم محمد

درین عید دادند عفو عمومی *** حوالت بلطف عمیم محمد

چو دید آسمان چشم شهلای مستش *** دلش شد چو نرگس سقیم محمد

بهر قبله و معبدی گشت نازان *** همان ابروان وسیم محمد

جهانا نظلمت دگر گریه بس کن *** که زد خنده لعل بسیم محمد

ازل تا ابد هر چه حرف است و معنی *** نهفته است در حاو و میم محمد

شش ارگان و آفاق را استقامت *** شد از قامت مستقیم محمد

عظیم است قرآن که درج است دروی *** لالی خلق عظیم محمد

بمعراج او گاه تنهائی آمد *** خداوند رحمن ندیم محمد

کجا بر سریر نبوت زدی پای *** کلیم از نرفتی گلیم محمد

نظر بر نعیم جنان نیست ما را *** که با ماست دست کریم محمد

نخواهند مال و بنون امتانش *** که دارند قلب سلیم محمد

همه نهضت انبیای مقدم *** بدی دستگاه قدیم محمد

که بودند در آستان نبوت *** بصدق و ارادت مقیم محمد

می رحمت از جام او شمس نوشد *** که دریاست قلب رحیم محمد

قصیده در تهنت عید سعید مولود حضرت ختمی مرتبت ( صلی الله علیه و آله)

بامدادادن نکهتی بر خواست از کوی محمد *** ماسوا یک باره در و جد آمد از بوی محمد

شوخ چشما عید مولود است باغم جفت منشین *** خیز و جامی ده بیاد طاق ابروی محمد

عرش آئین بسته زین شادی ولیکن شرم دارد *** دیده چون آئینه ذات خدا روی محمد

صبح گاهان می وزد بوی بهشت از خاک مکه *** گوئیا بنت و هب زد شانه بر موی محمد

دامن بنت و هب امروز شد وادی ایمن *** چون تجلی گاه یزدان شد مه روی محمد

عرش و فرش و هشت جنت لوح و کرسی و قلم شد *** پیش کش امروز پیش تار گیسوی محمد

طاق کسری پشت اعدا دست دشمن شد شکسته *** این هنر امروز بود از دست و بازوی محمد

کارگاه عدل را امروز میزانی بپا شد *** یعنی آمد منقسم عدل از ترازوی محمد

سحرها روتی و ماروتی ز بابل بر طرف شد *** تا ز بطحا جلوه گر شد چشم جادوی محمد

تیغ ابروی کجش بر داشت از عالم کجی را *** راست شد بنیان صدق از قد دل جوی محمد

زنگ بار و روم و هند از بت پرستی شد خدا جو *** تا عیان شد موی و روی و خال هندوی محمد

باب اعظم لطف کامل منبع فیض الهی *** هر که را باید بباید رو کند سوی محمد

نیست در آفاق شوری جز نوای یا محمد *** نیست در افلاک بانگی جز هیاهوی محمد

آدم از یک ترک اولی از جنان بیرون نمی شد *** خواست شاید تا زند پهلو بپهلوی محمد

کعبه ابرویش صفا رویش مقام و رکن کویش *** کوثر و تسنیم و زمزم آبی از جوی محمد

خاک یثرب با شمیمش تا ابد شد رشک جنت *** هر کجا او پا نهاد ان جاست مینوی محمد

تازه شد جان های خلق عالم از خلق محمد *** زنده شد دل های نسل آدم از خوی محمد

بر کمیت عزتش ننگ است صحن آفرینش *** عالمی دیگر بباید بر تکاپوی محمد

تا شدی چوگان گیسویش بگردن گرم بازی *** هر سر و هر گردن آمد در جهان گوی محمد

شمس را در روز میلادش روان رخشنده آمد *** تا بطبع روشن آمد تهنیت گوی محمد

قصیده در تهنیت عید مبعث حضرت خاتم الانبیا محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله)

باز از نو جنبشی در روح و جسم ما سوا شد *** ناگهان از خاک بطحا شور و غوغائی بپا شد

آن چنان شوری که آوازش ز بر و بحر بر شد *** آن چنان غوغا که موجودات در شور و نوا شد

راز پنهان سر خلقت آشکارا و عیان شد *** هر چه بد پوشیده بر مخلوق عالم بر ملا شد

طبع ناهموار گیتی را در آمد اعتدالی *** عید شد نوروز شد مشکین نفس باد صبا شد

در دل سنگی اگر لعلی بد اکنون گشت کامل *** مشک مشکین بوی تر در ناف آهوی خطا شد

بر سر رقص است جانم تازه می گردد روانم *** عاجز و الکن زبانم گشته تا گویم چها شد

این قدر دانم که این تغییر کلی وین تجلی *** مردگان را زندگی بخشید و هر دردی دوا شد

شاید امروز احمد و محمود ابوالقاسم محمد *** از پی امر عظیمی عازم کوه حرا شد

آری او از خانه بیرون شد بسوی طور سینا *** کاین چنین باب تجلی بر همه آفاق وا شد

می خرامیدی چنان نازان بقرب حق که الحق *** جای پایش در شرافت هم چو عرش کبریا شد

این زمان بهر تماشای رخش کروبیان را *** هر طرف ابواب رحمت باز تا هفتم سما شد

جانب غار حرا می رفت آن ماه دو هفته *** گفت امروز از پس چل سال روز وصل ما شد

چون رسید آن جا که بودش و عده گاه وصل جانان *** با سری پر شور سرگرم مناجات و دعا شد

بعد از آن لختی بیارامید آن آرام جان ها *** عشق یارش بستر و لطف خدایش متکا شد

مقصد از آن آرمیدن خواب و آرامی نبودش *** خواست فرماید جهان آرام از آرام ما شد

سورة یا ایها المزمل و فرمان بعثت *** ز آسمان بر خواجه لولاک نازل از خدا شد

پس امین وحی با پیغام یزدانی شتابان *** در کنار خوابگاه پادشاه انبیا شد

داد مالش پاو دو شش خواند مزمل بگوشش *** عاشق سر گرم مدهوش پیام آشنا شد

جان عالم پس بپاس احترام پیک جانان *** سر بر آورد از گلیم و و چهره بنمود و بپا شد

گفت جبریلش که هم مبعوث و هم خاتم شدستی *** خیز کز روز ازل این خانه بهر تو بنا شد

تو نبی خاتمی بر خیز و بنمامد عایت *** بعد صدها قرن هنگام ثبوت مدعا شد

چهره از ابر گلیم ای شمس مه رویان بر آور *** زان که عالم بی فروغ تو بظلمت مبتلا شد

ای چراغ اهل عالم وی دو چشم نسل آدم *** خیز کاین دنیا براهت چشم برده سال ها شد

خواب ناز از سر بدر کن پای از منزل برون نه *** ز آن که گیتی بی وجودت منقلب شد ماجرا شد

راست کن قامت بنظم دهر ای سلطان عادل *** کاین جهان از کجروی ها مرکز جور و جفا شد

چون گرفت از پیک یزدان مهر و عنوان نبوت *** با خدای کار ساز اندر دعا و التجا شد

زان که سنگین بود بار از حق مدد می خواست آن جا *** آری این بار گران مخصوص دوش مصطفا شد

بود یکتا قهرمانی حمل این بار گران را *** عرش اعظم گر کشید این بار پشت او دو تا شد

داد اقرأ باسم ربک جبرئیل اندر زبانش *** خواند و اندر وجد جانش زان کلام جان فزا شد

خلعت پیغبری پوشید و در رفتار آمد *** قامت موزون او بس دل ربا تر ز آن قبا شد

هم نبوت بود اندر حکم او هم خاتمیت *** آن یکی عمامه و آن دیگرش بر تن ردا شد

از سر کوه حرا آوازه توحید آن سان *** ز آن گلوبر شد که موجودات عالم پر صدا شد

شد بلند آوازه الله اکبر تا محمد *** کرد از بطحا قیام و صاحب تاج و لوا شد

کوفت طبل پادشاهی راند از مه تا بماهی *** راستی تا دامن محشر صدای او رسا شد

از وجودش رحمت آمد راحت آمد نعمت آمد *** عافیت با صحت آمد جانشین هر بلا شد

بر همه موجود و ممکن گشت مبعوث و شهنشه *** مقتدر شد مقتدی شد پیشرو شد پیشوا شد

دستگیر بی نوا شد سر پرست بی کسان شد *** اهل دل را نور جان شد گمرهان را رهنما شد

کشتگان وصل حق را روی او دادی تسلی *** تشنه گان فیض را ز آن خنده کام جان روا شد

قدسیان را خضر ره شد خاکیان را تاج سر شد *** عقل را مشکوة جان شد سید آل عبا شد

هم کفش بهتر ز موسی برید و بیضا نشان شد *** هم دمش بالاتر از عیسی بهر کوری شفا شد

هم مربی دست لطفش بر حسین و برحسن شد *** هم معلم علم او بر پادشاه اولیا شد

هم نگهدار همه مرد و زن روی زمین شد *** هم پدر بر بانوی ارض و سما خیرالسنا شد

هم سلیلش را مقر کاخ رفیع اصطفا شد *** هم نژادش را مکان فوق سریر اجتبا شد

هم یرید الله لیذهب شد شعار اهل بیتش *** هم نشان صدر دیوانش ز قرآن انما شد

تا بقولو لا الله الا الله امدا و منادی *** شرک و کفر و بت پرستی ریشه کن از آن ندا شد

پا بفرق عمر و مرحب کوفت بیم و سطرت وی *** از همان روزی که دست حیدرش خیبر گشا شد

علم و دانش عقل و بینش مشنقی ز آن مصدر آمد *** تا که صادر نطق قرآن ز آن لب معجر نما شد

شافع موعود شد بخشنده شد شاه رسل شد *** این مناصب لیله معراج از حقش عطا شد

شمس را شستند طومار گنه از آب فیضش *** کی همان روزی که طبعش روشن از مدح و ثنا شد

قصیده در تهنیت عید سعید مبعث حضرت ختمی مرتبت (صلی الله علیه و آله)

بشری که غم سر آمد هنگامه طرب شد *** آغاز شادمانی از حظه عرب شد

آمد ندائی از حق وین عیش را سبب شد *** هر دردمند رنجور آزاد از تعب شد

یعنی ظهور اسلام در آخر رجب شد *** احمد نبی خاتم بر رغم بولهب شد

بر ما سوا محمد مبعوث و منتخب شد *** با وحی آسمانی جبریل گشت نازل

طبع زمانه گردید از هر بدی مبرا *** ز آلایش طبیعت ارواح شد معرا

بأساً از میان رفت معدوم گشت ضرا *** آئین کهنه بگذشت شد رسم دین مطرا

خیل ملک رسیدند در پای کوه حرا *** خواندند بر محمد قرآن بصوت غرا

اعلام گشت آیات در دشت و کوه و صحرا *** مزمل آمد از حق با وحی و با رسائل

نزدیک معبدش برد جبریل با ادب گام *** بر مقدمش بمالید رخ با سلام و اکرام

آورد سر بپایش بوسید دستش آرام *** ازن از جناب او خواست و آن گه رساند پیغام

وحی خدا درین وقت بر خواجه نکونام *** جانش بجنبش آورد سنگین نمودش اندام

در بیم رفت از آغاز ترسید از سر انجام *** با آن که بار حق را جز او نبود حامل

این بار بار عشق است آثار او چنین است *** سنگین و سخت و سرکش خونین و آتشین است

نی طاقت سموات نی قوه زمین است *** گه در لباس عرفان گه در لباس دین است

عشقی که سوی معشوق ده می نماید این است *** خاصان کبریا را این عشق در کمین است

این عشق روح دین است با مصطفی قرین است *** بار امانت است این کاو برد خوش بمنزل

زان می که داده بودند در عالم الستش *** و آن سوز کرده بودند از یک پیاله مستش

آثار او عیان بود از چشم می پرستش *** این جا دوباره دادند جامی دگر بدستش

نوشید و شد فراموش یکباره بود و هستش *** کردند در ره دوست سر گرم و پای بستش

دادند بر در یار ز آن جای گه نشستش *** آن سان که از حرابست تا فوق عرش محمل

برداشت باز جبریل پیشانی از زمینش *** در بر گرفت آرام اندام نازنینشن

می کرد باز از هم گیسوی عنبرینش *** می زد ز مهر بوسه بر عارض و جبینش

ز آن عشق و شور و مستی می کرد آفرینش *** می کرد پاک ژاله از برگ یاسمینش

تا بر گشود کم کم چشمان پاک بنیش *** گفتا بخاتمیت کس نیست جز تو قابل

بنهاد بر زبانش پس سوره علق را *** گفتش که سجده می کن دریاب قرب حق را

از جلوه ای بیارای افلاک نه طبق را *** از خلق دور کن دور اشرار ما خلق را

بر کن اساس و بنیان اوضاع ما سبق را *** می پیچ هر کتابی می شوی هر ورق را

می گیر دست مسکین می جوی مستحق را *** ای سر پرست ایتام وی ملجا ارامل

چون خواند تا بآخر اقرا باسم ربک *** گفتش شدی تو مبعوث بر خلق بعد ذالک

سر رشته جهان راست انگشت تو محرک *** منسوخ کن مذاهب تاراج کن مالک

تفسیر کن حقایق تسخیر کن ممالک *** گمراه را تو باید برهانی از مهالک

ایجاد را تو باعث این خانه را تو مالک *** تو خسرو طوایف تو رهبر قبایل

من خود امین وحیم از جانب خدایت *** فرمان خاتمیت آورده ام برایت

از جای خیز و بنمای اثبات مدعایت *** تا بگذرد ز افلاک ای مصطفی صدایت

بر زن باوج گیتی با دست حق لوایت *** سرها بود نثارت جان ها شود فدایت

شاهنشهان ایام باشند چون گدایت *** دین ترا بهر حال لطف خداست شامل

ای پیر عقل امروز شد نوبت جوانی *** در بوستان توحید بنمای نغمه خوانی

و آن باغ را کن ایمن از آفت خزانی *** سیرآب می کنش باز از فیض آسمانی

وز منطق بیانت تعلیم کن معانی *** قرآن بخوان بر این خلق با لحن آن چنانی

گاهی بیا بمعراج از بیت ام هانی *** گه با علی پی رزم شمشیر کن حمایل

فرش تو زیب عرش است باشد که خود گلیم است *** دربان باب علمت صد موسی کلیم است

یک نکهت از شمیمت صد جنته النعیم است *** دین تو استوار است شرع تو مستقیم است

نامت در آسمان ها مشهور از قدیم است *** خلق تو بس جمیل است خلق تو بس عظیم است

فرق احد ز احمد در این میانه میم است *** و آن گاه ما سوی الله زین میم گشته حاصل

در بارگاه قدوس در پیشگاه سبوح *** کردار تست مطلوب رفتار تست ممدوح

خالت مسخر جان زلفت طلسم بدوح *** هر باب مغلقی شد با این طلسم مفتوح

دست سخات مبسوط وصف لقات مشروح *** دارو بده به بیمار مرهم بنه بمجروح

ای چاکر تو آدم وی بنده درت نوح *** عالم گرفت طوفان کشتی ببر بساحل

مهر نبوتش باز کردند زیب شانه *** گفتند داده یزدان این مهر را نشانه

یعنی که این نشانه ما راست در میانه *** هستی ز جانب من پیغمبر زمانه

حالی ز جای بر خیز رو کن بسوی خانه *** تا ما شویم همراه پشت سرت روانه

سازیم این ترنم خوانیم این ترانه *** به به تبارک الله زین قد و این شمایل

سر و ریاض توحید آمد سپس برفتار *** اطراف و جانب او بودی فرشته بسیار

یک دسته ای قراول یک عده ای علمدار *** جمعی همی نمودند راهش تهی ز اغیار

یک فوج از چپ و راست کردند این خبردار *** کای خفتگان عالم آگه شوید و بیدار

کامروز گشته مبعوث از پیشگاه دادار *** مردی که می دهد فرق ما بین حق و باطل

ای مردم خداجو جوئید اگر خدا را *** از خانه ها در آئید بینید مصطفی را

سر حلقه خلایق محبوب انبیا را *** هم کعبه و منا را هم زمزم و صفا را

مرآت ذات حق را خیل ما سوا را *** عذری دگر نمانده است بیرون نهید پا را

ای بت پرست مردم این است کا و شما را *** در کعبه بشکند بت هم یکسلد سلاسل

چشم خدیجه می بود اندر ره جنابش *** ناگه بگوش آمد آواز دق بابش

آورد شوق دیدار مستانه در شتابش *** بشتافت سوی دهلیز داد از شعف جوابش

دید از شکاف درگه رخشان چو آفتابش *** دریافت هیئتی را چون بنده در رکابش

از آن جلال و شوکت بگرفت اضطرابش *** عقلش پرید از سر هوشش بگشت ذایل

بر خویشتن بلغزید آن بانوی شهنشاه *** آمد که در گشاید شرم و ادب زدش راه

از نور مهر بطحا شد خیره چشم آن ماه *** ناچار در قدومش سر بر نهاد ناگاه

شه گفتش ای خدیجه بر خیز و باش آگاه *** کز حکم آسمانی گشتم رسول الله

برگو شهادتین را بنمای قصه کوتاه *** شد بر نبوت شاه بانوی مکه قائل

پس وارد حرم شد آن پادشاه محشر *** عزمش نشست بر دل شورش فتاد بر سر

تابیده رنگ سازد اجرای حکم داور *** تازد بباختر رخش آرد بچنگ خاور

کوبد بساط پرویز راند بملک قیصر *** با همت یدالله میر زمانه حیدر

مولی علی والی جان و دل پیمبر *** آن کس که بی وجودش هر کار هست مشکل

می بود گاه بعثت با خاتم رسولان *** سر خدای بی چون صاحب لوای امکان

اصل و اساس تقوا سالار شیر مردان *** هر چند او شریک است زین انتخاب و عنوان

کرد او قبول اسلام تجدید کرد ایمان *** ده ساله طفل گردید مولای هر مسلمان

امر ولایتش کرد کار نبوت آسان *** دلدارش آمد از در رفتش ملال از دل

آری چو حکم بعثت آمد ز آسمانش *** زد کوس خاتمیت تسخیر شد جهانش

آباد گشت ملکش معمور شد زمانش *** قرآن که معجزش بود دادند بر زبانش

مه شد در آستینش بوسید آستانش *** دادند بس کرامات بر رغم دشمنانش

افشاند بس معانی از منطق بیانش *** بر بست ره بمنکر با منطق و دلائل

تیغ کجش چو شد راست از خون خصم آغشت *** تا بشکند بتان را آمد بکعبه زد پشت

هم بت شکست و افکند هم بت پرست را کشت *** بر مغز جاهلیت مردانه زد همی مشت

تسلیم شد بدینش کیش یهود و زردشت *** مه را دو نیم فرمود با قدرت یک انگشت

خم خانه را نگون ساخت برچید رسم چرخشت *** با دست علم بر کند بنیان جهل از گل

کام جهانیان را از علم خود روا کرد *** شد عالمیش مدیون تا دین حق ادا کرد

مخلوق را بخالق نزدیک و آشنا کرد *** بس قرن ها براهش دنیا دو دیده وا کرد

بعد مفارقت ها خوش آمد و صفا کرد *** بیمار عالمی را آزاد از بلا کرد

بر بام حق لوائی از معرفت بپا کرد *** ظلم از جهان برانداخت آن پادشاه عادل

ای بوستان خلقت باغ بهشت ایجاد *** و آن باغ با صفا را قد تو سرو آزاد

در این بنا تو معمار بر این فضا تو استاد *** کشاف را ز مبدأ صراف روز میعاد

خلقت مراد از تست باقی طفیل و مازاد *** آدم به تست زیبا عالم ز تست آباد

بر قامتت مبارک این خدمت خدا داد *** ای موت مشک مجلس وی روت شمع محفل

تا باب حق گشودی ابواب کفر بستند *** اوراق در نوشتند اقلام را شکستند

اهل نظر بعلمت از قید جهل رستند *** آنان که از جهالت این رشته را گسستند

در نزد خلق خوارند پیش خدای پستند *** و آن می کشان سرگرم کز این پیاله مستند

عشاق پاک بازند درد کش الستند *** پیش خدای مقبول در نزد خلق مقبل

نام تو روز اول تا عقل اول آمد *** در هر کتاب ازین فصل بحثی مفصل آمد

هر مختصر نوشتند شرحی مطول آمد *** از عقل کل عالم عقل تو اعقل آمد

عقل توکل عقل است این خود مدلل آمد *** زین رو هدایت عقل بر تو محول آمد

هر عقل پیش عقلت ناچیز و مجمل آمد *** ای جاهل از تو دانا وی عقل از تو عاقل

شاها بهشت بوید خاک مدینه ات را *** صد آفرین کند عرش کوه سکینه ات را

کرده خدا ز دانش آئینه سینه ات را *** بسیار گنج دانش باشد دفینه ات را

دست علی کلید است قفل خزینه ات را *** عالم غریق جرم است بنما سفینه ات را

بدبخت آن که در دل بنهفته کینه ات را *** بیچاره آن دلی کاو می باشد از تو غافل

خرم شبی که تا عرش راندی بشوق رفرف *** در اقتدات بودند خیل ملک موظف

وندر قفات بودند قدوسیان مکلف *** گفتند خیر مقدم بستند هر طرف صف

از هر طرف منادی وز هر کنار هاتف *** هم زهره می زدی چنگ هم ماه می زدی دف

در قرب قاب قوسین چون آمدی مشرف *** بین تو با خداوند یک میم بود حائل

پیشانی تو مشکوة رویت سراج وهاج *** جیب تو هست مفتاح صدر تو هست منهاج

عرش برین ترا تخت لطف خدا ترا تاج *** این تخت و تاج شاهی آورده ای ز معراج

علم تو هست دریا دریای تست مواج *** هستند اهل دانش بر مدرس تو محتاج

خاک درت ستاند از هفت آسمان باج *** هر علم و هر کتابی است یک نکته زان فضایل

راز نهان مکتوم اسرار رمز مغلق *** بر دانشت مبین بر حضرتت محقق

بودی ز عهد سابق هم در جهان اسبق *** بازار معرفت را از مکتب تو رونق

و آن قرن ها تو بودی صاحب قرآن مطلق *** هم تا قیام محشر تو خاتمی و بر حق

آنان که شک نمایند هستند شوم و احمق *** و آنان که خورده گیرند هستند زشت و جاهل

جولانگه تو نبود این ارض و این سموات *** تنگ است عرصه دهر بر چون تو نازنین ذات

شاهنشهان عقلند در پیش فکرتت مات *** نام تو در تعالی است در روز و ماه و ساعات

دین حنیفت ایمن از دستبرد آفات *** ذات قدیم حق را قلب تو هست مرآت

قرآن و سوده و جزو متن و حروف و آیات *** در نعت آن فضایل در وصف آن خصایل

ای نام دل پذیرت بر انبیا مقدم *** خلوت سرای حق را کس جز تو نیست محرم

در آسمان مکرم وندر زمین معظم *** نور تو گر نمی بود اندر جبین آدم

آن دم ملک نمی زد هیچ از اطاعتش دم *** با همت تو گردید هر ادعا مسلم

دستور تست متقن آئین تست محکم *** قانون تست رایج قرآن تست کامل

گر علم را کتابی است قرآن و دفتر تست *** گر مسندی است بر حق محراب و منبر تست

گر شرع را امیری است ساقی کوثر تست *** ورد هر را رجالی است سلمان و بوذر تست

بعد از تو گر امامی است فرزند دختر تست *** خواهی اگر بسوزی آتش مسخر تست

ور خواهی آن شفاعت آن هم میسر تست *** تا خاطر تو باشد خود بر کدام مایل

ای خاتم رسولان جان ها فدای نامت *** سر بنده پیش خالت جان رام پیش دامت

دل زنده از پیامت گفتار حق کلامت *** آب خضر بیانت روح روان پیامت

بوئیده عرش خاکت بوسیده فرش گامت *** شمس است حلقه بر در چون کمترین غلامت

وصاف سال و ماهت مداح صبح و شامت *** امید آن که گیری دستش تو در مقابل

مثنوی در وصف معراج حضرت خاتم الانبیا محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله)

دلا شب شد دلا بیدار شب باش *** شب آمد ای دل اندر تاب و تب باش

مگرنه دیده ات بر راه شب بود *** درونت از غم شب ملتهب بود

کنون شب آمد و روز از میان رفت *** ترا درد و غم و محنت زجان رفت

شب آمد ای دل از خود شعله انگیز *** چو مرغ شب بدامان شب آویز

شب آمد شب دلا با شب قرین شو *** قرین با دلبر خلوت گزین شو

عجب رازی است اندر زاری شب *** چه اسراری است در بیداری شب

دل بیدار شب بیدار بخت است *** سحرگه خفتگان را کار سخت است

دل آگه را شب از جان تاب برده *** و لیکن دل سیه را خواب برده

هر آن دل را که سوزی هست و داغی *** بشب روشن بود هم چون چراغی

هر آن چشمی که باشد روزن دل *** بشب بر بستنش کاری است مشکل

ز سوز دل شرر بار است آن چشم *** وز آن دریا در ربار است آن چشم

بشب در ناله عاشق اثر هاست *** بشب در سینه سوزان شررهاست

کسی کاندر سحر چون مرغ حق گو *** ز دل یارب زند و ز سینه یاهو

بارزش قطره اشکیش دریاست *** در آن دریاچه گوهرهای والاست

خنک آن دل که شب نالان تر آید *** خوشا چشمی که شب گریان تر آید

کند تیر دعا در شب اصابت *** که شب باشد دعاها را اجابت

خدا خوانان همه نمه شب آیند *** سحر در ذکر یارب یارب آیند

چو شب شد عارفان آماده باشند *** سر کویش بخاک افتاده باشند

بجز شب در رواغی نیست دل را *** بغیر از شب فراغی نیست دل را

شب تیره بود آمال عاشق *** تماشائی است در شب حال عاشق

چو شب شد عاشق هجران کشیده *** بکنجی پای در دامان کشیده

چنان از سینه می نالد که افلاک *** شوند از سوز او محزون و غمناک

شبانگه جلوه رخسار خوبان *** بچشم عاشقان باشد دو چندان

بود دل را بحق گفتار در شب *** تجلی در شت و دیدار در شب

براق عقل در شب ها رونده است *** سحر که رفرف عاشق پرنده است

بزرگان را سحر معراج باشد *** عزیزان را بشب منهاج باشد

خدا را جلوه های آن چنانی *** شدی شب در سرای ام هانی

بدان مقصد که بنهد راز در بین *** بصاحب سر خود در قاب قوسین

شب آن شب که فیض عام دادند *** محمد را بسی اکرام دادند

چه شب آن شب که عالم در طرب رفت *** به مهمانی حق شاه عرب رفت

چه شب آن شب که عیش ما سوا بود *** شب معراج ختم انبیا بود

چه شب آن شب که بودی صبح امید *** چه شب آن شب که امت را بدی عید

شب از بحر سراسر موج رحمت *** بدست ساقیان فوج رحمت

خدایش جرعه ای در جام فرمود *** بشر را شاد و شیرین کام فرمود

اگر تنها خدا خواندی بخوانش *** بدی عالم طفیل میهمانش

شبی کاندر سیاهی روشنی بود *** خلایق را ز هر بیم ایمنی بود

شبی کز عرش با تعظیم و تجلیل *** فرود آمد پیام و وحی و تنزیل

بصدر اعظم دیوان اعلا *** خدیو یثرب و سلطان بطحا

محمد شاه تخت و صاحب تاج *** که امشب از زمین بر شو بمعراج

که در خلوت در از اغیار بندیم *** رقیبان را لب از گفتار بندیم

تو چون محرم باسرار الهی *** بیا آن جا که کسرا نیست راهی

ازین بیت محقر چون خیالی *** بزن تا آشان قدس بالی

بیر تا ذروه ایوان تجلیل *** که ره نبود بمیکال و بجبریل

اگر چه در دل عشق آفرینت *** دل مهر آزمای نازنینت

مرا باشد مکان بی چند و بی چون *** وز آن دل نیستم یک لحظه بیرون

نباشد بین ما و تو جدائی *** ولی رسم است کاندر آشنائی

بلد باشند یاران خانه هم *** فرود آیند در کاشانه هم

بدان سان کآمدم در منزل تو *** گزیدم جای خود اندر دل تو

تو هم باید شبی در عرش آئی *** چنین باشد طریق آشنائی

بهر دیدن که بعدش بازدید است *** محبان را محبت ها مزید است

رها کن عالم صد رنگ ناسوت *** بیا در خلوت بیرنگ لاهوت

وزین کثرت اگر داری ملالی *** سوی وحدت دمی بگشای بالی

و گر رنجیدی از غوغای عالم *** قدم بگذار بر بالای عالم

ز جا خیز ای فروغ آسمانی *** مخسب اندر سرای ام هانی

در نگت خسته کرده است اندرین خاک *** برون از خاک شو در سیر افلاک

همی زیبد ترا ای جان جان ها *** خرامیدن بطرف آسمان ها

ترا شاید که از این خانه ننگ *** ازین خاک و ازین کوه و ازین سنگ

بر آری سر از آن ملکی تو ایشاه *** که عقل و وهم نبود در آن راه

بدان قسمی که جانت پاک و والاست *** محیط و با خبر از زیر و بالاست

تن بی سایه ات را نیز شاید *** که خود از زیر بالا واقف آید

که سیر صورتت گردد چو معنا *** بچشم سر به بینی ملک بالا

به تشریفات چون تو میهمانی *** ز رحمت هر طرف گسترده خوانی

تن و جان را چو یکسان آید این سیر *** نشان خاتمیت هست و لا غیر

چراغ عرشیان نور افکن از دور *** بساط قدستان نور علی نور

سپس جبریل گفت کای شاه لولاک *** بدان کاعلام شد امشب بافلاک

بعنوان تو جشن آسمانی است *** خروس عرش در گلدسته خوانی است

که دعوت داری اندر عرش رحمان *** خدایت میزبان است و تو مهمان

ملایک محفل آرایند امشب *** به پیش پات بر پایند امشب

همه افلاکیان هستند مأمور *** که گرد آیند اندر بیت معمود

بیارایند خاص احترامت *** بهر طاقیش بنویسند نامت

همه لاهوتیان بر دوش پرحم *** دهند امشب شعار خیر مقدم

زمین در جنبش و آفاق مسرور *** جهان غرق شعف مخلوق مغرور

که امشب مصطفی شاهنشه خلق *** چراغ روشن و شمع ره خلق

خدای آسمان را میهمان است *** در آن مجلس سخن از عاصیان است

ترا باشد بصد امید و آمال *** هزاران کاروان دل بدنبال

دعای امتت پشت سر تست *** نگاه پر گناهان بر در تست

که اندر بازگشتت ارمغان هاست *** ره آوردت تسلی بخش جان هاست

که بحت عاصیان در پیش آری *** عطا و مغفرت با خویش آری

بیا بگذار امشب بار منت *** بفرق نه رواق و هشت جنت

ملک بیرون در باب ایستاده *** فلک بر شوق دیدارت ستاده

منازل امن و ره بی اغتشاش است *** سپاه چرخ را آماده باش است

تو خود از پیشگاه لایزالی *** نخواهی باز گشتن دست خالی

در امشب چون که با رحمت قرینی *** بفردا رحمة للعالمینی

براق ماه پیکر مه آسا *** بهشتی مرتع و فردوس سیما

عنانش بسته ام بر حلقه در *** مرصع زین مجلل تاج و پیکر

که از این خانه چون اندیشه پاک *** رساند مر ترا تا اوج افلاک

مخسب ای جان جان بشتاب بشتاب *** بیا مستقبلین را زود دریاب

که از آغاز شب در آن مراحل *** کشیده صف بصف منزل بمنزل

بامیدی که دیدار تو بینند *** قد رعنا و رخسار تو بینند

ز حقش چون رسید ای مژده در گوش *** شدش دریای عشق و شوق پر جوش

به پیک یار آن ماه دلا آرا *** نگاهی گرم کرد و جست از جا

حیب حق بصد عشق و محبت *** که بود آمیخته با خوف و خشیت

در آن هنگامه سر از پای نشناخت *** به پیش پا جهان پشت سر انداخت

خرامیدن گرفت آن سر و آزاد *** لبش خندان تنش ارزان دلش شاد

ز پیشاپیش او جبریل و میکال *** سرافیل و سیاتیلش بدنبال

رکابش با تواضع بر گرفتند *** بهمراهش در آن ره پر گرفتند

گرفتی جای چون در خانه زین *** نثارش شد درود و مدح و تحسین

براقش ره نورد و تند و آرام *** سپهرش رام بد در زیر هر گام

بدریای فلک گشتی شناور *** خیال آسا ببالا پر زدی پر

منازل را بلد چون هوش هشیار *** ز هر جا با خبر چون فکر سرشار

ز مسجد تا سپهر هفتمینش *** رهی روشن بچشم تیز بینش

رکابش پای گاه پای امید *** رکیبش مظهر و معنای امید

عنانش رشته امید عالم *** عنان دارش امید نسل آدم

جهانی منزلت بر صدر زینش *** گلی از شان و شوکت در جبینش

بزیر سم ندیدی کس غبارش *** که بود آئینه یزدان سوارش

بزیر نعل آن رهوار دلکش *** هزاران نعل بودی زیر آتش

فراست گشته زان زیبا فرس مات *** که چون ره می برد سوی سموات

پر و بالش ز همت یالش از جود *** عنانش در کف زیجود محمود

ز تعلیمات شیرین گشته شب خیز *** شده بر خسرو آفاق شبدیز

بهر منزل که گشتی از زمین دور *** نهاد از راکب خود پشت سر نور

اگر چه بود سنگین بارش آن شب *** ولی نیروی حق بد یارش آن شب

نفرسود از چه بار او وزین بود *** طریق برد باری خود همین بود

فضا و جو و افلاک و کواکب *** بنظمی خاص با حفظ مراتب

باستقبال مهمان ایستادند *** همه در تحت فرمان ایستادند

بهشت از مقدمش بوئی شنیدی *** بساط عیش را بیرون کشیدی

فلک را کام از او حاصل آمد *** زمین را دوری از وی مشکل آمد

ملایک بهر دیدار محمد *** که تا بینند رخسار محمد

برون آورده سرها از حجابات *** فکنده غلغلی اندر سموات

شب آهنگان این گردنده طارم ***ز ماه و مهر تا رخشنده انحم

ستاده بر سر راه عبورش *** که تا بینند از نزدیک و دورش

قراول مهر رخشان پیش راهش *** ز حل مبهوت از طرز نگاهش

دو پیکر دست اندر گردن هم *** فکنده پای اندر دامن هم

که اندر پیش پایش پای کوبند *** بمژگان گرد راهش را بر و بند

قمر بر طلعتش مدح و ثنا گفت *** هزاران آفرین گفت و بجا گفت

عطارد می زدی دف مشتری چنگ *** همی شد زهره با آنان هم آهنگ

شدی میزان بعدلش هم ترازو *** که آید ز اعتدالش معدلت جو

حمل با ثور قربانی راهش *** اسد مرعوب از طرز نگاهش

ز خرمن سنبله شد خوشه چینش *** بشکل خوشه چینان شد رهنیش

شدی نقاش حق با رنگ مقبول *** برنگ آمیزی فردوس مشغول

که امشب بهترین نقش الهی *** محمد با جلال پادشاهی

ازین ده در بهشت آید زمانی *** پسندد رنگ و بگزیند مکانی

لبش بر چهره گل ها بخندد *** گلی شاید ازین گل ها پسندد

چو آمد در بهشت آن آن فخر آدم *** بهشت از بوی او گردید خرم

ز قصر و کاخ و ایوان نهر و اشجار *** ز نقش و رنگ و طیر و باغ و اشجار

پسندید از میانه بی کم و بیش *** همان نقش قبول امت خویش

درختان بهشتی دوش بر دوش *** فوا که خوشه خوشه گوش در گوش

فرود آورده هر یک شاخ و کاکل *** که شاید میوه فرماید تناول

نخورد و رو بسوی باغبان کرد *** ذخیره از برای دوستان کرد

در و باغ و قصور و حور و غلمان *** همه گشتند بر چمش نمایان

که از نظاره اش مسرور گردد *** غم وانده ز جانش دور گردد

همی بود از میان هشت جنت *** نگاه او بمنزلگاه امت

نهاده حور بر کف جام بلور *** ز آب کوثر و تسنیم و کافور

که شاها هر چه خواهی نوش جان کن *** چو از ره آمدی شیرین دهان کن

ننوشید او که ما را دوستانی است *** میان دوستان لب تشنه گانی است

نباید آب خوش بی دوستان خورد *** نشاید تشنه گان را از نظر برد

برضوان از کرم فرمود پیغام *** که از امت کند تشریف و اکرام

بآتش گفت بردی و سلامی *** بمالک داد از رحمت پیامی

چنان دوزخ بلطفش گشت خاموش *** که شد هنگامه قهرش فراموش

غرض کاندر تمام آن مراحل *** خیال امتش می بود در دل

طلوعش انبیا دیدند از دور *** که ماهی آمد و غرق است در نور

صفی با نظم خاص آسمانی *** همه بسته به تبریک و تهانی

صفی الله ستاده بر سر صف *** شد اول بر رکابش او مشرف

زبان بگشود کای نسل گرامی *** تو چون در تربیت تام و تمامی

بجای من به نسل من پدر باش *** منم آدم ولی تو بوالبشر باش

نجی الله ز شوقش بی کم و کم و بیش *** بطوفان داد یک جا هستی خویش

چنان بهر نجاتش دید استاد *** که کشتی بانی خود را با و داد

رکات رفعتش بوسد ادریس *** به تجلیل و بتمجید و بتقدیس

طلسمی بست بر بازوی آن شاه *** که چشم بد نیابد بر رخش راه