مشخصات کتاب

سرشناسه:مکارم شیرازی، ناصر، 1305 -

عنوان قراردادی:تفسیر نمونه .برگزیده

عنوان و نام پدیدآور:برگزیده تفسیر نمونه/ تنظیم و تحقیق احمدعلی بابائی؛ زیر نظر مکارم شیرازی.

مشخصات نشر:تهران: دارالکتب الاسلامیه، 1374 - 1376.

مشخصات ظاهری: 5 ج.

شابک:دوره 964-440-046-1 : ؛ ج.1،چاپ پانزدهم: 964-440-041-0 ؛ ج.2، چاپ هفدهم 964-440-042-9 : ؛ ج.3، چاپ پانزدهم 964-440-043-7 : ؛ ج.4، چاپ هفدهم 964-440-044-5 : ؛ ج.5، چاپ شانزدهم: 964-440-045-3

وضعیت فهرست نویسی:برون سپاری

یادداشت:ص. ع. به انگلیسی: Ahmad Alibabaee. A summary of Tafseer - e - Nemoona.

یادداشت:ج. 1-4 (چاپ پانزدهم: 1384).

یادداشت:ج.4 (چاپ هجدهم: 1386).

یادداشت:ج.1- 5 (چاپ شانزدهم: 1384).

یادداشت:ج. 2 - 5 (چاپ هفدهم: 1385).

مندرجات:ج. 1. جزء یکم تا هشتم قرآن مجید.- ج. 2. جزء نهم تا پانزدهم قرآن مجید.- ج. 3. جزء پانزدهم تا بیست و دوم قرآن مجید.- ج. 4. تفسیر سوره های: سبا - فاطر - یس - صافات - ص - زمر - مومن - فصلت - شوری - زخرف - دخان - جاثیه - احقاف - محمد - فتح - حجرات - ق - ذاریات - طور - نجم.- ج. 5. جزء بیست و هفتم تا سی ام قرآن مجید.

موضوع:تفاسیر شیعه -- قرن 14

شناسه افزوده:علی بابائی، احمد، 1344 -

رده بندی کنگره:BP98/م7ت701225 1374

رده بندی دیویی:297/179

شماره کتابشناسی ملی:م 74-1623

اطلاعات رکورد کتابشناسی:رکورد کامل

اشاره

برگزیده

تفسیر نمونه

جلد چهارم

تنظیم و تحقیق احمدعلی بابائی

بسم الله الرحمن الرحیم

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

پیشگفتار

گزیده تفسیر نمونه! بزرگترین سرمایه ما مسلمانان قرآن مجید است.معارف،احکام،برنامه زندگی،سیاست اسلامی،راه به سوی قرب خدا،همه و همه را در این کتاب بزرگ آسمانی می یابیم.

بنابر این،وظیفه هر مسلمان این است که با این کتاب بزرگ دینی خود روز به روز آشناتر شود این از یکسو.

از سوی دیگر آوازه اسلام که بر اثر بیداری مسلمین در عصر ما،و بخصوص بعد از انقلاب اسلامی در سراسر جهان پیچیده است،حس کنجکاوی مردم غیر مسلمان جهان را برای آشنایی بیشتر به این کتاب آسمانی برانگیخته است،به همین دلیل در حال حاضر از همه جا تقاضای ترجمه و تفسیر قرآن به زبانهای زنده دنیا می رسد،هر چند متأسفانه جوابگویی کافی برای این تقاضاها نیست،ولی به هر حال باید تلاش کرد و خود را آماده برای پاسخگویی به این تقاضاهای مطلوب کنیم.

خوشبختانه حضور قرآن در زندگی مسلمانان جهان و بخصوص در محیط کشور ما روز به روز افزایش پیدا می کند،قاریان بزرگ،حافظان ارجمند،مفسران آگاه

در جامعه امروز ما بحمد اللّه کم نیستند،رشته تخصصی تفسیر در حوزه علمیه قم به صورت یکی از رشته های تخصصی مهم در آمده و متقاضیان بسیاری دارد،درس تفسیر نیز از دروس رسمی حوزه ها و از مواد امتحانی است،و در همین راستا «تفسیر نمونه»نوشته شد،که تفسیری است سلیس و روان و در عین حال پر محتوا و ناظر به مسائل روز و نیازهای زمان،و شاید یکی از دلایل گسترش سریع آن همین اقبال عمومی مردم به قرآن مجید است.

گر چه برای تهیه این تفسیر به اتفاق گروهی از فضلای گرامی حوزه علمیه قم (دانشمندان و حجج اسلام آقایان:محمد رضا آشتیانی-محمد جعفر امامی- داود الهامی-اسد اللّه ایمانی-عبد الرسول حسنی-سید حسن شجاعی-سید نور اللّه طباطبائی-محمود عبد اللهی-محسن قرائتی و محمد محمدی اشتهاردی)در مدت پانزده سال زحمات زیادی کشیده شد،ولی با توجه به استقبال فوق العاده ای که از سوی تمام قشرها و حتی برادران اهل تسنن از آن به عمل آمد،تمام خستگی تهیه آن بر طرف گشت و این امید در دل دوستان بوجود آمد که ان شاء اللّه اثری است مقبول در پیشگاه خدا.

متن فارسی این تفسیر دهها بار چاپ و منتشر شده،و ترجمه کامل آن به زبان «اردو»در(27)جلد نیز بارها به چاپ رسیده است،و ترجمه کامل آن به زبان «عربی»نیز به نام تفسیر«الأمثل»اخیرا در بیروت به چاپ رسید و در نقاط مختلف کشورهای اسلامی انتشار یافت.

ترجمه آن به زبان«انگلیسی»هم اکنون دردست تهیه است که امیدواریم آن هم به زودی در افق مطبوعات اسلامی ظاهر گردد.

بعد از انتشار تفسیر نمونه گروه کثیری خواهان نشر«خلاصه»آن شدند.

چرا که مایل بودند بتوانند در وقت کوتاهتر و با هزینه کمتر به محتوای اجمالی آیات،و شرح فشرده ای آشنا شوند،و در بعضی از کلاسهای درسی که تفسیر قرآن مورد توجه است به عنوان متن درسی از آن بهره گیری شود.

این درخواست مکرّر،ما را بر آن داشت که به فکر تلخیص تمام دوره(27)جلدی تفسیر نمونه،در پنج جلد بیفتیم ولی این کار آسانی نبود، مدتی در باره آن مطالعه و برنامه ریزی شد و بررسیهای لازم به عمل آمد تا این که فاضل محترم جناب مستطاب آقای احمد-علی بابائی که سابقه فعالیت و پشتکار و حسن سلیقه ایشان در تهیه«فهرست موضوعی تفسیر نمونه»بر ما روشن و مسلّم بود عهده دار انجام این مهمّ گردید و در مدت سه سال کار مستمر شبانه روزی این مهمّ به وسیله ایشان انجام گردید.

اینجانب نیز با فکر قاصر خود کرارا بر نوشته های ایشان نظارت کردم و در مواردی که نیاز به راهنمایی بود به اندازه توانایی مسائل لازم را تذکر دادم،و در مجموع فکر می کنم بحمد اللّه اثری ارزنده و پربار به وجود آمده که هم قرآن با ترجمه سلیس را در بردارد و هم تفسیر فشرده و گویایی،برای کسانی که می خواهند با یک مراجعه سریع از تفسیر آیات آگاه شوند،می باشد.

و نام آن برگزیده تفسیر نمونه نهاده شد.

و من به نوبه خود از زحمات بی دریغ ایشان تشکر و قدردانی می کنم، امیدوارم این خلاصه و فشرده که گزیده ای است از قسمتهای حساس،و حدیث مجملی از آن مفصل،نیز مورد قبول اهل نظر و عموم قشرهای علاقه مند به قرآن گردد و ذخیره ای برای همه ما در«یوم الجزاء»باشد.

قم-حوزه علمیه ناصر مکارم شیرازی 13 رجب 1414 روز میلاد مسعود امیر مؤمنان حضرت علی علیه السّلام مطابق با 1372/10/6

ادامه جزء 22

سوره سبأ[34]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و دارای 54 آیه است

محتوای سوره:

بحثهای این سوره-که به مناسبت شرح سرگذشت قوم «سبأ»به نام«سبا»نامیده شده-ناظر به پنج مطلب است:

1-«مسأله توحید»و قسمتی از نشانه های خداوند در عالم هستی،و صفات پاک او از جمله«توحید»«ربوبیّت»و«الوهیّت».

2-«مسأله معاد»که از همه مسائل در این سوره بیشتر مطرح شده.

3-«مسأله نبوت انبیای پیشین و مخصوصا پیامبر اسلام»و پاسخ به بهانه جوئیهای دشمنان در باره او،و بیان پاره ای از معجزات انبیای سلف.

4-بیان بخشی از نعمتهای بزرگ خداوند و سرنوشت شکرگزاران و کفران کنندگان،ضمن بیان گوشه ای از زندگی سلیمان و قوم سبا.

5-دعوت به تفکر و اندیشه و ایمان و عمل صالح.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله چنین می خوانیم:

«کسی که سوره سبأ را بخواند در قیامت تمام انبیا و رسولان رفیق و همنشین او خواهند بود،و همگی با او مصافحه می کنند».

در حدیث دیگری از امام صادق علیه السّلام چنین نقل شده است:«کسی که دو سوره ای را که با حمد آغاز می شود(سوره سبأ و فاطر)در یک شب بخواند،تمام آن

شب را در حفظ و حراست الهی خواهد بود،و اگر آن دو را در روز بخواند هیچ مکروهی به او نمی رسد،و آن قدر از خیر دنیا و آخرت به او داده می شود که هرگز به قلبش خطور نکرده،و فکر و آرزویش به آن نرسیده است»! مسلما این پاداشهای عظیم نصیب کسانی نمی شود که تنها به خواندن و لقلقه زبان قناعت کنند،بلکه خواندن باید مقدمه ای باشد برای اندیشیدن که آن نیز انگیزه عمل است.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-او مالک همه چیز و عالم به همه چیز است:پنج سوره از سوره های قرآن مجید با حمد پروردگار شروع می شود که در سه سوره،حمد و ستایش خداوند به خاطر آفرینش آسمان و زمین و موجودات دیگر است(سوره سبأ،فاطر،و انعام).

و در یک سوره(سوره کهف)این حمد و ستایش به خاطر نزول قرآن بر قلب پاک پیامبر صلّی اللّه علیه و اله می باشد.

در حالی که در سوره حمد تعبیر جامعی شده که همه این امور را در بر می گیرد «الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ» .

به هر حال سخن در آغاز سوره«سبأ»از حمد و سپاس خداست به خاطر مالکیت و حاکمیت او در دنیا و آخرت.

می فرماید:«حمد مخصوص خداوندی است که تمام آنچه در آسمانها و زمین است از آن اوست» (الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ) .

«و نیز حمد و سپاس برای او در سرای آخرت است» (وَ لَهُ الْحَمْدُ فِی الْآخِرَةِ) .

چرا که هر نعمتی،و هر فایده و برکتی،و هر خلقت موزون و شگرف و عجیبی،همه تعلق به ذات پاک او دارد.

بنابر این هر کس در این عالم مدح و ستایشی از چیزی کند این حمد و ستایش سر انجام به ذات پاک او بر می گردد،و به گفته شاعر:

به جهان خرّم از آنم که جهان خرّم از اوست عاشقم بر همه عالم،که همه عالم از اوست و در پایان آیه می افزاید:«و او حکیم و خبیر است» (وَ هُوَ الْحَکِیمُ الْخَبِیرُ) .

بر اساس حکمت بالغه اوست که این نظام عجیب بر جهان حکومت می کند، و بر اساس علم و آگاهی اوست که هر چیز به جای خود قرار گرفته،و هر موجودی آنچه را که نیاز دارد در اختیار دارد.

این حمد نه تنها از زبان انسانها و فرشتگان است که از تمام ذرات جهان هستی نیز زمزمه حمد و تسبیح او به گوش هوش می رسد،هیچ موجودی نیست جز این که حمد و تسبیح او می گوید.

آیه 2

(آیه 2)-این آیه به شرح گوشه ای از علم بی پایان پروردگار به تناسب توصیف خداوند به«حکیم»و«خبیر»در آیه قبل پرداخته،چنین می گوید:«آنچه را در زمین فرو می رود و آنچه را از آن خارج می شود می داند» (یَعْلَمُ ما یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ ما یَخْرُجُ مِنْها) .

آری!او از تمام قطرات باران و امواج سیلاب که در اعماق زمین فرو می روند و به طبقه نفوذ ناپذیر می رسند و در آنجا متمرکز و برای انسانها ذخیره می شوند آگاه است.

او از دانه های گیاهان که در زمین فرو می روند و روزی به درخت سرسبز یا گیاه پر طراوتی تبدیل می گردند با خبر است.

از ریشه های درختان به هنگامی که در جستجوی آب و غذا به اعماق زمین پیشروی می کنند.

از امواج الکتریسته،از گازهای مختلف و ذرات هوا که به داخل زمین نفوذ می کنند،و نیز از گنجها و دفینه ها و اجساد مردگان اعم از انسانها و غیر انسانها که در این زمین گسترده دفن می شوند،آری از همه اینها با خبر است.

همچنین از گیاهانی که از زمین خارج می شوند،از انسانها که از آن برخاسته اند،از چشمه هایی که از آن می جوشد،از گازهایی که از آن بر می خیزد،از

آتشفشانهایی که از آن زبانه می کشد،و خلاصه از تمام موجوداتی که از اعماق زمین بیرون می ریزند،اعم از آنچه ما می دانیم و نمی دانیم،او از همه آنها مطلع و آگاه است.

سپس می افزاید:«او از آنچه از آسمان نازل می شود و یا به آسمان بالا می رود باخبر است» (وَ ما یَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما یَعْرُجُ فِیها) .

از دانه های باران،از اشعه حیات بخش خورشید،از امواج نیرومند وحی و شرایع آسمانی،از فرشتگانی که برای ابلاغ رسالت یا انجام مأموریتهای دیگر به زمین نزول می کنند،از اشعه کیهانی که از ماوراء جوّ به زمین نازل می شود،از شهابها و سنگریزه های سرگردان فضا که به سوی زمین جذب می شوند،او از همه اینها مطلع است.

و نیز از اعمال بندگان که به آسمان عروج می کند،از فرشتگانی که پس از ادای رسالت خود به آسمان باز می گردند،از شیاطینی که برای استراق سمع به آسمانها می روند،از بخارهایی که از دریا بر می خیزد و بر فراز آسمان ابرها را تشکیل می دهد،از آهی که از دل مظلومی بر می خیزد و به آسمان صعود می کند،آری از همه اینها آگاه است.

و در پایان می افزاید:«اوست مهربان و آمرزنده» (وَ هُوَ الرَّحِیمُ الْغَفُورُ) .

آیه 3

(آیه 3)-به پروردگار سوگند قیامت خواهد آمد! آیات گذشته در عین این که از توحید و صفات خدا سخن می گفت زمینه ساز مسأله معاد بود،زیرا بحث معاد جز از طریق علم بی پایان حق حل نمی شود.

لذا آیه می گوید:«و کافران گفتند:(این دروغ است که قیامتی در پیش داریم) هرگز قیامت به سراغ ما نمی آید»! (وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لا تَأْتِینَا السّاعَةُ) .

آنها می خواستند از این طریق آزادی عمل پیدا کنند و هر کاری از دستشان ساخته است-به این امید که حساب و کتاب و عدل و دادی در کار نیست- انجام دهند.

اما از آنجا که دلائل قیامت روشن است قرآن با یک جمله قاطع و به صورت

بیان نتیجه به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله می گوید:«بگو:آری،به پروردگارم سوگند که قیامت به سراغ همه شما خواهد آمد» (قُلْ بَلی وَ رَبِّی لَتَأْتِیَنَّکُمْ) .

تکیه روی کلمه«ربّ»به خاطر این است که قیامت از شؤون ربوبیّت است، چگونه ممکن است خداوند مالک و مربی انسانها باشد و آنها را در مسیر تکامل پیش ببرد اما نیمه کاره رها کند و با مرگ همه چیز پایان گیرد! و از آنجا که یکی از اشکالات مخالفان معاد این بوده که به هنگام خاک شدن بدن انسان،و پراکنده شدن اجزای آن در اطراف زمین،چه کسی می تواند آنها را بشناسد و جمع کند و به زندگی نوین بازگرداند؟از سوی دیگر چه کسی می تواند آنها را بشناسد و جمع کند و به زندگی نوین باز گرداند؟از سوی دیگر چه کسی می تواند حساب این همه اعمال بندگان را در نهان و آشکار و درون و برون نگاه دارد و به موقع به این حسابها برسد؟لذا در دنباله آیه اضافه می کند:«او از تمام امور پنهانی باخبر است و به اندازه سنگینی ذره ای در تمام آسمانها و نه در زمین از حوزه علم بی پایان او بیرون نخواهد بود» (عالِمِ الْغَیْبِ لا یَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقالُ ذَرَّةٍ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ) .

«و نه کوچکتر از ذره،و نه بزرگتر از آن،مگر این که همه اینها در کتاب مبین ثبت و ضبط است» (وَ لا أَصْغَرُ مِنْ ذلِکَ وَ لا أَکْبَرُ إِلاّ فِی کِتابٍ مُبِینٍ) .

آیه 4

(آیه 4)-سپس ضمن دو آیه هدف قیام قیامت را بیان می کند،و یا به تعبیر دیگر دلیل بر لزوم چنین عالمی را بعد از جهان کنونی در برابر منکران شرح داده، می فرماید:«هدف این است آنها را که ایمان آورده اند و عمل صالح انجام داده اند پاداش دهد» (لِیَجْزِیَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ) .

آری«برای آنها مغفرت و روزی پرارزشی است» (أُولئِکَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ کَرِیمٌ) .

آیا اگر مؤمنان صالح العمل به پاداش خود نرسند اصل عدالت که از اساسی ترین اصول خلقت است تعطیل نمی گردد؟

آیه 5

(آیه5)-و از آنجا که بخش دیگر عدالت در مورد مجازات گنهکاران و مجرمان است در این آیه می افزاید:«و کسانی که سعی در (تکذیب) آیات ما

داشتند،و گمان کردند از حوزه قدرت ما می توانند بگریزند،عذابی بد و دردناک خواهند داشت» (وَ الَّذِینَ سَعَوْا فِی آیاتِنا مُعاجِزِینَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِیمٌ) .

آیه 6

(آیه 6)-عالمان،دعوت تو را حق می دانند:در آیات گذشته سخن از بی خبران کوردلی بود که قاطعانه معاد را با آن همه دلائل،انکار می کردند.

به همین مناسبت در این آیه سخن از عالمان و اندیشمندانی می گوید که به تصدیق آیات الهی و تشویق دیگران به پذیرش آن می پردازند،می فرماید:«کسانی که به ایشان علم داده شده،آنچه را از سوی پروردگارت بر تو نازل شده حق می دانند که به راه خداوند عزیز و حمید هدایت می کند» (وَ یَرَی الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِی أُنْزِلَ إِلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ هُوَ الْحَقَّ وَ یَهْدِی إِلی صِراطِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ) .

(الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ) همه دانشمندان و اندیشمندان را در هر عصر و هر زمان و مکان در بر می گیرد.

امروز کتابهای مختلفی از سوی دانشمندان غربی و شرقی در باره اسلام و قرآن تألیف یافته که در آنها اعترافات بسیار گویا و روشنی بر عظمت اسلام و صدق آیه فوق دیده می شود.

آیه 7

(آیه 7)-در این آیه بار دیگر به مسأله قیامت و رستاخیز باز می گردد و بحثهای گذشته را به صورت دیگری تکمیل می کند،می فرماید:«و کافران گفتند:

آیا مردی را به شما نشان دهیم که خبر می دهد هنگامی که همگی خاک شدید و ذرات بدن شما از یکدیگر جدا شد و هر یک در گوشه ای قرار گرفت(و یا شاید جزء بدن حیوان یا انسان دیگری شد)بار دیگر به آفرینش تازه ای باز می گردید»؟! (وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا هَلْ نَدُلُّکُمْ عَلی رَجُلٍ یُنَبِّئُکُمْ إِذا مُزِّقْتُمْ کُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّکُمْ لَفِی خَلْقٍ جَدِیدٍ) .

به نظر می رسد اصرار آنها بر مسأله انکار معاد از دو امر سر چشمه گرفته، نخست این که:چنین می پنداشتند معادی که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله مطرح می کرد(معاد جسمانی)مطلبی است آسیب پذیر! دیگر این که اعتقاد به معاد و یا حتی قبول احتمالی آن به هر حال در انسان

ایجاد مسؤولیت و تعهد می کند،و این مطلبی بود که برای سردمداران کفر سخت خطرناک محسوب می شد.

آیه 8

(آیه 8)-و عجب این که آنها این سخن را دلیل بر دروغگویی و یا جنون گوینده اش می گرفتند،و می گفتند:«آیا او بر خدا دروغ بسته؟یا نوعی جنون دارد»؟ (أَفْتَری عَلَی اللّهِ کَذِباً أَمْ بِهِ جِنَّةٌ) .و گر نه آدم راستگو و عاقل چگونه ممکن است لب به چنین سخنی بگشاید؟! ولی قرآن به طرز قاطعی به آنها چنین پاسخ می گوید:چنین نیست نه او دیوانه است و نه دروغگو«بلکه آنها که ایمان به آخرت ندارند(هم اکنون)در عذاب و گمراهی دوری هستند» (بَلِ الَّذِینَ لا یُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِی الْعَذابِ وَ الضَّلالِ الْبَعِیدِ) .چه گمراهی از این آشکارتر که انسان منکر معاد شود.

به راستی اگر زندگی محدود به همین چند روز عمر دنیا بود تصور مرگ برای هر انسانی کابوس وحشتناکی می شد به همین دلیل منکران معاد همیشه در یک نوع نگرانی جانکاه و عذاب الیم به سر می برند در حالی که مؤمنان به معاد مرگ را دریچه ای به سوی جهان بقا،و وسیله ای برای شکسته شدن قفس و آزادی از این زندان می شمرند.

آیه 9

(آیه 9)-سپس به دلیل دیگری پیرامون معاد،دلیلی توأم با تهدید غافلان لجوج،پرداخته چنین می گوید:«آیا به آنچه پیش رو و پشت سر آنان از آسمان و زمین قرار گرفته نگاه نکردند»؟ (أَ فَلَمْ یَرَوْا إِلی ما بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ) .

این آسمان با این همه اختران ثابت و سیار و همچنین این زمین با تمام موجودات زنده و برکات و مواهبش،گویاترین دلیل بر قدرت آفریدگار است.

این همان«برهان قدرت»است که در آیات دیگر قرآن در برابر منکران معاد به آن استدلال شده از جمله در آیه 82 سوره یس و آیه 99 سوره اسراء.

در ضمن،این جمله مقدمه ای است برای تهدید این گروه متعصب تیره دل که اصرار دارند چشم به روی همه حقایق ببندند،لذا به دنبال آن می فرماید:«اگر ما

بخواهیم به زمین دستور می دهیم پیکر آنها را در خود فرو برد»زلزله ای ایجاد شود، زمین شکاف بردارد و در میان آن دفن گردند! (إِنْ نَشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ) .

«و یا(اگر بخواهیم)فرمان می دهیم قطعات سنگهای آسمانی بر آنها فرو بارد»و خودشان و خانه و زندگیشان را در هم بکوبد (أَوْ نُسْقِطْ عَلَیْهِمْ کِسَفاً مِنَ السَّماءِ) .

آری«در این موضوع،نشانه روشنی است(بر قدرت خداوند و توانایی او بر همه چیز،اما برای هر بنده ای که به سوی خدا بازگردد»و فکر و اندیشه خود را به کار گیرد (إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیَةً لِکُلِّ عَبْدٍ مُنِیبٍ) .

ما که از هر سو در قبضه قدرت او قرار داریم چگونه می توانیم توانائیش را بر معاد انکار کنیم!و یا چگونه می توانیم از حوزه حکومت او فرار نمائیم.

آیه 10

(آیه 10)-مواهب بزرگ خدا بر داود!از آنجا که در آیه قبل سخن از«عبد منیب»و بنده توبه کار بود و می دانیم این توصیف در بعضی از آیات قرآن(ص24/) برای داود پیامبر ذکر شده است؛چه بهتر که گوشه ای از حال این پیامبر بزرگ و فرزندش سلیمان به عنوان یک الگو بازگو شود و بحث گذشته تکمیل گردد.

ضمنا هشداری باشد برای همه کسانی که نعمتهای خدا را به دست فراموشی می سپرند و به هنگامی که بر اریکه قدرت می نشینند خدا را بنده نیستند.

آیه می گوید:«ما به داود از فضل خود نعمتی بزرگ بخشیدیم» (وَ لَقَدْ آتَیْنا داوُدَ مِنّا فَضْلاً) .

بعد از این اشاره سر بسته به شرح آن می پردازد و قسمتی از فضائل معنوی و بخشی از فضیلتهای مادی داود را بدین گونه شرح می دهد:ما گفتیم«ای کوهها! با داود هم صدا شوید و همچنین شما ای پرندگان با او هم آواز گردید»و هر گاه او ذکر و تسبیح خدا می گوید زمزمه را سر دهید (یا جِبالُ أَوِّبِی مَعَهُ وَ الطَّیْرَ) .

در روایتی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«داود به سوی دشت و بیابان خارج شد،و هنگامی که زبور را تلاوت می کرد هیچ کوه و سنگ و پرنده ای نبود مگر این که با او هم صدا می شد».

بعد از ذکر این فضیلت معنوی به ذکر یک فضیلت مادّی پرداخته،می گوید:

«و ما آهن را برای او نرم کردیم» (وَ أَلَنّا لَهُ الْحَدِیدَ) .

ظاهر آیه این است که،نرم شدن آهن در دست داود به فرمان الهی و به صورت اعجاز انجام می گرفت.

در حدیثی آمده است که خداوند به داود وحی فرستاد«تو بنده خوبی هستی جز این که از بیت المال ارتزاق می کنی،داود چهل روز گریه کرد(و از خدا راه حلی خواست)خداوند آهن را برای او نرم کرد،و هر روز زرهی می ساخت...

و به این وسیله از بیت المال بی نیاز شد».

آیه 11

(آیه 11)-این آیه شرحی برای زره ساختن داود و فرمان بسیار پر معنی پروردگار در این زمینه است،می گوید:ما به او گفتیم«زرههای کامل بساز، و حلقه های آنها را به اندازه و متناسب کن» (أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِی السَّرْدِ) .

در واقع خداوند به داود دستوری می دهد که باید سرمشقی برای همه صنعتگران و کارگران با ایمان جهان باشد،دستور محکم کاری و رعایت دقت در کیفیت و کمیت در مصنوعات،آن چنان که مصرف کنندگان به خوبی و راحتی بتوانند از آن استفاده کنند،و از استحکام کامل برخوردار باشد.

و در پایان آیه داود و خاندانش را مخاطب ساخته،می گوید:«عمل صالح به جا آورید که من نسبت به آنچه انجام می دهید بصیر و بینا هستم» (وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّی بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ) .

هدف ساختن زره و کسب درآمد نیست،هدف عمل صالح است،و اینها وسیله ای است در آن مسیر که هم داود از آن بهره می گرفت و هم خاندان و قومش.

آیه 12

(آیه 12)-حشمت سلیمان و مرگ عبرت انگیز او!به دنبال بحث از مواهبی که خدا به داود داده بود سخن را به فرزندش سلیمان می کشاند،و از سه موهبت بزرگ-که از عوامل مهم اداره یک کشور پهناور است-بحث می کند،می فرماید:

«و برای سلیمان باد را مسخّر ساختیم که صبحگاهان مسیر یک ماه را می پیمود و عصرگاهان مسیر یک ماه را»! (وَ لِسُلَیْمانَ الرِّیحَ غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ) .

جالب این که برای پدر جسم خشن و فوق العاده محکمی یعنی آهن را مسخّر می کند و برای فرزند موجود بسیار لطیف!ولی هر دو کار سازنده و اعجاز آمیزند.

در این که باد چگونه دستگاه سلیمان(کرسی یا فرش او را)به حرکت در می آورد،بر ما روشن نیست،همین قدر می دانیم هیچ چیز در برابر قدرت خدا مشکل و پیچیده نمی باشد.

سپس به دومین موهبت الهی نسبت به سلیمان اشاره کرده،می گوید:«و برای او چشمه مس(مذاب)را روان ساختیم»! (وَ أَسَلْنا لَهُ عَیْنَ الْقِطْرِ) .

چگونگی این امر نیز دقیقا بر ما روشن نیست،همین اندازه می دانیم که از الطاف الهی در باره این پیامبر بزرگ بود.

و بالأخره به بیان سومین موهبت پروردگار نسبت به سلیمان یعنی تسخیر گروه عظیمی از جن پرداخته،چنین می گوید:«و گروهی از جن پیش روی او به اذن پروردگار برایش کار می کردند» (وَ مِنَ الْجِنِّ مَنْ یَعْمَلُ بَیْنَ یَدَیْهِ بِإِذْنِ رَبِّهِ) .

«و هرگاه کسی از آنها از فرمان ما سرپیچی می کرد او را با آتش سوزان مجازات می کردیم» (وَ مَنْ یَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنا نُذِقْهُ مِنْ عَذابِ السَّعِیرِ) .

آیه 13

(آیه 13)-در این آیه به بخشی از کارهای مهم تولیدی گروه جن که به فرمان سلیمان انجام می دادند اشاره کرده،چنین می گوید:«سلیمان هر چه می خواست از معبدها،و تمثالها،و ظرفهای بزرگ غذا که همچون حوض های بزرگ بود، و دیگهای عظیم ثابت برای او تهیه می کردند» (یَعْمَلُونَ لَهُ ما یَشاءُ مِنْ مَحارِیبَ وَ تَماثِیلَ وَ جِفانٍ کَالْجَوابِ وَ قُدُورٍ راسِیاتٍ) .

که بخشی از آنها مربوط به مسائل معنوی و عبادی بود،و بخشی با نیازهای جسمانی انسانها و جمعیت عظیم لشکریان و کارگزارانش تناسب داشت.

در پایان آیه،بعد از ذکر این مواهب خداوند خطاب به دودمان حضرت داود کرده،می فرماید:«ای آل داود!شکرگزاری کنید» (اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُکْراً) .

«اما عده کمی از بندگان من شکرگزارند»! (وَ قَلِیلٌ مِنْ عِبادِیَ الشَّکُورُ) .

منظور از شکرگزاری در اینجا«شکر در عمل»است یعنی؛استفاده از مواهب

در مسیر همان اهدافی که به خاطر آن آفریده و اعطا شده اند،و مسلم است کسانی که مواهب الهی را عموما در جای خود به کار گیرند اندکی بیش نیستند.

آیه 14

(آیه 14)-این آیه که در عین حال آخرین سخن پیرامون«سلیمان»در اینجا است،از مرگ عجیب و عبرت انگیز این پیامبر بزرگ خدا سخن می گوید،و این واقعیت را روشن می سازد که پیامبر با آن عظمت،و حکمرانی با آن قدرت و ابهت، چگونه به آسانی جان به جان آفرین سپرد.

می فرماید:«هنگامی که مرگ را برای سلیمان مقرر کردیم کسی مردم را از مرگ او آگاه نساخت،مگر جنبنده ای از زمین که عصای او را می خورد»تا عصا شکست و پیکر سلیمان فرو افتاد (فَلَمّا قَضَیْنا عَلَیْهِ الْمَوْتَ ما دَلَّهُمْ عَلی مَوْتِهِ إِلاّ دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْکُلُ مِنْسَأَتَهُ) .

لذا بعد از آن می افزاید:«هنگامی که سلیمان فرو افتاد جنیان فهمیدند که اگر از غیب آگاه بودند در عذاب خوارکننده باقی نمی ماندند» (فَلَمّا خَرَّ تَبَیَّنَتِ الْجِنُّ أَنْ لَوْ کانُوا یَعْلَمُونَ الْغَیْبَ ما لَبِثُوا فِی الْعَذابِ الْمُهِینِ) .

یعنی؛تا آن زمان گروه جن از مرگ سلیمان آگاه نبودند و فهمیدند که اگر از اسرار غیب آگاه بودند در این مدت در زحمت و رنج کارهای سنگین باقی نمی ماندند.

آیه 15

(آیه 15)-تمدن درخشانی که بر اثر کفران بر باد رفت! بعد از بیان نعمتهای مهمی که خداوند به داود و سلیمان ارزانی داشت، و قیام این دو پیامبر به وظیفه شکرگزاری،سخن از قوم دیگری به میان می آورد که در نقطه مقابل آنها قرار داشتند،قومی بودند که خدا انواع نعمتها را به آنها بخشید، ولی راه کفران را در پیش گرفتند،و آنها«قوم سبا»بودند.

قرآن مجید سرگذشت عبرت انگیز آنها را ضمن پنج آیه بیان کرده،نخست می گوید:«برای قوم سبا در محل سکونتشان نشانه ای(از قدرت الهی)بود» (لَقَدْ کانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ) .

معروف این است که«سبا»نام پدر اعراب«یمن»است،ولی ممکن است سبا

در ابتدا نام کسی بوده،سپس تمام فرزندان و قوم او به آن نام نامیده شده اند،و بعد این اسم به سرزمین آنها نیز منتقل گردیده.

سپس قرآن به شرح این آیت الهی که در اختیار قوم سبا قرار داشت پرداخته چنین می گوید:«دو باغ(بزرگ)بود از طرف راست و چپ» (جَنَّتانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمالٍ) .

ماجرا چنین بود که قوم سبا توانستند با سدّ عظیمی که در میان کوههای مهم آن ناحیه بر پا ساختند سیلابهای فراوانی را در پشت آن سد عظیم ذخیره کنند،و به این ترتیب سرزمینهای وسیع و گسترده ای را زیر کشت درآورند.

سپس می افزاید:ما به آنها گفتیم«از روزی پروردگارتان بخورید و شکر او را به جا آورید» (کُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّکُمْ وَ اشْکُرُوا لَهُ) .

«شهری است پاکیزه و پروردگاری آمرزنده و مهربان» (بَلْدَةٌ طَیِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ) .

از نظر نعمتهای مادی هوایی پاک و نسیمی فرح افزا داشت،و سرزمینی حاصلخیز و درختانی پربار و اما از نظر نعمت معنوی غفران خداوند شامل حال آنها بود،از تقصیر و کوتاهی آنها صرف نظر می کرد،و آنها را مشمول عذاب و سرزمینشان را گرفتار بلا نمی ساخت.

آیه 16

(آیه 16)-اما این ناسپاس مردم از بوته آزمایش سالم بیرون نیامدند؛لذا می فرماید:«آنها از خدا روی گردان شدند» (فَأَعْرَضُوا) .

نعمتهای خدا را ناچیز شمردند،عمران و آبادی و امنیت را ساده انگاشتند، از یاد حق غافل شدند،و مست نعمت گشتند.

اینجا بود که شلاق مجازات بر پیکر آنها نواخته شد،چنانکه قرآن می گوید:

«پس ما سیل وحشتناک و بنیان کن را بر آنها فرستادیم»و سرزمین آباد آنها به ویرانه ای مبدّل شد (فَأَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ سَیْلَ الْعَرِمِ) .

سپس قرآن وضع بازپسین این سرزمین را چنین توصیف می کند:«ما دو باع وسیع و پرنعمت آنها را به دو باغ بی ارزش با میوه های تلخ و درختان بی مصرف

شوره گز و اندکی از درخت سدر مبدل ساختیم» (وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَیْهِمْ جَنَّتَیْنِ ذَواتَیْ أُکُلٍ خَمْطٍ وَ أَثْلٍ وَ شَیْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِیلٍ) .

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل،که چه بر سر آنها و سرزمین آبادشان آمد!

آیه 17

(آیه 17)-در این آیه به عنوان یک نتیجه گیری با صراحت می گوید:«این کیفر را به خاطر کفرانشان به آنها دادیم» (ذلِکَ جَزَیْناهُمْ بِما کَفَرُوا) .

اما برای این که تصور نشود این سرنوشت مخصوص به این گروه بود،بلکه عمومیت آن نسبت به همه کسانی که دارای اعمال مشابهی هستند مسلم است چنین می افزاید:«و آیا جز کفران کننده را کیفر می دهیم»؟ (وَ هَلْ نُجازِی إِلاَّ الْکَفُورَ) .

آیه 18

(آیه 18)-چنان آنها را متلاشی کردیم که ضرب المثل شدند! در این آیه شرح و تفصیل بیشتری پیرامون قوم سبأ می دهد،به گونه ای که برای هر شنونده درسی است بسیار مهم و آموزنده.

می فرماید:سرزمین آنها را تا آن حد آباد کردیم که نه تنها شهرهایشان را غرق نعمت ساختیم بلکه«میان آنها و سرزمینهایی را که برکت به آن داده بودیم شهرها و آبادیهایی آشکار قرار دادیم» (وَ جَعَلْنا بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْقُرَی الَّتِی بارَکْنا فِیها قُریً ظاهِرَةً) .

در حقیقت در میان آنها و سرزمین مبارک آبادیهای متصل و زنجیره ای وجود داشت،و فاصله این آبادیها به اندازه ای کم بود که از هر یک دیگری را می دیدند.

-و این است معنی«قری ظاهرة»؛آبادیهای آشکار.

منظور از«سرزمینهای مبارک»«صنعاء»یا«مأرب»می باشد که هر دو در منطقه یمن واقع شده است.

ولی از آنجا که تنها عمران کافی نیست،و شرط مهم و اساسی آن«امنیت» است اضافه می کند:«ما در میان این آبادیها فاصله های مناسب و نزدیک مقرّر کردیم» (وَ قَدَّرْنا فِیهَا السَّیْرَ) .

و به آنها گفتیم:«در میان این قریه ها شبها و روزها در امنیت کامل مسافرت کنید» (سِیرُوا فِیها لَیالِیَ وَ أَیّاماً آمِنِینَ) .

آیه 19

(آیه 19)-اما این مردم ناسپاس گرفتار غرور و غفلت شدند،از مسیر حق منحرف شده و به دستورات الهی بی اعتنا گردیدند.

از جمله تقاضاهای جنون آمیز آنها این بود که از خداوند تقاضا کردند در میان سفرهای آنها فاصله افکند،«پس گفتند:پروردگارا!میان سفرهای ما دوری بیفکن»تا بینوایان نتوانند دوش به دوش اغنیا سفر کنند! (فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَیْنَ أَسْفارِنا) .

منظورشان این بود که در میان این قریه های آباد فاصله ای بیفتد و بیابانهای خشکی پیدا شود،به این جهت که اغنیا و ثروتمندان مایل نبودند افراد کم درآمد همانند آنها سفر کنند،و به هر جا می خواهند بی زاد و توشه و مرکب بروند!گویی سفر از افتخارات آنها و نشانه قدرت و ثروت بود.

به هر حال«آنها(با این عملشان)به خودشان ستم کردند» (وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ) .

آری!اگر فکر می کردند به دیگران ستم می کردند در اشتباه بودند،خنجری برداشته بودند و سینه خود را می شکافتند.

چه تعبیر جالبی!قرآن به دنبال این جمله که در باره سرنوشت دردناک آنها بیان می کند،می گوید:چنان آنها را مجازات کردیم،و زندگیشان را در هم پیچیدیم که«آنها را سرگذشت و داستان و اخباری برای دیگران قرار دادیم»! (فَجَعَلْناهُمْ أَحادِیثَ) .

آری!از آن همه زندگانی با رونق و تمدّن درخشان و گسترده چیزی جز اخباری بر سر زبانها،و یادی در خاطره ها،و سطوری بر صفحات تاریخها باقی نماند،«و آنها را سخت متلاشی و پراکنده ساختیم» (وَ مَزَّقْناهُمْ کُلَّ مُمَزَّقٍ) .

چنان سرزمین آنها ویران گشت که برای ادامه زندگی مجبور شدند هر گروهی به سویی روی آورند؛آن چنان که پراکندگی آنها به صورت«ضرب المثل»در آمد که هرگاه می خواستند بگویند فلان جمعیت سخت متلاشی شدند،می گفتند:«تفرّقوا ایادی سبا» ؛همانند قوم سبا و نعمتهای آنها پراکنده شده اند»!

و در پایان آیه می فرماید:«در این ماجرا نشانه های عبرتی است برای هر صبر کننده شکرگزار» (إِنَّ فِی ذلِکَ لَآیاتٍ لِکُلِّ صَبّارٍ شَکُورٍ) .

این به خاطر آن است که آنها به واسطه صبر و استقامتشان مرکب سرکش هوی و هوس را مهار می کنند و در برابر معاصی پر قدرتند،و به خاطر شکرگزاریشان در طریق اطاعت خدا آماده و بیدارند به همین دلیل به خوبی عبرت می گیرند.

آیه 20

(آیه 20)-هیچ کس مجبور به پیروی وسوسه های شیطان نیست! در اینجا یک نوع نتیجه گیری کلی از داستان«قوم سبا»کرده،می فرماید:«به یقین ابلیس گمان خود را در باره آنها(و هر جمعیتی که از ابلیس پیروی کنند)محقق یافت»! (وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَیْهِمْ إِبْلِیسُ ظَنَّهُ) .

«پس آنان همگی از او پیروی کردند جز گروه اندکی از مؤمنان» (فَاتَّبَعُوهُ إِلاّ فَرِیقاً مِنَ الْمُؤْمِنِینَ) .

یا به تعبیر دیگر پیش بینی ابلیس که بعد از سرپیچی از سجده برای آدم و طرد شدن از درگاه کبریایی خداوند گفت:«به عزتت سوگند که همه آنها را جز بندگان مخلصت گمراه خواهم کرد»در باره این گروه درست از آب درآمد.(نمل19/)

آیه 21

(آیه 21)-در این آیه در رابطه با وسوسه های ابلیس و کسانی که در حوزه نفوذ او قرار می گیرند،و آنها که بیرون از این حوزه اند،به دو مطلب اشاره می کند، نخست می گوید:«شیطان سلطه ای بر آنها نداشت»و کسی را به پیروی خود نمی تواند مجبور کند (وَ ما کانَ لَهُ عَلَیْهِمْ مِنْ سُلْطانٍ) .

قرآن در جای دیگر از گفتار خود شیطان نقل می کند:«من سلطه ای بر شما نداشتم جز این که شما را دعوت کردم و شما هم دعوت مرا اجابت نمودید.(ابراهیم22/).

ولی پیداست بعد از اجابت دعوت او از ناحیه افراد بی ایمان و هوی پرست او آرام نمی نشیند و پایه های سلطه خود را بر وجود آنان مستحکم می کند.

لذا در دنباله آیه می افزاید:«هدف(از آزادی ابلیس در وسوسه هایش)این بود،که مؤمنان به آخرت از افراد بی ایمان و کسانی که در شکّند شناخته شوند» (إِلاّ

لِنَعْلَمَ مَنْ یُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْها فِی شَکٍّ) .

و در پایان آیه به عنوان یک هشدار به همه بندگان می گوید:«و پروردگار تو حافظ همه چیز و نگاهبان آن است» (وَ رَبُّکَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ حَفِیظٌ) .

تا پیروان شیطان تصور نکنند چیزی از اعمال و گفتار آنها در این جهان از بین می رود یا خداوند آن را فراموش می کند.

آیه 22

(آیه 22)-بخش قابل ملاحظه ای از آیات این سوره پیرامون مبدأ و معاد و اعتقادات حق سخن می گوید،و از پیوند آنها مجموعه ای از معارف راستین حاصل می شود.

در اینجا مشرکان را به محاکمه می کشد،با ضربات کوبنده سؤالات منطقی آنها را به زانو در می آورد،و بی پایه بودن منطق پوسیده آنها را در زمینه شفاعت بتها آشکار می سازد.

می فرماید:«به آنها بگو:کسانی را که غیر از خدا(معبود خود)می پندارند بخوانید» (قُلِ ادْعُوا الَّذِینَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ) .اما بدانید آنها هرگز دعای شما را اجابت نمی کنند و گرهی از کارتان نمی گشایند.

سپس به دلیل این سخن پرداخته،می گوید:این به خاطر آن است که«این معبودهای ساختگی نه مالک ذره ای در آسمان و زمینند،و نه شرکت و نصیبی در خلقت و مالکیت آنها دارند،و نه هیچ یک از آنها یاور خداوند در آفرینش بوده اند»! (لا یَمْلِکُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ وَ ما لَهُمْ فِیهِما مِنْ شِرْکٍ وَ ما لَهُ مِنْهُمْ مِنْ ظَهِیرٍ) .

واجب الوجود یکی است،و بقیه همه ممکن الوجود و وابسته به اویند،که اگر لحظه ای نظر لطفش از آنها برداشته شود راهی دیار عدم می شوند«اگر نازی کند یک دم،فرو ریزند قالبها»!

آیه 23

(آیه23)-در اینجا فورأ این سؤال به ذهن می آید که اگر چنین است پس مسألهٔ «شفاعت» چه می شود؟

در این آیه به پاسخ این سؤال پرداخته،چنین می گوید:اگر شفیعانی در درگاه

خدا وجود دارند آن هم به اذن و فرمان اوست،زیرا:«هیچ شفاعتی نزد او جز برای کسانی که اذن داده فایده ندارد» (وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلاّ لِمَنْ أَذِنَ لَهُ) .

بنابر این،بهانه بت پرستان برای پرستش بتها که می گفتند:«اینها شفیعان ما نزد خدایند»!(یونس18/)به این وسیله قطع می شود،چرا که خدا هرگز اجازه شفاعتی به آنها نداده است.

بعد از این جمله چنین می گوید:در آن روز اضطراب و وحشتی بر دلها چیره می شود هم شفاعت کنندگان و هم شفاعت شوندگان غرق در اضطراب می شوند، و در انتظار این هستند که ببینند خداوند به چه کسانی اجازه شفاعت می دهد؟ و در باره چه کسانی؟و این حالت اضطراب و نگرانی همچنان ادامه می یابد«تا زمانی که فزع و اضطراب از دلهای آنها زایل گردد»و فرمان از ناحیه خدا صادر شود (حَتّی إِذا فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ) .

اینجاست که هر دو گروه رو به یکدیگر می کنند و از هم«می پرسند(یا مجرمان از شافعان می پرسند)پروردگار شما چه دستوری داد»؟ (قالُوا ما ذا قالَ رَبُّکُمْ) .

در پاسخ«می گویند:خداوند حق را بیان کرد» (قالُوا الْحَقَّ) .

و«حق»چیزی جز اجازه شفاعت در باره آنها که رابطه خود را بکلی از درگاه خدا قطع نکرده اند نمی باشد.

و در پایان آیه اضافه می کند:«و اوست خداوند بلند مقام و بزرگ مرتبه» (وَ هُوَ الْعَلِیُّ الْکَبِیرُ) .

در حقیقت آنها می گویند:چون خداوند علی و کبیر است هر دستوری می دهد عین واقعیت و هر واقعیتی منطبق بر دستور اوست.

آیه 24

(آیه 24)-در این آیه از طریق دیگری برای ابطال عقائد مشرکان وارد می شود و مسأله«رازقیّت»را بعد از مسأله«خالقیّت»عنوان می کند،می گوید:«بگو:

چه کسی شما را از آسمانها و زمین روزی می دهد»و برکات آن را در اختیارتان می گذارد؟! (قُلْ مَنْ یَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

بدیهی است هیچ کس از آنها نمی توانست بگوید این بتهای سنگی و چوبی باران را از آسمان نازل می کنند،گیاهان را از زمین می رویانند.

جالب این که بدون آن که در انتظار پاسخ آنها باشد بلا فاصله می فرماید:

«بگو:اللّه» (قُلِ اللّهُ) .

در پایان آیه اشاره به مطلبی می کند که خود می تواند پایه دلیلی را تشکیل دهد،دلیلی واقع بینانه و توأم با نهایت انصاف و ادب،به گونه ای که طرف از مرکب لجاج و غرور پایین آید،و به اندیشه و فکر بپردازد،می گوید:«مسلما ما یا شما بر هدایت یا ضلالت آشکاری هستیم»! (وَ إِنّا أَوْ إِیّاکُمْ لَعَلی هُدیً أَوْ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ) .

اشاره به این که عقیده ما و شما با هم تضاد روشنی دارد،بنابر این ممکن نیست هر دو حق باشد،چرا که جمع بین نقیضین و ضدین امکان ندارد.

آیه 25

(آیه 25)-این آیه باز همان استدلال را به شکل دیگری-و با همان لحن منصفانه ای که خصم را از مرکب لجاجت و غرور فرود آورد-ادامه می دهد، می گوید:«بگو:شما مسؤول گناهان ما نیستید،و ما نیز در برابر اعمال شما مسؤول نخواهیم بود» (قُلْ لا تُسْئَلُونَ عَمّا أَجْرَمْنا وَ لا نُسْئَلُ عَمّا تَعْمَلُونَ) .

عجیب این که در اینجا پیامبر صلّی اللّه علیه و اله مأمور است در مورد خودش تعبیر به«جرم» کند،و در مورد مخالفان تعبیر به کارهایی که انجام می دهند!و به این ترتیب این حقیقت را روشن سازد که هر کس باید پاسخگوی اعمال و کردار خویش باشد،چرا که نتایج اعمال هر انسانی چه زشت و چه زیبا به خود او می رسد.

آیه 26

(آیه 26)-این آیه در حقیقت بیان نتیجه دو آیه قبل است،زیرا هنگامی که به آنها اخطار کرد که یکی از ما دو گروه بر حق و دیگری بر باطلیم،و نیز اخطار کرد که هر کدام از ما مسؤول اعمال خویشتن هستیم،به بیان این حقیقت می پردازد که چگونه به وضع همگی رسیدگی می شود.

می فرماید:«به آنها بگو:پروردگار ما همه ما را در روز رستاخیز جمع می کند، سپس در میان ما به حق داوری می کند»و ما را از یکدیگر جدا می سازد،تا هدایت شدگان از گمراهان بازشناخته شوند،و هر کدام به نتیجه اعمالشان برسند

(قُلْ یَجْمَعُ بَیْنَنا رَبُّنا ثُمَّ یَفْتَحُ بَیْنَنا بِالْحَقِّ) .

اگر می بینید امروز همه با هم آمیخته اند و هر کسی ادعا می کند من بر حقم و اهل نجاتم،این وضع برای همیشه ادامه پیدا نخواهد کرد،و روز جدایی صفوف سر انجام فراخواهد رسید،چرا که«ربوبیت»پروردگار چنین اقتضا می کند که«سره» از«ناسره»و«خالص»از«ناخالص»و«حق»از«باطل»سر انجام جدا شوند،و هر کدام در بستر خویش قرار گیرند.

اکنون بیندیشید در آن روز چه خواهید کرد؟و در کدامین صف قرار خواهید گرفت؟و آیا پاسخی برای سؤالات پروردگار در آن روز آماده کرده اید؟ در پایان آیه برای این که روشن سازد این کار قطعا شدنی است می افزاید:

«اوست داور و جدا کننده آگاه» (وَ هُوَ الْفَتّاحُ الْعَلِیمُ) .

این دو نام که از اسماء الحسنی الهی است،یکی اشاره به قدرت او بر مسأله جداسازی صفوف می کند،و دیگری به علم بی پایان او،چرا که جدا ساختن صفوف حق و باطل از یکدیگر بدون این دو ممکن نیست.

آیه 27

(آیه 27)-در این آیه که پنجمین فرمان به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله می باشد بار دیگر به مسأله توحید که سخن را از آن آغاز کرده بود باز می گردد و با این مسأله بحث را خاتمه می دهد.

می فرماید:«بگو:کسانی را که به عنوان شریک به خداوند ملحق ساخته اید به من ارائه دهید» (قُلْ أَرُونِیَ الَّذِینَ أَلْحَقْتُمْ بِهِ شُرَکاءَ) .

لذا به دنبال این جمله با یک کلمه خط بطلان بر همه این اوهام کشیده می گوید:«نه هرگز چنین نیست»! (کَلاّ) .

اینها هرگز ارزش معبود بودن را ندارند،و در این پندارهای شما چیزی از واقعیت نیست،بس است بیدار شوید.

و سر انجام برای تأکید و تحکیم این سخن می گوید:«بلکه تنها اوست خداوند عزیز و حکیم» (بَلْ هُوَ اللّهُ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

عزت و شکست ناپذیریش ایجاب می کند که در حریم ربوبیتش کسی راه

نیابد،و حکمتش اقتضا می کند که این قدرت را به جا صرف کند.

آیه 28

(آیه 28)-تو مبعوث برای همه جهانیان هستی!این آیه سخن از نبوت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله می گوید،و آیات بعد از آن پیرامون معاد بحث می کند.

نخست به وسعت دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و عمومیت نبوت او به همه انسانها اشاره کرده،می گوید:«و ما تو را نفرستادیم مگر برای همه مردم جهان در حالی که همگان را به پاداشهای بزرگ الهی بشارت می دهی،و از عذاب الهی انذار می کنی، ولی بیشتر مردم از این معنی بی خبرند» (وَ ما أَرْسَلْناکَ إِلاّ کَافَّةً لِلنّاسِ بَشِیراً وَ نَذِیراً وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لا یَعْلَمُونَ) .

آیه 29

(آیه 29)-از آنجا که در آیات قبل به این معنی اشاره شده بود که خداوند همه مردم را در روز رستاخیز جمع کرده و میان آنها داوری می کند،در این آیه سؤالی از ناحیه منکران معاد به این صورت نقل می کند:«آنها می گویند:اگر راست می گویید این وعده رستاخیز در چه زمانی است»؟! (وَ یَقُولُونَ مَتی هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ) .

آیه 30

(آیه 30)-ولی قرآن همواره از پاسخ صریح به این مطلب و تعیین زمان وقوع رستاخیز خودداری می کند و تأکید می کند این از اموری است که علم آن مخصوص خداست،و احدی جز او از آن آگاه نیست.

این آیه همین معنی را با عبارت دیگری بازگو کرده،می فرماید:«بگو:وعده شما روزی خواهد بود که نه ساعتی از آن تأخیر خواهید کرد،و نه ساعتی بر آن پیشی خواهید گرفت» (قُلْ لَکُمْ مِیعادُ یَوْمٍ لا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ ساعَةً وَ لا تَسْتَقْدِمُونَ) .

این مخفی ماندن تاریخ قیام قیامت-حتی بر شخص پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله- به خاطر آن است که خداوند می خواهد مردم یک نوع آزادی عمل توأم با حالت آماده باش دائمی داشته باشند،چرا که اگر تاریخ قیامت تعیین می شد هرگاه زمانش دور بود همه در غفلت و غرور و بی خبری فرو می رفتند،و هرگاه زمانش نزدیک بود ممکن بود آزادی عمل را از دست بدهند و اعمالشان جنبه اضطراری پیدا کند،و در هر دو صورت هدفهای تربیتی انسان عقیم می ماند.

آیه 31

(آیه 31)-به تناسب بحثی که در آیات گذشته پیرامون موضعگیری مشرکان در برابر مسأله معاد بود در اینجا بعضی از صحنه های دردناک معاد را برای آنها مجسم می سازد تا به سر انجام کار خویش واقف گردند.

نخست می گوید:«کافران گفتند:ما هرگز به این قرآن و کتابهای آسمانی دیگری که قبل از آن بوده ایمان نخواهیم آورد» (وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَنْ نُؤْمِنَ بِهذَا الْقُرْآنِ وَ لا بِالَّذِی بَیْنَ یَدَیْهِ) .

انکار ایمان نسبت به کتب انبیای پیشین شاید به این منظور بوده که قرآن روی این مطلب تکیه می کند که نشانه های پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله در تورات و انجیل به وضوح آمده است،آنها برای نفی نبوّت پیامبر اسلام کتب آسمانی دیگر را نیز نفی می کنند.

سپس به وضع آنها در قیامت پرداخته روی سخن را به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله کرده، می گوید:«اگر ببینی هنگامی که این ستمگران در پیشگاه پروردگارشان(برای حساب و دادرسی)نگه داشته شده اند در حالی که هر کدام گناه خود را به گردن دیگری می اندازد»از وضع آنها تعجّب می کنی (وَ لَوْ تَری إِذِ الظّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ عِنْدَ رَبِّهِمْ یَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلی بَعْضٍ الْقَوْلَ) .

در این حال«مستضعفان به مستکبران می گویند:اگر شما نبودید ما مؤمن بودیم» (یَقُولُ الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا لَوْ لا أَنْتُمْ لَکُنّا مُؤْمِنِینَ) .

آنها می خواهند به این وسیله تمام گناهان خویش را بر گردن این«مستکبران» بی رحم بیندازند،هر چند در دنیا حاضر نبودند چنین برخورد قاطعی با آنها داشته باشند.

آیه 32

(آیه 32)-ولی مستکبران خاموش نمی مانند و«در پاسخ به مستضعفین می گویند:آیا ما شما را از طریق هدایت باز داشتیم بعد از آن که هدایت به سراغ شما آمد»و به قدر کافی اتمام حجت شد و پیامبران گفتنی ها را گفتند (قالَ الَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا لِلَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا أَ نَحْنُ صَدَدْناکُمْ عَنِ الْهُدی بَعْدَ إِذْ جاءَکُمْ) .

نه ما مسؤول نیستیم،«بلکه خود شما گنهکار بودید» (بَلْ کُنْتُمْ مُجْرِمِینَ) .

که با داشتن آزادی اراده تسلیم سخنان بی اساس ما شدید،به کفر و الحاد روی

آوردید و سخنان منطقی انبیا را به دست فراموشی سپردید.

آیه 33

(آیه 33)-«و مستضعفان به مستکبران می گویند:وسوسه های فریبکارانه شما در شب و روز(مایه گمراهی ما شد)هنگامی که به ما دستور می دادید که به خداوند کافر شویم و همتایانی برای او قرار دهیم»! (وَ قالَ الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِینَ اسْتَکْبَرُوا بَلْ مَکْرُ اللَّیْلِ وَ النَّهارِ إِذْ تَأْمُرُونَنا أَنْ نَکْفُرَ بِاللّهِ وَ نَجْعَلَ لَهُ أَنْداداً) .

درست است که ما در پذیرش آزاد بودیم و مقصر و گنهکار،ولی شما هم به عنوان عامل فساد مسؤولید و گنهکار،بلکه سنگ اول به دست ناپاک شما گذاشته شد،بخصوص این که همواره از موضع قدرت با ما سخن می گفتید.

لذا هر دو گروه از کرده خود پشیمان می شوند،مستکبران از گمراه ساختن دیگران و مستضعفان از پذیرش بی قید و شرط این وسوسه های شوم،«اما هنگامی که عذاب الهی را می بینند ندامت خود را کتمان می کنند(مبادا بیشتر رسوا شوند) و ما غل و زنجیر بر گردن کافران می نهیم» (وَ أَسَرُّوا النَّدامَةَ لَمّا رَأَوُا الْعَذابَ وَ جَعَلْنَا الْأَغْلالَ فِی أَعْناقِ الَّذِینَ کَفَرُوا) .

آری!آنها هر وقت در دنیا به اشتباه خود پی می بردند و نادم می شدند شجاعت اظهار ندامت را نداشتند،و همین خصیصه اخلاقی خود را در قیامت نیز به کار می گیرند اما چه سود؟ به هر حال اینها نتیجه اعمال خودشان است که از پیش فراهم ساخته اند«آیا آنها جزایی جز اعمالی که انجام می دادند دارند»؟! (هَلْ یُجْزَوْنَ إِلاّ ما کانُوا یَعْمَلُونَ) .

آری!این اعمال و کردار کفار و مجرمین است که به صورت زنجیرهای اسارت بر گردن و دست و پای آنها گذارده می شود.

آیه 34

(آیه34)-از آنجا که در آیات گذشته سخن از اغواگری مستکبران بود در اینجا گوشه ای از این اغواگری را منعکس می سازد،می گوید:«وما هرگز در هیچ شهر و دیاری پیامبر انذار کننده ای نفرستادیم مگر این که مترفین( همان منتعمان مغرور و مست نعمت)می گفتند: ما به آن چه شما فرستاده شده اید کافریم!

و آنچه را نامش پیام الهی می نهید قبول نداریم (وَ ما أَرْسَلْنا فِی قَرْیَةٍ مِنْ نَذِیرٍ إِلاّ قالَ مُتْرَفُوها إِنّا بِما أُرْسِلْتُمْ بِهِ کافِرُونَ) .

نه تنها در برابر انبیا که در برابر هر قدم اصلاحی از ناحیه هر دانشمند مصلح و عالم مجاهدی برداشته شود این گروه سر به مخالفت بر می دارند.

آیه 35

(آیه 35)-مال و فرزند دلیل قرب به خدا نیست!این آیه به منطق پوشالی آنها که در هر زمانی برای اثبات برتری خود به آن متوسل می شدند و به اغفال عوام می پرداختند اشاره کرده،می گوید:«و آنها گفتند:ما از همه ثروتمندتر و پر اولادتریم» (وَ قالُوا نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوالاً وَ أَوْلاداً) .

خداوند به ما محبت دارد هم اموال فراوان در اختیار ما نهاده،و هم نیروی انسانی بسیار،و این دلیل بر لطف او در حق ما و نشانه مقام و موقعیت ما در نزد اوست«و ما(نور چشمی ها)هرگز مجازات نخواهیم شد»! (وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ) .

اگر ما مطرود درگاه او بودیم این همه نعمت چرا به ما می داد؟خلاصه آبادی دنیای ما دلیل روشنی بر آبادی آخرت ماست!

آیه 36

(آیه 36)-این آیه این منطق پوشالی و عوام فریبانه را به عالیترین وجهی پاسخ می دهد و درهم می کوبد،روی سخن را به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله کرده،می فرماید:«به آنها بگو:پروردگار من روزی را برای هر کس بخواهد گسترش می دهد،و(برای هر کس بخواهد)سخت می گیرد» (قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ وَ یَقْدِرُ) .

و اینها همه طبق مصالحی است که برای آزمون خلق و نظام زندگی انسان لازم می داند و ربطی به قدر و مقام در درگاه خدا ندارد.

بنابر این هرگز نباید وسعت روزی را دلیل بر سعادت،و تنگی روزی را دلیل بر شقاوت شمرد«اما اکثر مردم از این واقعیت بی خبرند» (وَ لکِنَّ أَکْثَرَ النّاسِ لا یَعْلَمُونَ) .البته اکثریت ناآگاه و بی خبر چنین هستند.

آیه 37

(آیه 37)-سپس با صراحت بیشتری همین معنی را تعقیب کرده،می گوید:

«هرگز چنان نیست که اموال و اولادتان شما را نزد ما مقرّب سازد» (وَ ما أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ بِالَّتِی تُقَرِّبُکُمْ عِنْدَنا زُلْفی) .

این سخن بدان معنی نیست که انسان دست از تلاش و کوشش لازم برای زندگی بردارد،بلکه هدف این است که داشتن امکانات اقتصادی و نیروی انسانی فراوان هرگز معیار ارزش معنوی انسانها در پیشگاه خدا نمی شود.

سپس به معیار اصلی ارزشهای انسانها و آنچه مایه تقرب به درگاه خدا می شود پرداخته و به صورت یک استثنا می گوید:«مگر کسانی که ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند که برای آنها در برابر اعمالشان پاداش مضاعف است، و در غرفه های بهشتی در نهایت امنیت به سر می برند» (إِلاّ مَنْ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً فَأُولئِکَ لَهُمْ جَزاءُ الضِّعْفِ بِما عَمِلُوا وَ هُمْ فِی الْغُرُفاتِ آمِنُونَ) .

بنابر این تمام معیارها به این دو امر باز می گردد«ایمان»و عمل«صالح».

اینجاست که قرآن با صراحت بی نظیرش قلم بطلان بر تمام پندارهای انحرافی و خرافی در زمینه عوامل قرب به پروردگار کشیده.

آیه 38

(آیه 38)-در این آیه گروه مقابل آنها را توصیف کرده،می گوید:«اما آنها که برای انکار و ابطال آیات ما تلاش و کوشش می کنند(نه خود ایمان دارند و نه اجازه می دهند دیگران در راه حق گام نهند)در حالی که چنین می پندارند که می توانند از چنگال قدرت ما فرار کنند،آنها در عذاب دردناک روز قیامت احضار می شوند» (وَ الَّذِینَ یَسْعَوْنَ فِی آیاتِنا مُعاجِزِینَ أُولئِکَ فِی الْعَذابِ مُحْضَرُونَ) .

آنها همان کسانی هستند که با استفاده از اموال و اولاد و نفرات خود به تکذیب انبیا پرداخته و به وسوسه خلق خدا مشغول شدند.

آیه 39

(آیه 39)-بیزاری معبودان از عابدان:بار دیگر در اینجا به پاسخ گفتار آنها که اموال و اولاد خود را دلیل بر قرب خویش در درگاه خداوند می پنداشتند باز می گردد،و به عنوان تأکید می گوید:«بگو:پروردگار من روزی را برای هر کس از بندگانش بخواهد گسترده یا محدود می کند» (قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ یَقْدِرُ لَهُ) .

سپس می افزاید:«آنچه را در راه خدا انفاق کنید خداوند جای آن را پر می کند و او بهترین روزی دهندگان است» (وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَیْءٍ فَهُوَ یُخْلِفُهُ

وَ هُوَ

خَیْرُ الرّازِقِینَ) .

در روایتی از پیغمبر صلّی اللّه علیه و اله می خوانیم:«کسی که یقین به عوض و جانشین داشته باشد در انفاق کردن سخاوتمند خواهد بود».

اما مسأله مهم این است که انفاق از اموال حلال و مشروع باشد که خدا غیر آن را قبول نمی کند و برکت نمی دهد.

گر چه محتوای این آیه تأکید بر مطلب گذشته است ولی از دو جهت تازگی دارد:

نخست این که آیه 37 که مفهومش همین مفهوم بود بیشتر ناظر به اموال و اولاد کفار بود در حالی که این آیه ناظر به مؤمنان است.

دیگر این که آیه قبل وسعت و تنگی معیشت را در باره دو گروه مختلف بیان می کرد در حالی که این آیه ممکن است اشاره به دو حالت مختلف از یک انسان باشد که گاه روزیش گسترده و گاه تنگ و محدود است.

آیه 40

(آیه 40)-و از آنجا که این گروه از ثروتمندان ظالم و طاغی در زمره مشرکان بودند و ادعا می کردند که ما فرشتگان را می پرستیم و آنها شفیعان ما در قیامت هستند،قرآن به پاسخ این ادعای بی اساس نیز پرداخته چنین می گوید:«و به خاطر بیاور روزی را که خداوند همه آنها(چه عبادت کنندگان و چه عبادت شوندگان)را محشور می کند،سپس فرشتگان را مخاطب ساخته می گوید:آیا اینها شما را عبادت می کردند»؟! (وَ یَوْمَ یَحْشُرُهُمْ جَمِیعاً ثُمَّ یَقُولُ لِلْمَلائِکَةِ أَ هؤُلاءِ إِیّاکُمْ کانُوا یَعْبُدُونَ) .

هدف از سؤال فوق این است که از بیان فرشتگان حقایق گفته شود،تا این گروه عبادت کننده سر افکنده و شرمنده شوند،و بدانند آنها از عمل اینها کاملا بیزارند.

آیه 41

(آیه 41)-اکنون ببینیم«فرشتگان»در پاسخ سؤال پروردگار چه می گویند؟ آنها جامعترین و مؤدبانه ترین پاسخ را انتخاب کرده چنین«عرض می کنند:منزهی تو ای پروردگار!»از این نسبتهای ناروا که به ساحت مقدست داده اند (قالُوا سُبْحانَکَ) .

ما به هیچ وجه با این گروه ارتباط نداشته ایم«تنها تو ولیّ ما هستی نه آنها»

(أَنْتَ وَلِیُّنا مِنْ دُونِهِمْ) .

آنها ما را پرستش نمی کردند«بلکه جن را می پرستیدند و اکثرشان به جنیان ایمان داشتند» (بَلْ کانُوا یَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَکْثَرُهُمْ بِهِمْ مُؤْمِنُونَ) .

منظور از«جن»شیطان و سایر موجودات خبیثی است که بت پرستان را به این عمل تشویق می کردند،بنابر این مراد از عبادت جن همان اطاعت و پیروی از فرمان و پذیرش وسوسه های آنهاست.

آیه 42

(آیه 42)-به این ترتیب امید مشرکان در آن روز به نومیدی کامل تبدیل می شود و به وضوح این حقیقت برای آنها روشن می گردد که معبودان آنها کوچکترین گرهی از کارشان نخواهند گشود،بلکه از آنان متنفر و بیزارند.

لذا در این آیه به عنوان یک نتیجه گیری پر معنی می گوید:«پس امروز هیچ یک از شما نسبت به دیگری مالک سود و زیانی نیست» (فَالْیَوْمَ لا یَمْلِکُ بَعْضُکُمْ لِبَعْضٍ نَفْعاً وَ لا ضَرًّا) .

بنابر این نه فرشتگان که ظاهرا معبود آنها بودند می توانند شفاعتی کنند،و نه آنها نسبت به یکدیگر می توانند کمکی انجام دهند.

اینجاست که«به این ظالمان می گوییم:بچشید عذاب آتشی را که آن را تکذیب می کردید» (وَ نَقُولُ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذابَ النّارِ الَّتِی کُنْتُمْ بِها تُکَذِّبُونَ) .

آیه 43

(آیه 43)-با کدام منطق آیات ما را انکار می کنند؟ آیات گذشته از وضع مشرکان و افراد بی ایمان در قیامت سخن می گفت،در اینجا بار دیگر به وضع آنها در این دنیا پرداخته عکس العمل آنان را در برابر شنیدن قرآن بازگو می کند،تا روشن شود آن سرنوشت شوم در قیامت معلول این موضعگیری غلط در مقابل آیات الهی در دنیاست.

نخست می گوید:«هنگامی که آیات روشنگر ما بر آنها خوانده می شود می گویند:این مرد فقط می خواهد شما را از آنچه نیاکانتان پرستش می کردند باز دارد» (وَ إِذا تُتْلی عَلَیْهِمْ آیاتُنا بَیِّناتٍ قالُوا ما هذا إِلاّ رَجُلٌ یُرِیدُ أَنْ یَصُدَّکُمْ عَمّا کانَ یَعْبُدُ آباؤُکُمْ) .

این نخستین عکس العمل آنها در برابر این«آیات بینات»است که به منظور تحریک حس عصبیت در این قوم متعصب مطرح می کردند.

سپس دومین گفتاری را که برای ابطال دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله مطرح می ساختند بیان می کند،می فرماید:«و آنها می گویند:این(قرآن)جز دروغ بزرگی که به خدا بسته شده چیز دیگری نیست»! (قالُوا ما هذا إِلاّ إِفْکٌ مُفْتَریً) .

و بالأخره سومین اتهامی را که به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله بستند تهمت«سحر»بود،چنانکه در پایان آیه می خوانیم:«کسانی که کافر شدند هنگامی که حق به سراغشان آمد گفتند:این چیزی جز سحر آشکار نیست»! (وَ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمّا جاءَهُمْ إِنْ هذا إِلاّ سِحْرٌ مُبِینٌ) .

آیه 44

(آیه 44)-قرآن در این آیه بر تمام ادعاهای آنها خط بطلان می کشد،هر چند ناگفته بطلانش روشن است،تمام ادعاهای واهی آنها را با یک جمله پاسخ می دهد، می گوید:«ما قبلا چیزی از کتابهای آسمانی را به آنها نداده ایم که آن را بخوانند (و بر اساس آن به انکار دعوت تو بپردازند)و قبل از تو هیچ پیامبری برای آنها نیز نفرستادیم» (وَ ما آتَیْناهُمْ مِنْ کُتُبٍ یَدْرُسُونَها وَ ما أَرْسَلْنا إِلَیْهِمْ قَبْلَکَ مِنْ نَذِیرٍ) .

اشاره به این که این ادعاها از کسی قابل طرح است که قبلا پیامبری به سراغ او آمده و کتاب آسمانی برای او آورده و محتوای دعوت تازه را با آن مخالف می بیند و به تکذیب بر می خیزد.

اما کسی که تنها به اتکا فکر خود-بدون هیچ گونه وحی آسمانی-و با نداشتن بهره ای از علم،خرافاتی به هم بافته حق ندارد چنین قضاوت کند.

آیه 45

(آیه 45)-در این آیه این گروه سرکش را با بیانی مؤثر و گویا مورد تهدید قرار داده،چنین می گوید:«کسانی که قبل از اینها بودند نیز آیات الهی را تکذیب کردند» (وَ کَذَّبَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ) .

«در حالی که اینها(از نظر قوت و قدرت حتی)به یک دهم آنچه به اقوام پیشین دادیم نمی رسند» (وَ ما بَلَغُوا مِعْشارَ ما آتَیْناهُمْ) .

اما ببینید سرنوشت آنها به کجا رسید؟آری«آنها رسولان مرا تکذیب کردند،

پس بنگرید مجازات من نسبت به آنها چگونه بود»؟! (فَکَذَّبُوا رُسُلِی فَکَیْفَ کانَ نَکِیرِ) .

شهرهای ویران شده آنها در زیر ضربات کوبنده مجازات الهی در نزدیکی شما و در مسیرتان به سوی شام قرار دارد،آنها را آیینه عبرت بگیرید،که نه سنّت الهی تغییر پذیر است و نه شما از آنها برترید!

آیه 46

(آیه 46)-انقلاب فکری ریشه هر انقلاب اصیل:در این آیه و آیات آینده که بحثهای اواخر این سوره را تشکیل می دهد بار دیگر به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله دستور می دهد که آنها را با دلائل مختلف به سوی حق دعوت کند،و از گمراهی باز دارد.

نخست به خمیر مایه همه تحولات و دگرگونیهای اجتماعی و اخلاقی و سیاسی و اقتصادی و فرهنگی اشاره کرده،و در جمله هایی بسیار کوتاه و پرمحتوا می گوید:«به آنها بگو:من تنها شما را به یک چیز اندرز می دهم،و آن این که برای خدا قیام کنید؛دو نفر،دو نفر،با یک نفر،یک نفر،سپس اندیشه کنید» (قُلْ إِنَّما أَعِظُکُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلّهِ مَثْنی وَ فُرادی ثُمَّ تَتَفَکَّرُوا) .

یعنی در همه چیز،در زندگی معنوی،در زندگی مادی،در مسائل مهم،در مسائل کوچک،و خلاصه در هر کار باید نخست اندیشه کرد،ولی از همه مهمتر، اندیشه برای پیدا کردن پاسخ این چهار سؤال است:

از کجا آمده ام؟آمدنم بهر چه بود؟به کجا می روم؟و اکنون در کجا هستم؟ «این دوست و همنشین شما(محمّد)هیچ گونه انحراف فکری و جنون ندارد» (ما بِصاحِبِکُمْ مِنْ جِنَّةٍ) .

بلکه«او فقط بیم دهنده شماست در برابر عذاب شدید الهی» (إِنْ هُوَ إِلاّ نَذِیرٌ لَکُمْ بَیْنَ یَدَیْ عَذابٍ شَدِیدٍ) .

آیه فوق عصاره دین و خمیر مایه تکامل و پیشرفت انسان را همین اندیشه و تفکر می داند.

آیه 47

(آیه47)-در آیهٔ قبل سخن از دعوت به تفکر، و نفی هرگونه عدم تعادل روحی از پیامبر صلی الله علیه و آلهی و سلّم بود در این آیه سخن از عدم مطالبهٔ اجر و مزد در برابر

رسالت است.

می گوید:«بگو:هر اجر و پاداشی از شما خواستم برای شماست» (قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ) .

«اجر و پاداش من تنها بر خداوند است» (إِنْ أَجْرِیَ إِلاّ عَلَی اللّهِ) .

من شما را دعوت به تفکر کردم،اکنون بیندیشید،چه چیز سبب شده که من شما را از عذاب شدید الهی انذار کنم؟چه سود مادّی از این کار عائد من می شود؟ من اصولا از شما اجر و پاداشی نخواسته ام،و اگر می بینید من در بعضی از سخنانم که از سوی پروردگار آورده ام به شما گفته ام:«من از شما پاداشی نمی طلبم جز دوستی خویشاوندانم»(شوری23/).این نیز سودش به خود شما بازگشت می کند چرا که مودّت ذی القربی بازگشت به مسأله«امامت و ولایت»و«تداوم خط نبوّت» است که آن نیز برای ادامه هدایت شما ضروری است.

و در پایان آیه می فرماید:«و او بر هر چیز شاهد و گواه است» (وَ هُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ) .

اگر من پاداشم را از او می خواهم به خاطر آن است که او از همه اعمال و نیات من آگاه است.

آیه 48

(آیه 48)-با توجه به آنچه پیرامون حقانیت دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله گفته شد،در این آیه می گوید:قرآن واقعیتی است انکار ناپذیر که از ناحیه خدا بر قلب پیامبر القا شده است«بگو:پروردگار من حق را می افکند که او علاّم الغیوب است و از تمام اسرار نهان آگاه است» (قُلْ إِنَّ رَبِّی یَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلاّمُ الْغُیُوبِ) .

منظور افکندن«حق»یعنی کتب آسمانی و وحی الهی بر قلوب انبیا و فرستادگان پروردگار است.و این بی شباهت به حدیث معروف(العلم نور یقذفه اللّه فی قلب من یشاء)؛علم نوری است که خداوند به دلهای کسانی که بخواهد و شایسته ببیند می افکند»نیست.

آیه 49

(آیه 49)-سپس برای تأکید بیشتر می افزاید:«بگو:حق آمد و باطل(کاری از آن ساخته نیست و)نمی تواند آغازگر چیزی باشد و نه تجدید کننده آن» (قُلْ جاءَ

الْحَقُّ وَ ما یُبْدِئُ الْباطِلُ وَ ما یُعِیدُ) .

و به این ترتیب در برابر حق هیچ گونه نقشی نخواهد داشت،نه یک نقش جدید و آغازگر و نه یک نقش تکراری چرا که نقشه هایش نقش بر آب است و درست به همین دلیل نمی تواند نور حق را بپوشاند و اثر آن را از خاطره ها بزداید.

آیه 50

(آیه 50)-سپس برای این که روشن سازد که آنچه می گوید از سوی خداست،و هر هدایتی از ناحیه اوست،و در وحی الهی هرگز خطایی رخ نمی دهد، می افزاید:«بگو:اگر من گمراه شوم از ناحیه خویشتن گمراه می شوم،و اگر هدایت یابم به وسیله آنچه پروردگارم به من وحی می کند هدایت می یابم» (قُلْ إِنْ ضَلَلْتُ فَإِنَّما أَضِلُّ عَلی نَفْسِی وَ إِنِ اهْتَدَیْتُ فَبِما یُوحِی إِلَیَّ رَبِّی) .

یعنی من نیز اگر به حال خود بمانم گمراه می شوم،چرا که پیدا کردن راه حق از میان انبوه باطلها جز به مدد پروردگار ممکن نیست،و نور هدایتی که هیچ گمراهی در آن راه ندارد نور وحی اوست.

به هر حال جایی که پیامبر با تمام علم و آگاهیش بدون هدایت الهی به جایی نرسد تکلیف دیگران روشن است.

و در پایان آیه می افزاید:«او شنوا و نزدیک است» (إِنَّهُ سَمِیعٌ قَرِیبٌ) .

مبادا فکر کنید سخنان ما و شما را نمی شنود!

آیه 51

(آیه 51)-آنها راه فرار ندارند:در اینجا با توجه به بحثهایی که پیرامون مشرکان لجوج در آیات پیشین گذشت،روی سخن را بار دیگر به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله کرده، حال این گروه را به هنگام گرفتاری در چنگال عذاب الهی مجسّم می سازد که چگونه آنها پس از گرفتاری به فکر ایمان می افتند اما ایمانشان سودی نخواهد داشت.

می فرماید:«اگر ببینی هنگامی که فریادشان بلند می شود اما نمی توانند فرار کنند،و از چنگال عذاب الهی بگریزند،و آنها را از مکان نزدیکی می گیرند»و گرفتار می سازند از بیچارگی آنها تعجب خواهی کرد (وَ لَوْ تَری إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَکانٍ قَرِیبٍ) .

این فریاد و فزع و بیتابی مربوط به دنیا و عذاب استیصال،و یا لحظه جان دادن است،چرا که در آخرین آیه همین سوره می گوید:«میان آنها و آنچه مورد علاقه آنها بود جدایی افکنده می شود،همان گونه که قبل از آن در باره گروههای دیگری از کفار این عمل انجام گرفت».

منظور از جمله «أُخِذُوا مِنْ مَکانٍ قَرِیبٍ» این است که این افراد بی ایمان و ستمگر نه تنها نمی توانند از حوزه قدرت خدا فرار کنند بلکه خدا آنها را از جایی گرفتار می کند که بسیار به آنها نزدیک است!

آیه 52

(آیه 52)-در این آیه حال آنها را به هنگام گرفتار شدن در چنگال مجازات الهی بیان کرده،می فرماید:«آنها می گویند:ما به آن(قرآن و آورنده اش و مبدأ و معاد)ایمان آوردیم» (وَ قالُوا آمَنّا بِهِ) .

«ولی چگونه آنها می توانند از آن فاصله دور دسترسی به آن پیدا کنند»؟! (وَ أَنّی لَهُمُ التَّناوُشُ مِنْ مَکانٍ بَعِیدٍ) .

آری!با فرارسیدن مرگ و عذاب استیصال درهای بازگشت بکلی بسته می شود،و میان انسان و جبران خلاف کاریهای گذشته گویی سدّ محکمی ایجاد می گردد،به همین دلیل اظهار ایمان در آن هنگام گویی از نقطه دور دستی انجام می گیرد.

اصولا چنین ایمانی که جنبه اضطراری دارد،ارزشی ندارد.

آیه 53

(آیه 53)-آنها چگونه می توانند در این لحظه ای که همه چیز پایان گرفته در مقام جبران خطاهای خویش برآیند و ایمان بیاورند«در حالی که پیش از آن(در همان حالتی که در نهایت اختیار و آزادی اراده بودند)به آن کافر شدند»؟! (وَ قَدْ کَفَرُوا بِهِ مِنْ قَبْلُ) .

نه تنها کافر شدند بلکه انواع اتهامات را به پیامبر اسلام و تعلیمات او بستند و«در باره جهان غیب(عالم ماوراء طبیعت،و قیامت و نبوت پیامبر)داوریهای نادرستی می کردند و از نقطه دوردستی نسبتهایی به آن می دادند» (وَ یَقْذِفُونَ بِالْغَیْبِ مِنْ مَکانٍ بَعِیدٍ) .

آیه 54

(آیه 54)-سپس می افزاید:«سر انجام میان آنها و آنچه مورد علاقه آنان بود (بوسیله مرگ)جدایی افکنده می شود،همان گونه که با گروههای مشابه آنها از قبل چنین عمل شد» (وَ حِیلَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ ما یَشْتَهُونَ کَما فُعِلَ بِأَشْیاعِهِمْ مِنْ قَبْلُ) .

در یک لحظه دردناک تمام اموال و ثروتها،تمام کاخها و مقامها،و تمام آرزوهای خود را می بینند که از آنها جدا می شود،آنهایی که سخت به یک درهم و دینار چسبیده بودند و دل از کمترین امکانات مادی بر نمی کندند چه حالی خواهند داشت در آن لحظه که باید با همه آن یکباره وداع گویند،و چشم بپوشند، و به سوی آینده ای تاریک و وحشتناک گام بردارند؟ بالأخره در آخرین جمله می گوید:علت همه این مسائل آن است که«آنها پیوسته در حال شک و تردید به سر می بردند»و طبعا چنین سرنوشتی در انتظار آنها بود (إِنَّهُمْ کانُوا فِی شَکٍّ مُرِیبٍ) .

«پایان سوره سبأ»

سوره فاطر[35]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و 45 آیه است

محتوای سوره:

این سوره-به خاطر سر آغاز آن که با عنوان«فاطر» و«ملائکه»شروع می شود-گاه سوره«فاطر»و گاه سوره«ملائکه»نامیده شده و آیات آن را در پنج بخش می توان خلاصه کرد.

1-بخش مهمی پیرامون نشانه های عظمت خداوند در عالم هستی و دلائل توحید سخن می گوید.

2-بخش دیگری از آن از ربوبیت پروردگار و خالقیت و رازقیت او و آفرینش انسان از خاک و مراحل تکامل او بحث می کند.

3-بخش دیگر پیرامون معاد و نتایج اعمال در آخرت،و رحمت گسترده الهی در این جهان،و سنّت تخلف ناپذیر او در باره مستکبران است.

4-قسمتی به مسأله رهبری انبیا و مبارزه پی گیر و مستمرشان با دشمنان لجوج و سرسخت و دلداری پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله در این زمینه می باشد.

5-سر انجام بخشی از آن بیان مواعظ و اندرزهای الهی در زمینه های مختلف است.

بعضی از مفسران تمام این سوره را در یک حلقه خلاصه کرده اند و آن مسأله قاهریت خداوند در تمام زمینه هاست.

فضیلت تلاوت سوره:

علاوه بر روایتی که در آغاز سوره سبأ خواندیم در حدیثی از پیامبر صلّی اللّه علیه و اله آمده است:«هر کس سوره فاطر را بخواند در روز قیامت سه در از درهای بهشت،او را به سوی خود دعوت می کند که از هر کدام می خواهی وارد شو»! با توجه به این که می دانیم درهای بهشت همان عقائد و اعمال صالحی است که سبب وصول به بهشت می شود،ممکن است این روایت اشاره به ابواب سه گانه اعتقاد به توحید،معاد و رسالت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله باشد.

چنانکه قبلا هم گفته ایم قرآن برنامه عمل است،و تلاوت آن سر آغازی است برای تفکر و ایمان،و آن نیز وسیله ای است برای عمل به محتوای آن و این همه پاداشهای عظیم نیز از همین جا و با همین شرائط تحقق می یابد-دقت کنید.

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-گشاینده درهای بسته اوست!آغاز این سوره با حمد پروردگار شروع می شود،حمد و ستایش او به خاطر آفرینش جهان پهناور هستی.

می فرماید:«حمد مخصوص خداوندی است که خالق آسمانها و زمین است»و همه نعمتها و مواهب هستی از وجود ذی جود او سر چشمه می گیرد (الْحَمْدُ لِلّهِ فاطِرِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

«فاطر»از ماده«فطور»به معنی شکافتن است،و از آنجا که آفرینش موجودات همانند شکافته شدن ظلمت عدم،و بیرون آمدن نور هستی است،این تعبیر در مورد خلقت و آفرینش به کار می رود.

و از آنجا که تدبیر این عالم از سوی پروردگار-به حکم این که عالم،عالم اسباب است-بر عهده فرشتگان گذارده شده،بلا فاصله از آفرینش آنها و قدرتهای عظیمی که پروردگار در اختیارشان گذارده سخن می گوید.

خداوندی که«فرشتگان را رسولانی قرار داد که دارای بالهای دو گانه و سه گانه و چهار گانه اند» (جاعِلِ الْمَلائِکَةِ رُسُلاً أُولِی أَجْنِحَةٍ مَثْنی وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ) .

رسالت در اینجا در معنی وسیع و گسترده ای به کار رفته که هم«رسالت

تشریعی»یعنی همان پیام آوردن از سوی خدا برای انبیا را شامل می شود و هم «رسالت تکوینی»را یعنی به عهده گرفتن مأموریتهای مختلف در جهان آفرینش.

سپس می افزاید:«خداوند هر چه بخواهد در آفرینش می افزاید چرا که او بر هر چیزی قادر و تواناست» (یَزِیدُ فِی الْخَلْقِ ما یَشاءُ إِنَّ اللّهَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ) .

آیه 2

(آیه 2)-بعد از بیان خالقیت پروردگار و رسالت فرشتگان که واسطه فیض اند سخن از رحمت او به میان می آورد که زیر بنای تمام عالم هستی است.

می فرماید:«آنچه را خداوند از رحمت برای مردم بگشاید کسی نمی تواند جلو آن را بگیرد» (ما یَفْتَحِ اللّهُ لِلنّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلا مُمْسِکَ لَها) .

«و آنچه را باز دارد و امساک کند کسی بعد از او قادر به فرستادن آن نیست» (وَ ما یُمْسِکْ فَلا مُرْسِلَ لَهُ مِنْ بَعْدِهِ) .

«چرا که او قدرتمندی است شکست ناپذیر و در عین حال حکیم و آگاه» (وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

خلاصه این که تمام خزائن رحمت نزد اوست و هر کس را لایق ببیند مشمول آن می سازد.

آیه 3

(آیه 3)-در این آیه به مسأله«توحید عبادت»بر اساس«توحید خالقیت و رازقیت»اشاره کرده،می فرماید:«ای مردم!نعمت خداوند را بر خودتان به یاد آورید» (یا أَیُّهَا النّاسُ اذْکُرُوا نِعْمَتَ اللّهِ عَلَیْکُمْ) .

درست فکر کنید:این همه مواهب و برکات،و این همه امکانات حیاتی که در اختیار شما قرار گرفته و در آن غوطه ورید منشأ اصلی و سر چشمه آنها کیست؟! «آیا خالقی غیر از خدا،از آسمان و زمین به شما روزی می دهد»؟ (هَلْ مِنْ خالِقٍ غَیْرُ اللّهِ یَرْزُقُکُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ) .

اکنون که می دانید سر چشمه همه این برکات اوست،پس بدانید«معبودی جز او وجود ندارد»و عبادت و پرستش تنها شایسته ذات پاک اوست (لا إِلهَ إِلاّ هُوَ) .

«با این حال چگونه(از طریق حق)به سوی باطل منحرف می شوید»و به جای اللّه در برابر بتها سجده می کنید! (فَأَنّی تُؤْفَکُونَ) .

آیه 4

(آیه 4)-در بخش دوم از آیات این سوره به دنبال سخنی که پیرامون توحید خالقیت و رازقیت بود،روی سخن را نخست به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و بعد به عموم مردم کرده برنامه های عملی آنها را به دنبال برنامه های عقیدتی گذشته تشریح می کند.

نخست به پیغمبر درس استقامت در مسیر راهش می دهد که مهمترین درس برای او همین است،می فرماید:«اگر تو را تکذیب کنند(غم مخور،این چیز تازه ای نیست)پیامبران قبل از تو نیز مورد تکذیب قرار گرفتند» (وَ إِنْ یُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کُذِّبَتْ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِکَ) .آنها نیز در این راه مقاومت کردند.

مهم این است که«همه کارها به سوی خدا باز می گردد»و او ناظر بر همه چیز و حساب کننده همه کارهاست (وَ إِلَی اللّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ) .

او هرگز زحمات تو را در این راه نادیده نمی گیرد،همان گونه که تکذیبهای این مخالفان لجوج را بی کیفر نمی گذارد.

آیه 5

(آیه 5)-سپس به بیان مهمترین برنامه انسانها پرداخته،می گوید:«ای مردم!وعده خداوند حق است» (یا أَیُّهَا النّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللّهِ حَقٌّ) .

قیامت و حساب کتاب و میزان و مجازات و کیفر و جنت و نار وعده هایی است تخلف ناپذیر از سوی خداوند قادر حکیم.

با توجه به این وعده حق«مبادا زندگی دنیا شما را بفریبد،و مبادا شیطان مغرور کننده شما را فریب دهد»و به عفو و کرم خدا مغرور سازد (فَلا تَغُرَّنَّکُمُ الْحَیاةُ الدُّنْیا وَ لا یَغُرَّنَّکُمْ بِاللّهِ الْغَرُورُ) .

آری!عوامل سرگرم کننده،و زرق و برقهای دل فریب این جهان می خواهد تمام قلب شما را پرکند،و از آن وعده بزرگ الهی غافل سازد؛مراقب آنها باشید.

آیه 6

(آیه 6)-این آیه هشداری است به همه مؤمنان در ارتباط با مسأله وسوسه های شیطان که در آیه قبل مطرح شده بود،می گوید:«شیطان بطور مسلم دشمن شماست،شما نیز او را دشمن خود بدانید» (إِنَّ الشَّیْطانَ لَکُمْ عَدُوٌّ فَاتَّخِذُوهُ عَدُوًّا) .عداوت او از نخستین روز آفرینش آدم شروع شد.

در دنباله آیه برای تأکید بیشتر می افزاید:«او فقط حزبش را برای این دعوت

می کند که اهل آتش سوزان جهنّم باشند» (إِنَّما یَدْعُوا حِزْبَهُ لِیَکُونُوا مِنْ أَصْحابِ السَّعِیرِ) .

شیطان حزب خود را به آلودگی و گناه،به پلیدیهای شهوات،به شرک و طغیان و ستم و سر انجام به آتش جهنم دعوت می کند.

آیه 7

(آیه 7)-در این آیه سر انجام کار«حزب اللّه»و عاقبت دردناک«حزب شیطان»را این چنین بیان می کند:«کسانی که کافر شدند عذاب دردناک از آن آنهاست،و کسانی که ایمان آوردند و عمل صالح انجام دادند مغفرت و پاداش بزرگ دارند» (الَّذِینَ کَفَرُوا لَهُمْ عَذابٌ شَدِیدٌ وَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ کَبِیرٌ) .

طبق این آیه کفر به تنهایی موجب عذاب است ولی ایمان بدون عمل مایه نجات نخواهد بود.

آیه 8

(آیه 8)-از آنجا که در آیات گذشته مردم به دو گروه تقسیم شدند در این آیه یکی از ویژگیهای مهم این دو گروه را که در واقع سر چشمه سایر برنامه های آنهاست بیان کرده،می گوید:«آیا کسی که زشتی عملش در نظر او زینت داده شده، و آن را زیبا می بیند»همانند کسی است که واقعیات را آن گونه که هست زشت و زیبا درک می کند؟ (أَ فَمَنْ زُیِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً) .

در حقیقت این مسأله کلید همه بدبختیهای اقوام گمراه و لجوج است که اعمال زشتشان به خاطر هماهنگ بودن با شهوات و قلبهای سیاهشان در نظرشان زیباست.

اما چه کسی اعمال سوء بدکاران را در نظرشان جلوه می دهد؟ بدون شک عامل اصلی،هوای نفس و شیطان است،اما چون خدا این اثر را در اعمال آنها آفریده می توان آن را به خدا نیز نسبت داد،زیرا انسانها هنگامی که گناهی را مرتکب می شوند در آغاز از عمل خود ناراحت می شوند،اما هر قدر آن را تکرار می کنند از ناراحتی آنها کاسته می شود.تدریجا به مرحله بی تفاوتی می رسند، و اگر باز هم تکرار کنند زشتیها در نظرشان زیبا می شود.

سپس قرآن به بیان علت تفاوت این دو گروه پرداخته،می افزاید:«خداوند هر کس را بخواهد گمراه می کند و هر کس را بخواهد هدایت می نماید» (فَإِنَّ اللّهَ یُضِلُّ مَنْ یَشاءُ وَ یَهْدِی مَنْ یَشاءُ) .

روشن است این مشیت الهی توأم با حکمت اوست و به هر کس آنچه لایق است می دهد.

لذا در پایان آیه می فرماید:«مبادا بر اثر شدت تأسف و حسرت بر وضع آنها جان خود را از دست دهی» (فَلا تَذْهَبْ نَفْسُکَ عَلَیْهِمْ حَسَراتٍ) .

اما چرا حسرت نخوری؟«برای این که خداوند از اعمال آنها آگاه است» و آنچه را شایسته آنند به آنها می دهد (إِنَّ اللّهَ عَلِیمٌ بِما یَصْنَعُونَ) .

آیه 9

(آیه 9)-در این آیه با توجه به بحثهایی که قبلا پیرامون هدایت و ضلالت و ایمان و کفر گذشت به بیان کوتاه و روشنی پیرامون مبدأ و معاد می پردازد و اثبات «مبدأ»را با اثبات«معاد»در یک دلیل جالب قرین کرده،می فرماید:«خداوند همان کسی است که بادها را فرستاد تا ابرهایی را به حرکت در آورند» (وَ اللّهُ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیاحَ فَتُثِیرُ سَحاباً) .

«پس ما این ابرها را به سوی سرزمین مرده و خشکی می رانیم» (فَسُقْناهُ إِلی بَلَدٍ مَیِّتٍ) .

«سپس به وسیله آن زمین را بعد از مردنش زنده می کنیم» (فَأَحْیَیْنا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها) .

«آری!زنده شدن مردگان بعد از مرگ نیز همین گونه است»! (کَذلِکَ النُّشُورُ) .

نظام حساب شده ای که بر حرکت بادها،و سپس حرکت ابرها،و بعد از آن نزول قطره های حیات بخش باران،و به دنبال آن زنده شدن زمینهای مرده حاکم است،خود بهترین دلیل و گواه بر این حقیقت است که دست قدرت حکیمی در پشت این دستگاه قرار دارد و آن را تدبیر می کند.

آیه 10

(آیه20)- به دنبال این بحث توحیدی، به اشتباه بزرگ مشرکان که عزت خویش را از بتها می خواستند،اشاره کرده،میفرماید:«کسانی که عزت می خواهند

(از خدا بطلبند چرا که)تمام عزت از آن خداست» (مَنْ کانَ یُرِیدُ الْعِزَّةَ فَلِلّهِ الْعِزَّةُ جَمِیعاً) .

از آنجا که تنها ذات پاک اوست که شکست ناپذیر است،لذا تمام عزت از آن اوست،و هر کس عزتی کسب می کند از برکت دریای بی انتهای اوست.

در حالات امام حسن مجتبی علیه السّلام می خوانیم که در ساعات آخر عمرش هنگامی که یکی از یاران به نام«جنادة بن ابی سفیان»از او اندرز خواست نصایح ارزنده و مؤثری برای او بیان فرمود که از جمله این بود:«هر گاه بخواهی بدون داشتن قبیله«عزیز»باشی و بدون قدرت حکومت و هیبت داشته باشی،از سایه ذلت معصیت خدا به درآی و در پناه عزت اطاعت او قرار گیر»! سپس راه وصول به«عزت»را چنین تشریح می کند:«سخنان پاکیزه و عقاید پاک به سوی او صعود می کند» (إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ) .

«و عمل صالح را او بالا می برد» (وَ الْعَمَلُ الصّالِحُ یَرْفَعُهُ) .

«الکلم الطّیّب»به اعتقادات صحیح نسبت به مبدأ و معاد و آیین خداوند تفسیر شده است.

سپس به نقطه مقابل آن پرداخته،می گوید:«و کسانی که نقشه سوء می کشند عذاب شدیدی برای آنهاست» (وَ الَّذِینَ یَمْکُرُونَ السَّیِّئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِیدٌ) .

«و تلاش و کوشش آلوده و ناپاک و فاسد آنها نابود می گردد»و به جایی نمی رسد (وَ مَکْرُ أُولئِکَ هُوَ یَبُورُ) .

آیه 11

(آیه 11)-با توجه به این که در آیات گذشته سخن از مسأله توحید و معاد و صفات خدا در میان بود،در این آیه نخست به آفرینش انسان در مراحل مختلف اشاره کرده،می گوید:«خداوند شما را از خاک آفرید» (وَ اللّهُ خَلَقَکُمْ مِنْ تُرابٍ) .

«سپس از نطفه» (ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ) .

«بعد از آن شما را به صورت همسران یکدیگر درآورد» (ثُمَّ جَعَلَکُمْ أَزْواجاً) .

مسلم است که انسان از خاک است هم از این نظر که جدّ انسانها،آدم از خاک آفریده شده،و هم از این نظر که تمام موادی که جسم انسان را تشکیل می دهد و یا

انسان از آن تغذیه می کند،و یا نطفه او از آن منعقد می شود همه سر انجام به موادی که در خاکها نهفته است منتهی می شود.

سپس وارد چهارمین و پنجمین مرحله حیات انسان شده،موضوع«بارداری مادران»و«وضع حمل»آنها را پیش کشیده،می گوید:«هیچ جنس ماده ای باردار نمی شود و وضع حمل نمی کند مگر به علم پروردگار» (وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثی وَ لا تَضَعُ إِلاّ بِعِلْمِهِ) .

خاک بی جان و مرده کجا و انسان زنده عاقل و هوشیار و پرابتکار کجا؟! نطفه بی ارزش که از چند قطره آب متعفن تشکیل شده کجا و انسانی رشید و زیبا و مجهز به حواس مختلف و دستگاههای گوناگون کجا؟! بعد به مرحله«ششم»و«هفتم»این برنامه شگرف در حلقه دیگر پرداخته و به مراحل مختلف عمر و فزونی و کاستی آن بر اثر عوامل مختلف اشاره کرده،می گوید:

«و هیچ انسانی عمر طولانی نمی کند،یا از عمرش کاسته نمی شود مگر این که در کتاب(علم خداوند)ثبت است»و از قوانین و برنامه هایی تبعیت می کند که حاکم بر آنها علم و قدرت اوست (وَ ما یُعَمَّرُ مِنْ مُعَمَّرٍ وَ لا یُنْقَصُ مِنْ عُمُرِهِ إِلاّ فِی کِتابٍ) .

و سر انجام آیه را با این جمله پایان می دهد:«همه اینها بر خداوند آسان است» (إِنَّ ذلِکَ عَلَی اللّهِ یَسِیرٌ) .

آفرینش این موجود عجیب و همچنین مسائل مربوط به جنسیت، و زوجیت،و بارداری،و وضع حمل،و افزایش و کاستی عمر،چه از نظر قدرت، و چه از نظر علم و محاسبه همه برای او سهل و ساده است،و اینها گوشه ای از آیات انفسی هستند که از یک سو ما را به مبدأ عالم هستی مربوط و آشنا می کنند و از سوی دیگر دلائل زنده ای بر مسأله امکان معاد محسوب می شوند.

یک سلسله عوامل طبیعی در افزایش یا کوتاهی عمر دخالت دارند که بسیاری از آنها برای بشر تا کنون شناخته شده است،همانند تغذیه صحیح،کار و حرکت مداوم،دوری از هیجانات مداوم،و داشتن ایمان قوی که بتواند انسان را در ناملایمات زندگی آرامش و قدرت بخشد.

ولی علاوه بر اینها عواملی وجود دارد که در روایات اسلامی روی آن تأکید شده است،به عنوان نمونه به دو روایت زیر توجه فرمایید:

الف)پیغمبر گرامی صلّی اللّه علیه و اله می فرماید:«انفاق در راه خدا و صله رحم خانه ها را آباد و عمرها را طولانی می کند».

ب)امام باقر علیه السّلام می فرماید:«نیکوکاری و انفاق پنهانی فقر را بر طرف ساخته،و عمر را افزون می کند».

آیه 12

(آیه 12)-دریای آب شیرین و شور یکسان نیستند!در این آیه به بخش دیگری از آیات آفاقی که نشانه های عظمت و قدرت اویند در مورد آفرینش دریاها و برخی برکات و فوائد آنها اشاره کرده،می فرماید:«دو دریا یکسان نیستند،این یکی گوارا و شیرین و برای نوشیدن خوشگوار است،و آن دیگر شور و تلخ» (وَ ما یَسْتَوِی الْبَحْرانِ هذا عَذْبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ وَ هذا مِلْحٌ أُجاجٌ) .

با آن که هر دو،روز نخست به صورت قطرات باران شیرین و گوارا از آسمان بر زمین نازل شده اند،و هر دو از یک ریشه مشتقند،اما در دو چهره کاملا مختلف با فوائد متفاوت ظاهر گشته اند.

و عجیب این که:«از هر دو گوشت تازه می خورید» (وَ مِنْ کُلٍّ تَأْکُلُونَ لَحْماً طَرِیًّا) .

«و از هر دو وسائل زینتی برای پوشیدن استخراج می کنید» (وَ تَسْتَخْرِجُونَ حِلْیَةً تَلْبَسُونَها) .

به علاوه از هر دو می توانید برای نقل و انتقالات خود و متاعها بهره بگیرید لذا«کشتیها را می بینی که از هر طرف دریاها را می شکافند و پیش می روند،تا از فضل خداوند بهره گیرید و شاید حق شکر او را ادا کنید» (وَ تَرَی الْفُلْکَ فِیهِ مَواخِرَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ) .

آیه 13

(آیه13)-باز در اینجا به قسمت دیگری از آیات توحید و نعمتهای بی پایان پروردگار اشاره می کند تا ضمن آگاهی دادن به انسان حسّ شکرگزاری آنان را در مسیر شناخت معبود حقیقی برانگیزد،می فرماید:«او شب را در روز داخل می کند

و روز را در شب» (یُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهارِ وَ یُولِجُ النَّهارَ فِی اللَّیْلِ) .

بعد به مسأله تسخیر خورشید و ماه اشاره کرده،می گوید:«و خورشید و ماه را مسخّر(شما)کرده» (وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ) .

چه تسخیری از این برتر و بالاتر که همه آنها در مسیر منافع انسان حرکت می کنند،و سر چشمه انواع برکات در زندگی بشرند.

اما این خورشید و ماه در عین این که بطور کاملا منظم در مسیر خود می گردند و خدمتگزار لایق و خوبی برای انسانند نظامی که حاکم بر آنهاست جاودانی نیست.

لذا به دنبال بحث تسخیر می افزاید:«هر یک تا سر آمد معینی به حرکت خود ادامه می دهد» (کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّی) .

سپس به عنوان نتیجه گیری از این بحث توحیدی می فرماید:«این است خداوند،پروردگار شما» (ذلِکُمُ اللّهُ رَبُّکُمْ) .خداوندی که نظام نور و ظلمت و حرکات حساب شده خورشید و ماه را با تمام برکاتشان مقرّر فرموده است.

«حاکمیت در عالم مخصوص اوست» (لَهُ الْمُلْکُ) .

«و معبودهایی را که شما جز او می خوانید حتی حاکمیت و مالکیت(به اندازه)پوست نازکی که روی هسته خرما کشیده شده(در سرتاسر عالم هستی) ندارند» (وَ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما یَمْلِکُونَ مِنْ قِطْمِیرٍ) .

آیه 14

(آیه 14)-سپس می افزاید:«اگر آنها را(برای حل مشکلات خود)بخوانید هرگز صدای شما را نمی شنوند» (إِنْ تَدْعُوهُمْ لا یَسْمَعُوا دُعاءَکُمْ) .

چرا که قطعاتی از سنگ و چوب بیش نیستند جمادند و بی شعور! «و به فرض که(ناله و اصرار و الحاح شما را)بشنوند هرگز توانایی پاسخگویی به نیازهای شما ندارند» (وَ لَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجابُوا لَکُمْ) .

چرا که روشن شد حتی به اندازه پوست نازک هسته خرمایی مالک سود و زیانی در جهان هستی نیستند.

و از این بالاتر«روز قیامت که می شود آنها پرستش و شرک شما را منکر می شوند» (وَ یَوْمَ الْقِیامَةِ یَکْفُرُونَ بِشِرْکِکُمْ) .

و می گویند:خداوندا!اینها پرستش ما نمی کردند بلکه هوای نفس خویش را در حقیقت می پرستیدند.

در پایان آیه برای تأکید بیشتر می فرماید:«هیچ کس مانند خداوندی که از همه چیز آگاه است تو را با خبر نمی سازد» (وَ لا یُنَبِّئُکَ مِثْلُ خَبِیرٍ) .

اگر می گوید:بتها در قیامت پرستش شما را انکار می کنند،و از شما بیزاری می جویند،تعجب نکنید،زیرا کسی از این موضوع خبر می دهد که از تمام عالم هستی و ذرّه ذرّه آن آگاه است.

آیه 15

(آیه 15)-در تعقیب دعوت مؤکدی که در آیات گذشته به سوی توحید و مبارزه با هر گونه شرک و بت پرستی آمده بود ممکن است این توهّم برای بعضی پیش آید که خداوند چه نیازی به پرستش ما دارد؟ در این آیه می فرماید:«ای مردم!شما نیازمند به خدا هستید و خداوند از هر نظر بی نیاز و شایسته حمد و ستایش است» (یا أَیُّهَا النّاسُ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَی اللّهِ وَ اللّهُ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ) .

آری!بی نیاز حقیقی و قائم بالذات در تمام عالم هستی یکی است و او خدا است،همه انسانها بلکه همه موجودات سر تا پا نیازمند و فقر و وابسته به آن وجود مستقل که اگر لحظه ای ارتباطشان قطع شود هیچند و پوچ.

این ما هستیم که از طریق عبادت و اطاعت او،راه تکامل را می پیماییم و به آن مبدأ بی پایان فیض در پرتو عبودیتش لحظه به لحظه نزدیکتر می شویم.

بنابر این او هم«غنی»است و هم«حمید»یعنی در عین بی نیازی آنقدر بخشنده و مهربان است که شایسته هر گونه حمد و سپاسگزاری است.

آیه 16

(آیه 16)-در این آیه برای تأکید همین فقر و نیاز انسانها به او می فرماید:«اگر بخواهد شما را می برد و خلق جدیدی را می آورد» (إِنْ یَشَأْ یُذْهِبْکُمْ وَ یَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِیدٍ) .او نه نیازی به طاعت شما دارد و نه بیمی از گناهانتان.

آیه 17

(آیه17)-و در این آیه باز به عنوان تأکید مجدد می فرماید:

«و این کار برای خدا ناممکن نیست»(وَمٰا ذٰلکَ عَلَی اللهِ بِعَزیزٍ).

آری!او هر چه را اراده کند به آن فرمان می دهد موجود باش آن نیز بلافاصله موجود می شود.

آیه 18

(آیه 18)-این آیه به پنج«نکته»در ارتباط با آیات قبل اشاره می کند:

نخست این که در آیات گذشته آمده بود که«اگر خدا بخواهد شما را می برد و قوم دیگری را به جای شما می آورد»این سخن ممکن است برای بعضی این سؤال را به وجود آورد که مخاطبین این آیه همه از افراد گنهکار نیستند،آیا ممکن است مؤمنان صالح نیز گرفتار عواقب گناهان دیگران شوند و محکوم به فنا گردند؟ اینجاست که می فرماید:«و هیچ گنهکاری بار گناه دیگری را بر دوش نمی کشد» (وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْری) .

این جمله از یک سو ارتباط به عدل خداوند دارد که هر کس را در گرو کار خود می شمرد،و از سوی دیگر به شدت مجازات روز رستاخیز اشاره دارد.

در جمله دوم همین مسأله را به صورت دیگری مطرح می کند،می گوید:

«و اگر شخص سنگین باری،دیگری را برای حمل گناهان خود بخواند(پاسخ منفی به دعوت او می دهد و)چیزی از آن را بر دوش نخواهد گرفت هر چند از نزدیکان او باشد» (وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلی حِمْلِها لا یُحْمَلْ مِنْهُ شَیْءٌ وَ لَوْ کانَ ذا قُرْبی) .

بالأخره در سومین جمله پرده از این حقیقت بر می دارد که انذارهای پیامبر صلّی اللّه علیه و اله تنها در دلهای آماده اثر می گذارد،می فرماید:«تو فقط کسانی را بیم می دهی که از پروردگار خود در پنهانی می ترسند و نماز را بر پا می دارند» (إِنَّما تُنْذِرُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَیْبِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ) .

تا در دلی خوف خدا نباشد،و در نهان و آشکار احساس مراقبت یک نیروی معنوی بر خود نکند،و با انجام نماز که قلب را زنده می کند و به یاد خدا وا می دارد به این احساس درونی مدد نرساند،انذارهای انبیا و اولیا بی اثر خواهد بود.

در جمله چهارم باز به این حقیقت بر می گردد که خدا از همگان بی نیاز است، می افزاید:«و هر کس پاکی(و تقوا)پیشه کند نتیجه آن به خودش باز می گردد» (وَ مَنْ تَزَکّی فَإِنَّما یَتَزَکّی لِنَفْسِهِ) .

و سر انجام در پنجمین و آخرین جمله هشدار می دهد که اگر نیکان و بدان به نتائج اعمال خود در این جهان نرسند مهم نیست چرا که«بازگشت(همگان)به سوی خداست»و سر انجام حساب همه را خواهد رسید! (وَ إِلَی اللّهِ الْمَصِیرُ) .

آیه 19

(آیه 19)-نور و ظلمت یکسان نیست!به تناسب بحثهایی که پیرامون ایمان و کفر در آیات گذشته بود،در اینجا چهار مثال جالب برای مؤمن و کافر ذکر می کند که آثار«ایمان»و«کفر»به روشنترین وجه در آن مجسّم شده است.

در نخستین مثال«کافر»و«مؤمن»را به«نابینا»و«بینا»تشبیه کرده،می گوید:

«هرگز کور و بینا مساوی نیستند» (وَ ما یَسْتَوِی الْأَعْمی وَ الْبَصِیرُ) .

ایمان به انسان در جهان بینی،و اعتقاد،و عمل،و تمام زندگی روشنایی و آگاهی می دهد،اما کفر ظلمت است و تاریکی،و در آن نه بینش صحیحی از کل عالم هستی است،و نه از اعتقاد درست و عمل صالح خبری.

آیه 20

(آیه 20)-و از آن جا که چشم بینا به تنهایی کافی نیست باید روشنایی و نوری نیز باشد،تا انسان با کمک این دو عامل موجودات را مشاهده کند،در این آیه می افزاید:«و نه تاریکیها با نور برابرند» (وَ لاَ الظُّلُماتُ وَ لاَ النُّورُ) .

چرا که تاریکی منشأ گمراهی و عامل سکون و رکود است،اما نور و روشنایی منشأ حیات و زندگی و حرکت و جنبش و رشد و نمو و تکامل است.

آیه 21

(آیه 21)-سپس می افزاید:«و هرگز سایه(آرام بخش)با باد داغ و سوزان یکسان نیستند» (وَ لاَ الظِّلُّ وَ لاَ الْحَرُورُ) .

مؤمن در سایه ایمانش در آرامش و امن و امان به سر می برد،اما کافر به خاطر کفرش در ناراحتی و رنج می سوزد.

آیه 22

(آیه 22)-و سر انجام در آخرین تشبیه می گوید:«و هرگز زندگان و مردگان یکسان نیستند»! (وَ ما یَسْتَوِی الْأَحْیاءُ وَ لاَ الْأَمْواتُ) .

مؤمنان زندگانند،و دارای تلاش و کوشش و حرکت و جنبش،اما کافر همچون چوب خشکیده ای است که نه طراوتی،نه برگی،نه گلی و نه سایه دارد و جز برای سوزاندن مفید نیست.

و در پایان آیه می فزاید:«خداوند پیام خود را به گوش هر کس بخواهد می رساند» (إِنَّ اللّهَ یُسْمِعُ مَنْ یَشاءُ) .تا دعوت حق را به گوش جان بشنود،و به ندای منادیان توحید لبیک گوید.

«و تو نمی توانی سخن خود را به گوش آنان که در گور خفته اند برسانی»! (وَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِی الْقُبُورِ) .

فریاد تو هر قدر رسا،و سخنانت هر اندازه دلنشین،و گویا باشد،مردگان و کسانی که بر اثر اصرار در گناه و غوطه ور شدن در تعصب و عناد و ظلم و فساد روح انسانی خود را از دست داده اند مسلما آمادگی برای پذیرش دعوت تو ندارند.

آیه 23

(آیه 23)-بنابر این از عدم ایمان آنها نگران مباش،و بیتابی مکن،وظیفه تو ابلاغ و انذار است«تو تنها بیم دهنده ای» (إِنْ أَنْتَ إِلاّ نَذِیرٌ) .

آیه 24

(آیه 24)-اگر کوردلان ایمان نیاورند عجیب نیست در آیات گذشته به اینجا رسیدیم که افرادی هستند همچون مردگان و نابینایان که سخنان انبیا در دل آنان کمترین اثری ندارد،به دنبال آن در اینجا برای این که پیامبر صلّی اللّه علیه و اله را در این زمینه دلداری دهد،می فرماید:«ما تو را به حق برای بشارت و انذار فرستادیم،و هیچ امتی در گذشته نبود مگر این که انذار کننده ای داشت» (إِنّا أَرْسَلْناکَ بِالْحَقِّ بَشِیراً وَ نَذِیراً وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلاّ خَلا فِیها نَذِیرٌ) .

تو ندای خود را به گوش آنان برسان،به پاداشهای الهی بشارت ده،و از کیفرهای پروردگار آنها را بترسان،خواه پذیرا شوند یا بر سر عناد و لجاج بایستند.

آیه 25

(آیه 25)-در این آیه می افزاید:«اگر تو را تکذیب کنند(عجیب نیست و غمگین مباش)زیرا کسانی که قبل از آنها بودند نیز(پیامبرانشان را)تکذیب کردند، در حالی که فرستادگان آنها با معجزات و دلائل روشن،و کتابهای محتوی پند و اندرز،و کتابهای آسمانی مشتمل بر احکام و قوانین روشنی بخش،به سراغشان آمدند» (وَ إِنْ یُکَذِّبُوکَ فَقَدْ کَذَّبَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ جاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ وَ بِالزُّبُرِ وَ بِالْکِتابِ الْمُنِیرِ) .

آیه 26

(آیه26)-در این آیه به کیفر دردناک این گروه اشاره کرده،می فرماید: چنان

نبود که آنها از کیفر الهی مصون بمانند،و دائما به تکذیبهای خود ادامه دهند، «سپس،کافران را گرفتم»و سخت مجازات کردم (ثُمَّ أَخَذْتُ الَّذِینَ کَفَرُوا) .

جمعی را گرفتار طوفان ساختیم،گروهی را گرفتار تندباد ویرانگر،و جمعی را بوسیله صیحه آسمانی و صاعقه و زلزله درهم کوبیدیم! سپس در پایان برای تأکید و بیان عظمت و شدت مجازات آنها می گوید:

«مجازات من نسبت به آنها چگونه بود»؟! (فَکَیْفَ کانَ نَکِیرِ) .

این درست به آن می ماند که شخصی عمل مهمی را انجام می دهد و بعد از حاضران سؤال می کند کار من چگونه بود؟

آیه 27

(آیه 27)-این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود!در اینجا بار دیگر به مسأله توحید باز می گردد،و صفحه تازه ای از کتاب تکوین را در برابر دیدگان انسانها می گشاید،تا پاسخی دندان شکن به مشرکان لجوج و منکران سرسخت توحید باشد.

نخست می گوید:«آیا ندیدی خداوند از آسمان آبی نازل کرد و بوسیله آن میوه هایی به وجود آوردیم با الوان مختلف» (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ ثَمَراتٍ مُخْتَلِفاً أَلْوانُها) .

آری!می بینید که از آب و زمین واحد یکی بی رنگ و دیگری تنها دارای یک رنگ این همه رنگهای مختلفی از میوه های گوناگون،گلهای زیبا،برگها و شکوفه ها، در چهره های مختلف به وجود آمده است.

«الوان»ممکن است به معنی رنگهای ظاهری میوه ها باشد و ممکن است کنایه از تفاوت در طعم و ساختمان و خواص گوناگون آنها بوده باشد.

در دنباله آیه به تنوع طرقی که در کوهها وجود دارد،و سبب شناخت جاده ها از یکدیگر می شود اشاره کرده،می گوید:«و از کوهها نیز جاده هایی آفریده شده به رنگ سفید و سرخ،با رنگهایی متفاوت و(گاه)به رنگ کاملا سیاه» (وَ مِنَ الْجِبالِ جُدَدٌ بِیضٌ وَ حُمْرٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُها وَ غَرابِیبُ سُودٌ) .

آیه 28

(آیه28)- در این آیه مسألهٔ تنوع الوان را در انسانهاو جانداران دیگر مطرح کرده،میگوید:« از انسانها و جنبندگان وچهارپایان نیز(افرادی آفریده شده)

رنگهای متفاوتی دارند» (وَ مِنَ النّاسِ وَ الدَّوَابِّ وَ الْأَنْعامِ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ) .

آری!انسانها با این که همه از یک پدر و مادرند دارای نژادها و رنگهای کاملا متفاوتند،بعضی سفید همچون برف،بعضی سیاه همچون مرکب،حتی در یک نژاد نیز تفاوت در میان رنگها بسیار است.

گذشته از چهره ظاهری،رنگهای باطنی آنها،و خلق و خوهای آنها، و استعداد و ذوقهایشان،کاملا متنوع و مختلف است.

پس از بیان این نشانه های توحیدی در پایان به صورت یک جمع بندی می گوید:«آری مطلب چنین است» (کَذلِکَ) .

و از آنجا که بهره گیری از این آیات بزرگ آفرینش بیش از همه برای بندگان خردمند و دانشمند است در دنباله آیه می فرماید:«تنها بندگان عالم و دانشمندند که از خدا می ترسند» (إِنَّما یَخْشَی اللّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ) .

آری!از میان تمام بندگان،دانشمندانند که به مقام عالی خشیت یعنی«ترس از مسؤولیت توأم با درک عظمت مقام پروردگار»نائل می گردند،این حالت «خشیت»مولود سیر در آیات آفاقی و انفسی و آگاهی از علم و قدرت پروردگار، و هدف آفرینش است.

در حدیثی از امام صادق علیه السّلام در تفسیر همین آیه می خوانیم:«منظور از علما کسانی هستند که اعمالشان آنها هماهنگ با سخنانشان باشد کسی که گفتارش با کردارش هماهنگ نباشد عالم نیست».

و در پایان آیه به عنوان یک دلیل کوتاه بر آنچه گذشت می فرماید:«خداوند توانای شکست ناپذیر و آمرزنده است» (إِنَّ اللّهَ عَزِیزٌ غَفُورٌ) .

«عزت»و قدرت بی پایانش سر چشمه خوف و خشیت اندیشمندان است، و«غفوریتش»که نشانه رحمت بی انتهای اوست سبب رجاء و امید آنان است،و به این ترتیب این دو نام مقدس،بندگان خدا را در میان خوف و رجاء نگه می دارد، و می دانیم حرکت مداوم به سوی تکامل بدون اتصاف به این دو وصف ممکن نیست.

آیه 29

(آیه29)- معاملهٔ پرسود لا پروردگار! از آنجا که در آیهٔ قبل به مقام خوف

و خشیت عالمان اشاره شده بود در این آیه به مقام«امید و رجاء»آنها اشاره کرده، می فرماید:«کسانی که کتاب الهی را تلاوت می کنند،و نماز را بر پا می دارند،و از آنچه به آنها روزی داده ایم در پنهان و آشکار انفاق می کنند،آنها امید تجارتی دارند که نابودی و فساد و کساد در آن نیست» (إِنَّ الَّذِینَ یَتْلُونَ کِتابَ اللّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِیَةً یَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ) .

بدیهی است که«تلاوت»در اینجا به معنی قرائت سرسری و خالی از تفکر و اندیشه نیست،خواندنی است که سر چشمه فکر باشد،فکری که سر چشمه عمل صالح گردد،عملی که از یک سو انسان را به خدا پیوند دهد که مظهر آن نماز است، و از سوی دیگر به خلق خدا ارتباط دهد که مظهر آن انفاق است.

این انفاق گاهی مخفیانه صورت می گیرد تا نشانه اخلاص کامل باشد«سرّا».

و گاه آشکارا تا مشوق دیگران گردد و تعظیم شعائر شود«علانیة».

آری!علمی که چنین اثری دارد مایه رجاء و امیدواری است.

آیه 30

(آیه 30)-این آیه هدف این مؤمنان راستین را چنین بیان می کند:«آنها(این اعمال صالح را انجام می دهند)تا خداوند اجر و پاداششان را بطور کامل بپردازد،و از فضلش بر آنها بیفزاید که او آمرزنده و شکور است» (لِیُوَفِّیَهُمْ أُجُورَهُمْ وَ یَزِیدَهُمْ مِنْ فَضْلِهِ إِنَّهُ غَفُورٌ شَکُورٌ) .

این جمله در حقیقت اشاره به نهایت اخلاص آنهاست که در اعمال نیک خود جز به پاداش الهی نظر ندارند،و خداوند علاوه بر پاداش معمولی که آن خود گاهی صدها یا هزاران برابر عمل است از فضل خود بر آنان می افزاید،و مواهبی،از فضل گسترده اش به آنها می بخشد.

آیه 31

(آییه31)-از آنجا که در آیات گذشته سخن از مؤمنان پاکدلی در میان بود که آیات کتاب الهی را تلاوت می کنند و به کار می بندند، در این آیه از کتاب آسمانی و دلایٔل صدق آن و همچنین حاملان واقعی کتاب سخن می گوید:و بحثی را که در آیات پیشین پیرامون توحید بود با این بحث که پیرامون نبوت است تکمیل کرده، می فرماید:«و آنچه از کتاب بر تو وحی فرستادیم حق است، و آنچه را در کتب

پیشین آمده تصدیق می کند،خداوند نسبت به بندگانش آگاه و بیناست» (وَ الَّذِی أَوْحَیْنا إِلَیْکَ مِنَ الْکِتابِ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ إِنَّ اللّهَ بِعِبادِهِ لَخَبِیرٌ بَصِیرٌ) .

جمله (إِنَّ اللّهَ بِعِبادِهِ لَخَبِیرٌ بَصِیرٌ) بیانگر علت حقانیت قرآن و هماهنگی آن با واقعیتها و نیازهاست،چرا که از سوی خداوندی نازل شده که بندگان خود را به خوبی می شناسد و نسبت به نیازهایشان بصیر و بیناست.

«خبیر»به معنی آگاهی از بواطن و عقائد و نیات و ساختمان روحی انسان، و«بصیر»به معنی بینایی نسبت به ظواهر و پدیده های جسمانی اوست.

آیه 32

(آیه 32)-وارثان حقیقی میراث انبیا:این آیه به موضوع مهمی در این رابطه -یعنی حاملان این کتاب بزرگ آسمانی،همان کسانی که بعد از نزول قرآن بر قلب پاک پیامبر صلّی اللّه علیه و اله این مشعل فروزان را در آن زمان و قرون و اعصار دیگر حفظ و پاسداری نمودند-اشاره کرده،می فرماید:«سپس این کتاب آسمانی را به گروهی از بندگان برگزیده خود به ارث دادیم» (ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا) .

منظور از«کتاب»در اینجا قرآن مجید است.

«ارث»به چیزی گفته می شود که بدون داد و ستد و زحمت به دست می آید، و خداوند این کتاب بسیار بزرگ را این گونه در اختیار مسلمانان قرار دارد.

سپس به یک تقسیم بندی مهم در این زمینه پرداخته،می گوید:«از میان آنها عده ای به خویشتن ستم کردند،و گروهی راه میانه را در پیش گرفتند،و گروهی به فرمان خدا در نیکیها بر دیگران پیشی گرفتند،و این فضیلت بزرگی است» (فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَیْراتِ بِإِذْنِ اللّهِ ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِیرُ) .

خداوند پاسداری این کتاب آسمانی را بعد از پیامبرش بر عهده این امت گذاشته،امتی که برگزیده خداست،ولی در میان این امت گروههای مختلفی یافت می شوند:بعضی به وظیفه بزرگ خود در پاسداری از این کتاب و عمل به احکامش کوتاهی کرده،و در حقیقت بر خویشتن ستم نمودند.

گروهی دیگر تا حد زیادی به این وظیفه پاسداری و عمل به کتاب قیام نموده اند،هر چند لغزشها و نارسائیهایی در کار خود نیز داشته اند.

و بالأخره گروه ممتازی وظائف سنگین خود را به نحو احسن انجام داده، و در این میدان مسابقه بزرگ بر همگان پیشی گرفته اند که در رأس این گروه امامان معصوم علیهم السّلام قرار دارند.

آیه 33

(آیه 33)-آنجا که نه غمی است،نه رنجی،و نه درماندگی! این آیات در حقیقت نتیجه ای است برای آنچه در آیات گذشته آمده بود، می فرماید:پاداش پیشگامان در خیرات و نیکیها«باغهای جاویدان بهشت است که همگی در آن وارد می شوند» (جَنّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَها) .

سپس به سه بخش از نعمتهای بهشتی که بعضی جنبه مادی دارد و ظاهری، و بعضی جنبه معنوی و باطنی،و قسمتی نیز ناظر به نفی و طرد هر گونه مانع و مزاحم است اشاره کرده،می گوید:«این پیشگامان در خیرات در آن بهشت جاویدان به دستبندهایی از طلا و مروارید آراسته اند و لباسشان در آنجا حریر است»! (یُحَلَّوْنَ فِیها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ وَ لُؤْلُؤاً وَ لِباسُهُمْ فِیها حَرِیرٌ) .

آنها در این دنیا به زرق و برقها بی اعتنایی کردند،در بند لباسهای فاخر نبودند، خداوند به جبران اینها در جهان دیگر بهترین لباسها و زیورها را بر آنها می پوشاند.

آیه 34

(آیه 34)-بعد از ذکر این نعمت مادی به نعمت معنوی خاصی اشاره کرده، می فرماید:«آنها می گویند:حمد(و ستایش)برای خداوندی است که اندوه را از ما بر طرف ساخته» (وَ قالُوا الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِی أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ) .

سپس این مؤمنان بهشتی می افزایند:«پروردگار ما آمرزنده و سپاسگزار است» (إِنَّ رَبَّنا لَغَفُورٌ شَکُورٌ) .

با وصف غفوریتش اندوه سنگین لغزشها و گناهان را بر طرف ساخته،و با وصف شکوریتش مواهب جاودانی که هرگز سایه شوم غم بر آنها نمی افتد به ما ارزانی داشته.

آیه 35

(آیه35)- سرانجام به سراغ آخرین نعمت که نبودن عوارض ناراحتی

و عوامل مشقت و خستگی و رنج و تعب است رفته،از قول آنها می گوید:ستایش برای «آن کسی است که با فضل خود ما را در این سرای اقامت(جاویدان)جای داد

که نه در آنجا رنجی به ما می رسد و نه سستی و واماندگی»! (الَّذِی أَحَلَّنا دارَ الْمُقامَةِ مِنْ فَضْلِهِ لا یَمَسُّنا فِیها نَصَبٌ وَ لا یَمَسُّنا فِیها لُغُوبٌ) .

و به این ترتیب در آنجا نه عوامل مشقت بار جسمانی وجود دارد،نه از اسباب رنج روحی خبری است.

آیه 36

(آیه 36)-معمولا قرآن در کنار«بشارتها»به«انذارها»می پردازد تا دو عامل خوف و رجا را که انگیزه حرکت تکاملی است تقویت کند.لذا در اینجا سخن از مجازاتهای مادی و معنوی است.

نخست می فرماید:«آنها که راه کفر را پیش گرفتند آتش دوزخ برای آنهاست» (وَ الَّذِینَ کَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ) .

همان گونه که بهشت دار مقام و سرای جاویدان است،دوزخ نیز برای این گروه جایگاه ابدی است.

سپس می افزاید:«هرگز فرمان مرگ آنها صادر نمی شود تا بمیرند»و از این رنج و الم رهایی یابند (لا یُقْضی عَلَیْهِمْ فَیَمُوتُوا) .

مرگ برای این گونه اشخاص یک دریچه نجات است،اما با جمله گذشته این دریچه بسته شده،باقی می ماند دریچه دیگر و آن این که زنده بمانند و مجازاتشان تدریجا تخفیف یابد،و یا تحمل آنها را بیفزاید تا نتیجه آن تخفیف درد و رنج باشد، این دریچه را نیز با جمله دیگری می بندد،می گوید:«چیزی از عذاب دوزخ از آنها تخفیف داده نخواهد شد» (وَ لا یُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها) .

و در پایان آیه به عنوان تأکید بر قاطعیت این وعید الهی می فرماید:«این گونه هر کفران کننده ای را جزا می دهیم»! (کَذلِکَ نَجْزِی کُلَّ کَفُورٍ) .

آری!جزای کفران کننده سوختن در عذاب دردناک آتش است،آتشی که با دست خود افروخته و هیزمش را افکار و اعمال و وجود او تشکیل می دهد.

آیه 37

(آیه37)- ما را بازگردانید تا عمل صالح انجام دهیم!

این آیه به قسمت دیگری از عذاب دردناک آنها پرداخته، و انگشت روی بعضی از نکات حساس در این زمینه گذارده می گوید:« آنها در دوزخ فریاد می زنند:

پروردگارا!ما را خارج کن تا عمل صالحی به جا بیاوریم غیر از آنچه انجام می دادیم» (وَ هُمْ یَصْطَرِخُونَ فِیها رَبَّنا أَخْرِجْنا نَعْمَلْ صالِحاً غَیْرَ الَّذِی کُنّا نَعْمَلُ) .

آری!آنها با مشاهده نتایج اعمال سوء خود در ندامت عمیقی فرو می روند، و تقاضای بازگشت به دنیا می کنند برای انجام اعمال صالح.

به هر حال در برابر این تقاضا یک پاسخ قاطع از سوی خداوند به آنها داده می شود،می فرماید:«آیا شما را به اندازه ای که هر کس اهل تذکر است در آن متذکر می شود عمر ندادیم»؟! (أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ما یَتَذَکَّرُ فِیهِ مَنْ تَذَکَّرَ) .

«و(آیا)بیم دهنده الهی به سراغ شما نیامد»؟! (وَ جاءَکُمُ النَّذِیرُ) .

اکنون که چنین است و تمام وسائل نجات در اختیارتان بوده و از آن بهره نگرفتید باید در همین جا گرفتار باشید«اکنون بچشید که برای ستمگران یاوری نیست»! (فَذُوقُوا فَما لِلظّالِمِینَ مِنْ نَصِیرٍ) .

آیه 38

(آیه 38)-در این آیه به تقاضایی که کفّار در دوزخ برای بازگشت به دنیا دارند پاسخ داده،می گوید:«خداوند غیب آسمانها و زمین را می داند،چنین خدایی مسلما از آنچه در درون دلهاست آگاه است» (إِنَّ اللّهَ عالِمُ غَیْبِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ عَلِیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ) .

آری!او می داند اگر به درخواست دوزخیان پاسخ مثبت گفته شود و باز به دنیا برگردند همان اعمال گذشته را ادامه خواهند داد.

علاوه بر این،آیه هشداری است به همه مؤمنان که در اخلاص نیّات خویش بکوشند و جز خدا کسی را در نظر نداشته باشند.

آیه 39

(آیه 39)-به دنبال بحثهایی که در آیات گذشته پیرامون سرنوشت کفار و مشرکان آمده بود،در اینجا از طریق دیگری آنها را مورد بازخواست قرار داده، بطلان طریقه آنها را با دلائل آشکاری روشن می سازد.

نخست می گوید:«او کسی است که شما را جانشینان در زمین قرار داد» (هُوَ الَّذِی جَعَلَکُمْ خَلائِفَ فِی الْأَرْضِ) .

او عقل و شعور و فکر و هوش داده،و طریقه استفاده کردن از این امکانات را

به شما انسانها آموخته است،با این حال چگونه ولی نعمت اصلی خود را فراموش کردید.

این جمله،هشداری است به همه انسانها که بدانند دوران آنها ابدی و جاودانی نیست،همان گونه که آنها جانشین اقوام دیگر شدند پس از چند روزی آنها نیز می روند و اقوام دیگری جانشین آنها خواهند شد.

به همین دلیل بلا فاصله می گوید:«پس هر کس کافر شود کفر او به زیان خودش خواهد بود» (فَمَنْ کَفَرَ فَعَلَیْهِ کُفْرُهُ) .

«و کفر کافران در نزد پروردگارشان چیزی جز خشم و غضب نمی افزاید» (وَ لا یَزِیدُ الْکافِرِینَ کُفْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ إِلاّ مَقْتاً) .خشم الهی به معنی بر چیدن دامنه رحمت و دریغ داشتن لطف از کسانی است که مرتکب اعمال زشتی شده اند.

و به هر حال«کفرشان چیزی جز زیان و خسران به آنان نمی افزاید» (وَ لا یَزِیدُ الْکافِرِینَ کُفْرُهُمْ إِلاّ خَساراً) .

آیه 40

(آیه 40)-این آیه پاسخ قاطع دیگری به مشرکان می دهد و به آنها خاطر نشان می سازد که اگر انسان از چیزی تبعیت می کند یا به آن دل می بندد باید دلیلی از عقل بر آن داشته باشد،یا دلیلی از نقل قطعی،شما که هیچ یک از این دو را در اختیار ندارید تکیه گاهی جز فریب و غرور نخواهید داشت.

می فرماید:«بگو:این معبودانی را که جز خدا می خوانید به من نشان دهید چه چیزی از زمین را آفریده اند»! (قُلْ أَ رَأَیْتُمْ شُرَکاءَکُمُ الَّذِینَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ أَرُونِی ما ذا خَلَقُوا مِنَ الْأَرْضِ) .

«یا این که در آفرینش آسمان شریکند»؟! (أَمْ لَهُمْ شِرْکٌ فِی السَّماواتِ) .

با این حال پرستش آنها چه دلیلی دارد؟!معبود بودن فرع بر خالق بودن است،حال که ثابت شد هیچ دلیل عقلی برای مدعای شما نیست،آیا دلیلی از نقل در اختیار دارید؟«آیا کتابی(آسمانی)در اختیار آنها گذارده ایم و آنها دلیل روشنی از آن بر کار خود دارند»؟ (أَمْ آتَیْناهُمْ کِتاباً فَهُمْ عَلی بَیِّنَةٍ مِنْهُ) .

نه آنها هیچ دلیل و بینه و برهان روشنی از کتب الهی در اختیار ندارند.

پس سرمایه آنها چیزی جز مکر و فریب نیست«بلکه این ستمگران به یکدیگر جز وعده های دروغین نمی دهند» (بَلْ إِنْ یَعِدُ الظّالِمُونَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً إِلاّ غُرُوراً) .

آیه 41

(آیه 41)-آسمانها و زمین با دست قدرت او برپاست! در این آیه سخن از حاکمیت خدا بر مجموعه آسمانها و زمین است،و در حقیقت بعد از نفی دخالت معبودهای ساختگی در جهان هستی به اثبات توحید خالقیت و ربوبیت پرداخته،می فرماید:«خداوند آسمانها و زمین را نگاه می دارد تا از نظام خود منحرف نشوند» (إِنَّ اللّهَ یُمْسِکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا) .

نه تنها آفرینش در آغاز با خداست که نگهداری و تدبیر و حفظ آنها نیز به دست قدرت اوست،بلکه آنها هر لحظه آفرینش جدیدی دارند و فیض هستی لحظه به لحظه به آنها می رسد،که اگر لحظه ای رابطه آنها با آن مبدأ بزرگ قطع شود راه فنا و نیستی را پیش می گیرند.

اگر نازی کند یکدم فرو ریزند قالبها!

سپس به عنوان تأکید می افزاید:«و هرگاه منحرف گردند،کسی جز او نمی تواند آنها را نگاه دارد» (وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَکَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ) .

نه بتهای ساختگی شما،نه فرشتگان،و نه غیر آنها،هیچ کس قادر بر این کار نیست.

در پایان آیه برای این که راه توبه را به روی مشرکان گمراه نبندد و اجازه بازگشت در هر مرحله به آنها دهد می فرماید:«او بردبار و غفور است» (إِنَّهُ کانَ حَلِیماً غَفُوراً) .

به مقتضای حلمش در مجازات آنها تعجیل نمی کند و به مقتضای غفوریتش توبه آنها را با شرائطش در هر مرحله که باشد پذیرا می شود.

آیه 42

(آیه 42)-

شأن نزول:

«مشرکان عرب هنگامی که می شنیدند بعضی از امتهای پیشین همچون یهود،پیامبران الهی را تکذیب کردند،و آنها را به شهادت رساندند، می گفتند:ولی ما چنین نیستم!اگر فرستاده الهی به سراغ ما بیاید ما هدایت پذیرترین امتها خواهیم بود!ولی همانها هنگامی که آفتاب عالمتاب اسلام از افق

سرزمینشان طلوع کرد و پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله همراه بزرگترین کتاب آسمانی به سراغشان آمد نه تنها نپذیرفتند بلکه در مقام تکذیب و مبارزه و انواع مکر و فریب برآمدند.

این آیه و دو آیه بعد نازل شد و آنها را بر این ادعاهای تو خالی و بی اساس مورد ملامت و سرزنش قرار داد.

تفسیر:

استکبار و حیله گری،سر چشمه بدبختیهای آنها بود در آیات پیشین سخن از مشرکان و سرنوشت آنها در دنیا و آخرت در میان بود.

در این آیه می فرماید:«آنها با نهایت تأکید سوگند یاد کردند اگر انذار کننده ای به سراغشان بیاید بطور مسلم از همه امتها هدایت یافته تر خواهند بود» (وَ أَقْسَمُوا بِاللّهِ جَهْدَ أَیْمانِهِمْ لَئِنْ جاءَهُمْ نَذِیرٌ لَیَکُونُنَّ أَهْدی مِنْ إِحْدَی الْأُمَمِ) .

آری!آنها هنگامی که تماشاگر صفحات تاریخ گذشته بودند،بسیار تعجب می کردند و همه گونه ادعا در باره خود داشتند و لافها می زدند.

اما هنگامی که«محک تجربه آمد به میان»و کوره امتحان سخت داغ شد و خواسته آنها عملی شد نشان دادند که آنها نیز از همان قماشند،بطوریکه قرآن در دنباله همین آیه فرموده:«پس هنگامی که انذار کننده الهی آمد جز فرار و فاصله گرفتن از حق چیزی بر آنها نیفزود»! (فَلَمّا جاءَهُمْ نَذِیرٌ ما زادَهُمْ إِلاّ نُفُوراً) .

این تعبیر نشان می دهد که آنها قبلا نیز بر خلاف ادعاهایشان طرفدار حق نبودند،قسمتی از آیین ابراهیم را که در میان آنها وجود داشت محترم نمی شمردند.

آیه 43

(آیه 43)-این آیه توضیحی است بر آنچه در آیه قبل گذشت،می گوید:

دوری آنها از حق«به خاطر این بود که طریق استکبار در زمین را پیش گرفتند»و هرگز حاضر نشدند در برابر حق تسلیم شوند (اسْتِکْباراً فِی الْأَرْضِ) .

و نیز به خاطر آن بود که«حیله گریهای زشت و بد را»پیشه کردند (وَ مَکْرَ السَّیِّئِ) .

«ولی این حیله گریهای سوء تنها دامان صاحبانش را می گیرد» (وَ لا یَحِیقُ الْمَکْرُ السَّیِّئُ إِلاّ بِأَهْلِهِ) .

او را در برابر خلق خدا رسوا و بینوا،و در پیشگاه الهی شرمسار می کند.

در حقیقت این آیه می گوید:آنها تنها به دوری کردن از این پیامبر بزرگ الهی قناعت نکردند،بلکه برای ضربه زدن به او از تمام توان و قدرت خود کمک گرفتند، و انگیزه اصلی آن کبر و غرور و عدم خضوع در مقابل حق بود.

در دنباله آیه این گروه مستکبر مکار و خیانتکار را با جمله پر معنی و تکان دهنده ای تهدید کرده،می گوید:«آیا آنها انتظاری جز این دارند که گرفتار همان سرنوشت پیشینیان شوند»؟! (فَهَلْ یَنْظُرُونَ إِلاّ سُنَّتَ الْأَوَّلِینَ) .

این جمله کوتاه اشاره ای دارد به تمام سرنوشتهای شوم اقوام گردنکش و طغیانگری همچون قوم نوح،و عاد،و ثمود،و قوم فرعون که هر کدام به بلای عظیمی گرفتار شدند.

سپس برای تأکید بیشتر می افزاید:«هرگز برای سنت الهی تغییر و تبدیلی نمی یابی،و هرگز برای سنت الهی دگرگونی نخواهی یافت» (فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللّهِ تَبْدِیلاً وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللّهِ تَحْوِیلاً) .

نوسان و دگرگونی سنتها در باره کسی تصور می شود که آگاهی محدودی دارد،ولی پروردگاری که عالم و حکیم و عادل است سنتش در باره آیندگان همان است که در باره پیشینیان بوده است،سنتهایش ثابت و تغییر ناپذیر است.

آیه 44

(آیه 44)-در این آیه این گروه مشرک و مجرم را به پیگیری آثار گذشتگان و سرنوشتی که به آن گرفتار شدند دعوت می کند،تا آنچه را از تاریخ در باره آنها شنیده اند با چشم در سرزمینهای متعلق به آنها،و در لابلای آثارشان ببینند، می فرماید:«آیا سیر در زمین نکردند تا بنگرند عاقبت کار کسانی که پیش از آنها بودند چه شد»؟! (أَ وَ لَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَیَنْظُرُوا کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ) .

اگر اینها چنین تصور می کنند که از آنان نیرومندترند سخت در اشتباهند،چرا که«آنها از اینها قویتر و پر قدرت تر بودند» (وَ کانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً) .

به علاوه انسانها هر قدر نیرومند و قوی باشند قدرت آنها در برابر قدرت خداوند صفر است،چرا که«نه چیزی در آسمان،نه در زمین،از حوزه قدرت او فرار

نخواهد کرد،و او را عاجز و ناتوان نخواهد ساخت» (وَ ما کانَ اللّهُ لِیُعْجِزَهُ مِنْ شَیْءٍ فِی السَّماواتِ وَ لا فِی الْأَرْضِ) .

زیرا«او دانا و تواناست» (إِنَّهُ کانَ عَلِیماً قَدِیراً) .

نه چیزی از نظرش مخفی و پنهان می ماند،و نه کاری در برابر قدرتش مشکل است،و نه کسی بر او چیره می شود.

آیه 45

(آیه 45)-اگر لطف او نبود جنبنده ای بر پشت زمین نبود! این آیه که آخرین آیه سوره«فاطر»است بحثهای تند و تهدیدهای شدید گذشته این سوره را با بیان لطف و رحمت پروردگار بر مردم روی زمین پایان می دهد،همان گونه که این سوره را با گشایش رحمت خدا بر مردم آغاز کرد.

آیه قبل که مجرمان بی ایمان را تهدید به سرنوشت پیشینیان می کرد این سؤال را برای بسیاری از آنها و دیگران مطرح می سازد که اگر سنت الهی در باره همه گردنکشان چنین است پس چرا این قوم مشرک و سرکش مکّه را مجازات نمی کند؟! در پاسخ این سؤال می فرماید:«اگر خداوند همه مردم را به خاطر اعمالی که انجام داده اند مجازات کند(و هیچ مهلتی برای اصلاح و تجدید نظر و خودسازی به آنان ندهد)جنبنده ای را بر پشت زمین باقی نخواهد گذاشت» (وَ لَوْ یُؤاخِذُ اللّهُ النّاسَ بِما کَسَبُوا ما تَرَکَ عَلی ظَهْرِها مِنْ دَابَّةٍ) .

آن چنان مجازاتهای پی در پی نازل می شد و صاعقه ها و زلزله ها و طوفانها گنهکاران ظالم را در هم می کوبید که زمین جای زندگی برای کسی نبود.

«ولی خداوند(به لطف و کرمش)آنها را تا زمان معینی به تأخیر می اندازد» و به آنها فرصت برای توبه و اصلاح می دهد (وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلی أَجَلٍ مُسَمًّی) .

اما این حلم و فرصت الهی حسابی دارد،تا زمانی است که اجل آنها فرا نرسیده باشد،«اما هنگامی که اجل آنها فرارسد(هر کس را به مقتضای عملش جزا می دهد چرا که)خداوند نسبت به بندگانش بصیر و بیناست»هم اعمال آنها را می بیند و هم از نیات آنها با خبر است (فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ فَإِنَّ اللّهَ کانَ بِعِبادِهِ بَصِیراً) .

«پایان سوره فاطر»

سوره یس[36]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و 83 آیه دارد

محتوای سوره:

در این سوره چهار بخش عمده مخصوصا دیده می شود:

1-نخست سخن از رسالت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله و قرآن مجید و هدف از نزول این کتاب بزرگ آسمانی است.

2-بخش دیگر از رسالت سه نفر از پیامبران الهی،و چگونگی دعوت آنها به سوی توحید و مبارزه پی گیر و طاقتفرسای آنها با شرک سخن می گوید.

3-بخشی از این سوره که از آیه 33 شروع می شود و تا آیه 44 ادامه دارد مملو از نکات جالب توحیدی،و بیان گویا از آیات و نشانه های عظمت پروردگار در عالم هستی است.

4-بخش مهم دیگری از این سوره در مسائل مربوط به«معاد»و دلائل گوناگون آن و چگونگی حشر و نشر،و سؤال و جواب در روز قیامت،و پایان جهان، و بهشت و دوزخ سخن می گوید،و در لابلای این بحثها آیاتی تکان دهنده برای بیداری و هشیاری غافلان و بی خبران آمده است که اثری نیرومند در دلها و جانها دارد.

فضیلت تلاوت سوره:

سوره«یس»در احادیث به عنوان«قلب قرآن»نامیده شده است.

در حدیثی از پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر چیز قلبی دارد،و قلب قرآن یس است».

در حدیثی از امام صادق علیه السّلام نیز همین معنی آمده است و در ذیل آن می افزاید:«هر کس آن را در روز پیش از آن که غروب شود بخواند در تمام طول روز محفوظ و پر روزی خواهد بود،و هر کس آن را در شب پیش از خفتن بخواند خداوند هزار فرشته را بر او مأمور می کند که او را از هر شیطان رجیم و هر آفتی حفظ کنند...»و به دنبال آن فضائل مهم دیگری نیز بیان می فرماید.

این عظمت به خاطر محتوای عظیم این سوره است.

محتوایی بیدارگر ایمان بخش و مسؤولیت آفرین و تقوازا که وقتی انسان در آن اندیشه کند و این اندیشه در اعمال او پرتوافکن گردد خیر دنیا و آخرت را برای او به ارمغان می آورد.

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-سر آغاز«قلب قرآن» این سوره همانند 28 سوره دیگر قرآن مجید با حروف مقطعه آغاز می شود، و این بار دو حرف«یا-سین»(یس).آیه اول سوره را تشکیل می دهد.

در خصوص سوره«یس»در روایتی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم که فرمود:

«یس نام رسول خداست و دلیل بر آن این است که بعد از آن می فرماید تو از مرسلین و بر صراط مستقیم هستی».

آیه 2

(آیه 2)-به دنبال این حروف مقطعه-همانند بسیاری از سوره هایی که با حروف مقطعه آغاز شده-سخن از قرآن مجید به میان می آورد،منتها در اینجا به آن سوگند یاد کرده،می گوید:«سوگند به قرآن حکیم» (وَ الْقُرْآنِ الْحَکِیمِ) .

گویی قرآن را موجودی زنده و عاقل و رهبر و پیشوا معرفی می کند که می تواند درهای حکمت را به روی انسانها بگشاید.

البته خداوند نیازی به سوگند ندارد،ولی سوگندهای قرآن همواره دارای دو فایده مهم است:نخست تأکید روی مطلب،و دیگر بیان عظمت چیزی که به آن سوگند یاد می شود.

آیه 3

(آیه 3)-این آیه چیزی را که سوگند آیه قبل به خاطر آن بوده است بازگو می کند،می فرماید:«مسلما تو از رسولان خداوند هستی» (إِنَّکَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ) .

آیه 4

(آیه 4)-رسالتی که توأم با حقیقت است و«بودن تو بر صراط مستقیم» (عَلی صِراطٍ مُسْتَقِیمٍ) .

آیه 5

(آیه 5)-سپس می افزاید:این قرآنی است که«از ناحیه خداوند عزیز و رحیم نازل شده» (تَنْزِیلَ الْعَزِیزِ الرَّحِیمِ) .

عزّت و رحمتش که یکی مظهر«انذار»و دیگری مظهر«بشارت»است با هم آمیخته و این کتاب بزرگ آسمانی را در اختیار انسانها گذارده است.

آیه 6

(آیه 6)-این آیه هدف اصلی نزول قرآن را این گونه شرح می دهد:

قرآن را بر تو نازل کردیم«تا قومی را انذار کنی که پدران آنها انذار نشدند و به همین دلیل آنها در غفلت فرو رفته اند» (لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ) .

قرآن نازل شد تا مردم غافل را هوشیار،و خواب زدگان را بیدار سازد.

آیه 7

(آیه 7)-سپس قرآن به عنوان یک پیشگویی در باره سران کفر و سردمداران شرک می گوید:«فرمان و وعده الهی بر اکثر آنها تحقق یافته و به همین دلیل ایمان نمی آورند» (لَقَدْ حَقَّ الْقَوْلُ عَلی أَکْثَرِهِمْ فَهُمْ لا یُؤْمِنُونَ) .

حقیقت این است که انسان در صورتی اصلاح پذیر و قابل هدایت است که فطرت توحیدی خود را با اعمال زشت و اخلاق آلوده اش بکلی پایمال نکرده باشد و گر نه تاریکی مطلق بر قلب او چیره خواهد شد و تمام روزنه های امید برای او بسته می شود.

آیه 8

(آیه 8)-این آیه ادامه توصیف این گروه نفوذ ناپذیر است،در نخستین توصیف آنها می گوید:«ما در گردنهای آنها غلهایی قرار دادیم که تا چانه های آنها ادامه دارد،و سرهای آنها را به بالا نگاه داشته است» (إِنّا جَعَلْنا فِی أَعْناقِهِمْ أَغْلالاً فَهِیَ إِلَی الْأَذْقانِ فَهُمْ مُقْمَحُونَ) .

چه جالب است تشبیهی که از حال بت پرستان لجوج خصوصا سران آنها به

چنین انسانهایی شده،آنها طوق«تقلید»و زنجیر«عادات و رسوم خرافی»را بر گردن و دست و پای خود بسته اند و غلهای آنها آنقدر پهن و گسترده است که سر آنها را بالا نگاهداشته و از دیدن حقایق محروم ساخته،آنها اسیرانی هستند که نه قدرت فعالیت و حرکت دارند و نه قدرت دید! آیه فوق هم می تواند ترسیمی از حال این گروه بی ایمان در دنیا باشد،و هم بیان حال آنها در آخرت که تجسمی است از مسائل این جهان.

آیه 9

(آیه 9)-این آیه توصیف دیگری از همین افراد است،و ترسیم گویایی از عوامل نفوذ ناپذیری آنها،می فرماید:«و ما در پیش روی آنها سدی قرار دادیم و در پشت سرشان سدی» (وَ جَعَلْنا مِنْ بَیْنِ أَیْدِیهِمْ سَدًّا وَ مِنْ خَلْفِهِمْ سَدًّا) .

آنها در میان این دو سد چنان محاصره شده اند که نه راه پیش دارند و نه راه بازگشت! و در همین حال«چشمانشان را پوشانده ایم لذا نمی بینند» (فَأَغْشَیْناهُمْ فَهُمْ لا یُبْصِرُونَ) .

و چنین است حال مستکبران خودخواه و خودبین،و مقلدان کور و کر، و متعصبان لجوج در برابر چهره حقایق!

آیه 10

(آیه 10)-به همین دلیل در این آیه صریحا می گوید:«برای آنها یکسان است،چه آنها را انذار کنی،یا نکنی،ایمان نمی آورند»! (وَ سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا یُؤْمِنُونَ) .

گفتار تو هر قدر نافذ،و وحی آسمانی هر قدر مؤثر باشد،تا در زمینه آماده وارد نشود تأثیر نخواهد گذاشت.

آیه 11

(آیه 11)-چه کسانی انذار تو را می پذیرند؟در آیات گذشته سخن از گروهی در میان بود که به هیچ وجه آمادگی پذیرش انذارهای الهی را ندارند،اما در اینجا از گروه دیگری که درست در نقطه مقابل آنها قرار گرفته اند سخن می گوید،تا با مقایسه با یکدیگر-همان گونه که روش قرآن در بحث است-مسأله روشنتر شود.

می فرماید:«تو تنها کسی را انذار می کنی که از ذکر پیروی کند،و از خداوند

رحمان در پنهان بترسد»و از طریق برهان و استدلال او را بشناسد (إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّکْرَ وَ خَشِیَ الرَّحْمنَ بِالْغَیْبِ) .کسی که گوش شنوا و قلب آماده دارد.

«و کسی که چنین است او را بشارت به مغفرت و پاداش پر ارزش ده» (فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ کَرِیمٍ) .

آیه 12

(آیه 12)-سپس به تناسب بحثی که در آیات گذشته پیرامون اجر و پاداش پر ارزش مؤمنان و پذیرندگان انذارهای انبیا آمده بود در این آیه به مسأله«معاد و رستاخیز و ثبت و ضبط اعمال برای حساب و جزا»اشاره کرده،می فرماید:«ما مردگان را زنده می کنیم» (إِنّا نَحْنُ نُحْیِ الْمَوْتی) .

«و تمام آثار آنها را می نویسیم» (وَ نَکْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ) .

بنابر این چیزی فروگذار نخواهد شد مگر این که در نامه اعمال برای روز حساب محفوظ خواهد بود.

و در پایان آیه برای تأکید بیشتر می افزاید:«و ما همه چیز را در کتاب آشکار احصا کرده ایم» (وَ کُلَّ شَیْءٍ أَحْصَیْناهُ فِی إِمامٍ مُبِینٍ) .

آیه 13

(آیه 13)-سرگذشت«اصحاب القریه»برای آنها عبرتی است در تعقیب بحثهایی که در زمینه قرآن و نبوت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله و مؤمنان راستین و منکران لجوج گذشت در اینجا نمونه ای از وضع امتهای پیشین در همین زمینه مطرح شده،و در ضمن این آیه و چندین آیه بعد که مجموعا هجده آیه را تشکیل می دهد سرگذشتی از چند تن از پیامبران پیشین را بیان می کند،تا هم هشداری باشد برای مشرکان مکه،و هم تسلی و دلداری باشد برای پیامبر و مؤمنان اندک آن روز،به هر حال تکیه بر این سرگذشت در قلب این سوره که خود قلب قرآن است به خاطر شباهت تمامی است که با موقعیت مسلمانان آن روز دارد.

نخست می فرماید:«و برای آنها اصحاب قریه را مثال بزن هنگامی که فرستادگان خدا به سوی آنها آمدند» (وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلاً أَصْحابَ الْقَرْیَةِ إِذْ جاءَهَا الْمُرْسَلُونَ) .

«قریه»مفهوم گسترده ای دارد که هم شهرها را شامل می گردد و هم روستاها را،هر چند در زبان فارسی معمولی تنها به روستا اطلاق می شود.

مشهور در میان مفسران این است که منظور از«قریه»در اینجا«انطاکیه»یکی از شهرهای شامات بوده است.

از آیات این سوره بر می آید که اهل این شهر بت پرست بودند و این رسولان برای دعوت آنها به سوی توحید و مبارزه با شرک آمده بودند.

آیه 14

(آیه 14)-سپس قرآن بعد از این بیان اجمالی و سر بسته،به شرح ماجرا پرداخته،چنین می گوید:«در آن زمان که دو نفر از رسولان را به سوی آنها فرستادیم، اما آنها رسولان ما را تکذیب کردند،لذا برای تقویت آن دو،شخص سومی ارسال نمودیم،آنها همگی گفتند:ما فرستادگان به سوی شما از طرف پروردگاریم» (إِذْ أَرْسَلْنا إِلَیْهِمُ اثْنَیْنِ فَکَذَّبُوهُما فَعَزَّزْنا بِثالِثٍ فَقالُوا إِنّا إِلَیْکُمْ مُرْسَلُونَ) .

آیه 15

(آیه 15)-اکنون ببینیم آن قوم گمراه در مقابل دعوت رسولان چه واکنشی نشان دادند،قرآن می گوید:همان بهانه ای را که بسیاری از کافران سرکش در برابر پیامبران الهی پیش کشیدند مطرح نمودند«آنان(در جواب)گفتند:شما بشری همانند ما نیستید و خداوند رحمان چیزی نازل نکرده،شما فقط دروغ می گویید»! (قالُوا ما أَنْتُمْ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُنا وَ ما أَنْزَلَ الرَّحْمنُ مِنْ شَیْءٍ إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ تَکْذِبُونَ) .

اگر بنا بود فرستاده ای از طرف خدا بیاید باید فرشته مقربی باشد نه انسانی همچون ما،و همین را دلیل برای تکذیب رسولان و انکار نزول فرمان الهی پنداشتند.

آیه 16

(آیه 16)-به هر حال این پیامبران از مخالفت سرسختانه آن قوم گمراه مأیوس نشدند و ضعف و سستی به خود راه ندادند،و در پاسخ آنها چنین«گفتند:

پروردگار ما می داند که ما قطعا فرستادگان او به سوی شما هستیم» (قالُوا رَبُّنا یَعْلَمُ إِنّا إِلَیْکُمْ لَمُرْسَلُونَ) .

آیه 17

(آیه17)- «و برعهدهٔ ما چیزی جز ابلاغ رسالت بهطور روشن و آشکار نیست»(وَ مٰا عَلَیْنٰا اِلَّا الْبَلْاغُ الْمُبینُ).

آیه 18

(آیه 18)-ولی این کوردلان در برابر آن منطق روشن و معجزات تسلیم نشدند،بلکه بر خشونت خود افزودند،و از مرحله تکذیب پا فراتر نهاده به مرحله تهدید و شدت عمل گام نهادند«گفتند:ما شما را به فال بد گرفته ایم»وجود شما شوم است و مایه بدبختی شهر و دیار ما! (قالُوا إِنّا تَطَیَّرْنا بِکُمْ) .

ممکن است مقارن آمدن این پیامبران الهی بعضی مشکلات در زندگی مردم آن دیار بر اثر گناهانشان و یا به عنوان هشدار الهی حاصل شده باشد،باز به این هم قناعت نکردند،بلکه با تهدیدی صریح و آشکار نیات شوم و زشت خود را ظاهر ساختند،و گفتند:«اگر از این سخنان دست برندارید مسلما شما را سنگسار خواهیم کرد،و مجازات دردناکی از ما به شما خواهد رسید»! (لَئِنْ لَمْ تَنْتَهُوا لَنَرْجُمَنَّکُمْ وَ لَیَمَسَّنَّکُمْ مِنّا عَذابٌ أَلِیمٌ) .

ممکن است ذکر«عذاب الیم»اشاره به این باشد که سنگسار نمودن شما را آنقدر ادامه می دهیم تا مایه مرگ شما شود.

آیه 19

(آیه 19)-اینجا بود که رسولان الهی با منطق گویای خود به پاسخ هذیانهای آنها پرداختند،و«گفتند:شومی شما از خودتان است اگر درست بیندیشید به این حقیقت واقف خواهید شد» (قالُوا طائِرُکُمْ مَعَکُمْ أَ إِنْ ذُکِّرْتُمْ) .

اگر بدبختی و تیره روزی و حوادث شوم محیط جامعه شما را فراگرفته، و برکات الهی از میان شما رخت بر بسته،عامل آن را در درون جان خود،در افکار منحط و اعمال زشت و شومتان جستجو کنید،نه در دعوت ما.

و سر انجام آخرین سخن این فرستادگان پروردگار به آنان این بود که:«شما گروهی اسرافکارید» (بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ) .

اگر توحید را انکار کرده،به شرک روی می آورید،دلیل آن اسراف و تجاوز از حق است،و اگر جامعه شما گرفتار سرنوشت شوم شده است سبب آن نیز اسراف در گناه و آلودگی به شهوات است.

آیه 20

(آیه20)- مجاهدی جان بر کف! در اینجا بخش دیگری از مبارزات رسولانی که در این داستان به آنها اشاره شده،آمده است، و آن مربوط به حمایت

حساب شده و شجاعانه مؤمنان اندک از آنهاست که در برابر اکثریت کافر و مشرک و لجوج ایستادند و تا سر حد جان از پیامبران الهی دفاع کردند.

نخست می فرماید:«و مردی(با ایمان)از نقطه دور دست شهر با سرعت و شتاب(به سراغ گروه کافران)آمد و گفت:ای قوم من!از فرستادگان خدا پیروی کنید» (وَ جاءَ مِنْ أَقْصَا الْمَدِینَةِ رَجُلٌ یَسْعی قالَ یا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِینَ) .

این مرد که نامش را«حبیب نجّار»ذکر کرده اند هنگامی که به او خبر رسید، در قلب شهر مردم بر این پیامبران الهی شوریده اند،و شاید قصد شهید کردن آنها را دارند،سکوت را مجاز ندانست،با سرعت و شتاب خود را به مرکز شهر رسانید و آنچه در توان داشت در دفاع از حق فروگذار نکرد.

تعبیر به«رجل»به صورت ناشناخته،شاید اشاره به این نکته است که او یک فرد عادی بود،قدرت و شوکتی نداشت،و در مسیر خود تک و تنها بود،تا مؤمنان عصر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در آغاز اسلام که عده قلیلی بیش نبودند سرمشق بگیرند و بدانند حتی یک نفر مؤمن تنها نیز دارای مسؤولیت است و سکوت برای او جائز نیست.

آیه 21

(آیه 21)-اکنون ببینیم این مؤمن مجاهد به چه منطق و دلیلی برای جلب توجه همشهریانش متوسل گشت؟ نخست از این در وارد شد:«از کسانی پیروی کنید که از شما اجر و مزدی(در برابر دعوت خود)نمی خواهند» (اتَّبِعُوا مَنْ لا یَسْئَلُکُمْ أَجْراً) .

این خود نخستین نشانه صدق آنهاست که هیچ منفعت مادی در دعوتشان ندارند،نه از شما مالی می خواهند،و نه جاه و مقام،و نه حتی تشکر و سپاسگزاری، و این همان چیزی است که بارها در آیات قرآن در مورد انبیای بزرگ به عنوان نشانه ای از اخلاص روی آن تکیه شده،تنها در سوره«شعرا»پنج بار جمله«و ما اسئلکم علیه من اجر»تکرار گردیده است.

سپس می افزاید:به علاوه«این رسولان(چنانکه از محتوای دعوت و سخنانشان بر می آید)افرادی هدایت یافته اند» (وَ هُمْ مُهْتَدُونَ) .

آیه 22

(آیه22)- سپس به دلیل دیگری می پردازذ و به سراغ اصل توحید که

عمده ترین نکته دعوت این رسولان بوده است می رود و می گوید:«من چرا کسی را پرستش نکنم که مرا آفریده است»؟ (وَ ما لِیَ لا أَعْبُدُ الَّذِی فَطَرَنِی) .

فطرت سلیم می گوید:کسی شایسته پرستش است که خالق و مالک و بخشنده مواهب باشد نه این بتها که هیچ کاری از آنان ساخته نیست.

و به دنبال آن هشدار می دهد که مراقب باشید«همه شما سر انجام تنها به سوی او باز می گردید» (وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ) .

یعنی نه تنها سر و کار شما در زندگی این جهان با اوست که در جهان دیگر نیز تمام سرنوشت شما در دست قدرت او می باشد،آری به سراغ کسی بروید که در هر دو جهان سرنوشت شما را به دست گرفته.

آیه 23

(آیه 23)-و در سومین استدلال خود به وضع بتها پرداخته،و اثبات عبودیت را برای خداوند با نفی عبودیت از بتها تکمیل می کند،می گوید:«آیا غیر از خداوند معبودانی را انتخاب کنم که اگر خداوند رحمن بخواهد زیانی به من برساند شفاعت آنها کمترین فایده ای برای من نخواهد داشت،و مرا از مجازات او هرگز نجات نخواهند داد» (أَتَّخِذُ مِنْ دُونِهِ آلِهَةً إِنْ یُرِدْنِ الرَّحْمنُ بِضُرٍّ لا تُغْنِ عَنِّی شَفاعَتُهُمْ شَیْئاً وَ لا یُنْقِذُونِ) .

باز در اینجا از خودش سخن می گوید تا جنبه تحکّم و آمریت نداشته باشد، و دیگران حساب کار خود را برسند.

آیه 24

(آیه 24)-سپس این مؤمن مجاهد برای تأکید و توضیح بیشتر افزود:«هر گاه من چنین بتهایی را پرستش کنم و آنها را شریک پروردگار قرار دهم در گمراهی آشکار خواهم بود» (إِنِّی إِذاً لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ) .

کدام گمراهی از این آشکارتر که انسان عاقل و با شعور در برابر این موجودات بی شعور زانو زند و آنها را در کنار خالق زمین و آسمان قرار دهد.

آیه 25

(آیه25)- این مؤمن تلاشگر و مبارز پس از این استدلالات و تبلیغات مؤثر و گیرا با صدای رسا در حضور جمع اعلام کرد: همه بدانید« من به پروردگار شما ایمان آورده ام» و دعوت این رسولان را پذیرا شده ام(اِنّی آمَنْتُ بِرَبَّکُمْ).

«بنابر این سخنان مرا بشنوید» (فَاسْمَعُونِ) .و بدانید من به دعوت این رسولان مؤمنم و گفتار مرا به کار بندید که به سود شماست.

آیه 26

(آیه 26)-اما ببینیم عکس العمل این قوم لجوج در برابر این مؤمن پاکباز چه بود؟قرآن سخنی از آن به میان نمی آورد،ولی از لحن آیات بعد استفاده می شود که آنها بر او شوریدند و شهیدش کردند.

قرآن این حقیقت را با جمله جالب و سر بسته ای بیان کرده،می گوید:«به او گفته شد وارد بهشت شو»! (قِیلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ) .

این تعبیر نشان می دهد که شهادت این مرد مؤمن همان،و داخل شدن او در بهشت همان.

البته روشن است منظور از بهشت در اینجا بهشت برزخی است،چرا که هم از آیات و هم از روایات استفاده می شود که بهشت جاویدان در قیامت نصیب مؤمنان خواهد شد همان گونه که دوزخ نیز در مورد بدکاران چنین است.

به هر حال روح پاک این مرد به آسمانها،در جوار قرب رحمت الهی و در نعیم بهشتی،شتافت،و در آنجا تنها آرزویش این بود که«گفت:ای کاش قوم من می دانستند» (قالَ یا لَیْتَ قَوْمِی یَعْلَمُونَ) .و این چنین مؤمن،عاشق هدایت مردم است و از گمراهی آنان رنج می برد.

آیه 27

(آیه 27)-ای کاش می دانستند که:«پروردگارم مرا مشمول آمرزش و عفو خویش قرار داد و در صف گرامیان جای داد» (بِما غَفَرَ لِی رَبِّی وَ جَعَلَنِی مِنَ الْمُکْرَمِینَ) .

ای کاش چشم حق بینی داشتند و آنچه را در پشت این پرده است ببینند یعنی تا این همه نعمت و اکرام و احترام خدا را بنگرند و بدانند در مقابل اهانتهای آنها خداوند چه لطفی در حق من فرموده است،ای کاش می دیدند و ایمان می آوردند اما افسوس!

آغاز جزء 23 قرآن مجید

ادامه سوره یس

آیه 28

(آیه 28)-دیدیم که مردم شهر«انطاکیه»چگونه به مخالفت با پیامبران الهی قیام کردند اکنون ببینیم سر انجام کارشان چه شد؟ قرآن در این زمینه می گوید:«ما بر قوم او بعد از(شهادت)وی هیچ لشکری از آسمان نفرستادیم،و اصولا سنت ما چنین نیست که برای نابود ساختن این اقوام سرکش متوسل به این امور شویم» (وَ ما أَنْزَلْنا عَلی قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْدٍ مِنَ السَّماءِ وَ ما کُنّا مُنْزِلِینَ) .

ما نیاز به این امور نداریم،تنها یک اشاره کافی است که همه آنها را خاموش سازیم و به دیار عدم بفرستیم و تمام زندگی آنها را در هم بکوبیم.

آیه 29

(آیه 29)-سپس می افزاید:«تنها یک صیحه آسمانی تحقق یافت، صیحه ای تکان دهنده و مرگبار،ناگهان همگی خاموش شدند»! (إِنْ کانَتْ إِلاّ صَیْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ خامِدُونَ) .

یک صیحه،آن هم در یک لحظه زود گذر،بیش نبود،فریادی بود که همه فریادها را خاموش کرد،و تکانی بود که همه را بی حرکت ساخت! بسوزند چوب درختان بی بر سزا خود همین است مر بی بری را!

آیه 30

(آیه 30)-در این آیه با لحنی بسیار گیرا و مؤثر برخورد تمام سرکشان تاریخ را با دعوت پیامبران خدا یک جا مورد بحث قرار داده،می گوید:«وا حسرتا بر این بندگان که هیچ پیامبری برای هدایت آنها نیامد مگر این که او را به باد استهزا گرفتند» (یا حَسْرَةً عَلَی الْعِبادِ ما یَأْتِیهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلاّ کانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ) .

بیچاره و محروم از سعادت آنها گروهی که نه تنها گوش هوش به ندای رهبران ندهند،بلکه به استهزا و سخریه آنها برخیزند.

آیه 31

(آیه31)- غفلت دائم: در این آیه با توجه به بحثی که درآیهٔ قبل دربارهٔ غفلت مستمر گروه عظیمی از مردم جهان در طول اعصارو قرون

پیشین گذشت،می فرماید:« آیا آنها ندیدند که ما افراد زیادی از قرون و اقوام پیشین از آنها را(بر اثر

طغیان و ظلمشان)به هلاکت رساندیم»؟! (أَ لَمْ یَرَوْا کَمْ أَهْلَکْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ) .

اینها نخستین گروه نیستند،اقوام سرکش دیگری در این جهان زندگی می کردند،و سرنوشت دردناک آنها که بر صفحات تاریخ ثبت است و آثار غم انگیزشان که در ویرانه های شهرهای آباد آنها بر جای مانده در برابر چشم آنها قرار دارد،آیا این مقدار برای درس عبرت کافی نیست؟! در پایان آیه می افزاید:«آنها هرگز به سوی ایشان بازگشت نمی کنند» (أَنَّهُمْ إِلَیْهِمْ لا یَرْجِعُونَ) .یعنی؛مصیبت بزرگ اینجاست که امکان بازگشت به دنیا و جبران گناهان و بدبختیهای گذشته را ندارند،چنان پلها در پشت سر آنان ویران گشته که بازگشتشان هرگز ممکن نیست!

آیه 32

(آیه 32)-در این آیه می افزاید:«همه آنها بدون استثنا در روز قیامت نزد ما حاضر می شوند» (وَ إِنْ کُلٌّ لَمّا جَمِیعٌ لَدَیْنا مُحْضَرُونَ) .

یعنی اینطور نیست که اگر هلاک شدند و نتوانستند به این جهان بازگردند مسأله تمام است،نه مرگ در حقیقت آغاز کار است نه پایان،به زودی همگی در عرصه محشر برای حساب گردآوری می شوند،و بعد از آن مجازات دردناک الهی، مجازاتی مستمر و پی گیر در انتظار آنهاست.

آیه 33

(آیه 33)-این هم نشانه های دیگر:از آنجا که بحث در آیات گذشته پیرامون مبارزه فرستادگان پروردگار با شرک و بت پرستی بود،همچنین در آیه قبل اشاره ای به مسأله معاد شده بود در اینجا نشانه هایی از توحید و معاد را توأما بیان می کند تا وسیله ای باشد برای بیداری منکران و ایمان به مبدأ و معاد.

نخست از احیای زمینهای مرده و برکاتی که از آن عائد انسانها می شود بحث کرده،می فرماید:«زمینهای مرده برای آنها نشانه آشکاری است(از مبدأ و معاد)ما آن را زنده کردیم،و دانه هایی از آن خارج ساختیم و آنها از آن تغذیه می کنند» (وَ آیَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَیْتَةُ أَحْیَیْناها وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ یَأْکُلُونَ) .

مسأله حیات و زندگی از مهمترین دلائل توحید است؛و با تمام پیشرفتهای علمی هنوز کسی به درستی نمی داند تحت تأثیر چه عواملی در روز نخست

موجودات بی جان تبدیل به سلولهای زنده شده است؟

آیه 34

(آیه 34)-این آیه توضیح و تشریحی بر آیه قبل است و چگونگی حیات زمینهای مرده را بیان می کند،می فرماید:«و ما در آن باغهایی از نخلها و انگورها قرار دادیم و چشمه هایی از آن جاری ساختیم» (وَ جَعَلْنا فِیها جَنّاتٍ مِنْ نَخِیلٍ وَ أَعْنابٍ وَ فَجَّرْنا فِیها مِنَ الْعُیُونِ) .

در آیه قبل سخن از دانه های غذایی در میان بود،اما در اینجا از میوه های نیرو بخش و مغذی سخن می گوید که دو نمونه بارز و کامل آنها«خرما»و«انگور» است که هر یک غذایی کامل محسوب می شود.

آیه 35

(آیه 35)-این آیه هدف آفرینش این درختان پر بار را چنین بیان می کند:

«غرض این است که از میوه آن بخورند،در حالی که دست آنها در ساختمان آن کمترین دخالتی نداشته،آیا شکر خدا را به جا نمی آورند»! (لِیَأْکُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ وَ ما عَمِلَتْهُ أَیْدِیهِمْ أَ فَلا یَشْکُرُونَ) .

آری!میوه هایی که به صورت غذای کامل بر شاخسار درختان ظاهر می شود بی آنکه کمترین نیازی به پختن و یا تغییرات دیگر داشته باشد به مجرد چیدن از درخت قابل استفاده است،و این نهایت لطف و عظمت پروردگار را در باره انسانها نشان می دهد.

هدف آن است که حس حق شناسی و شکر گزاری انسانها را تحریک کند تا از طریق شکر گزاری قدم در مرحله معرفت پروردگار بگذارند،که شکر منعم نخستین گام معرفت کردگار است.

آیه 36

(آیه 36)-این آیه سخن از تسبیح و تنزیه پروردگار می گوید،خط بطلان بر شرک مشرکان که در آیات گذشته از آن سخن بود می کشد،و راه توحید و یکتا پرستی را به همگان نشان می دهد،می فرماید:«منزه است کسی که تمام زوجها را آفرید،از آنچه زمین می رویاند،و از خود آنان،و از آنچه نمی دانند»! (سُبْحانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْواجَ کُلَّها مِمّا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مِمّا لا یَعْلَمُونَ) .

بدیهی است خداوند نیاز به این ندارد که خویشتن را تسبیح و تنزیه کند،این

تعلیمی است برای بندگان و دستور العملی است برای پیمودن خط تکامل.

این آیه یکی دیگر از آیاتی است که محدود بودن علم انسان را بیان می کند و نشان می دهد که در این جهان حقایق بسیاری است-از جمله«زوجیّت»در موجودات جهان-که از علم و دانش ما پوشیده است.

آیه 37

(آیه 37)-هر یک از خورشید و ماه آیتی هستند:در اینجا بخش دیگری از نشانه های عظمت خدا را در جهان هستی بیان می کند.

نخست می فرماید:«شب برای آنها آیه و نشانه ای است»از عظمت خدا (وَ آیَةٌ لَهُمُ اللَّیْلُ) .

در حالی که نور آفتاب همه جا را فراگرفته و سپاه ظلمت به عقب رانده شده «ما نور آفتاب و روز را از آن بر می داریم،ناگهان تاریکی همه آنها را فرا می گیرد» (نَسْلَخُ مِنْهُ النَّهارَ فَإِذا هُمْ مُظْلِمُونَ) .

دقت در این تعبیر این نکته را بازگو می کند که طبیعت اصلی کره زمین تاریکی است،نور و روشنایی صفتی است عارضی که از منبع دیگری به او داده می شود، همچون لباس که بر تن کسی بپوشانند که هرگاه آن لباس را بیرون آورد رنگ طبیعی تن آشکار می شود!

آیه 38

(آیه 38)-سومین نشانه ای که بعد از آیت شب به آن اشاره شده آیت نور و روشنایی و آفتاب است،می گوید:«و خورشید نیز(برای آنها آیتی است)که پیوسته به سوی قرارگاهش در حرکت است»! (وَ الشَّمْسُ تَجْرِی لِمُسْتَقَرٍّ لَها) .

این آیه به وضوح حرکت خورشید را بطور مستمر بیان می کند،اما در این که منظور از این حرکت چیست.جدیدترین تفسیر همان است که اخیرا دانشمندان کشف کرده اند و آن حرکت خورشید با مجموعه منظومه شمسی در وسط کهکشان ما به سوی یک سمت معین و ستاره دور دستی که آن را ستاره«وگا»نامیده اند می باشد.

به هر حال حرکت دادن خورشید این کره بسیار عظیمی که یک میلیون و دویست هزار مرتبه از کره زمین بزرگتر است آن هم با حرکت حساب شده در این

فضای بیکران از هیچ کس میسر نیست جز از خداوندی که قدرتش فوق همه قدرتها و علم و دانشش بی انتهاست.

و به همین جهت در پایان آیه می فرماید:«این تقدیر خداوند قادر و داناست» (ذلِکَ تَقْدِیرُ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ) .

در تعبیرات این آیه اشاره ای است پر معنی به نظام سال شمسی که از حرکت خورشید در برجها حاصل می گردد و به زندگی بشر نظم و برنامه می دهد.

آیه 39

(آیه 39)-لذا در این آیه برای تکمیل این بحث از حرکت ماه و منازل آن که نظام بخش ایام ماه است،سخن می گوید،و می فرماید:«و ما برای ماه منزلهایی قرار دادیم،و به هنگامی که این منزلها را طی کرد سر انجام به صورت شاخه کهنه قوسی شکل و زرد رنگ خرما در می آید»! (وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتّی عادَ کَالْعُرْجُونِ الْقَدِیمِ) .

منظور از«منازل»همان منزلگاههای دویست و هشتگانه ای است که ماه قبل از«محاق»و تاریکی مطلق طی می کند.

این نظام عجیب به زندگی انسانها نظم می بخشد،و یک تقویم طبیعی آسمانی است که با سواد و بی سواد توانایی خواندن آن را دارد.

آیه 40

(آیه 40)-در این آیه سخن از ثبات و دوام این نظم سال و ماه،و شب و روز، است،پروردگار آن چنان برنامه ای برای آنها تنظیم کرده که کمترین دگرگونی در وضع آنها پیدا نمی شود و تاریخ بشر به خاطر همین ثبات کاملا تنظیم می گردد.

می فرماید:«نه برای خورشید سزاوار است که به ماه رسد،و نه شب بر روز پیشی می گیرد،و هر کدام از آنها در مسیر خود شناورند»! (لاَ الشَّمْسُ یَنْبَغِی لَها أَنْ تُدْرِکَ الْقَمَرَ وَ لاَ اللَّیْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ کُلٌّ فِی فَلَکٍ یَسْبَحُونَ) .

می دانیم خورشید دوران خود را در برجهای دوازده گانه در یک سال طی می کند،در حالی که کره ماه منزلگاههای خویش را در یک ماه طی می کند.

بنابر این حرکت دورانی ماه در مسیرش دوازده بار از حرکت خورشید در مدارش سریعتر است،لذا می فرماید:خورشید هرگز در حرکت خود به پای ماه

نمی رسد تا حرکت یک ساله خود را در یک ماه انجام دهد و نظام سالیانه بر هم خورد.

از آنچه گفتیم روشن می شود که منظور از حرکت خورشید در این بحث حرکت آن بحسب حس ما است.

آیه 41

(آیه 41)-حرکت کشتیها در دریاها نیز آیتی است!در آیات پیشین سخن از نشانه های پروردگار در آفرینش آفتاب و ماه و شب و روز و همچنین زمین و برکات زمین بود،و در این آیه سخن از دریاها و بخشی از نعمتها و مواهب دریا یعنی حرکت کشتیهای تجاری و مسافربری بر صحنه آنها می باشد.

لذا نخست می فرماید:«این نیز برای آنها آیت و نشانه ای است از عظمت پروردگار که ما فرزندانشان را در کشتیهایی که مملو(از وسائل زندگی)است حمل کردیم» (وَ آیَةٌ لَهُمْ أَنّا حَمَلْنا ذُرِّیَّتَهُمْ فِی الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ) .

حرکت کشتیها که بزرگترین و مهمترین وسیله حمل و نقل بشر می باشد، و کاری که از آنها ساخته است هزاران برابر مرکبهای دیگر است،نتیجه خواص ویژه آب و وزن مخصوص اجسامی که کشتی از آن ساخته شده،و خاصیت بادها(در کشتیهای بادبانی)و انرژی اتمی(در کشتیهایی که با نیروی اتم کار می کند)می باشد.

و همه اینها قوا و نیروهایی است که خدا مسخّر انسان ساخته و هر یک از آنها و نیز مجموعه آنها آیتی از آیات الهی است.

آیه 42

(آیه 42)-و برای این که توهّم نشود که تنها مرکب خداداد کشتیهاست در این آیه می افزاید:«و ما برای آنها مرکبهای دیگری مانند آن آفریدیم» (وَ خَلَقْنا لَهُمْ مِنْ مِثْلِهِ ما یَرْکَبُونَ) .

مرکبهایی که در خشکی یا در هوا و فضا راه می رود،و انسانها و وسائل آنها را بر دوش خود حمل می کند.

آیه 43

(آیه 43)-این آیه برای روشنتر ساختن این نعمت بزرگ حالتی را که از دگرگون شدن این نعمت به وجود می آید بیان می کند،می گوید:«و اگر بخواهیم آنها راغرق می کنیم،آنچنان که نه فریاد رسی داشته باشند ،و نه نجات داده شونده»(وَ إِنْ

نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلا صَرِیخَ لَهُمْ وَ لا هُمْ یُنْقَذُونَ) .

به یک موج عظیم فرمان می دهیم کشتی آنها را واژگون کند! یا به یک گرداب مأموریت می دهیم آنها را در کام خود فرو بلعد! یا به یک طوفان دستور می دهیم آنها را مانند یک پر کاه بردارد و در وسط امواج پرتاب کند! این ماییم که این نظام را تداوم می بخشیم،تا آنها بهره گیرند،و اگر گهگاه حوادثی از این قبیل می فرستیم برای این است که اهمیت نعمتی را که در آن غرقند بدانند.

آیه 44

(آیه 44)-و سر انجام در این آیه برای تکمیل سخن فوق می افزاید:«مگر باز هم رحمت ما شامل حال آنها شود،و تا زمان معینی(که پایان زندگی آنهاست)از این زندگی بهره گیرند» (إِلاّ رَحْمَةً مِنّا وَ مَتاعاً إِلی حِینٍ) .

آری!با هیچ وسیله ای آنها نمی توانند نجات یابند جز این که نسیم رحمت ما بوزد و لطف ما به یاری آنها بشتابد.

آیه 45

(آیه 45)-از آنجا که در آیات گذشته سخن از بحثهای مهمی از آیات پروردگار در پهنه جهان هستی بود،در اینجا عکس العمل کفار لجوج را در برابر آیات الهی،و همچنین دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و انذار به عذاب پروردگار بیان می کند.

نخست می فرماید:«و هنگامی که به آنها گفته می شود از آنچه پیش رو و پشت سر شماست از عذابهای الهی بپرهیزید،تا مشمول رحمت الهی شوید» اعراض می کنند و روی گردان می شوند (وَ إِذا قِیلَ لَهُمُ اتَّقُوا ما بَیْنَ أَیْدِیکُمْ وَ ما خَلْفَکُمْ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ) .

منظور از«ما بین ایدیکم»مجازاتهای دنیاست که نمونه ای از آن در آیات قبل ذکر شده،و منظور از«ما خلفکم»مجازاتهای آخرت است که در پشت سر دارند، و تعبیر به«پشت سر»به خاطر آن است که هنوز نیامده،گویی پشت سر انسان در حرکت است،و سر انجام روزی به او می رسد و دامانش را می گیرد،و منظور از پرهیز کردن از این مجازاتها این است که عوامل آن را ایجاد نکنند و به تعبیر دیگر

کاری نکنند که مستوجب این عقوبات گردد.

آیه 46

(آیه 46)-در این آیه بار دیگر روی همین معنی تأکید می کند و لجاجت و پافشاری این کوردلان را در نادیده گرفتن آیات الهی و تعلیمات پیامبران مشخص ساخته،می فرماید:«هیچ آیه ای از آیات پروردگارشان برای آنها نمی آید مگر این که از آن روی گردان می شوند» (وَ ما تَأْتِیهِمْ مِنْ آیَةٍ مِنْ آیاتِ رَبِّهِمْ إِلاّ کانُوا عَنْها مُعْرِضِینَ) .

نه بیان آیات انفسی در آنها مؤثر است،و نه شرح آیات آفاقی،نه تهدید و انذار،و نه بشارت و نوید به رحمت الهی،آنها به کورانی می مانند که نزدیکترین اشیاء اطراف خود را مشاهده نمی کنند و حتی نور آفتاب را از ظلمت و تاریکی شب فرق نمی نهند!

آیه 47

(آیه 47)-سپس قرآن انگشت روی یکی از موارد مهم لجاجت و اعراض آنها گذارده،می گوید:«و هنگامی که به آنها گفته شود از آنچه خدا به شما روزی کرده است(در راه او)انفاق کنید کافران به مؤمنان می گویند:آیا ما کسی را اطعام کنیم که اگر خدا می خواست او را سیر می کرد،شما تنها در گمراهی آشکارید»! (وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمّا رَزَقَکُمُ اللّهُ قالَ الَّذِینَ کَفَرُوا لِلَّذِینَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ یَشاءُ اللّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ فِی ضَلالٍ مُبِینٍ) .

این همان منطق بسیار عوامانه ای است که در هر عصر و زمان از ناحیه افراد خودخواه و بخیل مطرح می شود که می گویند:اگر فلانی فقیر است لابد کاری کرده که خدا می خواهد فقیر بماند،و اگر ما غنی هستیم لا بد عملی انجام داده ایم که مشمول لطف خدا شده ایم،بنابر این نه فقر آنها و نه غنای ما هیچ کدام بی حکمت نیست! غافل از این که جهان میدان آزمایش و امتحان است،خداوند یکی را با تنگ دستی آزمایش می کند،و دیگری را با غنا و ثروت،و گاه یک انسان را در دو زمان با این دو،در بوته امتحان قرار می دهد که آیا به هنگام فقر،امانت و مناعت طبع و مراتب شکر گزاری را به جا می آورد؟یا همه را زیر پا می گذارد،و به هنگام غنا

از آنچه در اختیار دارد در راه او انفاق می کند یا نه!

آیه 48

(آیه 48)-صیحه های رستاخیز!به دنبال ذکر منطق سست و بهانه جویانه کفار در مورد انفاقها که در آیات قبل گذشت،در اینجا سخن را از استهزای آنها نسبت به قیام قیامت شروع می کند،و منطق پوسیده آنها را در مورد انکار معاد با جواب قاطع درهم می کوبد.

به علاوه بحثهایی را که در طی آیات پیشین در زمینه توحید بیان شد با بحثهای معاد تکمیل کرده،می فرماید:«آنها می گویند:اگر راست می گویید این وعده ای را که شما می دهید کی خواهد آمد»؟! (وَ یَقُولُونَ مَتی هذَا الْوَعْدُ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ) .

این که شما نمی توانید تاریخی برای قیام قیامت تعیین کنید دلیل بر این است که در گفتار خود صادق نیستید!

آیه 49

(آیه 49)-این آیه به این سؤال توأم با سخریه یک پاسخ محکم و جدی داده،می گوید:قیام قیامت و پایان این جهان برای خدا مسأله پیچیده،و کار مشکلی نیست:«آنها جز این انتظار نمی کشند که یک صیحه عظیم آسمانی فرارسد و آنان را ناگهان فروگیرد در حالی که مشغول جنگ و جدال(در مورد دنیای خویش) هستند»! (ما یَنْظُرُونَ إِلاّ صَیْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ یَخِصِّمُونَ) .

همین یک فریاد عظیم آسمانی کافی است که همه را در یک لحظه کوتاه، هر کدام در همان مکان و همان حالتی که هستند قبض روح کند،و زندگی پر غوغای مادی آنها که معرکه دعواها و میدان جنگ دائمی آنان است جای خود را به دنیایی خاموش و خالی از هر سر و صدا بدهد.

در روایات اسلامی از پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله آمده است که:«این صیحه آسمانی آن چنان غافلگیرانه است که دو نفر در حالی که پارچه ای را گشوده اند و مشغول معامله اند پیش از آن که آن را برچینند و بپیچند جهان پایان می یابد! و کسانی هستند که در آن لحظه لقمه غذا از ظرف برداشته اما پیش از آن که به دهان آنها برسد صیحه آسمانی فرا می رسد و جهان پایان می یابد!

کسانی هستند که مشغول تعمیر و گل مالی حوضند تا چهار پایان را سیراب کنند پیش از آنکه چهار پایان سیراب شوند قیامت بر پا می شود»! به هر حال قرآن با این تعبیر کوتاه و قاطع به آنها هشدار می دهد که قیامت بطور ناگهانی و غافلگیرانه بر پا می شود،و ثانیا موضوع پیچیده ای نیست که آنها در امکانش به بحث و مخاصمه برخیزند،با یک صیحه همه چیز پایان می گیرد و دنیا به آخر می رسد.

آیه 50

(آیه 50)-لذا در این آیه می گوید:این مسأله به قدری سریع و برق آسا و غافلگیرانه است که«حتی توانایی بر وصیت و سفارش نخواهند داشت،و حتی فرصت مراجعت به سوی خانواده و منزلهای خود را پیدا نمی کنند»! (فَلا یَسْتَطِیعُونَ تَوْصِیَةً وَ لا إِلی أَهْلِهِمْ یَرْجِعُونَ) .

معمولا هنگامی که حادثه ای به انسان دست می دهد و انسان احساس می کند پایان عمرش نزدیک شده،سعی می کند هر جا هست خود را به منزل و مأوای خویش برساند،و در میان همسر و فرزندانش قرار گیرد،سپس کارهای نیمه تمام و سرنوشت بازماندگان خود را از طریق وصیت بر عهده این و آن بگذارد و سفارش آنها را به دیگران بکند.

اما مگر صیحه پایان دنیا به کسی مجال می دهد؟و یا به فرض این که مجالی باشد مگر کسی زنده می ماند که توصیه های انسان را بشنود؟

آیه 51

(آیه 51)-سپس به مرحله دیگر که مرحله حیات بعد از مرگ است اشاره کرده،می گوید:«و بار دیگر در صور دمیده می شود،پس ناگهان همه آنها از قبرها بیرون آمده،شتابان به سوی(دادگاه)پروردگارشان رهسپار می شوند» (وَ نُفِخَ فِی الصُّورِ فَإِذا هُمْ مِنَ الْأَجْداثِ إِلی رَبِّهِمْ یَنْسِلُونَ) .

خاکها و استخوانهای پوسیده به فرمان پروردگار لباس حیات در تن می پوشند،و از قبر سر بر می آورند،و برای محاکمه و حساب در آن دادگاه عجیب حاضر می گردند،همان گونه که با یک«صیحه»همگی مردند با یک«نفخه»(دمیدن در صور)جان می گیرند و زنده می شوند،نه مرگ آنها برای خدا مشکلی دارد،و نه

احیای آنها.

آیه 52

(آیه 52)-سپس می افزاید:در این هنگام منکران رستاخیز و معاد «می گویند:ای وای بر ما!چه کسی ما را از خوابگاهمان برانگیخت»؟! (قالُوا یا وَیْلَنا مَنْ بَعَثَنا مِنْ مَرْقَدِنا) .

«این همان چیزی است که خداوند رحمن وعده داده است،و فرستادگان او راست گفتند»! (هذا ما وَعَدَ الرَّحْمنُ وَ صَدَقَ الْمُرْسَلُونَ) .

آری!صحنه آن چنان گویا و وحشت انگیز است که انسان همه مسائل باطل و خرافی را به دست فراموشی می سپرد،و جز اعتراف صریح به واقعیتها راهی نمی یابد،قبرها را به خوابگاهی تشبیه می کند،و رستاخیز را به بیدار شدن از خواب،چنانکه که در حدیث معروف نیز وارد شده است:«همان گونه که می خوابید،می میرید و همان گونه که از خواب بر می خیزید،زنده می شوید».

آیه 53

(آیه 53)-سپس برای توضیح چگونگی سرعت وقوع این نفخ صور، می فرماید:«آن صیحه واحدی بیش نیست،فریادی عظیم بر می خیزد،ناگهان همگی نزد ما حاضر می شوند» (إِنْ کانَتْ إِلاّ صَیْحَةً واحِدَةً فَإِذا هُمْ جَمِیعٌ لَدَیْنا مُحْضَرُونَ) .

بنابر این برای احیای مردگان و برخاستن آنها از قبرها و حضورشان در دادگاه عدل پروردگار زمان زیادی لازم نیست،همان گونه که برای مرگ انسانها زمان طولانی لازم نبود،صیحه اول فریاد مرگ است،و صیحه دوم فریاد زندگی و حیات و حضور در دادگاه عدل پروردگار!

آیه 54

(آیه 54)-در اینجا بحث پیرامون چگونگی حساب در محشر را سر بسته گذارده و از آن می گذرد،و به تشریح سر انجام کار مؤمنان صالح و کافران طالح پرداخته،چنین می گوید:«امروز به هیچ کس ذرّه ای ستم نمی شود» (فَالْیَوْمَ لا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَیْئاً) .

نه از پاداش کسی کاسته می شود،و نه کیفر کسی افزون می گردد،و حتی به قدر یک سر سوزن کم و زیاد و بیدادگری و ظلم و ستم وجود ندارد.

سپس به بیانی می پردازد که در حقیقت دلیل روشن و زنده ای برای عدم وجود ظلم در آن دادگاه بزرگ است می فرماید:«شما جز آنچه را عمل می کردید جزا داده نمی شوید» (وَ لا تُجْزَوْنَ إِلاّ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ) .

آیه 55

(آیه 55)-بهشتیان غرق در مواهب مادی و معنوی!در اینجا به گوشه ای از پاداشهای مؤمنان پرداخته،و قبل از هر چیز روی مسأله آرامش خاطر انگشت گذارده،می گوید:«بهشتیان امروز به نعمتهای خدا مشغولند»که از هر اندیشه ناراحت کننده بر کنار می باشند (إِنَّ أَصْحابَ الْجَنَّةِ الْیَوْمَ فِی شُغُلٍ) .

«و در نهایت سرور و شادی به سر می برند» (فاکِهُونَ) .

آیه 56

(آیه 56)-بعد از نعمت آرامش خاطر که خمیر مایه همه نعمتها،و شرط استفاده از همه مواهب است،به شرح نعمتهای دیگر پرداخته،چنین می گوید:«آنها و همسرانشان در سایه های لذت بخش،بر تختها،در خلوتگاهها تکیه کرده اند» (هُمْ وَ أَزْواجُهُمْ فِی ظِلالٍ عَلَی الْأَرائِکِ مُتَّکِؤُنَ) .

«ازواج»به معنی همسران بهشتی،و یا همسران با ایمانی است که در این دنیا داشتند.

تعبیر به«ظلال»(سایه ها)نشان می دهد که در آنجا نیز آفتابی وجود دارد ولی نه آفتابی آزار دهنده؛آری!آنها در سایه مطبوع درختان بهشتی نشاط و سرور دیگری دارند.

آیه 57

(آیه 57)-علاوه بر این«برای آنها میوه بسیار لذت بخشی است،و هر چه بخواهند در اختیار آنها خواهد بود» (لَهُمْ فِیها فاکِهَةٌ وَ لَهُمْ ما یَدَّعُونَ) .

و به این ترتیب آنچه امروز در فکر انسان بگنجد و آنچه از فکر او خطور نکند از انواع مواهب و نعمتها در آنجا آماده و مهیاست،و پذیرایی خداوند از میهمانان خود در بالاترین سطح ممکن انجام می شود.

آیه58

(آیه58)- اما مهمتر از همه همان مواهب معنوی است که در این آیه به آن اشاره کرده، می فرماید:« برای آنها سلام و تهنیت الهی است، این سخنی است از ناحیهٔ پروردگار رحیم و مهربان آنها»(سَلْامٌ قَوْلَّا مِنْ رَبَّ رَحیمٍ).

این ندای روح افزا و نشاط بخش و مملوّ از مهر و محبت او چنان روح انسان را در خود غرق می کند،و به او لذت و شادی و معنویت می بخشد،که با هیچ نعمتی برابر نیست،آری شنیدن ندای محبوب،ندایی آمیخته با محبت،و آکنده از لطف، سر تا پای بهشتیان را غرق سرور می کند،که یک لحظه آن بر تمام دنیا و آنچه در آن است برتری دارد.و چنان آنها را مجذوب می کند که از همه چیز جز او غافل می شوند،و همه نعمتهای بهشتی را در آن حال به دست فراموشی می سپارند.

آیه 59

(آیه 59)-چرا پرستش شیطان می کنید؟!بخشی از سرگذشت شوق انگیز و پر افتخار بهشتیان در آیات قبل گذشت،و در اینجا به قسمتی از سرنوشت دوزخیان و بندگان شیطان اشاره می کند.

نخست این که در آن روز با خطابی تحقیر آمیز مخاطب می شوند و به آنها گفته می شود:«جدا شوید امروز ای گنهکاران»! (وَ امْتازُوا الْیَوْمَ أَیُّهَا الْمُجْرِمُونَ) .

شما بودید که در دنیا خود را در صفوف مؤمنان جا زده بودید و گاه به رنگ آنها در می آمدید،و از حیثیت و اعتبارشان استفاده می کردید،امروز صفوف خود را از آنها جدا سازید،و در چهره اصلی خود ظاهر شوید!

آیه 60

(آیه 60)-این آیه به ملامتها و سرزنشهای پر معنی خداوند نسبت به مجرمان در روز قیامت اشاره کرده،چنین می گوید:«آیا با شما عهد نکردم ای فرزندان آدم که شیطان را پرستش و اطاعت مکنید که او دشمن آشکار شماست»؟ (أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یا بَنِی آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّیْطانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ) .

این اخطار بطور مکرر بر زبان رسولان الهی جاری شد،از سوی دیگر این پیمان در عالم«تکوین»به زبان اعطای عقل به انسان نیز گرفته شده است،چرا که دلائل عقلی به روشنی گواهی می دهد انسان نباید فرمان کسی را اطاعت کند که از روز نخست کمر به دشمنی او بسته او را از بهشت بیرون کرده و سوگند به اغوای فرزندانش خورده است.

از سوی سوم با سرشت و فطرت الهی همه انسانها بر توحید،و انحصار اطاعت برای ذات پاک پروردگار نیز این پیمان از انسان گرفته شده است،و به این

ترتیب نه با یک زبان که با چندین زبان این توصیه الهی تحقق یافته و این عهد و پیمان سرنوشت ساز امضا شده است.

آیه 61

(آیه 61)-در این آیه برای تأکید بیشتر و بیان آنچه وظیفه فرزندان آدم است می فرماید:آیا من به شما عهد نکردم که:«مرا بپرستید و از من اطاعت کنید که راه مستقیم همین است» (وَ أَنِ اعْبُدُونِی هذا صِراطٌ مُسْتَقِیمٌ) .

از یک سو پیمان گرفته که اطاعت شیطان نکنند،چرا که او دشمنی و عداوت خود را از روز نخست آشکار ساخته.

و در مقابل پیمان گرفته که از او اطاعت کنند،و دلیلش را این قرار می دهد که «صراط مستقیم همین است»و این در حقیقت بهترین محرک انسانهاست.

ضمنا از این تعبیر استفاده می شود که این جهان سرای اقامت نیست، چرا که راه را به کسی ارائه می دهند که از گذرگاهی عبور می کند و مقصدی در پیش دارد.

آیه 62

(آیه 62)-باز برای شناسایی هر چه بیشتر این دشمن قدیمی خطرناک می افزاید:«او گروه زیادی از شما را گمراه کرد،آیا اندیشه نکردید»؟! (وَ لَقَدْ أَضَلَّ مِنْکُمْ جِبِلاًّ کَثِیراً أَ فَلَمْ تَکُونُوا تَعْقِلُونَ) .

آیا نمی بینید چه بدبختیهایی شیطان بر سر پیروان خود آورده؟آیا تاریخ پیشینیان را مطالعه نکردید تا ببینید بندگان او به چه سرنوشت شوم و دردناکی گرفتار شدند؟ پس چرا دشمنی را که امتحان عداوت خود را بارها و بارها داده است جدّی نمی گیرید؟باز با او طرح دوستی می ریزید،و حتی او را رهبر و ولی و راهنمای خویش انتخاب می کنید.

و به گفته شاعر:

کجا بر سر آیم از این عار و ننگ که با او به صلحیم و با حق به جنگ؟

آیه63

(آیه63)-آیات گذشته بخشی از سرزنشهای خداوند و گفتگوهای او را به مجرمان در قیامت بازگو کرد، در اینجا همین معنی را در بخش دیگری ادامه می دهد.

آری!در آن روز در حالی که آتش سوزان و شعله ور جهنم در برابر دیدگان مجرمان قرار گرفته به آن اشاره کرده خطاب به مجرمان می گوید:«این همان دوزخی است که به شما وعده داده می شد»! (هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ) .

آیه 64

(آیه 64)-پیامبران الهی یکی بعد از دیگری آمدند و شما را از چنین روز و چنین آتشی بر حذر داشتند،ولی شما همه را به شوخی و مسخره گرفتید.

«امروز در آن وارد شوید،و با آتش سوزان آن بسوزید که این جزای کفری است که داشتید» (اصْلَوْهَا الْیَوْمَ بِما کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ) .

آیه 65

(آیه 65)-سپس به گواهان روز قیامت اشاره می کند،گواهانی که جزء پیکر خود انسانند و جایی برای انکار سخنان آنها نیست،می فرماید:«امروز بر دهان آنها مهر می نهیم،و دستهای آنها با ما سخن می گوید و پاهای آنها کارهایی را که انجام می دادند برای ما شهادت می دهند» (الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلی أَفْواهِهِمْ وَ تُکَلِّمُنا أَیْدِیهِمْ وَ تَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا یَکْسِبُونَ) .

آری!در آن روز،دیگر اعضای انسان تسلیم تمایلات او نیستند،آنها حساب خود را از کل وجود انسان جدا کرده تسلیم پروردگار می شوند،و بر آستان مقدس او سر فرود می آورند،و حقایق را با شهادت خود آشکار می سازند،و چه دادگاه عجیبی است که گواه آن اعضای پیکر خود انسان است،همان ابزاری است که گناه را با آن انجام داده! البته گواهی اعضا مربوط به کفّار و مجرمان است لذا در حدیثی از امام باقر علیه السّلام می خوانیم:«اعضای پیکر انسان بر ضدّ مؤمن گواهی نمی دهد،بلکه گواهی بر ضدّ کسی می دهد که فرمان عذاب بر او مسلّم شده،و اما مؤمن نامه اعمالش را به دست راست او می دهند(و خودش آن را می خواند)همان گونه که خداوند متعال فرموده:«آنها که نامه اعمالشان به دست راستشان داده شده(با سرفرازی و افتخار) نامه اعمال خود را می خوانند و کمترین ستمی به آنها نخواهد شد».

آیه 66

(آیه 66)-در این آیه اشاره به یکی از عذابهایی میکند که ممکن است خداوند در همین دنیا این گروه مجرم را به آن مبتلا سازد،عذابی دردناک و وحشتزا،

می فرماید:«و اگر بخواهیم چشمانشان را محو می کنیم»! (وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلی أَعْیُنِهِمْ) .

و در این حال وحشتی فوق العاده آنها را فرا می گیرد،«سپس برای عبور از راه، می خواهند بر یکدیگر پیشی بگیرند،اما چگونه می توانند ببینند»؟ (فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ فَأَنّی یُبْصِرُونَ) .

آنها حتی از پیدا کردن راه خانه خود عاجز خواهند ماند،تا چه رسد به این که راه حق را پیدا کنند و در صراط مستقیم قدم بگذارند!

آیه 67

(آیه 67)-مجازات دردناک دیگر این که:«اگر بخواهیم آنها را در جای خود مسخ می کنیم(به مجسمه هایی بی روح و فاقد حرکت یا اشکال حیوانی افلیج تبدیل می نماییم)به گونه ای که نتوانند راه خود را ادامه دهند و یا به عقب بازگردند» (وَ لَوْ نَشاءُ لَمَسَخْناهُمْ عَلی مَکانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطاعُوا مُضِیًّا وَ لا یَرْجِعُونَ) .

روشن است که دو آیه فوق مربوط به عذابهای دنیاست.

آیه 68

(آیه 68)-در این آیه به وضع انسان در پایان عمر از نظر ضعف و ناتوانی عقل و جسم اشاره می کند تا هم هشداری باشد به آنها که برای انتخاب راه هدایت امروز و فردا می کنند،و هم پاسخی باشد به کسانی که تقصیرات خود را به گردن کمی عمر می افکنند،و هم دلیلی باشد بر قدرت خداوند که او همان گونه که می تواند یک انسان نیرومند را به ضعف و ناتوانی یک نوزاد بازگرداند،قادر است بر مسأله معاد،و همچنین نابینا ساختن مجرمان و از حرکت بازداشتن آنها.

می فرماید:«هر کس را که طول عمر دهیم در آفرینش واژگونه می کنیم،آیا اندیشه نمی کنند»؟ (وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَ فَلا یَعْقِلُونَ) .

به راستی روزهایی فرا می رسد بسیار دردناک که عمق ناراحتی آن را به زحمت می توان تصور کرد.

آیه 69

(آیه 69)-او شاعر نیست،او انذار کنندهٔ زندگان است!گفتیم در این سوره بحث های زنده و جامعی پیرامون اصول اعتقادی توحید،معاد مطرح شده،و در مقطعهای متفاوتی سخن را از یکی به دیگری منتقل می سازدو

در آیات گذشته بحثهای مختلفی پیرامون توحید و معاد مطرح بود،در این آیه و آیه بعد به بحث نبوت باز می گردد،و یکی از رائجترین اتهاماتی را که برای پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله مطرح می کردند عنوان کرده پاسخ دندان شکنی و آموزنده ای به آن می دهد،و آن اتهام شعر و شاعری است،می گوید:«ما هرگز شعر به او [ پیامبر]نیاموختیم و شایسته او نیست»که شاعر باشد (وَ ما عَلَّمْناهُ الشِّعْرَ وَ ما یَنْبَغِی لَهُ) .

جاذبه و نفوذ قرآن در دلها برای همه کس محسوس بود،و زیباییهای لفظ و معنی و فصاحت و بلاغت آن قابل انکار نبود،حتی خود مشرکان چنان مجذوب آهنگ و بیان قرآن می شدند که گاه شبانه بطور مخفیانه به نزدیکی منزلگاه پیامبر صلّی اللّه علیه و اله می آمدند تا زمزمه تلاوت او را در دل شب بشنوند.

اینجا بود که برای توجیه این پدیده بزرگ،و اغفال مردم از این وحی آسمانی،زمزمه شعر و شاعری پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را در همه جا سر دادند،که این خود اعترافی بود ضمنی به نفوذ فوق العاده قرآن! اما چرا شایسته پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نیست که شاعر باشد بخاطر این که خط«وحی»از خط«شعر»کاملا جداست،زیرا:

1-معمولا سر چشمه شعر تخیل و پندار است،در حالی که وحی از مبدأ هستی سر چشمه می گیرد و بر محور واقعیتها می گردد.

2-شعر از عواطف متغیر انسانی می جوشد،و دائما در حال دگرگونی است، در حالی که وحی بیانگر حقایق ثابت آسمانی می باشد.

3-لطف شعر در بسیاری از موارد در اغراق گوئیها و مبالغه های آن است،تا آنجا که گفته اند:«احسن الشّعر اکذبه؛بهترین شعر دروغ آمیزترین آن است»!در حالی که در وحی جز صداقت چیزی نیست.

4-سر انجام به تعبیر زیبای یکی از مفسران:«شعر»مجموعه شوقهایی است که از زمین به آسمان پرواز می کند،اما«وحی»مجموعه حقائقی است که از آسمان به زمین نازل می گردد،و این دو خط کاملا متفاوت است!

البته شاعرانی که در خط اهداف مقدسی گام بر می دارند و از عوارض نامطلوب شعر،خود را بر کنار می سازند حساب جداگانه ای دارند.

قرآن در برابر نفی شعر از پیامبر صلّی اللّه علیه و اله اضافه می کند:«این آیات چیزی جز وسیله بیداری و قرآن آشکار نیست» (إِنْ هُوَ إِلاّ ذِکْرٌ وَ قُرْآنٌ مُبِینٌ) .

آیه 70

(آیه 70)-«هدف از آن این است که افرادی را که زنده اند انذار کند، و(بر کافران اتمام حجت شود)تا فرمان عذاب بر آنها مسلّم گردد» (لِیُنْذِرَ مَنْ کانَ حَیًّا وَ یَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَی الْکافِرِینَ) .

آری!این آیات«ذکر»است و مایه یادآوری و وسیله بیداری،این آیات «قرآن مبین»است که حق را بدون هیچ گونه پرده پوشی با قاطعیت و صراحت بیان می کند،و به همین دلیل عامل بیداری و حیات و زندگی است.

آیه 71

(آیه 71)-منافع سرشار چهار پایان برای شما:بار دیگر قرآن مجید به مسأله توحید و شرک باز می گردد،و ضمن برشمردن قسمتی از نشانه های عظمت خدا در زندگی انسانها،و رفع نیازمندیهای آنها از سوی خدا،به ضعف و ناتوانی و بینوایی بتها اشاره کرده،در یک مقایسه روشن،حقانیت خط توحید،و بطلان خط شرک را آشکار می سازد.

نخست می گوید:«آیا آنها ندیدند که از آنچه با قدرت خود به عمل آورده ایم چهار پایانی برای آنها آفریدیم که آنان مالک آن هستند» (أَ وَ لَمْ یَرَوْا أَنّا خَلَقْنا لَهُمْ مِمّا عَمِلَتْ أَیْدِینا أَنْعاماً فَهُمْ لَها مالِکُونَ) .

آیه 72

(آیه 72)-و برای این که به خوبی بتوانند از این چهار پایان بهره گیرند«آنها را رام ایشان ساختیم» (وَ ذَلَّلْناها لَهُمْ) .

این حیوانات زورمند پر قدرت که گاه بطور نادر،به فرمان خدا سر به عصیان و طغیان بر می دارند،چنان خطرناک می شوند که دهها نفر در مقابل آنان عاجز می شود،ولی در حالت عادی گاهی یک قطار شتر را به ریسمانی بسته و به دست کودکی چند ساله می سپارند.

«پس هم از آنها مرکب راهوار برای خود فراهم می سازند،و هم از آنها تغذیه

می کنند» (فَمِنْها رَکُوبُهُمْ وَ مِنْها یَأْکُلُونَ) .

آیه 73

(آیه 73)-منافع آنها به همین جا ختم نمی شود،بلکه«برای آنان منافع دیگر در این حیوانات و نوشیدنیهای گوارایی است» (وَ لَهُمْ فِیها مَنافِعُ وَ مَشارِبُ) .

تعبیر به«مشارب»اشاره به شیرهایی است که از چهار پایان مختلف گرفته می شود،و قسمت مهمی از مواد غذایی انسان از آن و فراورده های آن تأمین می گردد.

«آیا با این حال شکر این نعمتها را به جا نمی آورند»؟!شکری که وسیله معرفت اللّه و شناخت ولی نعمت است (أَ فَلا یَشْکُرُونَ) .

آیه 74

(آیه 74)-لذا در این آیه به تشریح حال مشرکان پرداخته چنین می گوید:

«آنها غیر از خدا معبودانی برای خویش برگزیدند به این امید که از سوی آنها یاری شوند»و مورد حمایت بتان قرار گیرند (وَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ یُنْصَرُونَ) .

چه خیال خام و فکر باطلی؟که این موجودات ضعیف را که هیچ قدرتی بر دفاع از خویشتن ندارند تا چه رسد به دیگران،در کنار خالق زمین و آسمان و بخشنده آن همه مواهب قرار دهند،و در حوادث مشکل زندگی از آنان یاری طلبند؟

آیه 75

(آیه 75)-لذا در این آیه می افزاید:«آنها قادر به نصرت و یاری عبادت کنندگان خویش نیستند،و این عابدان در قیامت لشکر آنها خواهند بود و همگی در آتش دوزخ حضور می یابند» (لا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَهُمْ وَ هُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُحْضَرُونَ) .

چه دردناک است که این پیروان در آن روز به صورت لشکریانی پشت سر بتها قرار گیرند،و همگی در دادگاه عدل خدا حضور یابند-حاضر ساختن افراد بی آنکه خودشان تمایل داشته باشند نشانه حقارت آنها است-و بعد از آن همگی به دوزخ فرستاده شوند،بی آنکه بتوانند گرهی را از کار لشکر خود بگشایند.

آیه 76

(آیه 76)-سر انجام در این آیه به عنوان دلداری پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و تقویت روحیه او در برابر این همه کار شکنیها و فتنه انگیزیها و افکار و اعمال خرافی،می فرماید:

«اکنون که چنین است سخنان آنها تو را غمگین نکند(که گاهی تو را شاعر می خوانند و گاهی ساحر و گاه تهمتهای دیگری می بندند)چرا که آنچه را آنها در دل مخفی می دارند و یا با زبان آشکار می سازند همه را ما می دانیم» (فَلا یَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ إِنّا نَعْلَمُ ما یُسِرُّونَ وَ ما یُعْلِنُونَ) .

نه نیات آنها بر ما پوشیده است،و نه توطئه های مخفیانه آنها،و نه تکذیبها و شیطنتهای آشکارشان،همه را می دانیم و حساب آنها را برای روز حساب نگه می داریم و تو را از شر آنها در این جهان نیز در امان خواهیم داشت.

آیه 77

(آیه 77)-

شأن نزول:

مردی از مشرکان به نام«ابیّ بن خلف»یا«امیة بن خلف» و یا«عاص بن وائل»قطعه استخوان پوسیده ای را پیدا کرد و گفت:با این دلیل محکم به مخاصمه با محمد بر می خیزم،و سخن او را در باره معاد ابطال می کنم آن را برداشت و نزد پیامبر اسلام آمد(و شاید مقداری از آن را در حضور پیامبر نرم کرد و به روی زمین ریخت)و گفت چه کسی می تواند این استخوانهای پوسیده را از نو زنده کند(و کدام عقل آن را باور می کند).

این آیه و شش آیه بعد از آن که مجموعا هفت آیه را تشکیل می دهد نازل شد،و پاسخ منطقی و دندان شکنی به او و هم فکران او داد.

تفسیر:

آفرینش نخستین دلیل قاطعی است بر معاد این سوره از قرآن مجید با مسأله نبوت آغاز شد،و با هفت آیه منسجم که قویترین بیانات را در باره معاد در بردارد پایان می یابد.

نخست دست انسان را می گیرد و به آغاز حیات خودش در آن روز که نطفه بی ارزشی بیش نبود می برد،و او را به اندیشه وا می دارد،می گوید:«آیا انسان ندید که ما او را از نطفه آفریدیم و او(آن چنان قوی و نیرومند و صاحب قدرت و شعور و نطق شد که حتی به مجادله در برابر پروردگارش برخاست و)مخاصمه کننده آشکاری شد»؟! (أَ وَ لَمْ یَرَ الْإِنْسانُ أَنّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِیمٌ مُبِینٌ) .

آری!این موجود ضعیف و ناتوان آن چنان قوی و نیرومند شد که به خود اجازه داد به پرخاشگری در برابر دعوت«اللّه»برخیزد،و گذشته و آینده خویش را به دست فراموشی بسپارد،و مصداق روشن«خصیم مبین»شود.

آیه 78

(آیه 78)-برای بی خبری او همین بس که«او مثلی برای ما زد(و به پندار خودش دلیل دندان شکنی پیدا کرد)و در حالی که آفرینش نخستین خود را به دست فراموشی سپرده گفت:چه کسی می تواند این استخوانها را زنده کند در حالی که پوسیده است»؟! (وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلاً وَ نَسِیَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ یُحْیِ الْعِظامَ وَ هِیَ رَمِیمٌ) .

منظور از ضرب المثل در اینجا بیان استدلال و ذکر مصداق به منظور اثبات یک مطلب کلی است.

جالب این که قرآن مجید با جمله کوتاه«و نسی خلقه»تمام پاسخ او را داده است هر چند پشت سر آن توضیح بیشتر و دلائل افزونتر نیز ذکر کرده.

می گوید:اگر آفرینش خویش را فراموش نکرده بودی هرگز به چنین استدلال واهی و سستی دست نمی زدی،ای انسان فراموشکار!به عقب بازگرد،و آفرینش خود را بنگر،چگونه نطفه ناچیزی بودی،و هر روز لباس تازه ای از حیات بر تن تو پوشانید،تو دائما در حال مرگ و معاد هستی،از جمادی مردی نامی شدی،و از جهان نباتات نیز مردی،از حیوان سرزدی،از عالم حیوان نیز مردی،انسان شدی.اما توی فراموشکار همه اینها را به طاق نسیان زدی حال می پرسی چه کسی این استخوان پوسیده را زنده می کند؟! این استخوان هر گاه کاملا بپوسد تازه خاک می شود،مگر روز اول خاک نبودی؟

آیه 79

(آیه 79)-لذا بلافاصله به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله دستور می دهد که به این خیره سر مغرور و فراموشکار«بگو:کسی او را زنده می کند که در روز نخست او را ایجاد کرد» (قُلْ یُحْیِیهَا الَّذِی أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ) .

و اگر فکر می کنید این استخوان پوسیده وقتی که خاک شد و در همه جا پراکنده گشت چه کسی می تواند آن اجزا را بشناسد و از نقاط مختلف گردآوری

کند؟پاسخ آن نیز روشن است«او از هر مخلوقی آگاه است»و تمام ویژگیهای آنها را می داند (وَ هُوَ بِکُلِّ خَلْقٍ عَلِیمٌ) .

کسی که دارای چنین«علم»و چنان«قدرتی»است مسأله معاد و احیای مردگان مشکلی برایش ایجاد نخواهد کرد.

آیه 80

(آیه 80)-رستاخیز انرژیها!در ادامه بحث پیرامون مسأله امکان معاد می فرماید:«همان کسی که برای شما از درخت سبز آتش آفرید و شما به وسیله آن آتش می افروزید»قادر است که بر این استخوانهای پوسیده بار دیگر لباس حیات بپوشاند (الَّذِی جَعَلَ لَکُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ ناراً فَإِذا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ) .

در این جا تفسیر دقیقی وجود دارد که به کمک دانشهای امروز بر آن دست یافته ایم که ما نام آن را رستاخیز انرژیها گذارده ایم.-البته تفسیرهای دیگر را نیز ردّ نمی کنیم.

توضیح این که:یکی از کارهای مهم گیاهان مسأله«کربن گیری»از هوا، و ساختن«سلولز نباتی»است.این سلولز یاخته های درختان و گیاهان-گاز کربن-را از هوا گرفته و آن را تجزیه می کنند،اکسیژن آن را آزاد ساخته،و کربن را در وجود خود نگاه می دارد،و سپس آن را با آب ترکیب کرده و چوب درختان را از آن می سازد.

ولی مسأله مهم این است که طبق گواهی علوم طبیعی هر ترکیب شیمیایی که انجام می یابد یا باید توأم با جذب انرژی اصلی باشد و یا آزاد کردن آن-دقت کنید.

بنابر این هنگامی که درختان به عمل کربن گیری مشغولند،طبق این قانون احتیاج به وجود یک انرژی دارند،و در اینجا از گرما و نور آفتاب به عنوان یک انرژی فعال استفاده می کنند.

به این ترتیب به هنگام تشکیل چوبهای درختان مقداری از انرژی آفتاب نیز در دل آنها ذخیره می شود و به هنگامی که چوبها را به اصطلاح می سوزانیم همان انرژی ذخیره شده آفتاب آزاد می گردد،زیرا بار دیگر«کربن»با«اکسیژن» هوا ترکیب شده و گاز کربن را تشکیل می دهد،و اکسیژن و ئیدروژن(مقداری آب)

آزاد می گردد.

و این که می گویند همه انرژیها در کره زمین به انرژی آفتاب باز می گردد یکی از چهره هایش همین است.

اینجاست که به«رستاخیز انرژیها»می رسیم،و می بینیم نور و حرارتی که در این فضا پراکنده می شود و برگ درختان و چوبهای آنها را نوازش و پرورش می دهد هرگز نابود نشده است،بلکه تغییر چهره داده،و دور از چشم ما انسانها در درون ذرات چوب و شاخه و برگ درختان پنهان شده است،و هنگامی که یک شعله آتش به چوب خشکیده می رسد،رستاخیز آنها شروع می شود،و تمام آنچه از انرژی آفتاب در درخت پنهان بود در آن لحظه«حشر و نشورش»ظاهر می گردد،بی آنکه حتی به اندازه روشنایی یک شمع در یک زمان کوتاه از آن کم شده باشد!-باز هم دقت کنید.

آیه 81

(آیه 81)-او مالک و حاکم بر همه چیز است!بعد از ذکر دلائل معاد از طریق توجه دادن به آفرینش نخستین،و آفرینش آتش از درخت سبز این آیه مسأله را از طریق سومی تعقیب می کند و آن از طریق قدرت بی پایان خداست.

می فرماید:«آیا کسی که آسمانها و زمین را(با آن همه عظمت و عجایب و نظامات شگفت انگیز آفریده)توانایی ندارد که همانند این انسانهای خاک شده را بیافریند؟(و آنها را به حیات و زندگی جدیدی بازگرداند)آری می تواند،و او آفریننده آگاه و داناست» (أَ وَ لَیْسَ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِقادِرٍ عَلی أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُمْ بَلی وَ هُوَ الْخَلاّقُ الْعَلِیمُ) .

آیه 82

(آیه 82)-این آیه تأکیدی است بر آنچه در آیات قبل گذشت،تأکیدی است بر این حقیقت که هر گونه ایجادی در برابر اراده و قدرت او سهل و آسان است،ایجاد آسمانهای عظیم،و کره خاکی،با ایجاد یک حشره کوچک برای او یکسان است.

می فرماید:«فرمان او این است که هر گاه چیزی را اراده کند به آن می گوید:

موجود باش!آن هم موجود می شود»همان گونه که خدا خواسته (إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ

شَیْئاً أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ) .

همه چیز به یک اشاره و فرمان او بسته است و کسی که دارای چنین قدرتی است آیا جای این دارد که در احیاء مردگان به وسیله او تردید شود؟ آری!تعلق اراده او به چیزی همان،و موجود شدن آن همان است!و تعبیر به «امر»و«قول»و جمله«کن»همه توضیحی است برای مسأله خلق و ایجاد،و بیانگر تحقق سریع اشیا بعد از تعلق اراده الهی.

آیه 83

(آیه 83)-این آیه که آخرین آیه سوره«یس»است به صورت یک نتیجه گیری کلی در مسأله مبدأ و معاد این بحث را به طرز زیبایی پایان می دهد.

می گوید:«پس منزه است خداوندی که ملکوت همه چیز در دست قدرت اوست و همه شما به سوی او باز می گردید» (فَسُبْحانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَکُوتُ کُلِّ شَیْءٍ وَ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ) .

نکته ها:

در اینجا نظر خوانندگان عزیز را به مباحث ششگانه زیر که بحث فشرده ای پیرامون مسائل معاد است،جلب می کنیم:

1-اعتقاد به معاد یک امر فطری است

اگر انسان برای فنا آفریده شده بود باید عاشق«فنا»باشد،و از مرگ-هر چند مرگ به موقع-و در پایان عمر لذت برد،در حالی که می بینیم قیافه مرگ به معنی نیستی برای انسان در هیچ زمانی خوشایند نبوده،سهل است،با تمام وجودش از آن می گریزد! کوشش برای باقی نگهداشتن جسم مردگان از طریق مومیایی کردن و ساختن مقابر جاویدانی همچون اهرام مصر،و دویدن دنبال آب حیات،و اکسیر جوانی، و آنچه مایه طول عمر است،دلیل روشنی از عشق سوزان انسان به مسأله بقا است.

اگر ما برای فنا آفریده شدیم این علاقه به بقا چه مفهومی می تواند داشته باشد؟جز یک علاقه مزاحم و حد اقل بیهوده و بی مصرف!

فراموش نکنید ما بحث معاد را بعد از پذیرش وجود خداوند حکیم و دانا دنبال می کنیم،ما معتقدیم هر چه او در وجود ما آفریده روی حساب است،بنابر این عشق به بقا نیز باید حسابی داشته باشد،و آن هماهنگی با آفرینش و جهان بعد از این عالم است.

به تعبیر دیگر اگر دستگاه آفرینش در وجود ما عطش را آفرید،دلیل بر این است که آبی در خارج وجود دارد،همچنین اگر غریزه جنسی و علاقه به جنس مخالف در انسان وجود دارد نشانه این است که جنس مخالفی در خارج هست، و گر نه جاذبه و کشش بدون چیزی که به آن مجذوب گردد با حکمت آفرینش سازگار نیست.

از سوی دیگر هنگامی که تاریخ بشر را از زمانهای دوردست و قدیمیترین ایام بررسی می کنیم نشانه های فراوانی بر اعتقاد راسخ انسان به زندگی پس از مرگ می یابیم.

آثاری که امروز از انسانهای پیشین-حتی انسانهای قبل از تاریخ-در دست ما است،مخصوصا طرز دفن مردگان،کیفیت ساختن قبور،و حتی دفن اشیائی همراه مردگان،گواه بر این است که در درون وجدان ناآگاه آنها اعتقاد به زندگی بعد از مرگ نهفته بوده است.

یکی از روانشناسان معروف می گوید:«تحقیقات دقیق نشان می دهد که طوائف نخستین بشر دارای نوعی مذهب بوده اند،زیرا مردگان خود را به طرز مخصوص به خاک می سپردند و ابزار کارشان را در کنارشان می نهادند،و به این طریق عقیده خود را به وجود دنیای دیگر به ثبوت می رساندند.

اینها نشان می دهد که این اقوام زندگی پس از مرگ را پذیرفته بودند،هر چند در تفسیر آن راه خطا می پیمودند،و چنین می پنداشتند که آن زندگی درست شبیه همین زندگی است.

به هر حال این اعتقاد قدیمی ریشه دار را نمی توان ساده پنداشت و یا صرفا نتیجه یک تلقین و عادت دانست.

از سوی سوم وجود محکمه درونی به نام«وجدان»گواه دیگری بر فطری بودن معاد است.

هر انسانی در برابر انجام کار نیک در درون وجدانش احساس آرامش می کند، آرامشی که گاه با هیچ بیان و قلمی قابل توصیف نیست.

و به عکس در برابر گناهان،مخصوصا جنایات بزرگ،احساس ناراحتی می کند،تا آنجا که بسیار دیده شده دست به خودکشی می زند و یا خود را تسلیم مجازات و چوبه دار می کند،و دلیل آن را رهائی از شکنجه وجدان می داند.

با این حال انسان از خود می پرسد:چگونه ممکن است عالم کوچکی همچون وجود من دارای چنین دادگاه و محکمه ای باشد،اما عالم بزرگ از چنین وجدان و دادگاهی تهی باشد؟ و به این ترتیب فطری بودن مسأله معاد و زندگی پس از مرگ از طرق مختلف بر ما روشن می شود.

از راه عشق عمومی انسانها به بقاء.

از طریق وجود این ایمان در طول تاریخ بشر.

و از راه وجود نمونه کوچک آن در درون جان انسان.

2-بازتاب معاد در زندگی انسانها

اعتقاد به عالم پس از مرگ و بقای آثار اعمال آدمی،و جاودانگی کارهای او اعم از خیر و شر،اثر بسیار نیرومندی بر فکر و اعصاب و عضلات انسانها می گذارد و به عنوان یک عامل مؤثری در تشویق به نیکیها و مبارزه با زشتیها می تواند مؤثر شود.

اثراتی که ایمان به زندگی پس از مرگ می تواند در اصلاح افراد فاسد و منحرف و تشویق افراد فداکار و مجاهد و ایثارگر بگذارد به مراتب بیش از اثرات دادگاهها و کیفرهای معمولی است چرا که مشخصات دادگاه رستاخیز با دادگاههای معمولی بسیار متفاوت است،در آن دادگاه نه تجدید نظر وجود دارد،و نه زر و زور

روی فکر ناظرانش اثر می گذارد،نه ارائه مدارک دروغین در آن فایده ای دارد،و نه تشریفات آن نیازمند به طول زمان است.

قرآن مجید می گوید:«از روزی بپرهیزید که هیچ کس بجای دیگری جزا داده نمی شود و نه شفاعتی از او پذیرفته خواهد شد و نه غرامت و بدل،و نه کسی به یاری او می آید».(بقره48/) و نیز می گوید:«هر کس از آنها که ظلم و ستم کرده،اگر تمامی روی زمین را در اختیار داشته باشد،در آن روز همه را برای نجات خویش می دهد،و هنگامی که عذاب الهی را می بینند پشیمانی خود را مکتوم می دارند(مبادا رسواتر شوند)و در میان آنها به عدالت داوری می شود و ستمی بر آنها نخواهد رفت».(یونس54/) و نیز می خوانیم:«هدف این است که خداوند هر کس را به آنچه انجام داده جزا دهد چرا که خداوند سریع الحساب است».(ابراهیم51/) به قدری حساب او سریع و قاطع است که طبق بعضی از روایات:«خداوند در یک چشم به هم زدن حساب همه را می رسد!» به همین دلیل در قرآن مجید سر چشمه بسیاری از گناهان فراموش کردن روز جزا ذکر شده،آنجا که می فرماید:«بچشید آتش دوزخ را به خاطر اینکه ملاقات امروز را فراموش کردید».(الم سجده14/) حتی از پاره ای از تعبیرات استفاده می شود که انسان اگر گمانی در باره قیامت داشته باشد نیز از انجام بسیاری از اعمال خلاف خودداری می کند.

چنانکه در باره کم فروشان می فرماید:«آیا آنها گمان نمی کنند که برای روز بزرگی مبعوث می شوند».(مطففین4/) حماسه های جاویدانی که مجاهدان اسلام در گذشته و امروز در میدانهای جهاد می آفرینند،و گذشت و ایثار و فداکاری عظیمی که بسیاری از مردم در زمینه دفاع از کشورهای اسلامی و حمایت از محرومان و مستضعفان نشان می دهند،همه بازتاب اعتقاد به زندگی جاویدان سرای دیگر است،مطالعات دانشمندان و تجربیات مختلف نشان داده که این گونه پدیده ها در مقیاس وسیع و گسترده جز از

طریق عقیده ای که زندگی پس از مرگ در آن جای ویژه ای دارد امکان پذیر نیست.

سربازی که منطقش این است: «قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاّ إِحْدَی الْحُسْنَیَیْنِ» ؛بگو:

شما دشمنان در باره ما چه می اندیشید؟جز رسیدن به یکی از دو خیر و سعادت و افتخار»(یا پیروزی بر شما و یا رسیدن به افتخار شهادت)(توبه52/)قطعا سربازی است شکست ناپذیر.

چهره مرگ که برای بسیاری از مردم جهان وحشت انگیز است،و حتی از نام آن و هر چیز که آن را تداعی کند می گریزند،برای عقیده مندان به زندگی پس از مرگ نه تنها نازیبا نیست،بلکه دریچه ای به جهانی بزرگ،شکستن قفس و آزاد شدن روح انسان،گشوده شدن درهای زندان تن،و رسیدن به آزادی مطلق است.

اصولا مسأله معاد بعد از مبدأ،خط فاصل فرهنگ خداپرستان و مادیین است،چرا که دو دیدگاه مختلف در اینجا وجود دارد:

دیدگاهی که مرگ را فنا و نابودی مطلق می بیند،و با تمام وجودش از آن می گریزد،چرا که همه چیز با آن پایان می گیرد.

و دیدگاهی که مرگ را یک تولد جدید و گام نهادن به عالمی وسیع و پهناور و روشن،و پر گشودن در آسمان بیکران می شمرد.

طبیعی است که طرفداران این مکتب نه تنها از مرگ و شهادت در راه هدف ترس و وحشتی به خود راه نمی دهند،بلکه با الهام گرفتن از مکتب امیر مؤمنان علی علیه السّلام که می فرماید:«به خدا سوگند فرزند ابی طالب علاقه اش به مرگ بیشتر است از کودک شیرخوار به پستان مادر»از مرگ در راه هدف استقبال می کنند.

و به همین دلیل هنگامی که ضربه شمشیر جنایتکار روزگار«عبد الرحمن بن ملجم»بر مغز مبارکش فرو نشست فرمود:«فزت و ربّ الکعبة؛به خدای کعبه، پیروز و رستگار و راحت شدم!» کوتاه سخن اینکه ایمان به معاد از انسان ترسو و بی هدف،آدم شجاع و با شهامت و هدفداری می آفریند که زندگیش مملو از حماسه ها و ایثارها و پاکی و تقواست.

3-دلائل عقلی معاد

گذشته از دلائل نقلی فراوانی که برای معاد در قرآن مجید آمده است و شامل صدها آیه در این زمینه می شود دلائل عقلی روشنی نیز بر این امر وجود دارد که بطور فشرده در اینجا قسمتی از آن یادآوری می شود:

الف-برهان حکمت:

اگر زندگی این جهان را بدون جهان دیگر در نظر بگیریم پوچ و بی معنی خواهد بود،درست به این می ماند که زندگی دوران جنینی را بدون زندگی این دنیا فرض کنیم.

اگر قانون خلقت این بود که تمام جنینها در لحظه تولد خفه می شدند و می مردند چقدر دوران جنینی بی مفهوم جلوه می کرد؟همچنین اگر زندگی این جهان بریده از جهان دیگر تصور شود این سر در گمی وجود خواهد داشت.

زیرا چه لزومی دارد که ما هفتاد سال یا کمتر و بیشتر در این دنیا در میان مشکلات دست و پا زنیم؟مدتی خام و بی تجربه باشیم«و تا پخته شود خامی،عمر تمام است!» مدتی به دنبال تحصیل علم و دانش باشیم هنگامی که از نظر معلومات به جایی رسیدیم برف پیری بر سر ما نشسته! تازه برای چه زندگی می کنیم؟خوردن مقداری غذا و پوشیدن چند دست لباس و خوابیدن و بیدار شدنهای مکرر و ادامه دادن این برنامه خسته کننده تکراری را دهها سال؟! آیا به راستی این آسمان گسترده،این زمین پهناور و این همه مقدمات و مؤخرات و این همه استادان و مربیان و این همه کتابخانه های بزرگ و این ریزه کاریهایی که در آفرینش ما و سایر موجودات به کار رفته،همه برای همان خوردن و نوشیدن و پوشیدن و زندگی مادی است؟ اینجاست که آنها که معاد را قبول ندارند،اعتراف به پوچی این زندگی می کنند و گروهی از آنها اقدام به خودکشی و نجات از این زندگی پوچ و بی معنی را مجاز و یا مایه افتخار می شمرند!

چگونه ممکن است کسی به خداوند و حکمت بی پایان او ایمان داشته باشد و زندگی این جهان را بی آنکه مقدمه ای برای زندگی جاویدان جهان دیگر باشد قابل توجه بشمرد؟ قرآن مجید می گوید:«آیا گمان کردید بیهوده آفریده شده اید و به سوی ما باز نمی گردید؟»(مؤمنون115/) یعنی؛اگر بازگشت به سوی خدا نبود زندگی این جهان عبث و بیهوده بود.

آری در صورتی زندگی این دنیا مفهوم و معنی پیدا می کند و با حکمت خداوندی سازگار می شود که این جهان را مزرعه ای برای جهان دیگر و گذرگاهی برای آن عالم وسیع و کلاس تهیه و دانشگاهی برای جهان دیگر و تجارتخانه ای برای آن سرا بدانیم،همانگونه که امیر مؤمنان علی علیه السّلام در کلمات پرمحتوایش در نهج البلاغه فرمود:«این دنیا جایگاه صدق و راستی است برای آن کس که با آن به راستی رفتار کند و خانه تندرستی است برای آن کس که از آن چیزی بفهمد،و سرای بی نیازی است برای آن کس که از آن توشه برگیرد،و محل اندرز است،برای آنکه از آن اندرز گیرد،مسجد دوستان خداست،نمازگاه فرشتگان پروردگار و محل نزول وحی الهی و تجارتخانه اولیاء حق است».

کوتاه سخن اینکه مطالعه و بررسی وضع این جهان به خوبی گواهی می دهد بر اینکه عالم دیگری پشت سر آن است:«شما نشئه اولی و آفرینش خود را در این دنیا دیدید چرا متذکر نمی شوید که از پی آن جهان دیگری است؟»(واقعه62/)

ب-برهان عدالت:

دقت در نظام هستی و قوانین آفرینش نشان می دهد که همه چیز آن حساب شده است.

در سازمان تن ما آنچنان نظام عادلانه ای حکمفرماست که هرگاه کمترین تغییر و ناموزونی رخ می دهد سبب بیماری یا مرگ می شود،حرکات قلب ما، گردش خون ما،پرده های چشم ما و جزء جزء سلولهای تن ما مشمول همان نظام دقیق است که در کل عالم حکومت می کند.آیا انسان می تواند یک وصله ناجور در این عالم پهناور باشد؟

درست است که خداوند به انسان آزادی اراده و اختیار داده تا او را بیازماید و در سایه آن مسیر تکامل را طی کند،ولی اگر انسان از آزادی سوء استفاده کرد،چه می شود؟اگر ظالمان و ستمگران،گمراهان و گمراه کنندگان با سوء استفاده از این موهبت الهی به راه خود ادامه دادند عدل خداوند چه اقتضا می کند؟ درست است که گروهی از بدکاران در این دنیا مجازات می شوند و به کیفر اعمال خود-یا لااقل قسمتی از آن-می رسند،اما مسلما چنان نیست که همه مجرمان،همه کیفر خود را ببینند،و همه پاکان و نیکان به پاداش اعمال خود در این جهان برسند،آیا ممکن است این دو گروه در کفّه عدالت پروردگار یکسان باشند؟ به گفته قرآن مجید:«آیا کسانی را که در برابر قانون خدا به حق و عدالت تسلیمند همچون مجرمان قرار دهیم،چگونه حکم می کنید؟»(قلم35/ و 36) و در جای دیگر می فرماید:«آیا ممکن است پرهیزگاران را همچون فاجران قرار دهیم؟»(ص28/) به هر حال تفاوت انسانها در اطاعت فرمان حق جای تردید نیست همان گونه که عدم کفایت دادگاه«مکافات این جهان»و«محکمه وجدان»و«عکس العملهای گناهان»برای برقراری عدالت نیز به تنهایی کافی به نظر نمی رسد،بنابر این باید قبول کرد که برای اجرای عدالت الهی لازم است محکمه و دادگاه عدل عامی باشد که سر سوزن کار نیک و بد در آنجا حساب شود و گر نه اصل عدالت تأمین نخواهد شد.

بنابر این باید پذیرفت که قبول عدل خدا مساوی است با قبول وجود معاد و رستاخیز،قرآن مجید می گوید:«ما ترازوهای عدالت را در روز قیامت بر پا می کنیم».(انبیاء47/) و نیز می فرماید:«در روز قیامت در میان آنها به عدالت حکم می شود و ظلم و ستمی بر آنها نخواهد شد».(یونس54/)

ج-برهان هدف:

بر خلاف پندار مادیین،در جهان بینی الهی،برای آفرینش انسان هدفی بوده است که در تعبیرات فلسفی از آن به«تکامل»و در لسان قرآن و حدیث گاهی از آن به قرب به خدا و یا عبادت و بندگی تعبیر شده است:«من جنّ

و انس را نیافریدم مگر به این منظور که مرا پرستش کنند»و در سایه عبادت و بندگی کامل شوند و به حریم قرب من راه یابند.(ذاریات56/) آیا اگر مرگ پایان همه چیز باشد این هدف بزرگ تأمین می گردد؟ بدون شک پاسخ این سؤال منفی است.

باید جهانی بعد از این جهان باشد و خط تکامل انسان در آن ادامه یابد، و محصول این مزرعه را در آنجا درو کند،و حتی در جهان دیگر نیز این سیر ادامه یابد تا هدف نهایی تأمین شده باشد.

خلاصه اینکه تأمین هدف آفرینش بدون پذیرش معاد ممکن نیست و اگر ارتباط این زندگی را از جهان پس از مرگ قطع کنیم همه چیز شکل معما به خود می گیرد و پاسخی برای چراها نخواهیم داشت.

د-برهان نفی اختلاف:

بی شک همه ما از اختلافاتی که در میان مکتبها و مذهبها در این جهان وجود دارد رنج می بریم،و همه آرزو می کنیم روزی این اختلافات برچیده شود در حالی که همه قرائن نشان می دهد که این اختلافات در طبیعت زندگی این دنیا حلول کرده،و حتی از دلائلی استفاده می شود که بعد از قیام حضرت مهدی-عج-آن بر پا کننده حکومت واحد جهانی هر چند بسیاری از اختلافات حل خواهد شد ولی باز اختلاف مکتبها به کلی برچیده نمی شود،و به گفته قرآن مجید:«یهود و نصارا تا دامنه قیامت به اختلافاتشان باقی خواهند ماند.»(مائده14/) ولی خداوندی که همه چیز را به سوی وحدت می برد سر انجام به اختلافات پایان خواهد داد،و چون با وجود پرده های ضخیم عالم ماده این امر بطور کامل در این دنیا امکان پذیر نیست،می دانیم در جهان دیگری که عالم بروز و ظهور است سر انجام این مسأله عملی خواهد شد،و حقایق آنچنان آفتابی می گردد که اختلاف مکتب و عقیده به کلی برچیده می شود.

جالب اینکه در آیات متعددی از قرآن مجید روی این مسأله تکیه شده است، در یک جا می فرماید:«خداوند در روز قیامت در میان آنها داوری می کند در آنچه با

هم اختلاف داشتند».(بقره113/) و در جای دیگر می فرماید:«آنها سوگند مؤکد یاد کردند که خداوند کسانی را که می میرند هرگز زنده نمی کند،ولی چنین نیست.این وعده قطعی خداست(که همه آنها را زنده کند)ولی اکثر مردم نمی دانند هدف این است که آنچه را در آن اختلاف داشتند برای آنها روشن سازد تا کسانی که منکر شدند بدانند دروغ می گفتند».(نحل38/ و 39)

4-قرآن و مسأله معاد

بعد از مسأله توحید که اساسی ترین مسأله در تعلیمات انبیاء است مسأله معاد با ویژگیها و آثار تربیتی و فرهنگیش در درجه اوّل قرار دارد،لذا در بحثهای قرآنی بیشترین آیات را بعد از توحید و خداشناسی به خود اختصاص داده است.

مباحث قرآنی معاد گاه به صورت استدلالهای منطقی است و گاه به صورت بحثهای خطابی و تلقینات مؤثر و کوبنده که گاه از شنیدن آن مو بر بدن انسان راست می شود،و لحن صادقانه کلام چنان است که همچون استدلالات در اعماق جان و روح انسان نفوذ می کند.

در بخش اوّل،یعنی استدلالات منطقی،قرآن بیشتر روی موضوع امکان معاد تکیه می کند،چرا که منکران غالبا آن را محال می پنداشتند،و معتقد بودند معاد آن هم به صورت«معاد جسمانی»که مستلزم بازگشت اجسام پوسیده و خاک شده به حیات و زندگی نوین است،امکان پذیر نیست.

در این بخش،قرآن از طرق کاملا گوناگون و متنوع وارد می شود،و طرقی که همه به یک جا ختم می گردد و آن مسأله«امکان عقلی معاد»است.

گاه زندگی نخستین را در نظر انسان مجسم می کند،و در یک عبارت کوتاه و گویا و روشن می گوید:

«همان گونه که شما را از آغاز آفرید باز می گردید».(اعراف29/) گاه زندگی و مرگ گیاهان،و رستاخیز آنها را که همه سال با چشم می بینیم

مجسم کرده و در پایان آن می گوید:رستاخیز شما نیز همین گونه است.

«ما از آسمان آب پر برکتی فرستادیم و به وسیله آن باغهای سرسبز رویاندیم و دانه های درو شده...و به وسیله آن سرزمین مرده ای را زنده کردیم،رستاخیز (شما)نیز همین گونه است؟»(ق9/ تا 11) در جای دیگر می گوید:«خداوند همان کسی است که بادها را فرستاد تا ابرها را به حرکت درآورند و آن را به سوی سرزمین مرده راندیم و به وسیله آن زمین را بعد از مرگش حیات بخشیدیم،رستاخیز نیز چنین است!»(فاطر9/) گاه مسأله قدرت خداوند را در آفرینش آسمانها و زمین مطرح کرده،می گوید:

«آیا نمی دانند خداوندی که آسمانها و زمین را آفرید و از آفرینش آنها خسته نشد قادر است که مردگان را زنده کند؟آری او بر هر چیز تواناست».(احقاف33/) و گاه رستاخیز انرژیها و بیرون پریدن آتش از درون درخت سبز را به عنوان نمونه ای از قدرت او،و قرار گرفتن آتش در دل آب،مطرح کرده،می گوید:

«آن خدایی مردگان را لباس حیات می پوشاند که از درخت سبز برای شما آتش آفرید!»(یس80/) گاه زندگی جنینی را در نظر انسان مجسم می سازد و می گوید:«ای مردم!اگر در رستاخیز شک دارید فراموش نکنید که ما شما را از خاک آفریدیم،سپس از نطفه، و بعد از علقه(خون بسته شده)سپس از مضغه(پاره گوشتی همچون گوشت جویده شده)که بعضی دارای شکل و خلقت است و بعضی بی شکل.هدف این است که ما برای شما روشن سازیم(که بر هر چیز قادریم)و جنینهایی را که بخواهیم تا مدت معینی در رحم مادران نگاه می داریم،سپس شما را به صورت طفلی به عالم دنیا می فرستیم».(حجّ5/) و بالاخره گاه شبح رستاخیز را در خوابهای طولانی-خوابهایی که برادر مرگ است بلکه از جهاتی خود مرگ باشد-مانند خواب سیصد و نه ساله اصحاب کهف نشان می دهد،و بعد از شرح جالب و زیبایی پیرامون خواب و بیداری آنها می فرماید:«این چنین مردم را متوجه حال آنها کردیم تا بدانند وعده رستاخیز

خداوند حق است و در قیام قیامت تردیدی نیست».(کهف21/) این شش راه مختلف است که در لا به لای آیات قرآن برای بیان امکان معاد مطرح شده است.

علاوه بر این داستان مرغان چهار گانه ابراهیم(بقره260/)و سرگذشت عزیر (بقره259/)و داستان کشته ای از بنی اسرائیل(بقره73/)که هر کدام یک نمونه تاریخی برای این مسأله است شواهد و دلائل دیگری است که قرآن در این زمینه ذکر می کند.

کوتاه سخن اینکه ترسیمی که قرآن مجید از معاد و چهره های آن و مقدمات و نتایج آن دارد،و دلائل گویایی که در این زمینه مطرح کرده است به قدری زنده و قانع کننده است که هر کس کمترین بهره ای از وجدان بیدار داشته باشد تحت تأثیر عمیق آن قرار می گیرد.

5-معاد جسمانی

منظور از معاد جسمانی این نیست که تنها جسم در جهان دیگر بازگشت می کند،بلکه هدف این است که روح و جسم تواما مبعوث می شود،و به تعبیر دیگر بازگشت روح مسلم است،گفتگو از بازگشت جسم است.

جمعی از فلاسفه پیشین تنها به معاد روحانی معتقد بودند،و جسم را مرکبی می دانستند که تنها در این جهان با انسان است،و بعد از مرگ از آن بی نیاز می شود، آن را رها می سازد و به عالم ارواح می شتابد.

ولی عقیده علمای بزرگ اسلام این است که معاد در هر دو جنبه روحانی و جسمانی صورت می گیرد.در اینجا بعضی مقید به خصوص جسم سابق نیستند، و می گویند:خداوند جسمی را در اختیار روح می گذارد،و چون شخصیت انسان به روح اوست این جسم جسم او محسوب می شود! در حالی که محققین معتقدند همان جسمی که خاک و متلاشی گشته،به فرمان خدا جمع آوری می شود،و لباس حیات نوینی بر آن می پوشاند،و این

عقیده ای است که از متون آیات قرآن مجید گرفته شده است.

شواهد معاد جسمانی در قرآن مجید آن قدر زیاد است که بطور یقین می توان گفت:آنها که معاد را منحصر در روحانی می دانند کمترین مطالعه ای در آیات فراوان معاد نکرده اند و گر نه جسمانی بودن معاد در آیات قرآن به قدری روشن است که جای هیچ گونه تردید نیست.

همین آیاتی که در آخر سوره یس خواندیم به وضوح بیانگر این حقیقت است چرا که مرد عرب بیابانی تعجبش از این بود که این استخوان پوسیده را که در دست دارد چه کسی می تواند زنده کند؟ و قرآن با صراحت در پاسخ او می گوید:«بگو:همین استخوان پوسیده را خدایی که روز نخست آن را ابداع و ایجاد کرد زنده می کند».

تمام تعجب مشرکان و مخالفت آنها در مسأله معاد بر سر همین مطلب بود که:«چگونه وقتی ما خاک شدیم و خاکهای ما در زمین گم شد،دوباره لباس حیات در تن می کنیم؟»(الم سجده10/) آنها می گفتند:«چگونه این مرد به شما وعده می دهد وقتی که مردید و خاک شدید بار دیگر به زندگی بازمی گردید».(مؤمنون35/) آنها به قدری از این مسأله تعجب می کردند که اظهار آن را نشانه جنون و یا دروغ بر خدا می پنداشتند.

کافران گفتند:«مردی را به شما نشان دهیم که به شما خبر می دهد هنگامی که کاملا خاک و پراکنده شدید دیگر بار آفرینش جدیدی می یابید».(سبأ7/ و 8) به همین دلیل عموما استدلالات قرآن در باره امکان معاد بر محور همین معاد جسمانی دور می زند،و بیانات ششگانه ای که در فصل قبل گذشت همه شاهد و گواه این مدعاست.

بعلاوه قرآن کرارا خاطر نشان می کند که شما در قیامت از قبرها خارج می شوید(یس51/-قمر7/)قبرها مربوط به معاد جسمانی است.

داستان مرغهای چهار گانه ابراهیم،و همچنین داستان عزیر و زنده شدن او

بعد از مرگ،و ماجرای مقتول بنی اسرائیل،همه با صراحت از معاد جسمانی سخن می گوید.

توصیفهای زیادی که قرآن مجید از مواهب مادی و معنوی بهشت کرده،همه نشان می دهد که معاد هم در مرحله جسم و هم در مرحله روح تحقق می پذیرد، و گر نه حور و قصور و انواع غذاهای بهشتی و لذائذ مادی در کنار مواهب معنوی معنی ندارد.

به هر حال ممکن نیست کسی کمترین آگاهی از منطق و فرهنگ قرآن داشته باشد و معاد جسمانی را انکار کند،و به تعبیر دیگر انکار معاد جسمانی از نظر قرآن مساوی است با انکار اصل معاد! علاوه بر این دلائل نقلی،شواهد عقلی نیز در این زمینه وجود دارد که اگر بخواهیم وارد آن شویم سخن به درازا می کشد.

6-بهشت و دوزخ

بسیاری چنین می پندارند که عالم پس از مرگ کاملا شبیه این جهان است، منتهی در شکلی کاملتر و جالبتر.

ولی قرائن زیادی در دست داریم که نشان می دهد فاصله زیادی از نظر کیفیت و کمیت میان این جهان و آن جهان است،حتی اینکه اگر این فاصله را به تفاوت میان عالم کوچک جنین با این دنیای وسیع تشبیه می کنیم باز مقایسه کاملی به نظر نمی رسد.

طبق صریح بعضی از روایات در آنجا چیزهایی است که چشمی ندیده و گوشی نشنیده،و حتی از فکر انسانی خطور نکرده است.

قرآن مجید می گوید:«هیچ انسانی نمی داند چه چیزهایی که مایه روشنی چشم است برای او پنهان نگهداشته شده».(سجده17/) نظامات حاکم بر آن جهان نیز با آنچه در این عالم حاکم است کاملا تفاوت دارد.در اینجا افراد به عنوان شهود در دادگاه حاضر می شوند ولی در آنجا دست

و پا و حتی پوست تن شهادت می دهد.(یس65/-فصّلت21/) به هر حال آنچه در باره جهان دیگر گفته شود تنها شبحی از دور در نظر ما مجسم می کند،و اصولا الفبای ما و فرهنگ فکری ما در این جهان قادر به توصیف حقیقی آن نیست و از اینجا به بسیاری از سؤالات در زمینه بهشت و دوزخ و چگونگی نعمتها و عذابهایش پاسخ داده خواهد شد.

همین قدر می دانیم بهشت کانون انواع مواهب الهی اعم از مادی و معنوی است،و دوزخ کانونی است از شدیدترین عذابها در هر دو جهت.

اما در مورد جزئیات این دو،قرآن اشاراتی دارد که ما به آن مؤمن هستیم اما تفصیل آن را تا کسی نبیند نمی داند! «پایان سوره یس»

سوره صافّات[37]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده،و 182 آیه است

محتوای سوره:

بطور کلی محتوای این سوره در پنج بخش خلاصه می شود.

بخش اول:بحثی پیرامون گروههائی از ملائکه و فرشتگان خداوند،و در مقابل آنها گروهی از شیاطین سرکش و سرنوشت آنها را مطرح می سازد.

بخش دوم:از کفار،و انکارشان نسبت به نبوت و معاد،و عاقبت کار آنها در قیامت سخن می گوید،و گرفتاری تمام آنها در چنگال عذاب الهی،و نیز بخشی از نعمتهای مهم بهشتی و لذات و زیبائیها و شادکامیهای بهشتیان را شرح می دهد.

بخش سوم:قسمتی از تاریخ انبیای بزرگی،مانند«نوح»و«ابراهیم» و«اسحاق»و«موسی»و«هارون»و«الیاس»و«لوط»و«یونس»را به صورت فشرده و در عین حال بسیار مؤثر و نافذ بازگو می کند،ولی بحث در باره«ابراهیم»قهرمان بت شکن،مشروحتر آمده است.

بخش چهارم:از یکی از انواع شرک که می توان آن را«بدترین نوع شرک» دانست.یعنی؛اعتقاد به رابطه خویشاوندی میان خداوند و جن و خداوند و فرشتگان بحث می کند.

و سر انجام بخش پنجم که آخرین بخش این سوره است،و در چند آیه کوتاه مطرح شده،پیروزی لشکر حق را بر لشکر کفر و شرک و نفاق،و گرفتار شدن آنها را در چنگال عذاب الهی،ضمن تنزیه و تقدیس پروردگار بیان می دارد.

فضیلت تلاوت سوره

:در حدیثی از پیامبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و اله آمده است:

«کسی که سوره صافات را بخواند به عدد هر جن و شیطانی ده حسنه به او داده می شود،و شیاطین متمرد از او فاصله می گیرند،و از شرک پاک می شود و دو فرشته ای که مأمور حفظ او هستند در قیامت در باره او شهادت می دهند که به رسولان خداوند ایمان داشته است».

و در حدیث دیگری از امام صادق علیه السّلام چنین می خوانیم:«کسی که سوره صافات را در هر روز جمعه بخواند از هر آفتی محفوظ می ماند،و هر بلائی در زندگی دنیا از او دفع می گردد،خداوند وسیعترین روزی را در اختیارش می گذارد، و او را در مال و فرزندان و بدن،گرفتار زیانهای شیطان رجیم و گردنکشان عنود نمی سازد،و اگر در آن روز و شب از دنیا برود خداوند او را شهید مبعوث می کند، و شهید می میراند،و او را در بهشت با شهدا هم درجه می سازد».

هدف از تلاوت،اندیشه و سپس اعتقاد و بعد از آن عمل است،و بدون شک کسی که تلاوت این سوره را با این کیفیت انجام دهد هم از شر شیاطین محفوظ خواهد ماند،هم از شرک پاک می گردد،و با داشتن اعتقاد صحیح و اعمال صالح در زمره شهیدان قرار خواهد گرفت.

ضمنا نامگذاری این سوره به نام«صافّات»به مناسبت آیه اول آن است.

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-فرشتگانی که آماده انجام مأموریتند:این سوره نخستین سوره از قرآن مجید است که اولین آیات آن با سوگندها شروع می شود،سوگندهائی اندیشه انگیز،که فکر انسان را همراه خود به جوانب مختلف این جهان می کشاند.

درست است که خداوند از همه راستگویان راستگوتر است،و نیازی به سوگند ندارد،ولی توجه به دو نکته مشکل سوگند را در تمام آیات قرآن که از این به بعد گهگاه با آن سر و کار داریم حل خواهد کرد.

نخست این که:همیشه سوگند به امور پر ارزش و مهم یاد می کنند،بنابر این

سوگندهای قرآن دلیل بر عظمت و اهمیت اموری است که به آنها سوگند یاد شده.

دیگر این که سوگند همیشه برای تأکید است،و دلیل بر این است که اموری که برای آن سوگند یاد شده از امور کاملا جدی و مؤکد است.

به هر حال در آغاز این سوره به نام سه گروه برخورد می کنیم که به آنها سوگند یاد شده است.

نخست می فرماید:«قسم به آنها که صف کشیده اند و صفوف خود را منظم ساخته اند»! (وَ الصَّافّاتِ صَفًّا) .

آیه 2

(آیه 2)-«همانها که قویا نهی می کنند و باز می دارند» (فَالزّاجِراتِ زَجْراً) .

آیه 3

(آیه 3)-«و آنها که پی در پی تلاوت ذکر می کنند» (فَالتّالِیاتِ ذِکْراً) .

معروف و مشهور آن است که توصیفات فوق اوصافی است برای گروههائی از فرشتگان.

گروههائی که برای انجام فرمان الهی در عالم هستی به صف ایستاده و آماده فرمانند.

گروههائی از فرشتگان که انسانها را از معاصی و گناه باز می دارند، و وسوسه های شیاطین را در قلوب آنها خنثی می کنند،و یا مأمور ابرهای آسمانند و آنها را به هر سو می رانند و آماده آبیاری سرزمینهای خشک می کنند.

و بالاخره گروههائی از فرشتگان که آیات کتب آسمانی را به هنگام نزول وحی بر پیامبران می خوانند.

آیه 4

(آیه 4)-اکنون ببینیم این سوگندهای پر محتوا سوگند به صفوف فرشتگان و انسانها برای چه منظوری بوده است؟ آیه شریفه این مطلب را روشن ساخته،می گوید:«معبود شما مسلما یکتاست» (إِنَّ إِلهَکُمْ لَواحِدٌ) .

سوگند به آن مقدساتی که گفته شد بتها همه بر بادند،و هیچ گونه شریک و شبیه و نظیری برای پروردگار نیست.

آیه 5

(آیه 5)-سپس می افزاید:«همان پروردگار آسمانها و زمین و آنچه

در میان آن دو قرار دارد،و پروردگار مشرقها»! (رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُما وَ رَبُّ الْمَشارِقِ) .

خورشید آسمان در هر روز از سال از نقطه ای غیر از نقطه روز قبل و بعد طلوع می کند،و فاصله این نقاط با یکدیگر آنقدر منظم و دقیق است که حتی یک هزارم ثانیه کم و زیاد نمی شود،و هزاران هزار سال است که نظم«مشارق شمس»بر قرار می باشد.در طلوع و غروب ستارگان دیگر نیز همین نظام حکمفرماست.

آیه 6

(آیه 6)-پاسداری آسمان از نفوذ شیاطین!در آیات گذشته سخن از صفوف مختلف فرشتگان الهی بود و در اینجا از نقطه مقابل آنها،یعنی گروههای شیاطین و سرنوشت آنها،سخن می گوید،و می تواند مقدمه ای باشد برای ابطال اعتقاد جمعی از مشرکان که شیاطین و جن را معبود خود قرار می دادند.

نخست می گوید:«ما آسمان نزدیک[ پائین]را با ستارگان آراستیم» (إِنّا زَیَّنَّا السَّماءَ الدُّنْیا بِزِینَةٍ الْکَواکِبِ) .

به راستی منظره ستارگان آسمان آنقدر زیباست که هرگز چشم از دیدن آن خسته نمی شود،بلکه خستگی را از تمام وجود انسان بیرون می کند هر چند این مسائل در عصر و زمان ما برای شهر نشینانی که در دود کارخانه ها غوطه ورند، و طبعا آسمانی تاریک و سیاه دارند چندان مفهوم نیست،ولی روستانشینان هنوز می توانند ناظر این گفته قرآنی یعنی تزیین آسمان با ستارگان درخشان باشند.

آیه 7

(آیه 7)-در این آیه به محفوظ بودن صحنه آسمان از نفوذ شیاطین اشاره کرده،می گوید:«ما آن را از هر شیطان خبیث و عاری از خیر و نیکی حفظ کردیم» (وَ حِفْظاً مِنْ کُلِّ شَیْطانٍ مارِدٍ) .

آیه 8

(آیه 8)-سپس می افزاید:«آنها نمی توانند به(سخنان)فرشتگان عالم بالا گوش فرا دهند(و هرگاه چنین کنند)از هر سو هدف(تیرهای شهاب)قرار می گیرند»! (لا یَسَّمَّعُونَ إِلَی الْمَلَإِ الْأَعْلی وَ یُقْذَفُونَ مِنْ کُلِّ جانِبٍ) .

آیه 9

(آیه 9)-آری«تنها به شدت به عقب رانده می شود(و از صاحب آسمان طرد می گردند)و برای آنان مجازاتی دائم است»(دُحُورًا وَلَهُم عَذابُ واصِب).

اشاره به این که نه تنها شیاطین از نزدیک شدن به عرصه آسمان منع و طرد می شوند بلکه سر انجام گرفتار عذاب دائم نیز می گردند.

آیه 10

(آیه 10)-در این آیه به گروهی از شیاطین سرکش و جسور اشاره می کند که قصد صعود به عرصه بلند آسمان می کنند،می فرماید:«مگر آنها که در لحظه ای کوتاه برای استراق سمع به آسمان نزدیک شوند که شهاب ثاقب آنها را تعقیب می کند»و می سوزاند (إِلاّ مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ) .

«شهاب»در اصل به معنی شعله ای است که از آتش افروخته زبانه می کشد، و به شعله های آتشینی که در آسمان به صورت خط ممتد دیده می شود نیز می گویند.

می دانیم اینها ستاره نیستند،بلکه شبیه ستارگانند،قطعات سنگهای کوچکی هستند که در فضا پراکنده اند،و هنگامی که در حوزه جاذبه زمین قرار گیرند به سوی زمین جذب می شوند،و بر اثر سرعت و شدت برخورد آنها با هوای اطراف زمین مشتعل و برافروخته می شوند.

«ثاقب»به معنی نافذ و سوراخ کننده است،و در اینجا اشاره به این است که به هر موجودی اصابت کند آن را سوراخ کرده و آتش می زند.

آیه 11

(آیه 11)-آنها که هرگز حق را پذیرا نمی شوند!قرآن همچنان مسأله رستاخیز و مخالفت منکران لجوج را تعقیب می کند و به دنبال بحث گذشته از قدرت خداوند و خالق آسمان و زمین بر همه چیز می فرماید:«از آنها بپرس آیا آفرینش(و معاد)آنان سخت تر است یا آفرینش فرشتگان»و آسمانها و زمین (فَاسْتَفْتِهِمْ أَ هُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمْ مَنْ خَلَقْنا) .

آری«ما آنها را از گل چسبنده ای آفریدیم»! (إِنّا خَلَقْناهُمْ مِنْ طِینٍ لازِبٍ) .

گویا مشرکان که منکر معاد بودند بعد از شنیدن آیات گذشته در مورد آفرینش آسمان و زمین و فرشتگان اظهار داشتند،آفرینش ما از آن مهمتر است.

قرآن در پاسخ آنها می گوید:آفرینش انسانها در مقابل آفرینش زمین و آسمان پهناور و فرشتگانی که در این عوالم هستند چیز مهمی نیست،چرا که مبدأ آفرینش

انسان یک مشت خاک چسبنده بیش نبوده است.

زیرا مبدأ آفرینش انسان نخست«خاک»بود سپس با«آب»آمیخته شد،کم کم به«صورت لجن بدبوئی»درآمد و بعد به صورت«گل چسبنده ای»شد و با این بیان میان تعبیرات گوناگون در آیات قرآن مجید جمع می شود.

آیه 12

(آیه 12)-سپس می افزاید:«تو از(انکار آنها نسبت به معاد)تعجب می کنی ولی آنها(معاد را)مسخره می کنند» (بَلْ عَجِبْتَ وَ یَسْخَرُونَ) .

تو آنقدر با قلب پاکت مسأله را واضح می بینی که از انکار آن در شگفتی فرو می روی،و اما این ناپاک دلان آنقدر آن را محال می شمرند که به استهزا بر می خیزند.

آیه 13

(آیه 13)-عامل این زشتکاریها تنها نادانی و جهل نیست،بلکه لجاجت و عناد است،لذا«هنگامی که به آنها یادآوری شود(یادآوری دلائل معاد و مجازات الهی)هرگز متذکر نمی گردند»و همچنان به راه خویش ادامه می دهند (وَ إِذا ذُکِّرُوا لا یَذْکُرُونَ) .

آیه 14

(آیه 14)-حتی از این بالاتر«هرگاه معجزه ای(از معجزات تو)را ببینند(نه تنها به سخریه و استهزا می پردازند بلکه)دیگران را نیز به مسخره کردن وا می دارند»! (وَ إِذا رَأَوْا آیَةً یَسْتَسْخِرُونَ) .

آیه 15

(آیه 15)-«و می گویند:این فقط سحر آشکاری است»و نه چیز دیگر! (وَ قالُوا إِنْ هذا إِلاّ سِحْرٌ مُبِینٌ) .

آیه 16

(آیه 16)-آیا ما و پدرانمان زنده می شویم؟قرآن همچنان گفتگوهای منکران معاد و پاسخ به آنها را ادامه می دهد.

نخست استبعاد منکران رستاخیز را به این صورت منعکس می کند:آنها می گفتند:«آیا هنگامی که ما مردیم و خاک و استخوان شدیم بار دیگر برانگیخته خواهیم شد»؟! (أَ إِذا مِتْنا وَ کُنّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنّا لَمَبْعُوثُونَ) .

آیه 17

(آیه 17)-و از این بالاتر این که«و آیا پدران نخستین ما نیز برانگیخته می شوند»؟! (أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ) .

همانها که جز مشتی استخوان پوسیده،یا خاکهای پراکنده وجودشان باقی

نمانده است،چه کسی می تواند این اجزای متفرق را جمع کند؟و چه کسی می تواند لباس حیات بر آنان بپوشاند؟ اما این کوردلان فراموش کرده بودند که روز نخست همه خاک بودند،و از خاک آفریده شدند،اگر در قدرت خدا شک داشتند باید بدانند خداوند یک بار قدرت خود را به اینها نشان داده بود،و اگر در قابلیت خاک مردد بودند،آن هم یک بار به ثبوت رسیده بود.

آیه 18

(آیه 18)-سپس قرآن به کوبنده ترین پاسخها در برابر آنها پرداخته،به پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و اله می فرماید:«به آنها بگو:آری(همه شما،و نیاکانتان مبعوث می شوید)در حالی که ذلیل و خوار و کوچک خواهید بود»؟! (قُلْ نَعَمْ وَ أَنْتُمْ داخِرُونَ) .

آیه 19

(آیه 19)-گمان می کنید زنده کردن شما و همه پیشینیان برای خداوند قادر و توانا کار مشکلی است،و عمل مهم سنگینی می باشد؟نه«تنها یک صیحه عظیم (از ناحیه مأمور پروردگار زده می شود)ناگهان همه(از قبرها برمی خیزند،و جان می گیرند و با چشم خود صحنه محشر را که تا آن روز تکذیب می کردند)نگاه می کنند»! (فَإِنَّما هِیَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ فَإِذا هُمْ یَنْظُرُونَ) .

آیه 20

(آیه 20)-اینجاست که ناله این مشرکان مغرور و خیره سر که نشانه ضعف و زبونی و بیچارگی آنهاست بر می خیزد،«و می گویند:ای وای بر ما این روز جزاست»! (وَ قالُوا یا وَیْلَنا هذا یَوْمُ الدِّینِ) .

آری!هنگامی که چشمشان به دادگاه عدل الهی،و شهود و قضات این دادگاه،و علائم و نشانه های مجازات می افتد بی اختیار ناله و فریاد سر می دهند و با تمام وجود اعتراف به حقانیت رستاخیز می کنند،اعترافی که نمی تواند هیچ مشکلی را برای آنها حل کند.

آیه 21

(آیه 21)-اینجاست که از ناحیه خداوند یا فشتگان او به آنها خطتب می شود آری«امروز همان روز جدائی است که شما آن را تکذیس می کردید»(هذا یَومُ الفَصلِ الَّذی کُنتُم بِه تُکَذَّبِونَ).جدائی حق از باطل،جدائی صفوف بدکاران از

نیکوکاران،و روز داوری پروردگار بزرگ.

طبیعت این دنیا آمیزش و اختلاط حق و باطل است،در حالی که طبیعت رستاخیز جدائی این دو از یکدیگر می باشد.

آیه 22

(آیه 22)-سپس خداوند به فرشتگانی که مأمور کوچ دادن مجرمان به دوزخند فرمان می دهد:«ظالمان و هم ردیفان آنها و آنچه را می پرستیدند جمع آوری کنید» (احْشُرُوا الَّذِینَ ظَلَمُوا وَ أَزْواجَهُمْ وَ ما کانُوا یَعْبُدُونَ) .

آیه 23

(آیه 23)-آری آنچه را«جز خدا(می پرستیدند)حرکت دهید و به سوی دوزخ هدایتشان کنید»! (مِنْ دُونِ اللّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلی صِراطِ الْجَحِیمِ) .

آری!یک روز به سوی«صراط مستقیم»هدایت شدند ولی پذیرا نگشتند،اما امروز باید به«صراط جحیم»هدایت شوند و مجبورند بپذیرند!این سرزنشی است گرانبار که اعماق روح آنها را می سوزاند.

آیه 24

(آیه 24)-دانستیم که فرشتگان مجازات،ظالمان و همفکران آنها را به ضمیمه بتها و معبودان دروغین یک جا کوچ می دهند و به سوی جاده جهنم هدایت می کنند.

در ادامه این سخن قرآن می گوید:در این هنگام خطاب صادر می شود«آنها را متوقف سازید چون باید مورد بازپرسی قرار گیرند» (وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ) .

آری!در این که پیرامون چه چیز سؤال می شود؟در روایت معروفی که از طرق اهل سنت و شیعه نقل شده آمده است که از«ولایت علی علیه السّلام سؤال می شود».

ولی این یک مصداق روشن است،چرا که در آن روز از همه چیز سؤال می شود،از عقائد،از توحید،و ولایت،از گفتار و کردار،و از نعمتها و مواهبی که خدا در اختیار انسان گذارده است.

آیه 25

(آیه 25)-به هر حال این دوزخیان بینوا که به مسیر جهنم هدایت می شوند دستشان از همه جا بریده و کوتاه می گردد،در این هنگام به آنها گفته می شود شما که در دنیا در مشکلات به هم پناه می بردید،و از یکدیگر کمک می گرفتید«چرا در اینجا از هم یاری نمی طلبید»؟!(مالَکُم لا تَناصَرُونَ).

آری!تمام تکیه گاههائی که در دنیا برای خود می پنداشتید همه در اینجا ویران گشته است،نه از یکدیگر می توانید کمک بگیرید،و نه معبودهایتان به یاری شما می شتابند،که آنها خود نیز بیچاره و گرفتارند.

آیه 26

(آیه 26)-در این آیه می افزاید:«بلکه آنها در آن روز در برابر فرمان خدا تسلیم و خاضعند»و قدرت هیچ گونه اظهار وجود تا چه رسد به مخالفت ندارند (بَلْ هُمُ الْیَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ) .

آیه 27

(آیه 27)-اینجاست که آنها به سرزنش یکدیگر بر می خیزند و هر یک اصرار دارد گناه خویش را به گردن دیگری بیندازد،دنباله روان،رؤسا و پیشوایان خود را مقصر می شمرند،و پیشوایان پیروان خود را،و در این حال«رو به یکدیگر کرده و از هم می پرسند...» (وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلی بَعْضٍ یَتَساءَلُونَ) .

آیه 28

(آیه 28)-پیروان گمراه به پیشوایان گمراه کننده خود«می گویند:(شما رهبران گمراهی بودید که به ظاهر)از طریق خیرخواهی و نیکی وارد شدید»اما جز فریب چیزی در کارتان نبود! (قالُوا إِنَّکُمْ کُنْتُمْ تَأْتُونَنا عَنِ الْیَمِینِ) .

ما که به حکم فطرت طالب نیکیها و پاکیها و سعادتها بودیم دعوت شما را لبیک گفتیم،آری تمام گناهان ما به گردن شما است،ما جز حسن نیت و پاکدلی سرمایه ای نداشتیم و شما دیو سیرتان دروغگو نیز جز فریب و نیرنگ چیزی در بساط نداشتید!

آیه 29

(آیه 29)-به هر حال پیشوایان آنها نیز سکوت نخواهند کرد و در پاسخ «می گویند:شما خودتان اهل ایمان نبودید»تقصیر ما چیست! (قالُوا بَلْ لَمْ تَکُونُوا مُؤْمِنِینَ) .

اگر مزاج شما آماده انحراف نبود،اگر شما خود طالب شر و شیطنت نبودید، کجا به سراغ ما می آمدید؟چرا به دعوت انبیا و نیکان و پاکان پاسخ نگفتید؟ و همین که ما یک اشارت کردیم با سر دویدید؟پس معلوم می شود عیب در خود شماست،بروید و خودتان را ملامت کنید!

آیه 30

(آیه 30)-دلیل ما روشن است«ما هیچ گونه سلطه ای بر شما نداشتیم»

و زور و اجباری در کار نبود! (وَ ما کانَ لَنا عَلَیْکُمْ مِنْ سُلْطانٍ) .

«بلکه خود شما قومی طغیانگر و متجاوز بودید»و خلق و خوی ستمگری شما باعث بدبختیتان شد (بَلْ کُنْتُمْ قَوْماً طاغِینَ) .

و چه دردناک است که انسان ببیند رهبر و پیشوای او که یک عمر دل به او بسته بود موجبات بدبختی او را فراهم کرده است،سپس از او بیزاری می جوید.

حقیقت این است که هر کدام از این دو گروه از جهتی راست می گویند.

آیه 31

(آیه 31)-لذا این گفتگوها به جایی نمی رسد،و سر انجام این پیشوایان گمراه به این واقعیت اعتراف می کنند،می گویند:«اکنون فرمان پروردگارمان بر همه ما مسلّم شده(و حکم عذاب در باره همه صادر گردیده)و همگی از عذاب او می چشیم» (فَحَقَّ عَلَیْنا قَوْلُ رَبِّنا إِنّا لَذائِقُونَ) .

شما طاغی بودید و سرنوشت طغیانگران همین است،و ما هم گمراه و گمراه کننده.

آیه 32

(آیه 32)-«ما شما را گمراه کردیم همان گونه که خود گمراه بودیم» (فَأَغْوَیْناکُمْ إِنّا کُنّا غاوِینَ) .

بنابر این چه جای تعجب که همگی در این مصائب و عذابها شریک باشیم؟

آیه 33

(آیه 33)-سرنوشت این پیشوایان و آن پیروان:به دنبال بیان مخاصمه پیروان و پیشوایان گمراه در قیامت در کنار دوزخ که در آیات گذشته آمد،در این آیه سرنوشت هر دو گروه را یک جا بیان کرده،و عوامل بدبختی آنها را شرح می دهد که هم بیان درد است و هم ذکر درمان.

نخست می فرماید:«همه آنها[ پیشوایان و پیروان گمراه]در آن روز در عذاب الهی مشترکند» (فَإِنَّهُمْ یَوْمَئِذٍ فِی الْعَذابِ مُشْتَرِکُونَ) .

البته اشتراک آنها در اصل عذاب مانع تفاوتها و اختلاف درکات آنها در دوزخ و عذاب الهی نیست،چرا که مسلما کسی که مایه انحراف هزاران انسان شده است هرگز در مجازات،همسان یک فرد عادی گمراه نخواهد بود.

آیه 34

(آیه 34)-سپس برای تأکید بیشتر می افزاید:«ما این گونه با مجرمان رفتار

می کنیم» (إِنّا کَذلِکَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِینَ) .

این سنّت همیشگی ماست،سنتی که از قانون عدالت نشأت گرفته است.

آیه 35

(آیه 35)-در این آیه به بیان ریشه اصلی بدبختی آنها پرداخته،می گوید:

«آنها چنان بودند که وقتی کلمه توحید و لا اله الا اللّه به آنان گفته می شد استکبار می کردند» (إِنَّهُمْ کانُوا إِذا قِیلَ لَهُمْ لا إِلهَ إِلاَّ اللّهُ یَسْتَکْبِرُونَ) .

آری!ریشه تمام انحرافات آنها تکبر و خود بر تر بینی،و زیر بار حق نرفتن و بر سر سنتهای غلط و تقالید باطل اصرار و لجاجت ورزیدن،و به همه چیز غیر از آن با دیده تحقیر نگریستن بود.

آیه 36

(آیه 36)-ولی آنها برای این گناه بزرگ خود عذری بدتر از گناه می آوردند «و پیوسته می گفتند:آیا ما خدایان و بتهای خود را به خاطر شاعر دیوانه ای رها کنیم»؟! (وَ یَقُولُونَ أَ إِنّا لَتارِکُوا آلِهَتِنا لِشاعِرٍ مَجْنُونٍ) .

شاعرش می نامیدند چون سخنانش آن چنان در دلها نفوذ داشت و عواطف انسانها را همراه خود می برد که گوئی موزونترین اشعار را می سراید،در حالی که گفتارش ابدا شعر نبود،و مجنونش می خواندند به خاطر این که رنگ محیط به خود نمی گرفت،و در برابر عقائد خرافی انبوه متعصبان لجوج ایستاده بود،کاری که از نظر توده های گمراه یک نوع انتحار و خودکشی جنون آمیز است،در حالی که بزرگترین افتخار پیغمبر صلّی اللّه علیه و اله همین بود که تسلیم این شرائط نشد!

آیه 37

(آیه 37)-سپس قرآن برای نفی این سخنان بی اساس و دفاع از مقام وحی و رسالت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله می افزاید:«چنین نیست،او حق آورده و پیامبران پیشین را تصدیق کرده است» (بَلْ جاءَ بِالْحَقِّ وَ صَدَّقَ الْمُرْسَلِینَ) .

محتوای سخنان او از یک سو،و هماهنگی آن با دعوت انبیا از سوی دیگر دلیل صدق گفتار اوست.

آیه 38

(آیه 38)-«اما شما(ای مستکبران کوردل و گمراهان بدزبان)بطور مسلم عذاب دردناک الهی را خواهید چشید» (إِنَّکُمْ لَذائِقُوا الْعَذابِ الْأَلِیمِ) .

آیه 39

(آیه 39)-ولی گمان نکنید که خداوند انتقامجو است و می خواهد انتقام

پیامبرش را از شما بگیرد چنین نیست شما«جز به آنچه انجام می دادید کیفر داده نمی شوید» (وَ ما تُجْزَوْنَ إِلاّ ما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ) .

در حقیقت همان اعمال شماست که در برابر شما مجسم می شود و با شما می ماند و شما را شکنجه و آزار می دهد.

آیه 40

(آیه 40)-این آیه که در حقیقت مقدمه ای است برای بحثهای آینده یک گروه را استثنا کرده،می گوید:«جز بندگان مخلص پروردگار(کسانی که خدا آنها را خالص کرده است)که از همه این کیفرها به دور و برکنارند» (إِلاّ عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) .

آری!تنها این گروهند که به اعمالشان جزا داده نمی شوند،بلکه خدا با فضل و کرم با آنها رفتار می کند و بی حساب پاداش می گیرند.

آیه 41

(آیه 41)-گوشه ای از نعمتهای بهشتی:در آیه قبل سخن از (عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) به میان آمد،در اینجا مواهب و نعمتهای بی شماری را که خداوند به آنها ارزانی می دارد،بیان می کند که می توان آن را در هفت بخش خلاصه کرد.

نخست می گوید:«برای آنان[ بندگان مخلص]روزی معین و ویژه ای است» (أُولئِکَ لَهُمْ رِزْقٌ مَعْلُومٌ) .

این جمله اشاره به مواهب معنوی و لذات روحانی و درک جلوه های ذات پاک حق،و سرمست شدن از باده طهور عشق اوست،همان لذتی که تا کسی نبیند نمی داند.

آیه 42

(آیه 42)-سپس به بیان نعمتهای دیگر بهشتی پرداخته،آن هم نعمتهایی که با نهایت احترام به بهشتیان داده می شود،می گوید:«میوه ها(ی گوناگون پر ارزش) و آنها گرامی داشته می شوند...» (فَواکِهُ وَ هُمْ مُکْرَمُونَ) .و به صورت میهمانهای عزیزی با نهایت احترام از آنها پذیرائی می شود.

آیه 43

(آیه 43)-از نعمت میوه های رنگارنگ و احترام و گرامی داشت که بگذریم سخن از جایگاه آنها به میان می آید،می فرماید:جایگاه آنها«در باغهای(سرسبز) و پر نعمت بهشت است» (فِی جَنّاتِ النَّعِیمِ) .

هر نعمتی بخواهند در آنجا هست و هر چه اراده کنند در برابر آنها

حاضر است.

آیه 44

(آیه 44)-و از آنجا که یکی از بزرگترین لذات انسان بهره گرفتن از مجلس انس با دوستان یکرنگ و با صفاست،در چهارمین مرحله به این نعمت اشاره کرده، می گوید:«بهشتیان در حالی که بر تختها رو به روی یکدیگر تکیه زده اند» (عَلی سُرُرٍ مُتَقابِلِینَ) .

آیه 45

(آیه 45)-در پنجمین مرحله از بیان مواهب بهشتیان،سخن از نوشابه و شراب طهور آنهاست،می فرماید:«و گرداگردشان قدحهای لبریز از شراب طهور را می گردانند» (یُطافُ عَلَیْهِمْ بِکَأْسٍ مِنْ مَعِینٍ) .

این ظرفها در گوشه ای قرار نگرفته که آنها تقاضای جامی از آن کنند،بلکه به مقتضای تعبیر (یُطافُ عَلَیْهِمْ) گرد آنها می گردانند!

آیه 46

(آیه 46)-سپس به توصیفی از آن شراب طهور پرداخته،می گوید:«شرابی سفید و درخشنده و لذت بخش برای نوشندگان» (بَیْضاءَ لَذَّةٍ لِلشّارِبِینَ) .

شرابی پاک،خالی از رنگهای شیطانی،سفید و شفاف.

آیه 47

(آیه 47)-از آنجا که نام شراب و پیمانه و مانند اینها ممکن است مفاهیم دیگری در اذهان تداعی کند بلافاصله در این آیه با ذکر جمله کوتاه و گویائی همه این مفاهیم را از ذهن شنوندگان می شوید و می گوید:«شرابی که نه در آن مایه تباهی عقل است،و نه از آن مست می شوند» (لا فِیها غَوْلٌ وَ لا هُمْ عَنْها یُنْزَفُونَ) .

و جز هوشیاری و نشاط و لذت روحانی چیزی در آن نیست.

آیه 48

(آیه 48)-و سر انجام در ششمین مرحله به همسران پاک بهشتی اشاره کرده،می گوید:«نزد آنها همسرانی است که جز به شوهران خود عشق نمی ورزند، به غیر آنان نگاه نمی کنند و چشمان درشت و زیبا دارند» (وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ عِینٌ) .

آیه 49

(آیه 49)-ر این آیه توصیف دیگری برای همین همسران بهشتی بیان کرده و پاکی و قداست آنها را با این عبارت بیان می کند:«گویی(از لطافت و سفیدی)همچون تخم مرغهایی هستند که(در زیر بال و پر مرغ)پنهان مانده»و دست انسانی

هرگز آن را لمس نکرده است! (کَأَنَّهُنَّ بَیْضٌ مَکْنُونٌ) .

مواهب گوناگونی که در باره بهشتیان در آیات گذشته ذکر شد مجموعه ای از مواهب مادی و معنوی است،گر چه حقیقت نعمتهای بهشتی آن گونه که هست از اهل دنیا مکتوم خواهد بود،جز این که بروند و ببینند و دریابند!

آیه 50

(آیه 50)-جستجو از دوست جهنّمی!بندگان مخلص پروردگار که طبق آیات گذشته غرق انواع نعمتهای معنوی و مادی بهشتند،ناگهان بعضی از آنها به فکر گذشته خود و دوستان دنیا می افتند،همان دوستانی که راه خود را جدا کردند و جای آنها در جمع بهشتیان خالی است،می خواهند بدانند سرنوشت آنها به کجا رسید.

آری!در حالی که آنها غرق گفتگو هستند و از هر دری سخنی می گویند «بعضی رو به بعضی دیگر کرده می پرسند...» (فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلی بَعْضٍ یَتَساءَلُونَ) .

آیه 51

(آیه 51)-ناگهان«یکی از آنها(خاطراتی در نظرش مجسم می شود رو به سوی دیگران کرده و)می گوید:من همنشینی(در دنیا)داشتم...»! (قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ إِنِّی کانَ لِی قَرِینٌ) .

آیه 52

(آیه 52)-متأسفانه او به انحراف کشیده شده و در خط منکران رستاخیز قرار گرفت،«او پیوسته می گفت:آیا(به راستی)تو این سخن را باور کرده ای...» (یَقُولُ أَ إِنَّکَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِینَ) .

آیه 53

(آیه 53)-«که وقتی ما مردیم و به خاک و استخوان مبدّل شدیم(بار دیگر) زنده می شویم و جزا داده خواهیم شد»من که این سخنان را باور ندارم! (أَ إِذا مِتْنا وَ کُنّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنّا لَمَدِینُونَ) .

ای دوستان!کاش می دانستم الآن او کجاست؟و در چه شرائطی است؟ آه جای او در میان ما خالی است!

آیه 54

(آیه 54)-سپس«می افزاید:(ای دوستان!)آیا شما می توانید از او خبری بگیرید»! (قالَ هَلْ أَنْتُمْ مُطَّلِعُونَ) .

آیه 55

(آیه 55)-اینجاست که نگاهی(به سوی دوزخ)می کند ناگهان او را در

میان دوزخ می بیند»! (فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِی سَواءِ الْجَحِیمِ) .

آیه 56

(آیه 56)-او را مخاطب ساخته«می گوید:به خدا سوگند نزدیک بود مرا (نیز)به هلاکت بکشانی»! (قالَ تَاللّهِ إِنْ کِدْتَ لَتُرْدِینِ) .

آیه 57

(آیه 57)-چیزی نمانده بود که وسوسه های تو در قلب صاف من اثر بگذارد،و مرا به همان خط انحرافی که در آن بودی وارد کنی«و اگر(لطف الهی یار من نشده بود و)نعمت پروردگارم نبود من نیز از احضار شدگان(در دوزخ)بودم»! (وَ لَوْ لا نِعْمَةُ رَبِّی لَکُنْتُ مِنَ الْمُحْضَرِینَ) .

این توفیق الهی بود که رفیق راه من شد،و این دست لطف هدایتش بود که مرا نوازش داد و رهبری کرد.

آیه 58

(آیه 58)-سپس به یاران خود می گوید:ای دوستان!«آیا ما هرگز نمی میریم»و در بهشت جاودانه خواهیم بود؟ (أَ فَما نَحْنُ بِمَیِّتِینَ) .

آیه 59

(آیه 59)-«و جز همان مرگ اول مرگی به سراغ ما نخواهد آمد،و ما هرگز عذاب نخواهیم شد» (إِلاّ مَوْتَتَنَا الْأُولی وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ) .

آیه 60

(آیه 60)-به هر حال این گفتگو را با یک جمله پر معنی و بسیار احساس انگیز و مؤکد به انواع تأکیدات پایان داده،می گوید:«راستی این همان پیروزی بزرگ است» (إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ) .

چه پیروزی و رستگاری از این برتر که انسان غرق نعمت جاودانی و حیات ابدی و مشمول انواع الطاف الهی باشد؟

آیه 61

(آیه 61)-و سر انجام خداوند بزرگ با یک جمله کوتاه و بیدار کننده و پر معنی به این بحث خاتمه داده،می فرماید:«برای مثل این باید،عمل کنندگان عمل کنند»و به خاطر این مواهب تلاشگران بکوشند (لِمِثْلِ هذا فَلْیَعْمَلِ الْعامِلُونَ) .

چه تعبیر زیبائی!می گوید:تلاشگران برای این چنین هدفی باید تلاش کنند، برای بهشتی مملو از لذات روحانی،و پر از نعمتهای جسمانی که شراب طهورش انسان را در نشئه ای ملکوتی فرو می برد،و همنشینی دوستان باصفایش غمی بر دل نمی گذارد.

آیه 62

(آیه 62)-گوشه ای از عذابهای جانکاه دوزخیان:بعد از بیان نعمتهای روح بخش و پر ارزش بهشتی،به بیان عذابهای دردناک و غم انگیز دوزخی می پردازد،و آن چنان ترسیمی از آن می کند که در مقایسه با نعمتهای پیشین در نفوس مستعد عمیقا اثر می گذارد و آنها را از هر گونه زشتی و ناپاکی باز می دارد.

نخست می فرماید:«آیا این(نعمتهای جاویدان بهشتی بهتر است یا درخت (نفرت انگیز)زقوم»؟! (أَ ذلِکَ خَیْرٌ نُزُلاً أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ) .

واژه«شجره»همیشه به معنی«درخت»نیست گاه به معنی گیاه نیز می آید، و قرائن نشان می دهد که منظور از آن در اینجا«گیاه»است.

آیه 63

(آیه 63)-سپس قرآن به بعضی از ویژگیهای این گیاه پرداخته،می گوید:«ما آن را مایه درد و رنج ظالمان قرار دادیم» (إِنّا جَعَلْناها فِتْنَةً لِلظّالِمِینَ) .

اشاره به این که آنها هنگامی که نام«زقوم»را شنیدند به سخریه و استهزا پرداختند و از این رو وسیله ای برای آزمایش این ستمگران شد.

آیه 64

(آیه 64)-سپس می افزاید:«آن درختی است که در قعر جهنم می روید» (إِنَّها شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِی أَصْلِ الْجَحِیمِ) .

ولی این ظالمان مغرور به سخریه ادامه دادند و گفتند:مگر ممکن است گیاه یا درختی از قعر جهنم بروید؟آتش کجا و درخت و گیاه کجا؟ گویا آنها از این نکته غافل بودند که اصولی که بر زندگی آن جهان(آخرت) حاکم است با این جهان بسیار تفاوت دارد.

آیه 65

(آیه 65)-سپس می افزاید:«شکوفه آن مانند سرهای شیاطین است»! (طَلْعُها کَأَنَّهُ رُؤُسُ الشَّیاطِینِ) .

این تشبیه برای بیان نهایت زشتی و چهره تنفر آمیز آن است.

آیه 66

(آیه 66)-سر انجام قرآن می گوید:آنها[ مجرمان]از آن می خورند و شکمها را از آن پر می کنند»! (فَإِنَّهُمْ لَآکِلُونَ مِنْها فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ) .

این همان فتنه و عذابی است که در آیات قبل به آن اشاره شد،خوردن از این گیاه دوزخی با آن بوی بد و طعم تلخ با آن شیره ای که تماسش با بدن مایه سوزندگی

و تورم است،آن هم خوردن به مقدار زیاد،عذابی است دردناک.

آیه 67

(آیه 67)-بدیهی است خوردن از این غذای ناگوار و تلخ تشنگی آور است، «سپس روی آن آب داغ متعفنی می نوشند» (ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَیْها لَشَوْباً مِنْ حَمِیمٍ) .

آیه 68

(آیه 68)-آن غذای دوزخیان،و این هم نوشابه آنان،اما بعد از این پذیرائی به کجا می روند،قرآن می گوید:«سپس بازگشت آنها به سوی جهنم است»! (ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَی الْجَحِیمِ) .

آیه 69

(آیه 69)-در این آیه قرآن دلیل اصلی گرفتاری دوزخیان را در چنگال این مجازاتهای دردناک در دو جمله کوتاه و پر معنی بیان می کند،می گوید:«چرا که آنها پدران خود را گمراه یافتند» (إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آباءَهُمْ ضالِّینَ) .

آیه 70

(آیه 70)-اما«با این حال بسرعت به دنبال آنان کشانده می شوند» (فَهُمْ عَلی آثارِهِمْ یُهْرَعُونَ) .

اشاره به این که چنان دل و دین بر تقلید نیاکان باخته اند که گوئی آنها را بسرعت و بی اختیار به دنبالشان می دوانند و این اشاره به نهایت تعصب و شیفتگی آنها به خرافات نیاکان است.

آیه 71

(آیه 71)-اقوام گمراه پیشین:از آنجا که مسائل گذشته در رابطه با مجرمان و ظالمان اختصاص به مقطع خاصی از زمان و مکان ندارد قرآن به تعمیم و گسترش آن می پردازد،و ضمن چند آیه کوتاه و فشرده زمینه را برای شرح احوال بسیاری از امتهای پیشین-که اطلاع بر احوالشان سند گویائی برای مباحث گذشته است- فراهم می سازد.

نخست می فرماید:«قبل از آنها بیشتر پیشینیان گمراه شدند» (وَ لَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَکْثَرُ الْأَوَّلِینَ) .

آیه 72

(آیه 72)-سپس اضافه می کند:گمراهی آنها به خاطر نداشتن رهبر و راهنما نبود،«ما در میان آنها انذار کنندگانی فرستادیم» (وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا فِیهِمْ مُنْذِرِینَ) .

پیامبرانی که آنها را از شرک و کفر و ظلم و بیدادگری و تقلید کورکورانه از دیگران بیم می دادند،و آنها را به مسؤولیتهایشان آشنا می ساختند.

آیه 73

(آیه 73)-سپس در یک جمله کوتاه و پر معنی می گوید:«اکنون بنگر عاقبت انذار شوندگان و این اقوام لجوج گمراه به کجا رسید»؟ (فَانْظُرْ کَیْفَ کانَ عاقِبَةُ الْمُنْذَرِینَ) .

آیه 74

(آیه 74)-و در این آیه به عنوان یک استثنا می فرماید:«مگر بندگان مخلص خدا» (إِلاّ عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) .

در واقع این جمله اشاره به آن است که عاقبت این اقوام را بنگر که چگونه آنها را به عذاب دردناکی گرفتار کردیم،و هلاک نمودیم،جز بندگان با ایمان و مخلص که از این مهلکه جان سالم به در بردند.

آیه 75

(آیه 75)-گوشه ای از داستان نوح:از اینجا شرح داستان نه نفر از پیامبران بزرگ خدا آغاز می شود که در آیات پیشین بطور سر بسته به آن اشاره شده بود، نخست از«نوح»شیخ الانبیا و نخستین پیامبر اولوا العزم شروع می کند،و قبل از هر چیز به دعای پر سوز او هنگامی که از هدایت قومش مأیوس شد اشاره کرده، می فرماید:«و نوح ما را خواند(و ما دعای او را اجابت کردیم)و چه خوب اجابت کننده ای هستیم» (وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِیبُونَ) .

این دعا ممکن است اشاره به همان دعایی باشد که در سوره نوح آیه 26 و 27 آمده است«نوح گفت:پروردگارا!احدی از کافران را بر روی زمین مگذار،چرا که اگر آنها را به حال خود واگذاری بندگانت را گمراه می کنند...»

آیه 76

(آیه 76)-و لذا در این آیه بلا فاصله می فرماید:«و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهایی بخشیدیم» (وَ نَجَّیْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْکَرْبِ الْعَظِیمِ) .

این اندوه بزرگ ممکن است اشاره به سخریه های قوم کافر و مغرور، و آزارهای زبانی آنها و هتاکی و توهین نسبت به او و پیروانش باشد،و یا اشاره به تکذیبهای پی در پی این قوم لجوج.

آیه 77

(آیه 77)-سپس می افزاید:«و فرزندانش را همان بازماندگان(روی زمین) قرار دادیم» (وَ جَعَلْنا ذُرِّیَّتَهُ هُمُ الْباقِینَ) .

آیه 78

(آیه 78)-به علاوه ذکر خیر و ثنا جمیل«و نام نیک او را در میان امتهای

بعد باقی نهادیم» (وَ تَرَکْنا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ) .

از او به عنوان یک پیامبر مقاوم و شجاع و دلسوز و مهربان یاد می کنند،و او را «شیخ الانبیاء»می نامند.

آیه 79

(آیه 79)-«سلام و درود باد بر نوح در میان جهانیان» (سَلامٌ عَلی نُوحٍ فِی الْعالَمِینَ) .

آیه 80

(آیه 80)-و برای آن که این برنامه برای دیگران الهام بخش گردد،می افزاید:

«ما این گونه نیکوکاران را پاداش می دهیم»! (إِنّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ) .

آیه 81

(آیه 81)-«چرا که او از بندگان با ایمان ما بود» (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِینَ) .

در حقیقت مقام عبودیت و بندگی و همچنین ایمان توأم با احسان و نیکوکاری که در دو آیه اخیر آمده،دلیل اصلی لطف خداوند نسبت به نوح و نجاتش از اندوه بزرگ و سلام و درود الهی بر او بود که اگر این برنامه از ناحیه دیگران نیز تعقیب شود مشمول همان رحمت و لطفند چرا که الطاف پروردگار جنبه شخصی و خصوصی ندارد.

آیه 82

(آیه 82)-در این آیه با جمله ای کوتاه و کوبنده سرنوشت آن قوم ظالم و شرور و کینه توز را بیان کرده،می گوید:«سپس دیگران[ دشمنان او]را غرق کردیم» (ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِینَ) .

از آسمان سیلاب آمد،و از زمین آب جوشید،و سر تا سر کره زمین به اقیانوس پر تلاطمی مبدل شد!کاخهای بیدادگران را درهم کوبید،و جسدهای بی جانشان بر صفحه آب باقی ماند!

آیه 83

(آیه 83)-طرح جالب بت شکنی ابراهیم!به دنبال گوشه هایی از تاریخ پر ماجرای نوح در اینجا بخش قابل ملاحظه ای از زندگی ابراهیم را ذکر می کند.

نخست ماجرای ابراهیم را به این صورت با ماجرای نوح پیوند داده، می فرماید:«و از پیروان نوح ابراهیم بود» (وَ إِنَّ مِنْ شِیعَتِهِ لَإِبْراهِیمَ) .

او در همان خط توحید و عدل،در همان مسیر تقوا و اخلاص که سنت نوح بود گام بر می داشت،که انبیا همه مبلغان یک مکتب و استادان یک دانشگاهند.

آیه 84

(آیه 84)-بعد از بیان این اجمال به تفصیل آن پرداخته،می فرماید:

به خاطر بیاور«هنگامی را که با قلب سلیم به پیشگاه پروردگارش آمد» (إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ) .

جالبترین تفسیر را برای«قلب سلیم»امام صادق علیه السّلام بیان فرموده در آنجا که می خوانیم:«قلب سلیم قلبی است که خدا را ملاقات کند در حالی که هیچ کس جز او در آن نباشد».

در باره اهمیت قلب سلیم همین بس که قرآن مجید آن را تنها سرمایه نجات روز قیامت شمرده،چنانکه در سوره شعراء آیه 88 و 89 از زبان همین پیامبر بزرگ ابراهیم(ع)می خوانیم:«روزی که اموال و فرزندان سودی به حال انسان نمی بخشند،جز کسی که با قلب سلیم در پیشگاه خداوند حضور یابد».

آیه 85

(آیه 85)-آری!ابراهیم با قلب سلیم و روح پاک و اراده ای نیرومند و عزمی راسخ مأمور مبارزه با بت پرستان شد،و از پدر(عمو)و قوم خودش آغاز کرد، چنانکه قرآن می گوید:به خاطر بیاور«هنگامی را که به پدر و قومش گفت:اینها چیست که می پرستید»؟! (إِذْ قالَ لِأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ ما ذا تَعْبُدُونَ) .

حیف نیست انسان با آن شرافت ذاتی و عقل و خرد در مقابل مشتی سنگ و چوب بی ارزش تعظیم کند؟عقلتان کجاست؟!

آیه 86

(آیه 86)-سپس این تعبیر را که توأم با تحقیر آشکار بتها بود با جمله دیگری تکمیل کرد و گفت:«آیا غیر از خدا(که بر حق است)به سراغ این معبودان دروغین می روید»؟ (أَ إِفْکاً آلِهَةً دُونَ اللّهِ تُرِیدُونَ) .

آیه 87

(آیه 87)-سر انجام سخنش را با جمله کوبنده دیگری در این مقطع پایان داد و گفت:«شما در باره پروردگار عالمیان چه گمان می برید»؟! (فَما ظَنُّکُمْ بِرَبِّ الْعالَمِینَ) .

روزی او را می خورید،مواهب او سراسر وجود شما را احاطه کرده،با این حال موجودات بی ارزشی را همردیف او قرار داده اید.

آیه 88

(آیه 88)-ر تواریخ و تفاسیر آمده است که بن پرستان بابل هر سال مراسم

عید مخصوصی داشتند غذاهائی در بتخانه آماده می کردند و در آنجا می چیدند به این پندار که غذاها متبرک شود،سپس دسته جمعی به بیرون شهر می رفتند و در پایان روز باز می گشتند و برای نیایش و صرف غذا به بتخانه می آمدند.

لذا هنگامی که در شب از او دعوت به شرکت در این مراسم کردند«او نگاهی به ستارگان افکند...» (فَنَظَرَ نَظْرَةً فِی النُّجُومِ) .

آیه 89

(آیه 89)-«پس گفت:من بیمارم»و با شما به مراسم جشن نمی آیم! (فَقالَ إِنِّی سَقِیمٌ) .و به این ترتیب عذر خود را خواست!

آیه 90

(آیه 90)-«آنها از او روی برتافته و به او پشت کردند»و بسرعت دور شدند (فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِینَ) .

آیه 91

(آیه 91)-به این ترتیب ابراهیم(ع)تنها در شهر ماند و بت پرستان شهر را خالی کرده و بیرون رفتند،ابراهیم نگاهی به اطراف خود کرد،برق شوق در چشمانش نمایان گشت،لحظاتی را که از مدتها قبل انتظارش را می کشید فرا رسید، باید یک تنه برخیزد و به جنگ بتها برود،و ضربه سختی بر پیکر آنان وارد سازد، ضربه ای که مغزهای خفته بت پرستان را تکان دهد و بیدار کند.

قرآن می گوید:او وارد بتخانه شد«مخفیانه نگاهی به معبودانشان کرد و از روی تمسخر گفت:چرا(از این غذاها)نمی خورید»! (فَراغَ إِلی آلِهَتِهِمْ فَقالَ أَ لا تَأْکُلُونَ) .

آیه 92

(آیه 92)-سپس افزود:اصلا«چرا سخن نمی گوئید»؟چرا لال و دهن بسته هستید! (ما لَکُمْ لا تَنْطِقُونَ) .

آیه 93

(آیه 93)-«سپس به سوی آنها رفت(آستین را بالا زد تبر را به دست گرفت) و ضربه ای محکم با دست راست بر پیکر آنها فرود آورد»و جز بت بزرگ،همه را درهم شکست (فَراغَ عَلَیْهِمْ ضَرْباً بِالْیَمِینِ) .

و چیزی نگذشت که از آن بتخانه آباد و زیبا ویرانه ای وحشتناک ساخت.

آیه 94

(آیه 94)-بت پرستان به شهر بازگشتند و به سراغ بتخانه آمدند،چه منظرهٔ وحشتناک و بهت آوری!لحظاتی چند مات و مبهوت،خیره خیره به آن ویرانه نگاه

کردند.سپس سکوت جای خود را به خروش و نعره و فریاد داد...چه کسی این کار را کرده؟کدام ستمگر؟! و چیزی نگذشت که به خاطرشان آمد جوان خداپرستی در این شهر وجود دارد،به نام ابراهیم«آنها با سرعت به او روی آوردند» (فَأَقْبَلُوا إِلَیْهِ یَزِفُّونَ) .

آیه 95

(آیه 95)-نقشه های مشرکان شکست می خورد:سر انجام ابراهیم را به همین اتهام به دادگاه کشاندند.او را مورد سؤال قرار داده و از او خواستند توضیح دهد.

قرآن شرح این ماجرا را در سوره انبیا بیان کرده و در اینجا تنها به یک فراز حساس آن قناعت می کند و آن آخرین سخن ابراهیم با آنان در زمینه باطل بودن بت پرستی است می گوید:ابراهیم«گفت:آیا چیزی را می پرستید که با دست خود می تراشید»؟! (قالَ أَ تَعْبُدُونَ ما تَنْحِتُونَ) .آیا هیچ آدم عاقلی مصنوع خود را پرستش می کند؟

آیه 96

(آیه 96)-معبود باید خالق انسان باشد نه مخلوق او،اکنون درست بنگرید و معبود حقیقی را پیدا کنید:«خداوند هم شما را آفریده،و هم بتهائی را که می سازید» (وَ اللّهُ خَلَقَکُمْ وَ ما تَعْمَلُونَ) .

آسمان و زمین همه مخلوق اویند و زمان و مکان همه از اوست،باید سر بر آستان چنین خالقی نهاد و او را پرستش و نیایش کرد.

این دلیلی است بسیار قوی و دندان شکن که هیچ پاسخی در مقابل آن نداشتند.

آیه 97

(آیه 97)-ولی می دانیم زورگویان و قلدران هرگز با منطق و استدلال آشنا نبوده اند،و چون پیشرفت این منطق توحیدی را مزاحم منافع خویش می دیدند با منطق زور و سرنیزه و آتش به میدان آمدند،تکیه بر قدرت خویش کردند«گفتند:

بنای مرتفعی برای او بسازید(و در میان آن آتش بیفروزید)و او را در جهنمی از آتش بیفکنید»! (قالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْیاناً فَأَلْقُوهُ فِی الْجَحِیمِ) .

آیه 98

(آیه 98)-در اینجا قرآن به ریزه کاریها و جزئیات این مساله که در سورهٔ انبیا

آمده است اشاره نمی کند،تنها در یک جمع بندی فشرده و جالب پایان این ماجرا را چنین بیان می کند:«آنها طرحی برای نابودی ابراهیم ریخته بودند،ولی ما آنان را پست و مغلوب ساختیم» (فَأَرادُوا بِهِ کَیْداً فَجَعَلْناهُمُ الْأَسْفَلِینَ) .

آیه 99

(آیه 99)-ابراهیم(ع)از این مهلکه به سلامت بیرون آمد،و چون رسالت خود را در بابل پایان یافته می دید تصمیم بر مهاجرت به اراضی مقدس شام گرفت «و گفت:من به سوی پروردگارم می روم،او مرا هدایت خواهد کرد» (وَ قالَ إِنِّی ذاهِبٌ إِلی رَبِّی سَیَهْدِینِ) .

بدیهی است خداوند مکانی ندارد اما مهاجرت از محیط آلوده به محیط پاک و سرزمین انبیا مهاجرت به سوی خداست.

آیه 100

(آیه 100)-و در اینجا نخستین تقاضایش از خدا که در آیات فوق منعکس است تقاضای فرزند صالح بود،فرزندی که بتواند خط رسالت او را تداوم بخشد، و برنامه های نیمه تمامش را به پایان برساند،اینجا بود که عرض کرد:«پروردگارا!به من از صالحان[ فرزندان صالح]ببخش» (رَبِّ هَبْ لِی مِنَ الصّالِحِینَ) .

خداوند نیز این دعا را مستجاب کرد،و فرزندان صالحی همچون«اسماعیل» و«اسحاق»به او مرحمت فرمود.

آیه 101

(آیه 101)-ابراهیم در قربانگاه!در اینجا سخن از اجابت این دعای ابراهیم به میان آورده،می گوید:«پس ما او[ ابراهیم]را به نوجوانی بردبار و صبور بشارت دادیم» (فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِیمٍ) .

در واقع سه بشارت در این جمله جمع شده است؛بشارت تولد فرزندی پسر،و بشارت رسیدن او به سنین نوجوانی،و بشارت به صفت والای حلم.

آیه 102

(آیه 102)-سر انجام فرزند موعود ابراهیم طبق بشارت الهی متولد شد، و قلب پدر را روشن ساخت،دوران طفولیت را پشت سر گذاشت و به سن نوجوانی رسید.

در اینجا قرآن می گوید:«پس هنگامی که با او به مقام سعی و کوشش رسید» (فَلَمّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْیَ) .

یعنی به مرحله ای رسید که می توانست در مسائل مختلف زندگی همراه پدر تلاش و کوشش کند و او را یاری دهد.

به هر حال به گفته جمعی از مفسران،فرزندش در آن وقت سیزده ساله بود که ابراهیم خواب عجیب شگفت انگیزی می بیند که بیانگر شروع یک آزمایش بزرگ دیگر در مورد این پیامبر عظیم الشأن است،در خواب می بیند که از سوی خداوند به او دستور داده شد تا فرزند یگانه اش را با دست خود قربانی کند و سر ببرد.

ابراهیم که بارها از کوره داغ امتحان الهی سرفراز بیرون آمده بود،این بار نیز باید دل به دریا بزند و سر بر فرمان حق بگذارد.

ولی باید قبل از هر چیز فرزند را آماده این کار کند،رو به سوی او کرد و«گفت:

پسرم!من در خواب دیدم که تو را ذبح می کنم،نظر تو چیست»؟! (قالَ یا بُنَیَّ إِنِّی أَری فِی الْمَنامِ أَنِّی أَذْبَحُکَ فَانْظُرْ ما ذا تَری) .

فرزندش که نسخه ای از وجود پدر ایثارگر بود و درس صبر و استقامت و ایمان را در همین عمر کوتاهش در مکتب او خوانده بود،با آغوش باز و از روی طیب خاطر از این فرمان الهی استقبال کرد،و با صراحت و قاطعیت«گفت:پدرم هر دستور داری اجرا کن» (قالَ یا أَبَتِ افْعَلْ ما تُؤْمَرُ) .

و از ناحیه من فکر تو راحت باشد که«به خواست خدا مرا از صابران خواهی یافت» (سَتَجِدُنِی إِنْ شاءَ اللّهُ مِنَ الصّابِرِینَ) .

این تعبیرات پدر و پسر چقدر پر معنی است؛از یک سو پدر با صراحت مسأله ذبح را با فرزند سیزده ساله مطرح می کند و برای او شخصیت مستقل و آزادی اراده قائل می شود،از سوی دیگر فرزند هم می خواهد پدر در عزم و تصمیمش راسخ باشد.

و به این ترتیب هم پدر و هم پسر نخستین مرحله این آزمایش بزرگ را با پیروزی کامل می گذرانند.

آیه 103

(آیه 103)-در این میان چه ها گذشت؟قرآن از شرح آن خودداری کرده،و تنها روی نقاط حساس این ماجرای عجیب انگشت می گذارد.

بعضی نوشته اند:فرزند فداکار برای این که پدر را در انجام این مأموریت کمک کند،گفت:پدرم ریسمان را محکم ببند تا هنگام اجرای فرمان الهی دست و پا نزنم،می ترسم از پاداشم کاسته شود! پدر جان!کارد را تیز کن و با سرعت بر گلویم بگذران تا تحملش بر من(و بر تو) آسانتر باشد! پدرم!قبلا پیراهنم را از تن بیرون کن که به خون آلوده نشود،چرا که بیم دارم چون مادرم آن را ببیند عنان صبر از کفش بیرون رود.

آنگاه افزود:سلامم را به مادرم برسان و اگر مانعی ندیدی پیراهنم را برایش ببر که باعث تسلی خاطر و تسکین دردهای اوست،چرا که بوی فرزندش را از آن خواهد یافت،و هرگاه دلتنگ شود آن را در آغوش می فشارد و سوز درونش را تخفیف خواهد داد.

لحظه های حساسی فرارسید؛ابراهیم که مقام تسلیم فرزند را دید او را در آغوش کشید،و هر دو در این لحظه به گریه افتادند.

قرآن همین اندازه در عبارتی کوتاه و پر معنی می گوید:«هنگامی که هر دو تسلیم شدند و ابراهیم جبین او را بر خاک نهاد...» (فَلَمّا أَسْلَما وَ تَلَّهُ لِلْجَبِینِ) .

ابراهیم صورت فرزند را بر خاک نهاد و با سرعت و قدرت کارد را بر گلوی فرزند گذارد در حالی که روحش در هیجان فرو رفته بود،اما کارد برنده در گلوی لطیف فرزند کمترین اثری نگذارد!....

ابراهیم در حیرت فرو رفت بار دیگر کارد را به حرکت درآورد ولی باز کارگر نیفتاد.

آری!ابراهیم«خلیل»می گوید:ببر!اما خداوند«جلیل»فرمان می دهد نبر! و کارد تنها گوش بر فرمان او دارد.

آیه 104

(آیه 104)اینجاست که قرآن با یک جملهٔ کوتاه و پر معنی به همهٔ انتظلر ها پایان داده،می گوید:در این هنگام«او را ندا دادیم که:ای ابراهیم!»(وَنادَیناهُ اَن یا اِبراهیمُ).

آیه 105

(آیه 105)-«آن رؤیا را تحقق بخشیدی»و به مأموریت خود عمل کردی (قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا) .

«ما این گونه نیکوکاران را جزا می دهیم» (إِنّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ) .

هم به آنها توفیق پیروزی در امتحان می دهیم،و هم نمی گذاریم فرزند دلبندشان از دست برود.

آیه 106

(آیه 106)-سپس می افزاید:«این مسلما همان امتحان آشکار است» (إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِینُ) .

ذبح کردن فرزند با دست خود،آن هم فرزندی برومند و لایق،برای پدری که یک عمر در انتظار چنین فرزندی بوده،کار ساده و آسانی نیست.

و از آن عجیب تر تسلیم مطلق این نوجوان در برابر این فرمان بود،که با آغوش باز و با اطمینان خاطر به لطف پروردگار به استقبال ذبح شتافت.

آیه 107

(آیه 107)-اما برای این که برنامه ابراهیم ناتمام نماند،و در پیشگاه خدا قربانی کرده باشد و آرزوی ابراهیم برآورده شود،خداوند قوچی بزرگ فرستاد تا به جای فرزند قربانی کند و سنتی برای آیندگان در مراسم«حج»و سرزمین«منی»از خود بگذارد،چنانکه قرآن می گوید:«ما ذبح عظیمی را فدای او کردیم» (وَ فَدَیْناهُ بِذِبْحٍ عَظِیمٍ) .

یکی از نشانه های عظمت این ذبح آن است که با گذشت زمان سال به سال وسعت بیشتری یافته،و الآن در هر سال بیش از یک میلیون به یاد آن ذبح عظیم ذبح می کنند و خاطره اش را زنده نگه می دارند.

آیه 108

(آیه 108)-نه تنها خداوند پیروزی ابراهیم را در این امتحان بزرگ در آن روز ستود،بلکه خاطره آن را جاویدان ساخت،چنانکه در این آیه می گوید:«و نام نیک او را در امتهای بعد باقی نهادیم» (وَ تَرَکْنا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ) .

آیه 109

(آیه 109)-«سلام بر ابراهیم»آن بنده مخلص و پاکباز (سَلامٌ عَلی إِبْراهِیمَ) .

آیه 110

(آیه 110)-آری«این گونه نیکوکاران را پاداش می دهیم»(کَذلِکَ نَجزِی المُحسِنینَ). پاداشی به عظمت دنیا،پاداشی جاودان در سراسر زمان،پاداشی

در خور سلام و درود خداوند بزرگ!

ذبیح اللّه کیست؟

آنچه با ظواهر آیات مختلف قرآن هماهنگ است این است که ذبیح«اسماعیل»بوده است.

روایات بسیاری نیز در منابع اسلامی آمده است که نشان می دهد ذبیح «اسماعیل»بوده است نه اسحاق.

آیه 111

(آیه 111)-ابراهیم بنده مؤمن خدا:این آیه و دو آیه بعد آخرین آیاتی است که ماجرای ابراهیم و فرزندانش را در اینجا تعقیب و تکمیل می کند.

نخست می گوید:«او از بندگان با ایمان ماست» (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِینَ) .

در حقیقت این جمله دلیلی است بر آنچه گذشت و این واقعیت را بیان می کند که اگر ابراهیم همه هستی و وجود خویش و حتی فرزند عزیزش را یک جا در طبق اخلاص گذارد و فدای راه معبود خویش کرد به خاطر ایمان عمیق و قویش بود.

آیه 112

(آیه 112)-سپس به یکی دیگر از مواهب خدا به ابراهیم سخن می گوید:

می فرماید:«ما او را به اسحاق-پیامبری از شایستگان-بشارت دادیم» (وَ بَشَّرْناهُ بِإِسْحاقَ نَبِیًّا مِنَ الصّالِحِینَ) .

آیه 113

(آیه 113)-و در این آیه،سخن از برکتی در میان است که خدا به ابراهیم و فرزندش اسحاق ارزانی داشت،می فرماید:«ما به او و اسحاق برکت دادیم» (وَ بارَکْنا عَلَیْهِ وَ عَلی إِسْحاقَ) .

برکت در همه چیز،در عمر و زندگی،در نسلهای آینده،در تاریخ و مکتب و در همه چیز.

اما برای این که توهّم نشود که این برکت در خاندان ابراهیم جنبه نسب و قبیله ای دارد بلکه در ارتباط با مذهب و مکتب و ایمان است،در آخر آیه می افزاید:«و از دودمان آن دو،افرادی بودند نیکوکار و افرادی(که به خاطر عدم ایمان)آشکارا به خود ستم کردند» (وَ مِنْ ذُرِّیَّتِهِما مُحْسِنٌ وَ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ مُبِینٌ) .

و به این ترتیب آیه فوق به گروهی از یهود و نصاری که افتخار می کردند ما از

فرزندان انبیا هستیم پاسخ می گوید که پیوند خویشاوندی به تنهائی افتخار نیست، مگر این که در سایه پیوند فکری و مکتبی قرار گیرد.

آیه 114

(آیه 114)-مواهب الهی بر موسی و هارون:در اینجا به گوشه ای از الطاف الهی نسبت به«موسی»و برادرش«هارون»اشاره شده،نخست می گوید:«ما به موسی و هارون منت بخشیدیم»و آنها را مرهون نعمتهای خود ساختیم (وَ لَقَدْ مَنَنّا عَلی مُوسی وَ هارُونَ) .

آیه 115

(آیه 115)-در نخستین مرحله می فرماید:و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ نجات دادیم» (وَ نَجَّیْناهُما وَ قَوْمَهُما مِنَ الْکَرْبِ الْعَظِیمِ) .

چه اندوهی از این بزرگتر که بنی اسرائیل در چنگال فرعونیان جبار و خونخوار گرفتار بودند؟پسرانشان را سر می بریدند،و زنانشان را به خدمتکاری و مردان را به بردگی و بیگاری وا می داشتند.

آیه 116

(آیه 116)-در مرحله دوم می فرماید:«و آنها(موسی و هارون و بنی اسرائیل) را یاری کردیم تا(بر دشمنان خود)پیروز شدند» (وَ نَصَرْناهُمْ فَکانُوا هُمُ الْغالِبِینَ) .

در آن روز که لشکر خونخوار فرعونی با قدرت و نیروی عظیم و در پیشاپیش آنها شخص فرعون به حرکت درآمد،بنی اسرائیل قومی ضعیف و ناتوان و فاقد مردان جنگی و سلاح کافی بودند،اما دست لطف خدا به یاری آنها آمد،فرعونیان را در میان امواج دفن کرد،و آنها را از غرقاب رهائی بخشید و کاخها و ثروت و باغها و گنجهای فرعونیان را به آنها سپرد.

آیه 117

(آیه 117)-در سومین مرحله به مواهب معنوی که خدا به این قوم از بند رسته عنایت فرمود اشاره کرده،می گوید:«ما به آن دو کتاب روشنگر دادیم» (وَ آتَیْناهُمَا الْکِتابَ الْمُسْتَبِینَ) .

آری«تورات»کتاب مستبین یعنی کتاب روشنگر بود،و به تمام نیازمندیهای دین و دنیای بنی اسرائیل در آن روز پاسخ می گفت،همان گونه که در آیه 44 سوره مائده نیز می خوانیم:«ما تورات را نازل کردیم که هم در آن هدایت بود و هم نور و روشنائی».

آیه 118

(آیه 118)-در مرحله چهارم باز به یکی دیگر از مواهب معنوی-موهبت هدایت به صراط مستقیم-اشاره کرده،می گوید:«و آن دو را به راه راست هدایت نمودیم» (وَ هَدَیْناهُمَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِیمَ) .

همان راه راست و خالی از هر گونه کجی و اعوجاج که راه انبیا و اولیا است، و خطر انحراف و گمراهی و سقوط در آن وجود ندارد.

آیه 119

(آیه 119)-در پنجمین مرحله به سراغ تداوم مکتب و بقای نام نیک آنها رفته،می گوید:«و نام نیکشان را در اقوام بعد باقی گذاردیم»تا به عنوان دو اسوه شناخته شوند،و مردم جهان از روش و تاریخ آنان الهام گیرند (وَ تَرَکْنا عَلَیْهِما فِی الْآخِرِینَ) .

آیه 120

(آیه 120)-در ششمین مرحله سخن از سلام و درود خداوند بر موسی و هارون است می فرماید:«سلام بر موسی و هارون» (سَلامٌ عَلی مُوسی وَ هارُونَ) .

سلامی که رمز سلامت در دین و ایمان،در اعتقاد و مکتب،و در خط و مذهب است.

سلامی که بیانگر نجات و امنیت از مجازات و عذاب این جهان و آن جهان است.

آیه 121

(آیه 121)-و در هفتمین و آخرین مرحله به جزا و پاداش بزرگ خود به آنها پرداخته،می گوید:آری!«ما این چنین نیکوکاران را پاداش می دهیم» (إِنّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ) .

اگر آنها به این افتخارات نائل شدند بی دلیل نبود،آنها محسن بودند،مؤمن و مخلص و فداکار و نیکوکار،و چنین کسانی باید مشمول این همه پاداش شوند.

آیه 122

(آیه 122)-سر انجام در این آیه به همان دلیلی اشاره می کند که در داستان ابراهیم و نوح قبل از آن آمد،می گوید:«آن دو(موسی و هارون)از بندگان مؤمن ما بودند» (إِنَّهُما مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِینَ) .

ایمان است که روح انسان را چنان روشن و نیرومند می سازد که به سراغ احسان و نیکوکاری و پاکی و تقوا می رود.

آیه 123

(آیه 123)-پیامبر خدا الیاس در برابر مشرکان:چهارمین سرگذشتی که از انبیاء پیشین در این سوره آمده است سرگذشت فشرده ای از«الیاس»است، می فرماید:«و الیاس از رسولان(ما)بود» (وَ إِنَّ إِلْیاسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ) .

آیه 124

(آیه 124)-سپس برای شرح این اجمال به تفصیل پرداخته،می گوید:

به خاطر بیاور«هنگامی را که به قومش گفت:آیا تقوا پیشه نمی کنید»؟ (إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ أَ لا تَتَّقُونَ) .

آیه 125

(آیه 125)-در این آیه با صراحت بیشتری از این مسأله سخن می گوید:«آیا بت بعل را می خوانید و بهترین آفریدگارها را رها می سازید»؟! (أَ تَدْعُونَ بَعْلاً وَ تَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخالِقِینَ) .

گفته اند این بت طلائی به قدری بزرگ بود که طولش به بیست زراع می رسید! و چهار صورت داشت،و خدمه او بالغ بر چهار صد نفر بود!

آیه 126

(آیه 126)-به هر حال«الیاس»این قوم بت پرست را سخت نکوهش کرد، و ادامه داد:«خدائی(را رها می کنید)که پروردگار شما و پروردگار نیاکان شماست» (اللّهَ رَبَّکُمْ وَ رَبَّ آبائِکُمُ الْأَوَّلِینَ) .

مالک و مربی همه شما او بوده و هست،هر نعمتی دارید از اوست،و حل هر مشکلی با دست قدرت او میسر است،غیر از او نه سر چشمه خیر و برکتی وجود دارد و نه دفع کننده شر و آفتی.

آیه 127

(آیه 127)-اما این قوم خیره سر و خودخواه گوش به اندرزهای مستدل، و هدایتهای روشن این پیامبر بزرگ الهی فرا ندادند،«و به تکذیب او برخاستند» (فَکَذَّبُوهُ) .

خداوند هم مجازات آنها را در یک جمله کوتاه بیان کرده،می فرماید:«ولی به یقین همگی(در دادگاه عدل الهی)احضار می شوند» (فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ) .

و به کیفر اعمال زشت و شوم خود خواهند رسید.

آیه 128

(آیه 128)-ولی ظاهراً گروه اندکی از پاکان و نیکان و خالصان به الیاس ایمان آورند،برای آنکه حق آنها فراموش نگردد،بلافاصاله می فرماید:«مگر بندگان

مخلص خدا» (إِلاّ عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) .

آیه 129

(آیه 129)-در قسمت اخیر این داستان همان مسائل چهار گانه ای را که در سرگذشتهای پیامبران دیگر-موسی و هارون و ابراهیم و نوح-آمده بود به خاطر اهمیتی که دارد تکرار شده است.

نخست می فرماید:«ما نام نیک او را در میان امتهای بعد باقی گذاردیم» (وَ تَرَکْنا عَلَیْهِ فِی الْآخِرِینَ) .

امتهای دیگر زحمات این انبیاء بزرگ را که در پاسداری خط توحید،و آبیاری بذر ایمان منتهای تلاش و کوشش را به عمل آوردند،هرگز فراموش نخواهند کرد، و تا دنیا برقرار است یاد و مکتب آنها نیز جاویدان است.

آیه 130

(آیه 130)-در مرحله دوم می افزاید:«سلام بر الیاسین» (سَلامٌ عَلی إِلْ یاسِینَ) .

آیه 131

(آیه 131)-در مرحله سوم می فرماید:«ما این گونه نیکوکاران را پاداش می دهیم» (إِنّا کَذلِکَ نَجْزِی الْمُحْسِنِینَ) .

آیه 132

(آیه 132)-و در مرحله چهارم ریشه اصلی همه اینها را که«ایمان»است طرح کرده،می گوید:«مسلما او(الیاس)از بندگان مؤمن ماست» (إِنَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِینَ) .

«ایمان»و«عبودیت»سر چشمه احسان و احسان عامل قرار گرفتن در صف مخلصین و مشمول سلام خدا شدن است.

آیه 133

(آیه 133)-سرزمین بلازده این قوم در برابر شماست!پنجمین پیامبری که در این سوره،نامش به میان آمده«لوط»است،که طبق صریح قرآن همزمان و معاصر با ابراهیم(ع)بوده است.

نخست می گوید:«و لوط از رسولان(ما)است» (وَ إِنَّ لُوطاً لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ) .

آیه 134

(آیه 134)-و بعد از بیان این اجمال طبق روش اجمال و تفضیل که قرآن دارد به شرح قسمتی از ماجرای او پرداخته،می گوید:به خاطر بیاور«تا زمانی را که او و خاندانش را همگی نجات دادیم»(اِذ نَجَّیناهُ وَ اَعلَهُ اَجمَعینَ).

آیه 135

(آیه 135)-«مگر(همسرش)پیر زنی که از بازماندگان بود»و به سرنوشت آنان گرفتار شد» (إِلاّ عَجُوزاً فِی الْغابِرِینَ) .

آیه 136

(آیه 136)-«سپس بقیه را نابود کردیم» (ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِینَ) .

جمله های کوتاه فوق اشاراتی به تاریخ پر ماجرای این قوم است که شرح آن در سوره های«هود»و«شعرا»و«عنکبوت»گذشت.

آیه 137

(آیه 137)-و از آنجا که همه اینها مقدمه ای است برای بیدار کردن غافلان مغرور در پایان این سخن اضافه می کند:«و شما پیوسته صبحگاهان از کنار (ویرانه های شهرهای)آنها می گذرید...» (وَ إِنَّکُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَیْهِمْ مُصْبِحِینَ) .

آیه 138

(آیه 138)-«و(همچنین)شبانگاه(نیز از آنجا عبور می کنید)آیا نمی اندیشید»؟ (وَ بِاللَّیْلِ أَ فَلا تَعْقِلُونَ) .

این تعبیر به خاطر آن است که شهرهای قوم لوط در مسیر کاروانهای مردم حجاز به سوی شام قرار داشت،و اینها در سفرهای روزانه و شبانه خود از کنار آن عبور می کردند اگر گوش شنوا داشتند فریاد دلخراش و جانکاه این قوم گنهکار بلادیده را می شنیدند.

آری!درس عبرت بسیار است اما عبرت گیرندگان کمند.

آیه 139

(آیه 139)-یونس در بوته امتحان:این ششمین و آخرین سرگذشت انبیا و اقوام پیشین است که در این سوره آمده سرگذشت«یونس»و قوم توبه کارش.

نخست همچون داستانهای گذشته سخن از مقام رسالت او به میان آورده، می گوید:«و یونس از رسولان(ما)است» (وَ إِنَّ یُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِینَ) .

یونس(ع)همانند سایر انبیا دعوت خود را از توحید و مبارزه با بت پرستی شروع کرد،و سپس با مفاسدی که در محیط رائج بود به مبارزه پرداخت،اما آن قوم در برابر دعوت او تسلیم نشدند.

تنها گروه اندکی که شاید از دو نفر تجاوز نکردند عابد و عالمی به او ایمان آوردند.

یونس آنقدر تبلیغ کرد که تقریبا از آنها مأیوس شد و به آنها نفرین کرد،به او

وحی آمد که در فلان زمان عذاب الهی نازل می شود،هنگامی که موعد عذاب نزدیک شد یونس همراه مرد عابد از میان آنها بیرون رفت در حالی که خشمگین بود،تا به ساحل دریا رسید در آنجا یک کشتی پر از جمعیت و بار را مشاهده کرد، و از آنها خواهش نمود که او را نیز همراه خود ببرند.

آیه 140

(آیه 140)-این همان است که قرآن در این آیه به آن اشاره کرده،می گوید:

به خاطر بیاور«هنگامی را که به سوی کشتی پر(از جمعیت و بار)فرار کرد» (إِذْ أَبَقَ إِلَی الْفُلْکِ الْمَشْحُونِ) .

آیه 141

(آیه 141)-به هر حال یونس سوار بر کشتی شد،طبق روایات ماهی عظیمی سر راه را بر کشتی گرفت،دهان باز کرد گوئی غذائی می طلبد،سرنشینان کشتی گفتند:به نظر می رسد گناهکاری در میان ماست!-که باید طعمه این ماهی شود، و چاره ای جز استفاده از قرعه نیست-در اینجا قرعه افکندند قرعه به نام یونس درآمد! قرآن در اینجا با یک جمله کوتاه به این ماجرا اشاره کرده،می گوید:«و با آنها قرعه افکند(و قرعه به نام او افتاد)پس مغلوب شد»! (فَساهَمَ فَکانَ مِنَ الْمُدْحَضِینَ) .

آیه 142

(آیه 142)-به هر حال قرآن می گوید:او را به دریا افکندند«و ماهی عظیمی او را بلعید،در حالی که مستحق سرزنش بود»! (فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَ هُوَ مُلِیمٌ) .

مسلم است این ملامت و سرزنش به خاطر ارتکاب گناه کبیره یا صغیره ای نبود،بلکه علت آن تنها ترک اولائی بود که از او سر زد،و آن عجله در ترک قوم خویش و هجرت از آنان بود.

در روایتی آمده است که:«خداوند به آن ماهی وحی فرستاد که هیچ استخوانی را از او مشکن،و هیچ پیوندی را از او قطع مکن»!

آیه 143

(آیه 143)-یونس خیلی زود متوجه ماجرا شد،و با تمام وجودش رو به درگاه خدا آورد،و از ترک اولای خویش استغفار کرد.

در اینجا ذکر معروف و پر محتوایی از قول یونس نقل شده که در آیه 87 سوره انبیا آمده،و در میان اهل عرفان به ذکر«یونسیّه»معروف است:«فنادی

فی الظّلمات ان لا اله الاّ انت سبحانک انّی کنت من الظّالمین؛او در میان ظلمتهای متراکم فریاد زد که معبودی جز تو نیست،منزهی تو،من از ظالمان و ستمکاران بودم»! اکنون ببینم آیه در این زمینه چه می گوید؟در یک جمله کوتاه می گوید:«و اگر او از تسبیح کنندگان نبود...» (فَلَوْ لا أَنَّهُ کانَ مِنَ الْمُسَبِّحِینَ) .

آیه 144

(آیه 144)-«تا روز قیامت در شکم ماهی باقی می ماند»! (لَلَبِثَ فِی بَطْنِهِ إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ) .و این زندان موقت تبدیل به یک زندان دائم می شد،و آن زندان دائم مبدل به گورستان او می گشت!

آیه 145

(آیه 145)-سپس خداوند می فرماید:«ما او را در یک سرزمین خشک و خالی از درخت و گیاه افکندیم،در حالی که بیمار بود» (فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ وَ هُوَ سَقِیمٌ) .

ماهی عظیم در کنار ساحل خشک و بی گیاهی آمد،و به فرمان خدا لقمه ای را که از او زیاد بود بیرون افکند،اما پیداست این زندان عجیب سلامت جسم یونس را بر هم زده بود،بیمار و ناتوان از این زندان آزاد شد.

آیه 146

(آیه 146)-باز در اینجا لطف الهی به سراغ او آمد،چرا که بدنش بیمار و آزرده،و اندامش خسته و ناتوان بود،آفتاب ساحل او را آزار می داد،پوششی لطیف لازم بود تا بدنش در زیر آن بیارامد.

قرآن در اینجا می گوید:«ما بوته کدوئی بر او رویاندیم»تا در سایه برگهای پهن و مرطوبش آرامش بیابد (وَ أَنْبَتْنا عَلَیْهِ شَجَرَةً مِنْ یَقْطِینٍ) .

آیه 147

(آیه 147)-«یونس»را در اینجا رها می کنیم و به سراغ قومش می رویم.

هنگامی که یونس با حالت خشم و غضب قوم را رها کرد،و مقدمات خشم الهی نیز بر آنها ظاهر شد،تکان سختی خوردند و به خود آمدند،اطراف عالم و دانشمندی را که در میان آنها بود گرفتند،و با رهبری او در مقام توبه برآمدند،گریه سر دادند و مخلصانه از گناهان خویش و تقصیراتی که در باره پیامبر خدا یونس داشتند توبه کردند.

در اینجا پرده های عذاب کنار رفت و حادثه بر کوهها ریخت،و جمعیت

مؤمن توبه کار به لطف الهی نجات یافتند.

هنگامی که یونس بعد از این ماجرا به سراغ قومش آمد.در تعجب فرو رفت که چگونه آنها در روز هجرتش همه بت پرست بودند ولی اکنون همه موحد خدا پرست شده اند؟ قرآن در اینجا می گوید:«و او را به سوی جمعیّت یکصد هزار نفری-یا بیشتر- فرستادیم»! (وَ أَرْسَلْناهُ إِلی مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ یَزِیدُونَ) .

آیه 148

(آیه 148)-«آنها ایمان آوردند،از این رو تا مدت معلومی آنان را از مواهب زندگی بهره مند ساختیم» (فَآمَنُوا فَمَتَّعْناهُمْ إِلی حِینٍ) .

البته ایمان اجمالی و توبه آنها قبلا بود،ولی ایمان آنها بطور تفصیل به خدا و پیامبرش یونس و تعلیمات و دستورات او هنگامی صورت گرفت که«یونس»به میان آنها بازگشت.

درسهای بزرگ:

می دانیم طرح این سرگذشتها در قرآن مجید همه برای هدفهای تربیتی است چرا که قرآن کتاب داستان نیست کتاب انسانسازی و تربیت است.

از این سرگذشت عجیب پندهای بزرگی می توان گرفت:

الف)این ماجرا نشان می دهد که چگونه یک قوم گنهکار و مستحق عذاب می توانند در آخرین لحظات مسیر تاریخ خود را عوض کنند،و به آغوش پر مهر و رحمت الهی بازگردند و نجات یابند.

ب)این ماجرا نشان می دهد که ایمان به خدا و توبه از گناه علاوه بر آثار و برکات معنوی مواهب ظاهری دنیا را نیز متوجه انسان می سازد،عمران و آبادی می آفریند،و مایه طول عمر و بهره گیری از مواهب حیات می شود.

ج)قدرت خداوند آنقدر وسیع و گسترده است که چیزی در برابر آن مشکل نیست،تا آن حد که می تواند انسانی را در دهان و شکم جانور عظیم و وحشتناکی سالم نگهدارد،و سالم بیرون فرستد.

آیه 149

(آیه 149)-تهمتهای زشت و رسوا:بعد از ذکر شش داستان از سرگذشت

انبیاء پیشین و درسهای آموزنده ای که در هر یک نهفته بود موضوع سخن را تغییر داده،به مطلب دیگری که به مشرکان عرب سخت ارتباط داشته می پردازد.

مسأله این است که جمعی از مشرکان عرب به خاطر انحطاط فکری و نداشتن هیچ گونه علم و دانش خدا را با خود قیاس می کردند و برای او فرزند و گاهی همسر قائل بودند.

نخست می فرماید:«از آنان بپرس:آیا پروردگارت دخترانی دارد و پسران از آن آنهاست»؟! (فَاسْتَفْتِهِمْ أَ لِرَبِّکَ الْبَناتُ وَ لَهُمُ الْبَنُونَ) .

چگونه آنچه را برای خود نمی پسندید برای خدا قائل هستید! این سخن طبق عقیده باطل آنهاست که از دختر سخت متنفر بودند و به پسر سخت علاقمند،و گر نه پسر و دختر از نظر انسانی و در پیشگاه خدا از نظر ارزش یکسانند و معیار شخصیت هر دو پاکی و تقواست.

آیه 150

(آیه 150)-سپس به دلیل حسی مسأله پرداخته،باز به طریق استفهام انکاری می گوید:«آیا ما فرشتگان را مؤنث آفریدیم و آنها ناظر بودند»؟ (أَمْ خَلَقْنَا الْمَلائِکَةَ إِناثاً وَ هُمْ شاهِدُونَ) .

بدون شک جواب آنها در این زمینه منفی بود،چه این که هیچ کدام نمی توانستند حضور خود را به هنگام خلقت فرشتگان ادعا کنند.

آیه 151

(آیه 151)-بار دیگر به دلیل عقلی که از مسلمات ذهنی آنها گرفته شده باز می گردد و می گوید:«بدانید آنها با این تهمت بزرگشان می گویند:» (أَلا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْکِهِمْ لَیَقُولُونَ) .

آیه 152

(آیه 152)-«خداوند فرزند آورده،ولی آنها به یقین دروغ می گویند»! (وَلَدَ اللّهُ وَ إِنَّهُمْ لَکاذِبُونَ) .

آیه 153

(آیه 153)-در اینجا بار دیگر خداوند آنها را مورد عتاب و سرزنش قرار داده، می فرماید:«آیا دختران را بر پسران ترجیح داده است»؟! (أَصْطَفَی الْبَناتِ عَلَی الْبَنِینَ) .

آیه 154

(آیه 154)-«شما را چه شده است؟چگونه حکم می کنید»؟!هیچ می فهمید

چه می گوئید؟ (ما لَکُمْ کَیْفَ تَحْکُمُونَ) .

آیه 155

(آیه 155)-آیا وقت آن نرسیده است که از این لا طائلات و خرافات زشت و رسوا دست بردارید؟«آیات متذکر نمی شوید»؟ (أَ فَلا تَذَکَّرُونَ) .

این سخنان به قدری باطل و بی پایه است که اگر آدمی یک ذره عقل و درایت داشته باشد و اندیشه کند باطل بودن آن را درک می نماید.

آیه 156

(آیه 156)-بعد از ابطال ادعای خرافی آنها با یک دلیل حسی و یک دلیل عقلی،به سومین دلیل می پردازد که دلیل نقلی است،می گوید:اگر چنین چیزی که شما می گوئید صحت داشت باید اثری از آن در کتب پیشین باشد«یا شما دلیل روشنی در این باره دارید»؟! (أَمْ لَکُمْ سُلْطانٌ مُبِینٌ) .

آیه 157

(آیه 157)-اگر دارید«پس کتابتان را بیاورید اگر راست می گوئید»! (فَأْتُوا بِکِتابِکُمْ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ) .

در کدام کتاب؟در کدام نوشته؟و در کدام وحی آسمانی چنین چیزی آمده، و بر کدام پیامبر نازل شده است؟!

آیه 158

(آیه 158)-در این آیه به یکی دیگر از خرافات مشرکان عرب می پردازد،و آن نسبتی است که میان«خدا»و«جن»قائل بودند!سخن را از صورت«خطاب» درآورده و به صورت«غائب»مطرح می کند،گوئی آنها چنان بی ارزشند که بیش از این شایستگی و لیاقت رویاروئی در سخن را ندارند،می فرماید:«آنها[ مشرکان] میان او[ خداوند]و جن(خویشاوندی و)نسبتی قائل شدند»! (وَ جَعَلُوا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْجِنَّةِ نَسَباً) .

منظور از«نسب»هر گونه نسبت و رابطه است،هر چند جنبه خویشاوندی نداشته باشد،و می دانیم که جمعی از مشرکان عرب جن را می پرستیدند و آنها را شریک خدا می پنداشتند،و به این ترتیب رابطه ای میان آنها و خداوند قائل بودند.

به هر حال قرآن مجید این عقیده خرافی را سخت انکار کرده،می گوید:«در حالی که جنیان به خوبی می دانند که این بت پرستان در دادگاه الهی احضار می شوند» (وَ لَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ) .

آیه 159

(آیه 159)-بعد می افزاید:«منزه است خداوند از آنچه توصیف می کنند» (سُبْحانَ اللّهِ عَمّا یَصِفُونَ) .

آیه 160

(آیه 160)-هیچ توصیفی شایسته ذات مقدس پروردگار نیست«مگر(آنچه) بندگان مخلص خدا»از روی آگاهی در مورد او دارند (إِلاّ عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) .

بندگانی که از هر گونه شرک و هوای نفس و جهل و گمراهی مبرا هستند، و خدا را جز به آنچه خودش اجازه داده توصیف نمی کنند.

آری!باید به سراغ سخنان پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و خطبه های نهج البلاغه علی علیه السّلام و دعاهای پر مغز امام سجاد در صحیفه سجادیه رفت،و در پرتو توصیفهای این بندگان مخلص خدا،خدا را شناخت.

آیه 161

(آیه 161)-ادعاهای دروغین!در آیات پیشین سخن از معبودهای مختلف مشرکین به میان آمد،قرآن همین مسأله را تعقیب کرده،نخست این بحث را به میان می آورد که وسوسه های شما بت پرستان در دلهای پاکان و نیکان اثری ندارد،و تنها قلوب آلوده و ارواح دوزخی و متمایل به فساد شماست که خود را تسلیم این وسوسه ها می سازد،می فرماید:«شما و آنچه را پرستش می کنید...» (فَإِنَّکُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ) .

آیه 162

(آیه 162)-«هرگز نمی توانید کسی را(با آن)فریب دهید»و با فتنه و فساد از خداوند منحرف سازید (ما أَنْتُمْ عَلَیْهِ بِفاتِنِینَ) .

آیه 163

(آیه 163)-«مگر آنها که در آتش دوزخ وارد می شوند»! (إِلاّ مَنْ هُوَ صالِ الْجَحِیمِ) .

آیه 164

(آیه 164)-بعد از این سه آیه که مسأله اختیار انسانها را در برابر فتنه جوئی و اغواگری بت پرستان روشن می سازد،ضمن سه آیه دیگر از مقام والای فرشتگان خدا سخن می گوید،همان فرشتگانی که بت پرستان آنها را دختران خدا می پنداشتند،و جالب این که سخن را از زبان خود آنها بیان کرده،می گوید:

«و هیچ یک از ما نیست جز آنکه مقام معلومی دارد» (وَ ما مِنّا إِلاّ لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ) .

آیه 165

(آیه 165)-«و ما همگی(برای اطلاعت فرمان خداوند به صف ایستاده ایم»

و چشم بر امر او داریم (وَ إِنّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ) .

آیه 166

(آیه 166)-«و ما همه تسبیح گوی او هستیم»،و او را از آنچه لایق ذات پاکش نیست منزه می شمریم (وَ إِنّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ) .

آری!ما بندگانیم که جان و دل بر کف داریم،همواره چشم بر امر،و گوش بر فرمانش سپرده ایم،ما کجا و فرزندی خدا کجا؟ در حقیقت آیات سه گانه فوق به سه قسمت از صفات فرشتگان اشاره می کند:نخست این که هر کدام رتبه و منزلتی دارند که از آن تجاوز نمی کنند.

دیگر این که آنها دائما آماده اطاعت فرمان خدا در عرصه آفرینش و اجرای اوامر او در پهنه عالم هستی هستند.

سوم این که آنها پیوسته تسبیح خدا می گویند و او را از آنچه لایق مقامش نیست منزه می شمرند.

آیه 167

(آیه 167)-سپس در چهار آیه دیگر به یکی از عذرهای ناموجه این مشرکان در ارتباط با همین مسأله بت پرستی و مطالب دیگر اشاره کرده و پاسخ می دهد، می فرماید:«آنها پیوسته می گفتند:» (وَ إِنْ کانُوا لَیَقُولُونَ) .

آیه 168

(آیه 168)-«اگر یکی از کتابهای پیشینیان نزد ما بود» (لَوْ أَنَّ عِنْدَنا ذِکْراً مِنَ الْأَوَّلِینَ) .

آیه 169

(آیه 169)-«به یقین ما بندگان مخلص خدا بودیم» (لَکُنّا عِبادَ اللّهِ الْمُخْلَصِینَ) .

این همه از بندگان مخلص و آنان که خدایشان خالص کرده است سخن مگوی،و پیامبران بزرگی همچون نوح و ابراهیم و موسی و غیر آنها را به رخ ما مکش،ما هم اگر مشمول لطف خدا شده بودیم و یکی از کتب آسمانی بر ما نازل می شد،در زمره این بندگان مخلص بودیم!

آیه 170

(آیه 170)-این آیه می گوید این آرزوی آنها هم اکنون جامهٔ عمل به خود پوشیده و بزرگترین کتاب آسمانی خدا«قرآن مجید»بر آنان نازل شده،اما این دروغ پردازان پر ادعا«به آن کافر شدند(و از در مخالفت و انکار و دشمنی در آمدند)

ولی به زودی(نتیجه کار خود را)خواهند دانست» (فَکَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ یَعْلَمُونَ) .

آیه 171

(آیه 171)-حزب اللّه پیروز است!به دنبال بحثهای گوناگونی که پیرامون مبارزات انبیای بزرگ و کارشکنیهای مشرکان بی ایمان طی آیات این سوره آمده است،اکنون که به آخرین آیات سوره نزدیک می شویم مهمترین مسأله را در این رابطه بیان می کند،و آن خبر از پیروزی نهائی لشکر خدا بر لشکر شیطان و دشمنان حق است،تا مؤمنان در هر عصر و زمان به این وعده بزرگ الهی دلگرم شوند و برای ادامه مبارزه با لشکر باطل آماده و مقاوم گردند.

می فرماید:«وعده قطعی ما برای بندگان فرستاده ما از پیش مسلّم شده...» (وَ لَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِینَ) .

آیه 172

(آیه 172)-«که آنان یاری شدگانند» (إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ) .

آیه 173

(آیه 173)-«و لشکر ما(در تمام صحنه ها)پیروزند» (وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ) .

چون عبارت صریح و گویا،و چه وعده روح پرور و امید بخشی؟!

آیه 174

(آیه 174)-سپس در ادامه این آیات،هم برای دلداری پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و مؤمنان و تأکید بر پیروزی،و هم تهدید مشرکان بی خبر می گوید:«از آنها[ کافران]روی بگردان تا زمان معیّنی»که فرمان جهاد فرارسد (فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّی حِینٍ) .

آیه 175

(آیه 175)-سپس این جمله را با تهدید دیگری تأکید کرده،می فرماید:«وضع آنها را بنگر(چه بی محتواست)اما به زودی(نتیجه اعمال خود را)می بینند» (وَ أَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ یُبْصِرُونَ) .به زودی پیروزی تو و مؤمنان،و شکست ذلت بار خود را در این دنیا،و مجازات الهی را در جهان دیگر خواهند دید.

(آیه 176))-و از آنجا که این خیره سران بی شرم پیوسته این سخن را تکرار می کردند که وعده عذاب الهی چه شد؟و اگر راست می گوئی چرا معطلی؟قرآن با لحنی تهدیدآمیز در پاسخ آنها می گوید:«آیا اینها برای عذاب ما عجله می کنند»؟ (أَ فَبِعَذابِنا یَسْتَعْجِلُونَ) .

گاه می گویند:این وعده الهی چه شد؟و گاه می گویند این پیروزی کی

خواهد آمد؟

(آیه 177))-«اما هنگامی که عذاب ما در آستانه خانه هایشان فرود آید انذار شدگان صبحگاه بدی خواهند داشت» (فَإِذا نَزَلَ بِساحَتِهِمْ فَساءَ صَباحُ الْمُنْذَرِینَ) .

این تعبیر نزول عذاب را در متن زندگی آنها و مبدل شدن کانون آرامش آنها را به کانونی از وحشت و اضطراب نشان می دهد.

(آیه 178))-به آنها اعتنا مکن!گفتیم آیات آخر این سوره در حقیقت وسیله ای است برای دلداری پیامبر و مؤمنان راستین و تهدیدی است برای کفار لجوج.

این آیه بار دیگر با لحنی تهدید آمیز می فرماید:«از آنها روی بگردان(و آنان را به حال خود واگذار)تا زمان معیّنی» (وَ تَوَلَّ عَنْهُمْ حَتّی حِینٍ) .

(آیه 179))-«و وضع کارشان را ببین،آنها نیز به زودی(نتیجه اعمال خود را) می بینند»! (وَ أَبْصِرْ فَسَوْفَ یُبْصِرُونَ) .

این تکرار به خاطر تأکید است که آنها بدانند این یک مسأله قطعی است که به زودی مجازات و شکست و ناکامی خود را خواهند دید،و به نتائج مرارت بار اعمالشان گرفتار می شوند و پیروزی مؤمنان نیز قطعی و مسلم است.

(آیه 180))-سپس سوره با سه جمله پر معنی در باره«خداوند»و«پیامبران» و«جهانیان»پایان می یابد.

می فرماید:«منزه است پروردگار تو،پروردگار عزّت(و قدرت)از آنچه آنان [ مشرکان و جاهلان]توصیف می کنند» (سُبْحانَ رَبِّکَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمّا یَصِفُونَ) .

گاه فرشتگان را دختران او می نامند،گاه در میان او و جن نسبتی قائل می شوند،و گاه موجودات بی ارزشی همچون قطعات سنگ و چوب را همردیف او قرار می دهند.

(آیه 181))-و در جمله دوم همه پیامبران را مورد لطف بی پایان خویش قرار داده،می گوید:«و سلام بر رسولان» (وَ سَلامٌ عَلَی الْمُرْسَلِینَ) .

سلامی که نشانه سلامت و عافیت از هرگونه عذاب و کیفر روز قیامت،

سلامی که امان در برابر شکستها و دلیل بر پیروزی بر دشمنان است.

(آیه 182))-و سر انجام سخن را با حمد الهی پایان داده،می گوید:«و حمد و ستایش مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است» (وَ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعالَمِینَ) .

سه آیه اخیر می تواند اشاره و مروری اجمالی بر تمام مسائل این سوره باشد، چرا که بخش مهمی از این سوره پیرامون توحید و مبارزه با انواع شرک بود،و آیه اول با تسبیح و تنزیه خداوند از توصیفهای مشرکان،همه را بازگو می کند.

بخش دیگری از این سوره بیان گوشه هائی از حالات هفت پیامبر بزرگ بود، آیه دوّم اشاره ای به آنهاست.

و بالاخره بخش دیگری از نعمتهای الهی،مخصوصا انواع نعمتهای بهشتی، و پیروزی جنود الهی بر لشکر کفر سخن می گفت،و حمد و ستایش خدا در پایان کار اشاره ای به همه اینهاست.

در روایات متعددی می خوانیم:«کسی که می خواهد در روز قیامت اجر و پاداش او با پیمانه بزرگ و کامل داده شود باید آخرین سخنش در هر مجلسی که می نشیند این بوده باشد:سبحان ربّک ربّ العزّة عمّا یصفون و سلام علی المرسلین و الحمد للّه ربّ العالمین».

«پایان سوره صافّات»

سوره ص[38]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و دارای 88 آیه است

محتوای سوره:

این سوره در حقیقت مکملی برای سوره«صافات» است،و استخوان بندی مطالبش شباهت زیادی با استخوان بندی سوره«صافات» دارد.

محتوای این سوره را در پنج بخش می توان خلاصه کرد:

بخش اول:از مسأله توحید و مبارزه با شرک و مسأله نبوت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله و سرسختی و لجاجت دشمنان مشرک در برابر این دو امر سخن می گوید.

بخش دوم:گوشه هائی از تاریخ نه نفر از پیامبران خدا را منعکس ساخته، و بالخصوص از«داود»و«سلیمان»و«ایوب»بحث بیشتری دارد.

بخش سوم:از سرنوشت کفار طاغی و یاغی در قیامت و تخاصم و جنگ و جدال آنها در دوزخ سخن می گوید،و به مشرکان و افراد بی ایمان نشان می دهد که پایان کار آنها به کجا خواهد رسید.

چهارمین بخش:از آفرینش انسان و مقام والای او و سجده کردن فرشتگان برای آدم سخن می گوید.

پنجمین بخش تهدیدی است برای همه دشمنان لجوج،و تسلی خاطری است برای پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله و بیان این واقعیت که او در دعوت خود هیچ گونه اجر و مزدی از کسی نمی طلبد.

فضیلت تلاوت سوره:

در فضیلت این سوره-که به خاطر آغازش به نام سوره«ص»نامیده شده-در روایتی از پیامبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و اله می خوانیم:«کسی که سوره«ص»را بخواند به اندازه هرکوهی که خدا مسخر داود فرموده بود حسنه به او می دهد،و از آلوده شدن و اصرار بر گناه صغیر و کبیر حفظ می کند».

و در حدیث دیگری از امام باقر علیه السّلام چنین آمده:«کسی که سوره«ص»را در شب جمعه بخواند از خیر دنیا و آخرت آنقدر(از سوی خداوند)به او بخشیده می شود که به هیچ کس داده نشده،جز پیامبران مرسل،و فرشتگان مقرب،و خدا او و تمام کسانی را که از خانواده اش مورد علاقه او هستند وارد بهشت می کند،حتّی خدمتگذاری که به او خدمت می کرده».

البته منظور تلاوتی است اندیشه برانگیز،و تصمیم آفرین،اندیشه و تصمیمی که انگیزه عمل گردد،و محتوای سوره را در زندگی انسان پیاده کند.

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-

شأن نزول:

از امام باقر علیه السّلام نقل شده که:«ابو جهل»و جماعتی از قریش نزد ابو طالب عموی پیامبر صلّی اللّه علیه و اله آمدند و گفتند:فرزند برادرت ما را آزار داده، و خدایان ما را نیز ناراحت ساخته است!او را بخوان و به او دستور ده دست از خدایان ما بردارد تا ما هم ناسزا به خدای او نگوئیم! ابو طالب کسی را خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله فرستاد،هنگامی که پیامبر صلّی اللّه علیه و اله وارد خانه شد ابو طالب سخنان آنها را برای پیامبر صلّی اللّه علیه و اله شرح داد.

پیامبر صلّی اللّه علیه و اله در جواب فرمود:«آیا آنها حاضرند جمله ای را با من موافقت کنند و در سایه آن بر تمام عرب پیشی گیرند و حکومت کنند»؟! ابو جهل گفت:بله موافقیم،منظورت کدام جمله است؟ پیغمبر صلّی اللّه علیه و اله فرمود:«تقولون لا اله الاّ اللّه؛بگوئید معبودی جز اللّه نیست»! و این بتها را که مایه بدبختی و ننگ و عقب افتادگی شماست دور بریزید.

هنگامی که حضار این جمله را شنیدند آن چنان وحشت کردند که انگشتها در

گوش گذاردند و با سرعت خارج شدند،و می گفتند:چنین چیزی را تا کنون نشنیده ایم،این یک دروغ است.

اینجا بود که آیات آغاز سوره«ص»نازل شد.

تفسیر:

باز در نخستین آیه این سوره به یکی از حروف مقطعه برخورد می کنیم«ص»(ص).و همان گفتگوهای پیشین در تفسیر این حروف مقطعه مطرح می شود.

اما جمعی از مفسران در اینجا مخصوصا روی علامت اختصاری بودن«ص» نسبت به«اسماء اللّه»یا غیر آن تکیه کرده اند،چرا که بسیاری از اسماء اللّه با«ص» شروع می شود مانند«صادق»و«صمد»و«صانع»و یا اشاره به جمله«صدق اللّه» است که در یک حرف خلاصه شده است.

سپس می فرماید:«سوگند به قرآنی که دارای ذکر است»که تو بر حقی و این کتاب،معجزه الهی است (وَ الْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ) .قرآن هم خودش ذکر است و هم دارای ذکر.

«ذکر»به معنی یادآوری و زدودن زنگار غفلت از صفحه دل،یاد خدا،یاد نعمتهای او،یاد دادگاه بزرگ رستاخیز،و یاد هدف خلقت انسان است.

آیه 2

(آیه 2)-در این آیه می گوید:اگر می بینی آنها در برابر این آیات روشنگر و قرآن بیدار کننده تسلیم نمی شوند نه به خاطر این است که پرده ای بر این کلام حق افتاده«بلکه کافران گرفتار غرور و اختلافند» (بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ) .

آیه 3

(آیه 3)-سپس برای بیدار ساختن این مغروران غافل دست آنها را گرفته، به گذشته تاریخ بشر می برد،و سرنوشت اقوام مغرور و متکبر و لجوج را به آنها نشان می دهد،شاید عبرت گیرند،می گوید:«چه بسیار اقوامی که قبل از آنها بودند و ما آنها را(به خاطر تکذیب پیامبران و انکار آیات الهی و ظلم و گناه)هلاک کردیم» (کَمْ أَهْلَکْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ) .

«و به هنگام نزول عذاب فریاد می زدند(و کمک می خواستند)ولی وقت نجات گذشته بود»! (فَنادَوْا وَ لاتَ حِینَ مَناصٍ) .

آن روز که پیامبران الهی و اولیای حق آنها را اندرز دادند و از عاقبت شوم اعمالشان بر حذر داشتند نه تنها گوش شنوا نداشتند بلکه به استهزا و سخریه و آزار مؤمنان و حتی قتل آنها پرداختند،و فرصتها از دست رفت و پلهای پشت سر ویران گشت،و در حالی عذاب استیصال برای نابودی آنها نازل شد که درهای توبه و بازگشت همه بسته شده بود و فریادهای استغاثه آنها به جایی نرسید!

آیه 4

(آیه 4)-

شأن نزول:

در باره این آیه و سه آیه بعد نقل شده:هنگامی که رسول خدا دعوتش را آشکار کرد سران قریش نزد ابو طالب آمدند و گفتند:ای ابو طالب!فرزند برادرت ما را سبک مغز می خواند،و به خدایان ما ناسزا می گوید، جوانان ما را فاسد نموده،و در جمعیت ما تفرقه افکنده است،اگر این کارها به خاطر کمبود مالی است ما آنقدر مال برای او جمع آوری می کنیم که ثروتمندترین مرد قریش شود،و حتّی حاضریم او را به ریاست برگزینیم.

ابو طالب این پیام را به رسول اللّه صلّی اللّه علیه و اله عرض کرد.

پیامبر صلّی اللّه علیه و اله فرمود:«اگر آنها خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارند من به آن تمایل ندارم،ولی(به جای این همه وعده ها)یک جمله، با من موافقت نمایند تا در سایه آن بر عرب حکومت کنند،و غیر عرب نیز به آئین آنها درآیند و آنها سلاطین بهشت خواهند بود»! ابو طالب این پیام را به آنها رسانید،آنها گفتند:حاضریم به جای یک جمله ده جمله را بپذیریم(کدام جمله منظور تو است؟).

پیامبر صلّی اللّه علیه و اله به آنها فرمود:«گواهی دهید که معبودی جز اللّه نیست و من رسول خدا هستم».

آنها(از این سخن سخت وحشت کردند و)گفتند:ما 360 خدا را رها کنیم تنها به سراغ یک خدا برویم؟چه چیز عجیبی؟!(آن هم خدایی که هرگز دیده نمی شود!).

در اینجا آیات مزبور نازل شد!

تفسیر:

آیا به جای این همه خدا،یک خدا را بپذیریم؟!افراد مغرور و خودخواه هم نفوذ ناپذیرند و هم«مطلق گرا»چیزی را جز آنچه با افکار محدود و ناقصشان درک کرده اند به رسمیت نمی شناسند.

لذا هنگامی که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله پرچم توحید را در مکّه برافراشت و بر ضد بتهای کوچک و بزرگ که عدد آنها بالغ بر 360 بت می شد قیام کرد«تعجب می کردند که چرا پیامبر انذار کننده ای از میان آنها برخاسته است»؟ (وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ) .

تعجب آنها از این بود که محمد صلّی اللّه علیه و اله یک نفر از خود آنهاست.

آنها این امتیاز بزرگ را به عنوان یک نقطه تاریک در دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و اله تلقی می کردند و از آن تعجب داشتند.

گاه از این مرحله نیز فراتر رفتند«و کافران گفتند:این ساحر دروغگویی است»! (وَ قالَ الْکافِرُونَ هذا ساحِرٌ کَذّابٌ) .

نسبت دادن سحر به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله به خاطر مشاهده معجزات غیر قابل انکار و نفوذ خارق العاده او در افکار بود و نسبت دادن کذب به او به خاطر این بود که بر خلاف سنتهای خرافی و افکار منحطی که جزء مسلمات آن محیط محسوب می شد قیام کرد و دعوی رسالت از سوی خدا داشت.

آیه 5

(آیه 5)-هنگامی که پیامبر دعوت توحیدی خود را آشکار نمود نگاه به یکدیگر می کردند و می گفتند:بیائید چیزهای ناشنیده بشنوید«آیا او به جای این همه خدایان یک خدا قرار داده؟این راستی چیز عجیبی است»؟! (أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلهاً واحِداً إِنَّ هذا لَشَیْءٌ عُجابٌ) .

آری گاه غرور و خودخواهی و مطلق نگری و فساد محیط آن چنان بینش و قضاوت انسان را تغییر می دهد که از واقعیتهای روشن تعجب می کند در حالی که به خرافات و پندارهای واهی سخت پای بند است.

آیه 6

(آیه 6)-«سرکردگان آنها(هنگامی که از مراجعه به ابوطالب و میانجیگری او مأیوس و ناامید شدند از نزد او بیرون آمدند،و گفتند:)بروید و خدایانتان را

محکم بچسبید،این چیزی است که خواسته اند»شما را با آن گمراه کنند (وَ انْطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَ اصْبِرُوا عَلی آلِهَتِکُمْ إِنَّ هذا لَشَیْءٌ یُرادُ) .

سران بت پرستان می خواستند با این سخن،روحیه متزلزل پیروان خود را تقویت کنند،و از سقوط هر چه بیشتر اعتقاداتشان جلوگیری به عمل آورند اما چه تلاش بیهوده ای؟!

آیه 7

(آیه 7)-سپس برای اغفال مردم و یا قانع ساختن خویش گفتند:«ما هرگز چنین چیزی در آخرین آیین نشنیده ایم،این تنها یک آیین ساختگی است»! (ما سَمِعْنا بِهذا فِی الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ إِنْ هذا إِلاَّ اخْتِلاقٌ) .

اگر ادعای توحید و نفی بتها واقعیتی داشت باید پدران ما با آن عظمت و شخصیت!آن را درک کرده باشند،و ما از آنها شنیده باشیم،اما این یک گفتار دروغین و بی سابقه است!

آیه 8

(آیه 8)-در آیات گذشته سخن از موضع گیری منفی مخالفان در برابر خط توحید و رسالت پیامبر اسلام بود،در اینجا نیز این سخن ادامه دارد.

مشرکان مکه هنگامی که منافع نامشروع خود را در خطر دیدند،و آتش کینه و حسد در دل آنها شعله ور شد،برای اغفال مردم و قانع کردن خویش در مورد مخالفت با پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله،به منطق های سست گوناگونی دست می زدند،از جمله از روی تعجب و انکار می گفتند:«آیا از میان همه ما قرآن تنها بر او[ محمّد] نازل شده»؟! (أَ أُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنا) .

از میان این همه پیرمردان پرسن و سال،این همه پولداران ثروتمند و سرشناس آیا کسی پیدا نشد که خدا قرآنش را بر او نازل کند،جز محمّد یتیم تهیدست؟! قرآن در دنباله آیه می فرماید درد آنها چیز دیگری است،«آنها در حقیقت در اصل وحی من تردید دارند» (بَلْ هُمْ فِی شَکٍّ مِنْ ذِکْرِی) .

ایراد به شخص محمد صلّی اللّه علیه و اله بهانه ای بیش نیست،بلکه سر چشمه آن هوی و هوسها و حب دنیا و حسادتهاست.

و سر انجام آنها را با این جمله تهدید می کند:«آنها هنوز عذاب مرا نچشیده اند» (بَلْ لَمّا یَذُوقُوا عَذابِ) .که این گونه جسورانه در برابر فرستاده خدا ایستاده اند،و با این سخنان واهی به جنگ در برابر وحی الهی برخاسته اند.

آیه 9

(آیه 9)-سپس در پاسخ آنها می افزاید:«مگر خزائن رحمت پروردگار توانا و بخشنده ات نزد آنهاست»تا به هر کس میل دارند بدهند؟ (أَمْ عِنْدَهُمْ خَزائِنُ رَحْمَةِ رَبِّکَ الْعَزِیزِ الْوَهّابِ) .

آیه 10

(آیه 10)-باز در این آیه همین معنی را از طریق دیگری تعقیب کرده، می گوید:«یا این که مالکیت و حاکمیت آسمانها و زمین و آنچه میان این دو است از آن آنهاست؟(اگر چنین است)با هر وسیله ممکن به آسمانها بروند»و جلو نزول وحی را بر قلب پاک محمّد بگیرند! (أَمْ لَهُمْ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُما فَلْیَرْتَقُوا فِی الْأَسْبابِ) .

این سخن در حقیقت تکمیلی است بر بحث گذشته،در آنجا می گفت:

«خزائن رحمت پروردگار در دست شما نیست که به هر کس که با تمایلات هوس آلودتان هماهنگ است ببخشید»حال می گوید:اکنون که این خزائن به دست شما نیست و فقط در اختیار خداست،تنها راهی که در پیش دارید این است که به آسمانها بروید و مانع نزول او شوید،و خود می دانید که از این کار نیز سخت عاجز و ناتوانید!

آیه 11

(آیه 11)-در این آیه در مقام تحقیر این مغروران سبک مغز و فخر فروش می گوید:«اینها لشکر کوچک شکست خورده ای از احزابند»! (جُنْدٌ ما هُنالِکَ مَهْزُومٌ مِنَ الْأَحْزابِ) .

آن روز پیروزیهای بدر و احزاب و حنین پیش نیامده بود،ولی قرآن با قاطعیت گفت:«این دشمنان سرسخت لشکر کوچکی هستند که دچار شکست خواهند شد».

امروز هم قرآن همین بشارت را به مسلمانان جهان که از هر سو در محاصره قدرتهای متجاوز و ستمگر قرار گرفته اند می دهد که اگر همچون مسلمانان نخستین

بر سر عهد و پیمان خدا بایستند او نیز وعده خودش را در زمینه شکست جنود احزاب تحقق خواهد بخشید.

آیه 12

(آیه 12)-تنها یک صیحه آسمانی کارشان را یکسره می کند! در تعقیب آیه قبل که از شکست مشرکان در آینده خبر می داد،و آنها را لشکر کوچکی از احزاب مغلوب معرفی می کرد،در اینجا گروهی از این احزاب را که تکذیب پیامبران کردند و به سرنوشت شومی گرفتار شدند معرفی می کند.

می گوید:«قبل از آنها قوم نوح و عاد[ قوم هود]و فرعون صاحب قدرت (پیامبران ما را)تکذیب کردند» (کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَ عادٌ وَ فِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتادِ) .

آیه 13

(آیه 13)-«و(نیز)قوم ثمود و قوم لوط و اصحاب الأیکه[ قوم شعیب] اینها احزابی بودند»که به تکذیب پیامبران برخاستند (وَ ثَمُودُ وَ قَوْمُ لُوطٍ وَ أَصْحابُ الْأَیْکَةِ أُولئِکَ الْأَحْزابُ) .

آری!اینها شش گروه از احزاب جاهلی و بت پرست بودند که بر ضد پیامبران بزرگی قیام کردند.اما سر انجام عذاب الهی دامانشان را گرفت.

آیه 14

(آیه 14)-«هر یک(از این گروهها)رسولان را تکذیب کردند و عذاب الهی در باره آنها تحقق یافت» (إِنْ کُلٌّ إِلاّ کَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقابِ) .

و تاریخ نشان می دهد که چگونه هر گروهی از آنها به بلائی جان سپردند و در مدت کوتاهی شهر و دیارشان به ویرانه ای تبدیل شد،و نفراتشان به جسدهائی بی روح!

آیه 15

(آیه 15)-آیا این مشرکان مکه با این کارهای خود سرنوشتی بهتر از آنها می توانند داشته باشند؟در حالی که اعمال آنها همان اعمال است و سنت خداوند همان سنت؟!

لذا در این آیه به عنوان یک تهدید قاطع و کوبنده می گوید:«اینها(با این اعمالشان)جز یک صیحهٔ آسمانی را انتظار نمی کشند که هیچ مهلت و بازگشتی برای آن وجود ندارد»و همگی را نابود می سازد(وَ ما یَنظُرُ هؤُلاءِ اِلّا صَیحَةً واحِدَةً مالَها مِن فَواقٍ).

این صیحه ممکن است همانند صیحه هایی باشد که بر اقوام پیشین فرود آمد،صاعقه ای وحشتناک،یا زمین لرزه ای پر صدا،که زندگی آنها را درهم کوبید.

و نیز ممکن است اشاره به«صیحه عظیم پایان جهان»باشد که از آن تعبیر به «نفخه صور اول»می شود.

آیه 16

(آیه 16)-این آیه به یکی دیگر از سخنان کفار و منکران-که از روی سخریه و استهزا می گفتند-اشاره کرده،می گوید:«آنها(از روی خیره سری)گفتند:

پروردگارا!بهره ما را(از عذابت هرچه زودتر)قبل از روز حساب به ما بده»! (وَ قالُوا رَبَّنا عَجِّلْ لَنا قِطَّنا قَبْلَ یَوْمِ الْحِسابِ) .

این کوردلان مغرور آن چنان مست باده غرور بودند که حتی عذاب الهی و دادگاه عدلش را به باد مسخره می گرفتند.

آیه 17

(آیه 17)-از زندگی داود درس بیاموز! به دنبال بحثهائی که در آیات گذشته پیرامون کارشکنیهای مشرکان و بت پرستان،و نسبتهای ناروای آنان به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله آمده بود،قرآن در اینجا برای دلداری پیامبر صلّی اللّه علیه و اله و مؤمنان اندک آن روز داستان داود را مطرح می کند.

نخست می گوید:«در برابر آنچه می گویند شکیبا باش،و به خاطر بیاور بنده ما داود صاحب قدرت را که او بسیار توبه کننده بود»! (اصْبِرْ عَلی ما یَقُولُونَ وَ اذْکُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوّابٌ) .

نیروی جسمانیش در حدی بود که در میدان جنگ بنی اسرائیل با«جالوت» جبار ستمگر با یک ضربه نیرومند به وسیله سنگی که از فلاخن رها کرد جالوت را از بالای مرکب به روی خاک افکند،و در خون خود غلطاند.

و از نظر قدرت سیاسی،حکومتی نیرومند داشت که با قدرت تمام در برابر دشمنان می ایستاد،حتی گفته اند در اطراف محراب عبادت او هزاران نفر شب تا به صبح به حال آماده باش بودند! از نظر نعمتها خداوند انواع نعم ظاهری و باطنی را به او ارزانی داشته بود، خلاصه این که داود مردی بود نیرومند در جنگها،در عبادت،در علم و دانش و در

حکومت،و هم صاحب نعمت فراوان.

آیه 18

(آیه 18)-سپس طبق روش اجمال و تفصیل که در قرآن مجید به هنگام ذکر مسائل مختلف معمول است،بعد از بیان اجمالی نعمتهای خداوند بر داود،به شرح قسمتی از آن پرداخته،چنین می گوید:«ما کوهها را مسخّر او ساختیم که هر شامگاه و صبحگاه با او(خدا را)تسبیح می گفتند»! (إِنّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْإِشْراقِ) .

آیه 19

(آیه 19)-نه تنها کوهها که«پرندگان را نیز دسته جمعی مسخّر او کردیم»تا همراه او تسبیح خدا گویند (وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَةً) .

همه این پرندگان و کوهها مطیع فرمان داود و همصدا با او و«بازگشت کننده به سوی او بودند» (کُلٌّ لَهُ أَوّابٌ) .

این تسبیح توأم با صدای ظاهری و همراه با نوعی درک و شعور بوده که در باطن ذرات عالم است و تمامی موجودات جهان از یک نوع عقل و شعور بر خوردارند،و هنگامی که صدای دل انگیز این پیامبر بزرگ را به وقت مناجات می شنیدند با او همصدا می شدند،و غلغله تسبیح آنها در هم می آمیخت.

آیه 20

(آیه 20)-این آیه همچنان به ذکر نعمتهای خداوند بر داود ادامه داده، می فرماید:«و حکومت او را استحکام بخشیدیم» (وَ شَدَدْنا مُلْکَهُ) .

آن چنان که همه سرکشان و طاغیان و دشمنان از او حساب می بردند.

علاوه بر این«دانش به او دادیم» (وَ آتَیْناهُ الْحِکْمَةَ) .

آخرین نعمت بزرگ خدا بر داود این بود که می فرماید:ما به او«علم قضاوت و داوری عادلانه»دادیم (وَ فَصْلَ الْخِطابِ) .

این احتمال در تفسیر این جمله وجود دارد که خداوند منطق نیرومندی که از فکر بلند،و عمق اندیشه،حکایت می کرد در اختیار داود گذارد،نه تنها در مقام داوری که در همه جا سخن آخر و آخرین سخن را بیان می کرد.

آیه 21

(آیه 21)-آزمون بزرگ داوود! به دنبال آیات گذشته که صفات ویژهٔ«داوود»و مواهب بزرگ خدا را بر او بیان می کرد قرآن ماجرائی را که در یک

دادرسی برای داود پیش آمد شرح می دهد.

نخست خطاب به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله کرده،می گوید:«آیا داستان شاکیان هنگامی که از محراب(داود)بالا رفتند به تو رسیده است»؟! (وَ هَلْ أَتاکَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ) .

آیه 22

(آیه 22)-با این که«داود»محافظین و مراقبین فراوانی در اطراف خود داشت،طرفین نزاع از غیر راه معمولی از دیوار محراب و قصر او بالا رفتند،و ناگهان در برابر او ظاهر گشتند،چنانکه قرآن در ادامه این بحث می گوید:«در آن هنگام که (بی مقدمه)بر داود وارد شدند و او از دیدن آنها وحشت کرد»زیرا فکر می کرد قصد سوئی در باره او دارند (إِذْ دَخَلُوا عَلی داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ) .

اما آنها به زودی وحشت او را از بین بردند و«گفتند:نترس،دو نفر شاکی هستیم که یکی از ما بر دیگری ستم کرده»و برای دادرسی نزد تو آمدیم (قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغی بَعْضُنا عَلی بَعْضٍ) .

«اکنون در میان ما به حق داوری کن،و ستم روا مدار،و ما را به راه راست هدایت کن» (فَاحْکُمْ بَیْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلی سَواءِ الصِّراطِ) .

آیه 23

(آیه 23)-مسلما نگرانی و وحشت داود در اینجا کم شد،ولی شاید این سؤال هنوز برای او باقی بود که بسیار خوب،شما قصد سوئی ندارید،و هدفتان شکایت نزد قاضی است،ولی آمدن از این راه غیر معمول برای چه منظوری بود؟ اما آنها مجال زیادی به داود ندادند و یکی برای طرح شکایت پیشقدم شد گفت:«این برادر من است،او نود و نه میش دارد،و من یکی بیش ندارم اما او اصرار می کند که این یکی را هم به من واگذار!و در سخن بر من غلبه کرده است» (إِنَّ هذا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِیَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَکْفِلْنِیها وَ عَزَّنِی فِی الْخِطابِ) .

آیه 24

(آیه 24)-در اینجا داوود پیش از آنکه گفتار طرف مقابل را بشنود(چنانکه ظاهر آیات قرآن است - رو به شاکی کرد و«گفت:مسلماً او با درخواست یک میش تو برای افزودن آن به میشهایش بر تو ستم نموده»!(قالَ لَقَد ظَلَمَکَ بِسًؤالِ نَعجَتًکَ اِلی نِعاِه).

اما این تازگی ندارد«و بسیاری از شریکان(و دوستان)به یکدیگر ستم می کنند» (وَ إِنَّ کَثِیراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَیَبْغِی بَعْضُهُمْ عَلی بَعْضٍ) .

«مگر کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند» (إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ) .

«اما عده آنها کم است» (وَ قَلِیلٌ ما هُمْ) .

آری!آنها که در معاشرت و دوستی حق دیگران را بطور کامل رعایت کنند و کمترین تعدی بر دوستان خود روا ندارند کمند،تنها کسانی می توانند حق دوستان و آشنایان را بطور کاملا عادلانه ادا کنند که از سرمایه ایمان و عمل صالح بهره کافی داشته باشند.

به هر حال چنین به نظر می رسد که طرفین نزاع با شنیدن این سخن قانع شدند،و مجلس داود را ترک گفتند.

ولی داود در اینجا در فکر فرو رفت و با این که می دانست قضاوت عادلانه ای کرده چه این که اگر طرف ادعای شاکی را قبول نداشت حتما اعتراض می کرد،سکوت او بهترین دلیل بر این بوده که مسأله همان است که شاکی مطرح کرده،ولی با این حال آداب مجلس قضا ایجاب می کند که داود در گفتار خود عجله نمی کرد،بلکه از طرف مقابل شخصا سؤال می نمود سپس داوری می کرد،لذا از این کار خود سخت پشیمان شد.

همان طور که قرآن می گوید:«و داود دانست که ما او را(با این ماجرا) آزموده ایم» (وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنّاهُ) .

در مقام استغفار برآمد«و از پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه کرد» (فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راکِعاً وَ أَنابَ) .

تعبیر به«راکعا»در آیه مورد بحث یا به خاطر آن است که رکوع به معنی سجده نیز در لغت آمده،و یا رکوع مقدمه ای است برای سجده.

آیه 25

(آیه 25)-به هر حال خداوند او را مشمول لطف خود قرار داد و لغزش او را در این ترک اولی بخشید چنانکه قرآن در این آیه می گوید:«ما این عمل را بر او

بخشیدیم» (فَغَفَرْنا لَهُ ذلِکَ) .

«و او نزد ما دارای مقام والا و سر انجامی نیکوست» (وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفی وَ حُسْنَ مَآبٍ) .

آیه 26

(آیه 26)-حکم به عدالت کن و از هوای نفس پیروی منما! به دنبال داستان داود،و به عنوان آخرین سخن،وی را مخاطب ساخته و ضمن بیان مقام والای او،وظائف و مسؤولیتهای سنگین وی را با لحنی قاطع و تعبیراتی پر معنا شرح داده،می فرماید:«ای داود!ما تو را خلیفه(و نماینده خود) در زمین قرار دادیم پس در میان مردم بحق داوری کن،و از هوای نفس پیروی مکن که تو را از راه خدا منحرف سازد،کسانی که از راه خداوند گمراه شوند عذاب شدیدی به خاطر فراموش کردن روز حساب دارند» (یا داوُدُ إِنّا جَعَلْناکَ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوی فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبِیلِ اللّهِ إِنَّ الَّذِینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِیدٌ بِما نَسُوا یَوْمَ الْحِسابِ) .

محتوای این آیه که از مقام والای داود و وظیفه مهم او سخن می گوید نشان می دهد که افسانه های دروغینی که در باره ازدواج او با همسر«اوریا»به هم بافته اند تا چه اندازه بی پایه است⁽¹⁾.

این آیه نشان می دهد که حکومت در زمین باید از حکومت الهی نشأت گیرد و هر حکومتی از غیر این طریق باشد حکومتی است ظالمانه و غاصبانه.

آیه 27

(آیه 27)-سپس به دنبال بحث از سرگذشت داود و خلافت الهی او در زمین،سخن از هدفدار بودن جهان هستی به میان می آورد تا جهت حکومت بر زمین که جزئی از آن است مشخص گردد،می فرماید:«و ما آسمان و زمین و آنچه را در میان این دو است بیهوده نیافریدیم،این گمان کافران است،وای بر کافران از آتش»دوزخ! (وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَیْنَهُما باطِلاً ذلِکَ ظَنُّ الَّذِینَ کَفَرُوا فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ کَفَرُوا مِنَ النّارِ) .

مسأله مهمی که تمام حقوق از آن سر چشمه می گیرد هدفدار بودن خلقت

است،هنگامی که در جهان بینی خود این مطلب را پذیرفتیم که این عالم وسیع از ناحیه خداوند بزرگ بیهوده آفریده نشده،بلافاصله به دنبال هدف آن می رویم، هدفی که در کلمه های کوتاه و پر محتوای«تکامل»و«تعلیم»و«تربیت»خلاصه می شود،و از آنجا نتیجه می گیریم که حکومتها نیز باید در همین خط گام بردارند، پایه های تعلیم و تربیت را محکم کنند و مایه تکامل معنوی انسانها شوند.

آیه 28

(آیه 28)-در این آیه اضافه می کند:«آیا(ممکن است)کسانی را که ایمان آورده اند و کارهای شایسته انجام داده اند همچون مفسدان در زمین قرار دهیم»؟! (أَمْ نَجْعَلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ کَالْمُفْسِدِینَ فِی الْأَرْضِ) .

«یا پرهیزکاران را همچون فاجران قرار دهیم»؟ (أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِینَ کَالْفُجّارِ) .

نه بی هدفی در خلقت ممکن است،و نه مساوات صالحان و طالحان،چرا که گروه اول در مسیر اهداف آفرینش گام بر می دارند و به سوی مقصد پیش می روند، اما گروه دوم در جهت مخالف قرار گرفته اند.

آیه 29

(آیه 29)-در این آیه به مطلبی اشاره می کند که در حقیقت تأمین کننده هدف آفرینش است،می فرماید:«این کتابی پر برکت است که بر تو نازل کرده ایم،تا در آیات آن تدبر کنند،و خردمندان متذکر شوند» (کِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَیْکَ مُبارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیاتِهِ وَ لِیَتَذَکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ) .

تعلیماتش جاویدان،و دستوراتش عمیق و ریشه دار،و برنامه هایش حیاتبخش و راهبر انسان در طریق هدف آفرینش است.

هدف از نزول این کتاب بزرگ این نبوده که تنها به تلاوت و لقلقه زبان قناعت کنند بلکه هدف این بوده که آیاتش سر چشمه فکر و اندیشه،و مایه بیداری وجدانها گردد و آن نیز به نوبه خود حرکتی در مسیر عمل بیافریند.

آیه 30

(آیه 30)-سلیمان از نیروی رزمی خود سان می بیند:قرآن همچنان بحث گذشته را پیرامون داوود ادامه می دهد و در این آیه،خیر از بخشیدن فرزند برومندی همچون«سلیمان»به او می دهد که ادامه دهندهٔ حکومت و رسالت او بود،می گوید:«ما سلیمان را به داوود بخشیدیم،جه بندهٔ

خوبی!زیرا همواره به سوی خدا بازگشت می کرد»و به یاد او بود (وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَیْمانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ) .

این تعبیر که نشان دهنده عظمت مقام سلیمان است شاید برای ردّ اتهامات بی اساس و زشتی است که در مورد تولد سلیمان از همسر«اوریا»در تورات تحریف یافته آمده است و در عصر نزول قرآن در آن محیط شایع بوده.

آیه 31

(آیه 31)-از این آیه داستان اسبهای سلیمان شروع می شود که تفسیرهای گوناگونی برای آن شده که بعضا از سوی ناآگاهان بوده.

قرآن می گوید:«به خاطر بیاور هنگامی را که عصرگاهان اسبان چابک تندرو را بر او عرضه داشتند» (إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصّافِناتُ الْجِیادُ) .

آیه 32

(آیه 32)-سلیمان در اینجا برای این که تصور نشود که علاقه او به این اسبهای پر قدرت جنبه دنیا پرستی دارد،«گفت:من این اسبان را به خاطر یاد پروردگارم دوست دارم»و می خواهم از آنها در جهاد استفاده کنم (فَقالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی) .

سلیمان که از مشاهده این اسبهای چابک و آماده برای جهاد و پیکار با دشمن خرسند شده بود همچنان آنها را نگاه می کرد و چشم به آنها دوخته بود«تا از دیدگانش پنهان شدند» (حَتّی تَوارَتْ بِالْحِجابِ) .

آیه 33

(آیه 33)-صحنه آنقدر جالب و زیبا و برای یک فرمانده بزرگ همچون سلیمان نشاط آور بود که او دستور داد:«بار دیگر آنها را نزد من باز گردانید» (رُدُّوها عَلَیَّ) .

به هنگامی که مأمورانش این فرمان را اطاعت کردند و اسبها را باز گرداندند سلیمان شخصا آنها را مورد نوازش قرار داد«و دست به ساقها و گردنهای آنها کشید» (فَطَفِقَ مَسْحاً بِالسُّوقِ وَ الْأَعْناقِ) .

و به این وسیله هم مربیان آنها را تشویق کرد،و هم از آنها قدردانی نمود،زیرا معمول است هنگامی که می خواهند از مرکبی قدردانی کنند دست بر سر و صورت و یال و گردن،یا بر پایش می کشند،و چنین ابراز علاقه ای در برابر وسیله مؤثری که

انسان را در هدفهای والایش کمک می کند از پیغمبر بزرگی همچون سلیمان تعجب آور نیست.

آیه 34

(آیه 34)-آزمایش سخت سلیمان و حکومت گسترده او قرآن همچنان قسمت دیگری از سرگذشت سلیمان را بازگو می کند،و نشان می دهد که انسان به هر پایه ای از قدرت برسد باز از خود چیزی ندارد،و هر چه هست از ناحیه خداست،مطلبی که توجه به آن پرده های غرور و غفلت را از مقابل چشم انسان کنار می زند.

نخست در باره یکی از آزمایشهائی سخن می گوید که خدا در باره سلیمان کرد،آزمایشی که با«ترک اولی»همراه بود،و به دنبال آن سلیمان به درگاه خدا روی آورد و از این«ترک اولی»توبه کرد.

قرآن می گوید:«ما سلیمان را آزمودیم و بر کرسی او جسدی افکندیم،سپس به درگاه خداوند توبه کرد،و به سوی او بازگشت» (وَ لَقَدْ فَتَنّا سُلَیْمانَ وَ أَلْقَیْنا عَلی کُرْسِیِّهِ جَسَداً ثُمَّ أَنابَ) .

توضیح این که:«سلیمان»آرزو داشت فرزندان برومند شجاعی نصیبش شود که در اداره کشور و مخصوصا جهاد با دشمنان به او کمک کنند،او دارای همسران متعدد بود با خود گفت:من با آنها همبستر می شوم تا فرزندان متعددی نصیبم گردد، و به هدفهای من کمک کنند،ولی چون در اینجا غفلت کرد و«انشاء اللّه»-همان جمله ای که بیانگر اتکای انسان به خدا در همه حال است-نگفت در آن زمان هیچ فرزندی از همسرانش تولد نیافت،جز فرزندی ناقص الخلقه،همچون جسدی بی روح که آن را آوردند و بر کرسی او افکندند! سلیمان سخت در فکر فرو رفت،و ناراحت شد که چرا یک لحظه از خدا غفلت کرده،و بر نیروی خودش تکیه کرده است،توبه کرد و به درگاه خدا بازگشت.

آیه 35

(آیه 35)-قرآن در این آیه مسألهٔ توبهٔ سلیمان را که در آخرین جملهٔ آیهٔ قبل آمده بود به صورت مشروحتری بازگو کرده،می فرماید:«گفت:پروردگارا!مرا ببخش»(قالَ رَبَّ اغفرلی).

«و ملک و حکومتی به من عطا کن که بعد از من سزاوار هیچ کس نباشد که تو بسیار بخشنده ای» (وَ هَبْ لِی مُلْکاً لا یَنْبَغِی لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِی إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهّابُ) .

او از خداوند یک نوع حکومت می خواست که توأم با معجزات ویژه ای بوده باشد.زیرا می دانیم هر پیامبری معجزه مخصوص به خود داشته و این برای پیامبران عیب و نقصی محسوب نمی شود که برای خود تقاضای معجزه ویژه ای کنند.

آیه 36

(آیه 36)-سپس قرآن همان گونه که گفتیم این مطلب را بیان می کند که خدا تقاضای سلیمان را پذیرفت و حکومتی با امتیازات ویژه و مواهبی بزرگ در اختیار او گذارد که آنها را می توان در پنج موضوع خلاصه کرد.

1-تسخیر بادها به عنوان یک مرکب راهوار،چنانکه می فرماید:«پس ما باد را مسخّر او ساختیم تا مطابق فرمانش به نرمی حرکت کند،و به هرجا او اراده نماید برود» (فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّیحَ تَجْرِی بِأَمْرِهِ رُخاءً حَیْثُ أَصابَ) .

جزئیات این وسیله مرموز بر ما روشن نیست،ما همین قدر می دانیم که این از جمله خوارق عاداتی بود که در اختیار پیامبران قرار می گرفت.

آیه 37

(آیه 37)-دومین موهبت خداوند به سلیمان(ع)مسأله تسخیر موجودات سرکش و قرار دادن آن در اختیار او برای انجام کارهای مثبت بود.

چنانکه می گوید:«و شیاطین را(مسخر او ساختیم)و هر بنّا و غوّاصی از آنها را»سر بر فرمان او نهادیم (وَ الشَّیاطِینَ کُلَّ بَنّاءٍ وَ غَوّاصٍ) .تا گروهی در خشکی هر بنایی می خواهد برای او بسازند و گروهی در دریا به غواصی مشغول باشند.

و به این ترتیب شیاطین که طبیعتشان تمرد و سرکشی است آن چنان مسخر او شدند که در مسیر سازندگی و استخراج منابع گرانبها قرار گرفتند.

آیه 38

(آیه 38)-سومین موهبت خداوند به سلیمان مهار کردن گروهی از نیروهای مخربل بود،زیرا به هر حال در میان شیاطین افرادی بودند که به عنوان یک نیروی مفید و سازنده قابل استفاده به حساب نمی آمدند،و چاره ای جز این نبود که آنها دربند باشند،تا جامعه از شر مزاحمت آنها در امان بماند،چنانکه قرآن می گوید:

«و گروه دیگری(از شیاطین)را در غل و زنجیر(تحت سلطه او)قرار دادیم» (وَ آخَرِینَ مُقَرَّنِینَ فِی الْأَصْفادِ) .

آیه 39

(آیه 39)-چهارمین موهبت خداوند به سلیمان اختیارات فراوانی بود که دست او را در اعطا و منع باز می گذارد.

چنانکه آیه می گوید:به او گفتیم:«این عطای ماست به هر کس می خواهی (و صلاح می بینی)ببخش و از هر کس می خواهی امساک کن و حسابی بر تو نیست» تو امین هستی (هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِکْ بِغَیْرِ حِسابٍ) .

آیه 40

(آیه 40)-پنجمین و آخرین موهبت خداوند بر سلیمان مقامات معنوی او بود که خدا در سایه شایستگیهایش به او مرحمت کرده بود.

چنانکه آیه می فرماید:«و برای او[ سلیمان]نزد ما مقامی ارجمند و سر انجامی نیکوست» (وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفی وَ حُسْنَ مَآبٍ) .

تعبیر به«حسن مآب»که خبر از عاقبت نیک او می دهد ممکن است اشاره به نسبت ناروائی باشد که در تورات آمده که سلیمان به خاطر ازدواج با بت پرستان سر انجام به آئین بت پرستی تمایل پیدا کرد!و حتی دست به ساختن بتخانه ای زد! قرآن با این تعبیر خط بطلان بر تمام این اوهام و خرافات می کشد.

نکته:از جمله مسائلی که در لابلای داستان سلیمان عینیت یافته این است که:داشتن یک حکومت نیرومند با امکانات مادی فراوان و اقتصاد گسترده و تمدن درخشان هرگز منافاتی با مقامات معنوی و ارزشهای الهی و انسانی ندارد.

آیه 41

(آیه 41)-زندگی پر ماجرای ایوب و مقام صبرش:ایوب سومین پیامبر است که در این سوره گوشه ای از زندگی او مطرح شده،و پیامبر بزرگ ما موظف گردید سرگذشت او را به یاد آورد،و برای مسلمانان بازگو کند تا از مشکلات طاقت فرسا نهراسند و از لطف و رحمت خدا هرگز مأیوس نشوند.

نام یا سرگذشت ایوب در چندین سوره از قرآن در ردیف پیامبران دیگر آمده که مقام نبوت او را تثبیت و تبیین می کند،بر خلاف تورات کنونی که او را در زمره پیامبران نشمرده بلکه بنده ای متمکن و نیکوکار دارای اموال و فرزندان

بسیار می داند.

نخست می گوید:«و به خاطر بیاور بنده ما ایوب را هنگامی که پروردگارش را خواند(و گفت:پروردگارا!)شیطان مرا به رنج و عذاب افکنده است» (وَ اذْکُرْ عَبْدَنا أَیُّوبَ إِذْ نادی رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ) .

از این آیه مقام والای ایوب در پیشگاه خدا به عنوان«عبدنا»(بنده ما)به خوبی استفاده می شود،و دیگر این که اشاره سر بسته ای است به گرفتاریهای شدید و طاقت فرسا و درد و رنج فراوان ایوب.

شخصی از امام صادق علیه السّلام سؤال کرد:بلائی که دامنگیر ایوب شد برای چه بود؟ امام علیه السّلام در پاسخ او فرمود:خداوند برای این که اخلاص ایوب را بر همگان روشن سازد،و او را الگوئی برای جهانیان قرار دهد که به هنگام«نعمت»و«رنج»هر دو شاکر و صابر باشند به شیطان اجازه داد که بر دنیای او مسلط گردد.

شیطان از خدا خواست اموال سرشار ایوب،زراعت و گوسفندانش و همچنین فرزندان او از میان بروند،آفات و بلاها در مدت کوتاهی آنها را از میان برد،ولی نه تنها از مقام شکر ایوب کاسته نشد بلکه افزوده گشت! او از خدا خواست که این بار بر بدن ایوب مسلط گردد،و آن چنان بیمار شود که از شدت درد و رنجوری به خود بپیچد و اسیر و زندانی بستر گردد.

این نیز از مقام شکر او چیزی نکاست.

ولی جریانی پیش آمد که قلب ایوب را شکست و روح او را سخت جریحه دار ساخت،و آن این که جمعی از راهبان بنی اسرائیل به دیدنش آمدند و گفتند:تو چه گناهی کرده ای که به این عذاب الیم گرفتار شده ای؟! ایوب باز رشته صبر را از کف نداد،تنها رو به درگاه خدا آورد و جمله های بالا (آیه شریفه)را بیان نمود و چون از عهده امتحانات الهی به خوبی برآمده بود خداوند درهای رحمتش را بار دیگر به روی این بنده صابر و شکیبا گشود، و نعمتهای از دست رفته را یکی پس از دیگری و حتی بیش از آن را به او ارزانی

داشت،تا همگان سر انجام نیک صبر و شکیبائی و شکر را دریابند».

آیه 42

(آیه 42)-در میان تمام ناراحتیها و رنجها آنچه بیشتر روح ایوب را آزار می داد مسأله شماتت دشمنان بود.

اما سر انجام ایوب از بوته داغ این آزمایش الهی سالم به درآمد،و فرمان رحمت خدا از اینجا آغاز شد که به او دستور داد:«پای خود را بر زمین بکوب!این چشمه آبی برای شستشو و نوشیدن است» (ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ) .

چشمه ای خنک و گوارا و شفابخش از بیماریهای«برون»و«درون».

توصیف آب به خنک بودن شاید اشاره ای باشد به تأثیر مخصوص شستشو با آب سرد برای بهبود و سلامت تن،همان گونه که در طب امروز نیز ثابت شده است.

آیه 43

(آیه 43)-نخستین و مهمترین نعمت الهی که عافیت و بهبودی و سلامت بود به ایوب بازگشت،نوبت بازگشت مواهب و نعمتهای دیگر رسید،و در این زمینه قرآن می گوید:«و خانواده اش را به او بخشیدیم» (وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ) .

«و همانند آنها را بر آنان افزودیم» (وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ) .

«تا رحمتی از سوی ما باشد،و تذکری برای اندیشمندان» (رَحْمَةً مِنّا وَ ذِکْری لِأُولِی الْأَلْبابِ) .

آیه 44

(آیه 44)-تنها مشکلی که برای ایوب مانده بود سوگندی بود که در مورد همسرش خورده بود و آن این که تخلفی از او دید و در آن حال بیماری سوگند یاد کرد که هرگاه قدرت پیدا کند یک صد ضربه یا کمتر بر او بزند،اما بعد از بهبودی می خواست به پاس وفاداریها و خدماتش او را ببخشد،ولی مسأله سوگند و نام خدا در میان بود.

خداوند این مشکل را نیز برای او حل کرد می فرماید:به او گفتیم«بسته ای از ساقه های گندم(یا مانند آن)را برگیر،و با آن(همسرت را)بزن و سوگند خود را مشکن»! (وَ خُذْ بِیَدِکَ ضِغْثاً فَاضْرِبْ بِهِ وَ لا تَحْنَثْ) .

و بالاخره در پایان این داستان می فرماید:«ما او را شکیبا یافتیم،چه بنده خوبی که بسیار بازگشت کننده(به سوی خدا)بود» (إِنّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوّابٌ) .

«فرج بعد از شدت»نکته مهمی است که در این ماجرا نهفته است هنگامی که امواج حوادث و بلا از هر سو انسان را در فشار قرار می دهد،نه تنها نباید مأیوس و نومید گشت،بلکه باید آن را نشانه و مقدمه ای برگشوده شدن درهای رحمت الهی دانست،چنانکه امیر مؤمنان علی علیه السّلام می فرماید:«به هنگامی که سختیها به اوج خود می رسد فرج نزدیک است،و هنگامی که حلقه های بلا تنگتر می شود راحتی و آسودگی فرا می رسد».

آیه 45

(آیه 45)-شش پیامبر بزرگ دیگر:در تعقیب آیات گذشته در اینجا نام شش تن دیگر از بزرگترین پیامبران الهی را برده،و اوصاف برجسته آنها را که می تواند الگو و اسوه برای همه انسانها باشد بطور فشرده بیان می دارد.

نخست روی سخن را به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله کرده،می گوید:«به خاطر بیاور بندگان ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب را» (وَ اذْکُرْ عِبادَنا إِبْراهِیمَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ) .

بندگی خدا یعنی وابستگی مطلق به او،یعنی در برابر اراده او از خود اراده ای نداشتن،و در همه حال سر بر فرمان او نهادن.

بندگی خدا یعنی بی نیازی از غیر او و تنها چشم بر لطف او دوختن،این همان اوج تکامل انسان و برترین شرف و افتخار اوست.

سپس اضافه می کند:«صاحبان دستها(ی نیرومند)و چشمها»ی بینا (أُولِی الْأَیْدِی وَ الْأَبْصارِ) .

خداوند این پیامبران را به داشتن«درک و تشخیص و بینش قوی»و«قوت و قدرت کافی»برای انجام کار توصیف کرده است.

این الگوئی است برای همه رهروان راه حق که بعد از مقام عبودیت و بندگی خدا با این دو سلاح برنده مسلح گردند.

بنابر این دست و چشم در اینجا به معنی دو عضو مخصوص نیست،بلکه

کنایه از دو صفت«علم و قدرت»است.

آیه 46

(آیه 46)-در چهارمین توصیف از آنان می گوید:«ما آنها را با خلوص ویژه ای خالص کردیم» (إِنّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ) .

«و آن یادآوری سرای آخرت بود» (ذِکْرَی الدّارِ) .

افق دید آنها در زندگی چند روزه این دنیا و لذات آن محدود نمی شد،آنها در ماورای این زندگی زود گذر سرای جاویدان با نعمتهای بی پایانش را می دیدند، و همواره برای آن تلاش و کوشش داشتند.

آیه 47

(آیه 47)-در توصیف پنجم و ششم آنها می فرماید:«و آنها نزد ما از برگزیدگان و نیکانند» (وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَیْنَ الْأَخْیارِ) .

ایمان و عمل صالح آنها سبب شده که خدا آنان را از میان بندگان برگزیند و به منصب نبوت و رسالت مفتخر سازد.

آیه 48

(آیه 48)-بعد از اشاره به مقامات برجسته سه پیامبر فوق،نوبت به سه پیامبر بزرگ دیگر می رسد،می فرماید:«و به یادآور اسماعیل و الیسع و ذا الکفل را که همه از نیکان بودند» (وَ اذْکُرْ إِسْماعِیلَ وَ الْیَسَعَ وَ ذَا الْکِفْلِ وَ کُلٌّ مِنَ الْأَخْیارِ) .

هر یک از آنها الگو و اسوه ای در صبر و استقامت و اطاعت فرمان خدا بودند، مخصوصا اسماعیل که آماده شد جان خود را فدای راه او کند و به همین دلیل «ذبیح اللّه»نامیده شد.

توجه به زندگی آنان برای پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و اله و همه مسلمین الهام بخش است، و روح تقوا و فداکاری و ایثار را در آنها زنده می کند،و در برابر مشکلات و حوادث سخت مقاوم می سازد.

در میان این سه پیامبر«اسماعیل»از همه معروفتر و شناخته تر است اما در باره«الیسع»آیه 86 سوره انعام نشان می دهد که او از دودمان ابراهیم،و از پیامبران بزرگ الهی بوده است.

و اما«ذا الکفل»مشهور این است که از پیامبران بوده،و ذکر نام او در ردیف نام پیامبران در سوره انبیاء آیه 85 گواه بر این معنی است.

آیه 49

(آیه 49)-این وعده برای پرهیزکاران است:از اینجا فصل دیگری از آیات این سوره آغاز می شود که پرهیزکاران و متقین را با گردنکشان طاغی مقایسه کرده، و سرنوشت هر دو گروه را در قیامت شرح می دهد.

نخست به عنوان یک جمع بندی از سرگذشت انبیای پیشین و نکات آموزنده زندگی آنها می فرماید:«این یک یادآوری است» (هذا ذِکْرٌ) .

آری!هدف از بیان فرازهایی از تاریخ پرشکوه آنان داستانسرائی نبود،هدف ذکر و تذکر بود.

هدف بیدار ساختن اندیشه ها،بالا بردن سطح معرفت و آگاهی،و افزودن نیروی مقاومت و پایداری در مسلمانانی است که این آیات برای آنها نازل شده است.

سپس مسأله را از صورت خصوصی و بیان زندگی انبیا درآورده،شکل کلی به آن می دهد،سرنوشت متقین را بطور عموم مورد بحث قرار داده،می فرماید:

«و برای پرهیزکاران فرجام نیکوئی است» (وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِینَ لَحُسْنَ مَآبٍ) .

آیه 50

(آیه 50)-بعد از این جمله کوتاه و سر بسته که خوبی حال آنها را اجمالا ترسیم می کند،با استفاده از روش اجمال و تفصیل-که روش قرآن است-به شرح آن پرداخته،می گوید:بازگشت آنها به«باغهای جاویدان بهشت که درهایش به روی آنان گشوده است» (جَنّاتِ عَدْنٍ مُفَتَّحَةً لَهُمُ الْأَبْوابُ) .

تعبیر به«مفتّحة لهم الابواب»اشاره به آن است حتی زحمت گشودن درها برای بهشتیان وجود ندارد،گوئی بهشت در انتظار آنهاست،و هنگامی که چشمشان به آنان می افتد آغوش باز می کند و آنها را به درون دعوت می کند!

آیه 51

(آیه 51)-سپس آرامش و احترام خاص بهشتیان را به این صورت بیان می کند:«در حالی که در آن بر تختها تکیه کرده اند،و میوه های بسیار و نوشیدنیها در اختیار آنان است»هر زمان آن را می طلبند،فورا نزدشان حاضر می شود (مُتَّکِئِینَ فِیها یَدْعُونَ فِیها بِفاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ وَ شَرابٍ) .

آیه 52

(آیه 52)-بعد از آن سخن از همسران پاک بهشتی به میان آورده،می گوید:

«و نزد آنان همسرانی است که تنها چشم به شوهرانشان دوخته اند،و هم سن و سالند» (وَ عِنْدَهُمْ قاصِراتُ الطَّرْفِ أَتْرابٌ) .

آیه 53

(آیه 53)-سپس به تمام هفت نعمت بزرگ بهشتیان که در آیات قبل آمده بود اشاره کرده،می گوید:«این چیزی است که برای روز حساب به شما وعده داده می شود» (هذا ما تُوعَدُونَ لِیَوْمِ الْحِسابِ) .وعده ای تخلف ناپذیر و نشاط انگیز، وعده ای از سوی خداوند بزرگ.

آیه 54

(آیه 54)-و برای تأکید بر جاودانگی این مواهب می افزاید:«این رزق و روزی ماست،(عطائی است)که هرگز پایان نمی گیرد و فنائی برای آن متصور نیست» (إِنَّ هذا لَرِزْقُنا ما لَهُ مِنْ نَفادٍ) .

بنابر این غم زوال و نابودی که همچون سایه شومی بر نعمتهای این جهان افتاده در آنجا وجود ندارد،و حتی کاستی در آن ظاهر نمی شود.

آیه 55

(آیه 55)-و این هم کیفر طاغیان!بعد از بیان نعمتهای هفتگانه و مواهب بی دریغ پروردگار برای پرهیزکاران در اینجا با استفاده از روش مقابله و مقایسه که قرآن زیاد آن را به کار می گیرد سرنوشت شوم و کیفرهای گوناگون طاغیان و سرکشان را در برابر خداوند بر می شمرد.

نخست می گوید:«این(پاداش پرهیزکاران است)و برای طغیانگران بدترین محل بازگشت است»! (هذا وَ إِنَّ لِلطّاغِینَ لَشَرَّ مَآبٍ) .

آیه 56

(آیه 56)-سپس با استفاده از روش اجمال و تفصیل به شرح این جمله سر بسته پرداخته،می گوید:این بازگشت شوم و مرجع سوء«همان دوزخ که در آن وارد می شوند(و به آتش آن می سوزند)و چه بستر بدی است» (جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمِهادُ) .

بستر جایگاه استراحت است،و باید از هر نظر مناسب حال و موافق طبع باشد،اما چگونه خواهد بود وضع کسانی که بسترشان آتش جهنم می باشد؟!

آیه 57

(آیه 57)-سپس به انواع دیگری از عذابهای آنها پرداخته،می گوید:«این نوشابه حمیم و غساق[ دو مایع سوزان و تیره]است که باید از آن بچشند» (هذا

فَلْیَذُوقُوهُ حَمِیمٌ وَ غَسّاقٌ) .

«حمیم»به معنی آب داغ و سوزان که یکی از نوشابه های دوزخیان است می باشد،و«غساق»به قطراتی که از پوست تن دوزخیان(و جراحات بدن آنها) بیرون می آید تفسیر شده است.

آیه 58

(آیه 58)-باز به انواع دیگری از عذابهای دردناک آنها اشاره کرده،می گوید:

«و جز اینها،کیفرهای دیگری همانند آن دارند» (وَ آخَرُ مِنْ شَکْلِهِ أَزْواجٌ) .

آیه 59

(آیه 59)-سپس آخرین مجازات آنها را که همنشینان بد با زبانی مملوّ از سرزنش است مطرح ساخته،می گوید:هنگامی که رؤسای ضلال وارد دوزخ می شوند و با چشم خود می بینند که پیروان را نیز به سمت دوزخ می آورند به یکدیگر می گویند:«این گروهی است که همراه شما وارد دوزخ می شوند»اینها همان سران گمراهیند (هذا فَوْجٌ مُقْتَحِمٌ مَعَکُمْ) .

«خوشامد بر آنها مباد»! (لا مَرْحَباً بِهِمْ) .

«همگی در آتش خواهند سوخت» (إِنَّهُمْ صالُوا النّارِ) .

آیه 60

(آیه 60)-به هر حال این صدا به گوش پیروان می رسد و از ناخوشامد گفتن رؤسای ضلالت سخت خشمگین می گردند،رو به سوی آنها کرده،«می گویند:بلکه خوشامد بر شما مباد که این عذاب را شما برای ما فراهم ساختید،چه بد قرارگاهی است اینجا»؟! (قالُوا بَلْ أَنْتُمْ لا مَرْحَباً بِکُمْ أَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنا فَبِئْسَ الْقَرارُ) .

هدف پیروان از این تعبیر این است که آنها می خواهند بگویند هر چه هست این حسن را دارد که شما رؤسای ضلالت نیز در این امر با ما مشترکید،و این مایه تشفی قلب ماست.

آیه 61

(آیه 61)-ولی با این حال پیروان به این سخن راضی نمی شوند،چرا که رؤسای ضلالت را که عامل اصلی جرم بودند از خود مستحقترند می دانند لذا رو به درگاه خدا کرده«می گویند:پروردگارا!هر کس این عذاب را برای ما فراهم ساخته عذابی مضاعف در آتش دوزخ بر او بیفزا»(قالوت رَبَّنا مَن قَدَّمَ لَنا هذا فَزِدهُ عَذلبًا ضِعفًا فِی النّارِ).

عذابی به خاطر گمراهی خودشان و عذابی به خاطر گمراه کردن ما.

آری!این است سر انجام کسانی که با هم پیمان دوستی بستند و در راه انحراف و ضلالت بیعت کردند که وقتی نتایج شوم اعمال خود را می بینند به مخاصمت و دشمنی و نفرین بر یکدیگر بر می خیزند.

قابل توجه این که در این آیات ذکر نعمتهای پرهیزکاران تنوع بیشتری از ذکر مجازاتها و عذابهای طغیانگران دارد(در قسمت اول به هفت موهبت و در قسمت دوم به پنج عذاب اشاره شده)این شاید به خاطر پیشی گرفتن رحمت خدا بر غضب اوست«یا من سبقت رحمته غضبه»!

آیه 62

(آیه 62)-مخاصمه اصحاب دوزخ!در اینجا گفتگوهای دوزخیان را چنین ادامه داده،می فرماید:سردمداران ضلالت هنگامی که به اطراف خود در دوزخ می نگرند«می گویند:چرا مردانی را که ما از اشرار می شمردیم(در اینجا) نمی بینیم»؟! (وَ قالُوا ما لَنا لا نَری رِجالاً کُنّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الْأَشْرارِ) .

آری!افرادی همچون«بوجهلها»و«بولهبها»هنگامی که می بینند اثری از «عمار یاسرها»«خبابها»و«صهیبها»و«بلالها»در دوزخ نیست،به خود می آیند و از یکدیگر این سؤال را می کنند:پس این افراد چه شدند؟

آیه 63

(آیه 63)-«آیا ما آنان را به مسخره گرفتیم یا(به اندازه ای حقیرند که) چشمها آنها را نمی بیند» (أَتَّخَذْناهُمْ سِخْرِیًّا أَمْ زاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصارُ) .

آری!ما این مردان بزرگ و با شخصیت را به باد مسخره می گرفتیم،و گاه حتی از این مرحله نیز پائین تر می شمردیم و آنها را افراد حقیری می دانستیم که اصلا به چشم نمی آمدند،اما آنها مقربان درگاه خدا بودند و الآن بهشت جایگاهشان است.

قابل توجه این که یکی از عوامل عدم درک واقعیتها جدی نگرفتن مسائل و استهزا و شوخی با حقایق است،همیشه باید با تصمیم جدی به بررسی واقعیتها پرداخت تا حقیقت روشن گردد.

آیه 64

(آیه 64)-سپس به عنوان یک خلاصه گیری از گفتگوهائی که میان دوزخیان

واقع می شود و تأکید بر آنچه گذشت می فرماید:«این یک واقعیت است گفتگوهای خصمانه دوزخیان» (إِنَّ ذلِکَ لَحَقٌّ تَخاصُمُ أَهْلِ النّارِ) .

دوزخیان در این جهان نیز گرفتار تخاصم و نزاعند و روح پرخاشگری و نزاع و جدال بر آنها حاکم است،و هر روز با کسی درگیر و گلاویز می شوند،و در قیامت آنچه در درون داشتند ظاهر می گردد،و در جهنم به جان هم می افتند.

جالب این که بهشتیان بر سریرها و تختها تکیه زده،به گفتگوهای دوستانه مشغولند در حالی که دوزخیان در حال جنگ و جدالند که آن خود موهبتی است بزرگ،و این عذابی است دردناک!

آیه 65

(آیه 65)-من یک بیم دهنده ام!از آنجا که تمام بحثهای گذشته همه جنبه انذار و تهدید برای مشرکان و سرکشان و ظالمان دارد،در اینجا همین مسأله را تعقیب کرده،می گوید:«بگو:من تنها یک بیم دهنده ام»! (قُلْ إِنَّما أَنَا مُنْذِرٌ) .

درست است که پیامبر صلّی اللّه علیه و اله بشارت دهنده نیز می باشد،ولی چون بشارت برای مؤمنان است،و انذار برای مشرکان و مفسدان،و در اینجا روی سخن با گروه اخیر است،تنها تکیه بر انذار شده است.

سپس می افزاید:«و هیچ معبودی جز خداوند یگانه قهّار نیست» (وَ ما مِنْ إِلهٍ إِلاَّ اللّهُ الْواحِدُ الْقَهّارُ) .

تکیه بر قهر او نیز به همین منظور است،تا کسی به لطف او مغرور نگردد،و از قهر او خود را ایمن نشمرد،و در گرداب کفر و گناه غوطه ور نشود.

آیه 66

(آیه 66)-و بلا فاصله به عنوان ذکر دلیل برای توحید الوهیت و عبادت پروردگار می افزاید:«پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است،پروردگار عزیز و غفّار» (رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَیْنَهُمَا الْعَزِیزُ الْغَفّارُ) .

در این آیه سه وصف از اوصاف خداوند بیان شده؛نخست مسأله«ربوبیت» او نسبت به تمام عالم هستی است،دوم و سوم توصیف او به«عزیز»و«غفار» می باشد که دلیل دیگری بر«الوهیت»اوست،چرا که تنها کسی شایسته پرستش است که علاوه بر«ربوبیت»قدرت بر مجازات نیز دارد،و علاوه بر قدرت بر

مجازات،درهای رحمت و مغفرت او نیز گشوده است.

آیه 67

(آیه 67)-سپس در جمله ای کوتاه و تکان دهنده خطاب به پیامبر صلّی اللّه علیه و اله کرده، می فرماید:«بگو:این(قرآن)خبری بزرگ است» (قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِیمٌ) .

آیه 68

(آیه 68)-«که شما از آن روی گردانید» (أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ) .

آیه 69

(آیه 69)-سپس به عنوان مقدمه ای برای ذکر ماجرای آفرینش آدم،و ارزش والای وجود انسان تا آن حد که فرشتگان همگی در برابر او سجده کردند، می فرماید:«من از ملأ اعلی(و فرشتگان عالم بالا)به هنگامی که(در باره آفرینش آدم)مخاصمه می کردند خبر ندارم» (ما کانَ لِی مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلی إِذْ یَخْتَصِمُونَ) .

آیه 70

(آیه 70)-آگاهی من تنها از طریق وحی است،و«تنها چیزی که به من وحی می شود این است که من انذار کننده آشکاری هستم» (إِنْ یُوحی إِلَیَّ إِلاّ أَنَّما أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ) .

گر چه فرشتگان،جدال و مخاصمه ای با پروردگار نداشتند،ولی همین اندازه که به خداوند عرض کردند:«آیا می خواهی کسی را بیافرینی که فساد و خونریزی کند»؟به این گفتگوها«مخاصمه»اطلاق شده است.که یک اطلاق مجازی است.

آیه 71

(آیه 71)-تکبر کرد و رانده درگاه خدا شد!از این آیه به بعد توضیحی است بر«مخاصمه ملأ اعلی»و«ابلیس»و گفتگو در باره آفرینش«آدم».

نخست می فرماید:«به خاطر بیاور هنگامی را که پروردگارت به فرشتگان گفت:من بشری را از گل می آفرینم» (إِذْ قالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی خالِقٌ بَشَراً مِنْ طِینٍ) .

آیه 72

(آیه 72)-اما برای این که تصور نشود که بعد وجود انسانی همان بعد خاکی است در این آیه می افزاید:«هنگامی که آن را نظام بخشیدم،و از روح خود در آن دمیدم برای او به سجده افتید» (فَإِذا سَوَّیْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی فَقَعُوا لَهُ ساجِدِینَ) .

آیه 73

(آیه 73)-به این ترتیب آفرینش انسان پایان پذیرفت،«روح خدا»و«گل

تیره»به هم آمیختند،و موجودی عجیب و بی سابقه که قوس صعودی و نزولیش هر دو بی انتها بود آفرینش یافت،و موجودی با استعداد فوق العاده که می توانست شایسته مقام«خلیفة اللهی»باشد،قدم به عرصه هستی گذاشت«در آن هنگام همه فرشتگان سجده کردند» (فَسَجَدَ الْمَلائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ) .

آیه 74

(آیه 74)-«جز ابلیس که تکبّر کرد و از کافران بود» (إِلاّ إِبْلِیسَ اسْتَکْبَرَ وَ کانَ مِنَ الْکافِرِینَ) .

آری!بدترین بلای جان انسان نیز همین کبر و غرور است که او را از درک حقایق محروم می سازد،و به تمرد و سرکشی وا می دارد،و از صف مؤمنان که صف بندگان مطیع خداست بیرون می افکند،و در صف کافران که صف یاغیان و طاغیان است قرار می دهد.

آیه 75

(آیه 75)-اینجا بود که ابلیس از سوی خداوند مورد مؤاخذه و بازپرسی قرار گرفت.

«فرمود:ای ابلیس!چه چیز مانع تو از سجده کردن بر مخلوقی که با قدرت خود آفریدم گردید»؟ (قالَ یا إِبْلِیسُ ما مَنَعَکَ أَنْ تَسْجُدَ لِما خَلَقْتُ بِیَدَیَّ) .

تعبیر به«یدی»(دو دست)در اینجا کنایه از قدرت است.

سپس می افزاید:«آیا تکبر کردی یا از برترینها بودی»؟برتر از این که فرمان سجود به تو داده شود (أَسْتَکْبَرْتَ أَمْ کُنْتَ مِنَ الْعالِینَ) .

بدون شک احدی نمی تواند ادعا کند که قدر و منزلتش ما فوق این است که برای خدا سجده کند.

آیه 76

(آیه 76)-اما ابلیس با نهایت تعجب شق دوم را انتخاب کرد،و معتقد بود برتر از آن است که چنین دستوری به او داده شود،لذا با کمال جسارت به مقام استدلال در مخالفتش با فرمان خدا برآمد و«گفت:من از او(آدم)بهترم،مرا از آتش آفریده ای و او را از گل»! (قالَ أَنَا خَیْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِی مِنْ نارٍ وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طِینٍ) .

در حقیقت او با این سخن می خواست هم حکمت خدا را نفی کند و هم امر او را-نعوذ باللّه-بی مأخذ بشمرد.

تمام اشتباه ابلیس در این بود که پنداشت،آتش اشرف از خاک است و هرگز نباید به موجود اشرف دستور داد که در برابر غیر اشرف سجده کند! و تمام اشتباه ابلیس در این دو مقدمه اخیر بود.

زیرا آدم تنها از خاک نبود،بلکه عظمتش از آن روح الهی بود که در آن دمیده شد،و گر نه خاک کجا و این همه افتخار و استعداد و تکامل کجا؟! دوم این که:خاک نه تنها کمتر از آتش نیست،بلکه به مراتب برتر از آن است، تمام زندگی و حیات و منابع حیاتی از خاک بر می خیزد،گیاهان و گلها و تمام موجودات زنده از خاک مدد می گیرند.

در حالی که آتش با تمام اهمیتی که در زندگی دارد هرگز به پای آن نمی رسد، و تنها ابزاری است برای استفاده کردن از منابع خاکی،آن هم ابزاری خطرناک و ویرانگر.

آیه 77

(آیه 77)-اینجا بود که می بایست این موجود پلید از صفوف ملأ اعلی و فرشتگان عالم بالا اخراج گردد،لذا خداوند به او خطاب کرد و«فرمود:

از آسمانها(و صفوف ملائکه)خارج شو که تو رانده درگاه منی»! (قالَ فَاخْرُجْ مِنْها فَإِنَّکَ رَجِیمٌ) .

اینجا جای پاکان و مقربان است،نه جای آلودگان و سرکشان و تاریک دلان.

آیه 78

(آیه 78)-و سپس افزود:«و مسلما لعنت من بر تو تا روز قیامت خواهد بود»و همیشه مطرود از رحمت من خواهی بود (وَ إِنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتِی إِلی یَوْمِ الدِّینِ) .

آیه 79

(آیه 79)-مهم این است که انسان هنگامی که از اعمال زشت خود نتیجه شومی می گیرد بیدار شود،و به فکر جبران بیفتد،اما چیزی خطرناکتر از آن نیست که همچنان بر مرکب غرور و لجاج سوار گردد،و به مسیر خود به سوی پرتگاه ادامه دهد و این همان سرنوشت شومی بود که دامن«ابلیس»را گرفت.

اینجا بود که«حسد»تبدیل به«کینه»شد،کینه ای سخت و ریشه دار.

چنانکه قرآن می گوید:«عرض کرد:پروردگارا!مرا تا روزی که انسانها برانگیخته می شوند مهلت ده» (قالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلی یَوْمِ یُبْعَثُونَ) .مهلتی که از