مشخصات کتاب

سرشناسه:مکارم شیرازی، ناصر، 1305 -

عنوان قراردادی:تفسیر نمونه .برگزیده

عنوان و نام پدیدآور:برگزیده تفسیر نمونه/ تنظیم و تحقیق احمدعلی بابائی؛ زیر نظر مکارم شیرازی.

مشخصات نشر:تهران: دارالکتب الاسلامیه، 1374 - 1376.

مشخصات ظاهری: 5 ج.

شابک:دوره 964-440-046-1 : ؛ ج.1،چاپ پانزدهم: 964-440-041-0 ؛ ج.2، چاپ هفدهم 964-440-042-9 : ؛ ج.3، چاپ پانزدهم 964-440-043-7 : ؛ ج.4، چاپ هفدهم 964-440-044-5 : ؛ ج.5، چاپ شانزدهم: 964-440-045-3

وضعیت فهرست نویسی:برون سپاری

یادداشت:ص. ع. به انگلیسی: Ahmad Alibabaee. A summary of Tafseer - e - Nemoona.

یادداشت:ج. 1-4 (چاپ پانزدهم: 1384).

یادداشت:ج.4 (چاپ هجدهم: 1386).

یادداشت:ج.1- 5 (چاپ شانزدهم: 1384).

یادداشت:ج. 2 - 5 (چاپ هفدهم: 1385).

مندرجات:ج. 1. جزء یکم تا هشتم قرآن مجید.- ج. 2. جزء نهم تا پانزدهم قرآن مجید.- ج. 3. جزء پانزدهم تا بیست و دوم قرآن مجید.- ج. 4. تفسیر سوره های: سبا - فاطر - یس - صافات - ص - زمر - مومن - فصلت - شوری - زخرف - دخان - جاثیه - احقاف - محمد - فتح - حجرات - ق - ذاریات - طور - نجم.- ج. 5. جزء بیست و هفتم تا سی ام قرآن مجید.

موضوع:تفاسیر شیعه -- قرن 14

شناسه افزوده:علی بابائی، احمد، 1344 -

رده بندی کنگره:BP98/م7ت701225 1374

رده بندی دیویی:297/179

شماره کتابشناسی ملی:م 74-1623

اطلاعات رکورد کتابشناسی:رکورد کامل

اشاره

برگزیده

تفسیر نمونه

جلد پنجم

تنظیم و تحقیق احمدعلی بابائی

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

فهرست مطالب

پیشگفتار

گزیده تفسیر نمونه! بزرگترین سرمایه ما مسلمانان قرآن مجید است.معارف،احکام،برنامه زندگی،سیاست اسلامی،راه به سوی قرب خدا،همه و همه را در این کتاب بزرگ آسمانی می یابیم.

بنابر این،وظیفه هر مسلمان این است که با این کتاب بزرگ دینی خود روز به روز آشناتر شود این از یکسو.

از سوی دیگر آوازه اسلام که بر اثر بیداری مسلمین در عصر ما،و بخصوص بعد از انقلاب اسلامی در سراسر جهان پیچیده است،حس کنجکاوی مردم غیر مسلمان جهان را برای آشنایی بیشتر به این کتاب آسمانی برانگیخته است،به همین دلیل در حال حاضر از همه جا تقاضای ترجمه و تفسیر قرآن به زبانهای زنده دنیا می رسد،هر چند متأسفانه جوابگویی کافی برای این تقاضاها نیست،ولی به هر حال باید تلاش کرد و خود را آماده برای پاسخگویی به این تقاضاهای مطلوب کنیم.

خوشبختانه حضور قرآن در زندگی مسلمانان جهان و بخصوص در محیط کشور ما روز به روز افزایش پیدا می کند،قاریان بزرگ،حافظان ارجمند،مفسران آگاه

در جامعه امروز ما بحمد اللّه کم نیستند،رشته تخصصی تفسیر در حوزه علمیه قم به صورت یکی از رشته های تخصصی مهم در آمده و متقاضیان بسیاری دارد،درس تفسیر نیز از دروس رسمی حوزه ها و از مواد امتحانی است،و در همین راستا «تفسیر نمونه»نوشته شد،که تفسیری است سلیس و روان و در عین حال پرمحتوا و ناظر به مسائل روز و نیازهای زمان،و شاید یکی از دلایل گسترش سریع آن همین اقبال عمومی مردم به قرآن مجید است.

گر چه برای تهیه این تفسیر به اتفاق گروهی از فضلای گرامی حوزه علمیه قم (دانشمندان و حجج اسلام آقایان:محمد رضا آشتیانی-محمد جعفر امامی- داود الهامی-اسد اللّه ایمانی-عبد الرسول حسنی-سید حسن شجاعی-سید نور اللّه طباطبائی-محمود عبد اللهی-محسن قرائتی و محمد محمدی اشتهاردی)در مدت پانزده سال زحمات زیادی کشیده شد،ولی با توجه به استقبال فوق العاده ای که از سوی تمام قشرها و حتی برادران اهل تسنن از آن به عمل آمد،تمام خستگی تهیه آن برطرف گشت و این امید در دل دوستان بوجود آمد که ان شاء اللّه اثری است مقبول در پیشگاه خدا.

متن فارسی این تفسیر دهها بار چاپ و منتشر شده،و ترجمه کامل آن به زبان «اردو»در(27)جلد نیز بارها به چاپ رسیده است،و ترجمه کامل آن به زبان «عربی»نیز به نام تفسیر«الأمثل»اخیرا در بیروت به چاپ رسید و در نقاط مختلف کشورهای اسلامی انتشار یافت.

ترجمه آن به زبان«انگلیسی»هم اکنون در دست تهیه است که امیدواریم آن هم به زودی در افق مطبوعات اسلامی ظاهر گردد.

بعد از انتشار تفسیر نمونه گروه کثیری خواهان نشر«خلاصه»آن شدند.

چرا که مایل بودند بتوانند در وقت کوتاهتر و با هزینه کمتر به محتوای اجمالی آیات،و شرح فشرده ای آشنا شوند،و در بعضی از کلاسهای درسی که تفسیر قرآن مورد توجه است به عنوان متن درسی از آن بهره گیری شود.

این درخواست مکرّر،ما را بر آن داشت که به فکر تلخیص تمام دوره(27)جلدی تفسیر نمونه،در پنج جلد بیفتیم ولی این کار آسانی نبود، مدتی در باره آن مطالعه و برنامه ریزی شد و بررسیهای لازم به عمل آمد تا این که فاضل محترم جناب مستطاب آقای احمد-علی بابائی که سابقه فعالیت و پشتکار و حسن سلیقه ایشان در تهیه«فهرست موضوعی تفسیر نمونه»بر ما روشن و مسلّم بود عهده دار انجام این مهمّ گردید و در مدت سه سال کار مستمر شبانه روزی این مهمّ به وسیله ایشان انجام گردید.

اینجانب نیز با فکر قاصر خود کرارا بر نوشته های ایشان نظارت کردم و در مواردی که نیاز به راهنمایی بود به اندازه توانایی مسائل لازم را تذکر دادم،و در مجموع فکر می کنم بحمد اللّه اثری ارزنده و پربار به وجود آمده که هم قرآن با ترجمه سلیس را در بردارد و هم تفسیر فشرده و گویایی،برای کسانی که می خواهند با یک مراجعه سریع از تفسیر آیات آگاه شوند،می باشد.

و نام آن برگزیده تفسیر نمونه نهاده شد.

و من به نوبه خود از زحمات بی دریغ ایشان تشکر و قدردانی می کنم، امیدوارم این خلاصه و فشرده که گزیده ای است از قسمتهای حساس،و حدیث مجملی از آن مفصل،نیز مورد قبول اهل نظر و عموم قشرهای علاقه مند به قرآن گردد و ذخیره ای برای همه ما در«یوم الجزاء»باشد.

قم-حوزه علمیه ناصر مکارم شیرازی 13 رجب 1414 روز میلاد مسعود امیر مؤمنان حضرت علی علیه السّلام مطابق با 1372/10/6

ادامه جزء 27

سوره قمر[54]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و دارای 55 آیه است

محتوای سوره:

این سوره به خاطر مکی بودنش بحثهایی از مبدأ و معاد دارد، و مخصوصا بیانگر کیفرهای گروهی از اقوام پیشین است که بر اثر لجاجت و عناد و پیمودن راه کفر و ظلم و فساد یکی،پس از دیگری،به عذابهای کوبنده الهی گرفتار و هلاک شدند.

و به دنبال هر یک از این سرگذشتها جمله وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ ؛ما قرآن را برای تذکر،آسان ساختیم آیا کسی هست که متذکر شود»تکرار می کند تا درسی باشد برای مسلمین و کفار.

و بطور کلی محتوای این سوره را در چند بخش می توان خلاصه کرد:

1-آغاز سوره که از مسأله نزدیکی قیامت و موضوع«شق القمر»و اصرار مخالفان در انکار آیات الهی سخن می گوید.

2-در بخش دیگر از نخستین قوم سرکش و متمرد و لجوج یعنی«قوم نوح» و مسأله طوفان بصورت فشرده ای بحث می کند.

3-بخش دیگر داستان قوم«عاد»و عذاب دردناک آنها را شرح می دهد.

4-در چهارمین بخش سخن از قوم«ثمود»و مخالفت آنها با پیامبرشان «صالح»،و همچنین«معجزه ناقه»و بالاخره مجازات آنها با«صیحه آسمانی» است.

5-سپس به سراغ قوم«لوط»می رود،و ضمن اشاره گویا و فشرده ای به کفر و انحراف اخلاقی آنها،به قسمتی از عذاب دردناکشان اشاره می کند.

6-در بخش دیگر سخن بسیار کوتاهی از«آل فرعون»و مجازات آنها آمده است.

7-و در آخرین بخش مقایسه ای میان این اقوام و مشرکان مکّه و مخالفان پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله کرده،آینده خطرناکی را که در صورت ادامه این راه در پیش دارند بازگو می کند،و سوره را با شرح قسمتی از مجازات مجرمان در قیامت و پاداشهای عظیم پرهیزکاران پایان می دهد.

نامگذاری سوره به«قمر»به مناسبت نخستین آیه سوره است که از «شق القمر»بحث می کند.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر گرامی اسلام می خوانیم:«هر کس سوره«اقتربت»را یک روز در میان بخواند روز قیامت در حالی برانگیخته می شود که صورتش همچون ماه در شب بدر است،و هر کس آن را هر شب بخواند افضل است،و در قیامت نور و روشنائی صورتش بر سایر خلایق برتری دارد».

مسلما این درخشندگی صورت در صحنه قیامت نشانه ایمان قوی و راستینی است که در سایه تلاوت این سوره و تفکر و سپس عمل به آن حاصل شده است نه تلاوت خالی از اندیشه و عمل.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-ماه شکافته شد!در آیه نخست،از دو حادثه مهم سخن به میان آمده:یکی نزدیک شدن قیامت است که عظیمترین دگرگونی را در عالم آفرینش همراه دارد و سر آغازی است برای زندگی نوین در جهان دیگر،جهانی که عظمت و گستردگی آن برای ما زندانیان عالم دنیا قابل درک و توصیف نیست.

و حادثه دیگر معجزه بزرگ«شق القمر»است که هم دلیلی است بر قدرت خداوند بزرگ بر هر چیز و هم نشانه ای است از صدق دعوت پیغمبر گرامیش.

می فرماید:«قیامت نزدیک شد و ماه از هم شکافت»! (اقْتَرَبَتِ السّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ) .

قابل توجه این که سوره گذشته(سوره نجم)با جمله هائی پیرامون نزدیکی قیامت پایان گرفت أَزِفَتِ الْآزِفَةُ و این سوره با همین معنی آغاز می شود و این تأکیدی است بر این موضوع که قیامت نزدیک است.گرچه در مقیاس عمر دنیا ممکن است هزاران سال طول بکشد،اما توجه به مجموع عمر این جهان از یکسو، و با توجه به این که تمام عمر دنیا در برابر قیامت لحظه زود گذری بیش نیست منظور از این تعبیر روشن می شود.

ذکر این دو حادثه با هم،به خاطر آن است که اصولا ظهور پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله که آخرین پیامبر الهی است خود از نشانه های نزدیکی قیامت است.

از سوی دیگر شکافتن ماه خود دلیلی است بر امکان به هم ریختن نظام کواکب و نمونه کوچکی است از حوادث عظیمی که در آستانه رستاخیز در این جهان رخ می دهد،چرا که تمامی کواکب و ستارگان و زمین در هم می ریزند و عالمی نو به جای آنها ایجاد می شود.

طبق روایات مشهور که بعضی ادعای تواتر آن را نیز کرده اند مشرکان نزد رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمدند و گفتند:اگر راست می گوئی و تو پیامبر خدائی ماه را برای ما دو پاره کن! فرمود:اگر این کار را انجام دهم ایمان می آورید؟ عرض کردند:آری-و آن شب،شب چهاردهم ماه بود-پیامبر صلّی اللّه علیه و آله از پیشگاه پروردگار تقاضا کرد آنچه را خواستند به او بدهد ناگهان ماه به دو پاره شد، و رسول اللّه آنها را یک یک صدا می زد و می فرمود:ببینید! بنابر این نه با توجه به خود آیه و قرائن موجود در آن،و نه از نظر روایات، و اقوال مفسران،موضوع شقّ القمر قابل انکار نیست.

آیه 2

(آیه 2)-سپس قرآن می افزاید:«و هرگاه نشانه و معجزه ای را(بر صدق دعوت تو)ببینند روی گردانده،می گویند:این سحری مستمر است»! (وَ إِنْ یَرَوْا آیَةً

یُعْرِضُوا وَ یَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ).

تعبیر«مستمرّ»اشاره به این است که آنها معجزات مکرّری از پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله دیده بودند که شق القمر ادامه آن بود،آنها همه را بر تداوم سحر حمل می کردند،و آن را«سحری مستمر»می پنداشتند،هر چند این تهمت بهانه ای بود برای عدم تسلیم در مقابل حق.

آیه 3

(آیه 3)-در این آیه به دلیل مخالفت آنها و همچنین به نتیجه شوم این مخالفت،اشاره کرده،می افزاید:«آنها(آیات خدا را)تکذیب کردند،و از هوای نفسشان پیروی نمودند،و هر امری قرارگاهی دارد» (وَ کَذَّبُوا وَ اتَّبَعُوا أَهْواءَهُمْ وَ کُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ) .

سر چشمه مخالفت آنها و تکذیب پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله یا تکذیب معجزات و دلائل او،و همچنین تکذیب رستاخیز و قیامت،پیروی از هوای نفس،تعصبها و لجاجتها و خود خواهیها بود.

جمله «وَ کُلُّ أَمْرٍ مُسْتَقِرٌّ» اشاره به این حقیقت است که هیچ چیز در این عالم از میان نمی رود،و هر کار نیک و بدی ثابت و باقی می ماند تا انسان جزای آن را ببیند.و چیزی نمی گذرد که چهره زیبای حق آشکار،و چهره زشت و منفور باطل نیز ظاهر می گردد،و این یک سنت الهی در عالم هستی است.

آیه 4

(آیه 4)-به دنبال بحثی که در آیات قبل پیرامون جمعی از کفار-که پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله را تکذیب کردند و در برابر هیچ معجزه ای سر تسلیم فرود نمی آوردند- آمد،در اینجا تشریح بیشتری در باره این گونه افراد و همچنین سرنوشت دردناک آنها در قیامت آمده است.

نخست می فرماید:چنان نیست که این گروه بی خبر باشند بلکه«به اندازه کافی برای بازداشتن از بدیها اخبار(انبیا و امتهای پیشین)به آنان رسیده است» (وَ لَقَدْ جاءَهُمْ مِنَ الْأَنْباءِ ما فِیهِ مُزْدَجَرٌ) .

بنابر این کمبودی در تبلیغ داعیان الهی نبوده،«هر چه هست از قامت ناساز بی اندام خود آنهاست»نه گوش شنوائی دارند،نه روح حق طلبی،و نه این مقدار از

تقوا که آنها را دعوت به تحقیق و تدبر در آیات الهی کند.

آیه 5

(آیه 5)-سپس می افزاید:«این آیت حکمت بالغه الهی است اما انذارها (برای افراد لجوج)فایده نمی دهد» (حِکْمَةٌ بالِغَةٌ فَما تُغْنِ النُّذُرُ) .

آیه 6

(آیه 6)-در این آیه می فرماید:«اکنون(که این بیگانگان از حق ابدا آمادگی پذیرش را ندارند آنها را به حال خود واگذار و)از آنان روی بگردان»و به سراغ دلهای آماده رو فَتَوَلَّ عَنْهُمْ) .

«روزی را به یادآور که دعوت کننده الهی مردم را به امر وحشتناکی دعوت می کند»دعوت به حساب اعمال (یَوْمَ یَدْعُ الدّاعِ إِلی شَیْءٍ نُکُرٍ) .

آیه 7

(آیه 7)-در این آیه به توضیح بیشتری در همین زمینه پرداخته می گوید:

«آنان در حالی که چشمهایشان از شدت وحشت به زیر افتاده،همچون ملخهای پراکنده از قبرها خارج می شوند»! (خُشَّعاً أَبْصارُهُمْ یَخْرُجُونَ مِنَ الْأَجْداثِ کَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ) .

نسبت«خشوع»به«چشمها»به خاطر آن است که صحنه آن قدر هولناک است که تاب تماشای آن را ندارند،لذا چشم از آن برمی گیرند و به زیر می اندازند.

و تشبیه به«ملخهای پراکنده»به تناسب این است که توده ملخها برخلاف بسیاری از پرندگانی که به هنگام حرکت دسته جمعی با نظم و ترتیب خاصی حرکت می کنند هرگز نظم و ترتیبی ندارند،به علاوه آنها همچون ملخها در آن روز موجوداتی ضعیف و ناتوانند و چنان وحشت زده می شوند که مانند مستها بی توجه به هر طرف رو می آورند و به یکدیگر می خورند.

آیه 8

(آیه 8)-سپس می افزاید:«هنگامی که آنها به دنبال این دعوت از قبرها خارج می شوند از شدت وحشت«به سوی این دعوت کننده گردن می کشند» (مُهْطِعِینَ إِلَی الدّاعِ) .

اینجاست که وحشت از حوادث سخت آن روز سراپای آنها را فرا می گیرد، لذا در دنباله آیه می افزاید:«کافران می گویند:امروز روز سخت و دردناکی است»! (یَقُولُ الْکافِرُونَ هذا یَوْمٌ عَسِرٌ) .

و به راستی روز سختی است،چرا که خداوند نیز بر این معنی صحه گذارده و در آیه 26 سوره فرقان می فرماید: وَ کانَ یَوْماً عَلَی الْکافِرِینَ عَسِیراً ؛و آن روز روز سختی برای کافران خواهد بود»چرا که تمام عوامل ترس و وحشت مجرمان و کافران را احاطه می کند.

ولی از این تعبیر استفاده می شود که آن روز برای مؤمنان روز سختی نیست!

آیه 9

(آیه 9)-ماجرای قوم نوح درس عبرتی بود!سنت قرآن بر این است که در بسیاری از موارد بعد از انذار کفار و مجرمان شرحی از سرگذشت اقوام پیشین و عاقبت دردآلود آنها را بیان می کند،تا به اینها بفهماند که اگر به راه نادرست خویش ادامه دهند سرنوشتی بهتر از آنان ندارند.

در اینجا نیز به دنبال بحثی که در آیات گذشته آمد اشارات کوتاه و در عین حال پر معنی به سرگذشت پنج قوم سرکش از اقوام پیشین می کند که نخستین آنها قوم نوح(ع)است.

می فرماید:«پیش از آنها قوم نوح(پیامبر خود را)تکذیب کردند» (کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ) .

آری!«بنده ما(نوح)را تکذیب کرده و گفتند:او دیوانه است!و(سپس با انواع آزارها از ادامه رسالتش)بازداشته شد» فَکَذَّبُوا عَبْدَنا وَ قالُوا مَجْنُونٌ وَ ازْدُجِرَ) .

گاه«به او می گفتند:اگر دست از کار خود برنداری سنگسارت می کنیم»(شعراء116/) و گاه گلوی او را چنان می فشردند که بی هوش به زمین می افتاد،اما هنگامی که به هوش می آمد می گفت:«خداوندا!قوم مرا ببخش که نمی دانند».

آیه 10

(آیه 10)-سپس می افزاید:هنگامی که نوح از هدایت آنها بکلی مأیوس گشت«به درگاه پروردگار عرضه داشت:من مغلوب(این قوم طغیانگر)شده ام انتقام مرا از آنها بگیر» (فَدَعا رَبَّهُ أَنِّی مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ) .

آنها هرگز در دلیل و حجت و برهان بر من غلبه نکرده اند ولی از طریق ظلم و جنایت و تکذیب و انکار،و انواع زجر و فشار بر من غلبه کردند،این قوم دیگر

شایسته بقا نیستند از آنها انتقام بگیر و مرا بر آنها پیروزکن.

آیه 11

(آیه 11)-سپس اشاره گویا و تکان دهنده ای به کیفیت عذاب آنها کرده، می فرماید:«در این هنگام درهای آسمان را با آبی فراوان و پی در پی گشودیم» (فَفَتَحْنا أَبْوابَ السَّماءِ بِماءٍ مُنْهَمِرٍ) .

تعبیر به گشودن درهای آسمان تعبیر بسیار زیبایی است که به هنگام نزول بارانهای شدید به کار می رود،همان گونه که در فارسی نیز می گوئیم:گوئی درهای آسمان باز شده و هر چه آب است فرو می بارد.

آیه 12

(آیه 12)-نه تنها از آسمان آب زیادی فرو ریخت که از زمین هم آب جوشید،چنانکه در آیه آمده:«و زمین را شکافتیم و چشمه های زیادی بیرون فرستادیم (وَ فَجَّرْنَا الْأَرْضَ عُیُوناً) .

«و این دو آب به اندازه مقدر با هم درآمیختند»و دریای وحشتناکی شد (فَالْتَقَی الْماءُ عَلی أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ) .

از سراسر زمین آب جوشیدن گرفت و چشمه ها سربرآوردند و از تمامی آسمان آب باریدن گرفت و به هم پیوستند و دریائی عظیم و طوفان تشکیل دادند.

آیه 13

(آیه 13)-در اینجا قرآن دنباله مسأله طوفان را رها ساخته-چرا که آنچه باید گفته شود در جمله های قبل جمع است-و به سراغ کشتی نجات نوح رفته، می فرماید:«و او را بر مرکبی از الواح و میخهائی ساخته شده سوار کردیم» (وَ حَمَلْناهُ عَلی ذاتِ أَلْواحٍ وَ دُسُرٍ) .

آیه 14

(آیه 14)-سپس خداوند به عنایت خاصش نسبت به کشتی نجات نوح اشاره کرده،می فرماید:«مرکبی که زیر نظر ما حرکت می کرد» (تَجْرِی بِأَعْیُنِنا) .

سپس می افزاید:تمام اینها«پاداشی بود برای کسی که[-نوح]مورد انکار قرار گرفته بود»و کیفری برای کسانی که او را تکذیب کردند و کافر شده بودند (جَزاءً لِمَنْ کانَ کُفِرَ) .

آری!نوح همانند همه انبیا از مواهب بزرگ الهی و از نعمتهای عظیم او بود که بی خبران کفرانش کردند،و به آئینش کافر شدند.

آیه 15

(آیه 15)-سپس به عنوان نتیجه گیری از این ماجرای عظیم می فرماید:«و ما این ماجرا را به عنوان نشانه ای در میان امتها باقی گذاردیم،آیا کسی هست که پند گیرد» (وَ لَقَدْ تَرَکْناها آیَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) .

و به راستی که همه گفتنیها در همین ماجرا گفته شده،و آنچه باید انسانی بیدار بفهمد از آن می فهمد.

آیه 16

(آیه 16)-و در این آیه به عنوان یک سؤال تهدید آمیز و پر معنی نسبت به کافرانی که همان راه کفار زمان نوح را می سپرند می گوید:اکنون بنگرید«عذاب و انذارهای من چگونه بود»؟ (فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ) .

آیا واقعیت داشت یا داستان و افسانه بود؟!

آیه 17

(آیه 17)-و سر انجام در این آیه بر این حقیقت تأکید می کند که:«ما قرآن را برای تذکر آسان ساختیم،آیا کسی هست که متذکر شود»؟ وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) .

آری!این قرآن،هیچ پیچیدگی ندارد،و شرائط تأثیر،در آن جمع است، الفاظش شیرین و جذاب،تعبیراتش زنده و پر معنی،انذارها و بشارتهایش صریح و گویا،داستانهایش واقعی و پر محتوا،دلائلش قوی و محکم،منطقش شیوا و متین، خلاصه آنچه لازمه تأثیر گذاردن یک سخن است در آن جمع است،و به همین دلیل هر زمان دلهای آماده با آن تماس یابد،مجذوب آن می شود و در طول تاریخ اسلام نمونه های عجیب و شگفت انگیزی از تأثیر عمیق قرآن در دلهای آماده دیده می شود،که شاهد گویای این امر است.

آیه 18

(آیه 18)-سرنوشت قوم عاد!قوم دیگری که سرگذشت آنها در این سوره به دنبال سرگذشت فشرده قوم نوح آمده،«قوم عاد»است،که قرآن به عنوان هشداری به کافران و مجرمان بطور فشرده به آن اشاره کرده،می گوید:«قوم عاد(نیز پیامبر خود را)تکذیب کردند» (کَذَّبَتْ عادٌ) .

هر قدر پیامبر آنها،هود بر تبلیغات خود می افزود،و از راههای مختلف برای بیدار ساختن آنها تلاش می کرد،آنها بر خیره سری و لجاجت خود می افزودند،

و غرور ناشی از ثروت و امکانات مادی و غفلت ناشی از غرق بودن در شهوات، گوش شنوا و چشم بینا را از آنها گرفته بود.

سر انجام خداوند آنها را با عذاب دردناکی مجازات کرد،لذا در دنباله آیه بصورت سر بسته می فرماید:بنگرید«عذاب و انذارهای من چگونه بود»؟ (فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ) .

آیه 19

(آیه 19)-سپس به شرح این اجمال پرداخته،می افزاید:«ما تند باد وحشتناک و سردی را در یک روز شوم مستمر بر آنان فرستادیم...» (إِنّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ) .

آیه 20

(آیه 20)-سپس در توصیف این تندباد می فرماید:«مردم را همچون تنه های نخل ریشه کن شده از جا بر می کند»و به هر سو پرتاب می نمود تَنْزِعُ النّاسَ کَأَنَّهُمْ أَعْجازُ نَخْلٍ مُنْقَعِرٍ .

«اعجاز»جمع«عجز»به معنی قسمت عقب یا پائین چیزی است،و تشبیه آنها به قسمت پائین نخلها به خاطر آن است که به گفته بعضی باد به قدری شدید بود که نخست دست و سرهای آنها را کند و با خود برد،و بعد بقیه بدنهایشان همچون نخل بی شاخ و برگ،از زمین کنده شده به هر گوشه و کنار پراکنده می گشت.

آیه 21

(آیه 21)-سپس قرآن به عنوان هشدار می گوید:«پس(ببینید)عذاب و انذارهای من چگونه بود»؟! (فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ) .

ما با اقوام دیگر که راه تکذیب و کبر و غرور و گناه و عصیان را پوئیدند چنین رفتار کردیم،شما در باره خود چه می اندیشید که راه آنها را ادامه می دهید؟

آیه 22

(آیه 22)-و باز در پایان این ماجرا می افزاید:«ما قرآن را برای تذکر آسان ساختیم،آیا کسی هست که متذکر شود»؟ وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ .

آیا گوش شنوائی در برابر این ندای الهی،و این هشدارها و انذارها وجود دارد؟ قابل توجه این که جمله «فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ» .در مورد قوم عاد دو بار تکرار شده یکی در آغاز بیان این سرگذشت،و یکی هم در پایان آن،این تفاوت

شاید از این جهت است که عذاب این گروه از دیگران شدیدتر و وحشتناک تر بود، هر چند عذابهای الهی همه شدید می باشد.

مسأله توجه به سعد و نحس ایام-که در ارتباط با حوادثی است که در آن واقع شده-علاوه بر این که غالبا انسان را به یک سلسله حوادث تاریخی آموزنده رهنمون می شود،عاملی است برای توسل و توجه به ساحت قدس الهی، و استمداد از ذات پاک پروردگار،و لذا در روایات متعددی می خوانیم:در روزهائی که نام نحس بر آن گذارده شده می توانید با دادن صدقه،و یا خواندن دعا، و استمداد از لطف خداوند،و قرائت بعضی از آیات قرآن،و توکل بر ذات پاک او، به دنبال کارها بروید و پیروز و موفق باشید.

آیه 23

(آیه 23)-سر انجام دردناک قوم ثمود!سومین قومی که شرح زندگی آنها بطور فشرده به عنوان درس عبرتی در تعقیب بحثهای گذشته در این سوره مطرح شده است«قوم ثمود»است-که در سرزمین«حجر»در شمال حجاز زندگی داشتند، و پیامبرشان«صالح»نهایت کوشش را در هدایت آنها کرد اما به جائی نرسید.

نخست می فرماید:«طایفه ثمود(نیز)انذارهای الهی را تکذیب کردند» (کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِالنُّذُرِ) .

آیه 24

(آیه 24)-سپس به علت تکذیب آنها پرداخته،می افزاید:«و گفتند:آیا ما از بشری از جنس خود پیروی کنیم؟اگر چنین کنیم در گمراهی و جنون خواهیم بود» (فَقالُوا أَ بَشَراً مِنّا واحِداً نَتَّبِعُهُ إِنّا إِذاً لَفِی ضَلالٍ وَ سُعُرٍ) .

آری!کبر و غرور و خودبینی و خودخواهی حجاب بزرگ آنها در برابر دعوت انبیا بود،آنها می گفتند:صالح فردی مانند ما است،دلیلی ندارد که ما از او پیروی کنیم!او چه امتیازی بر ما دارد که رهبر باشد،و ما پیرو و تابع او؟! این همان اشکالی است که امتهای گمراه غالبا به انبیا داشتند که آنها افرادی از جنس ما هستند و به همین دلیل نمی توانند پیامبر الهی باشند.

آیه 25

(آیه 25)-سپس افزودند:به فرض که وحی الهی بر انسانی نازل شود«آیا از میان ما تنها بر او وحی نازل شده»(ا لقی الذکر علیه من بیننا).با این که افرادی

سرشناس تر و معروفتر و ثروتمندتر از او پیدا می شود.

در حقیقت گفته های قوم ثمود شباهت زیادی با گفته های مشرکان مکّه داشت که گاهی ایراد می کردند:«چرا این پیامبر غذا می خورد و در بازارها راه می رود؟چرا فرشته ای نازل نشده که همراه او انذار کند»؟(فرقان7/) سپس در پایان آیه می گوید:آنها همین موضوع را دلیل بر کذب پیامبرشان «صالح»گرفتند و گفتند:«او آدم بسیار دروغگوی هوسبازی است»! (بَلْ هُوَ کَذّابٌ أَشِرٌ) .چرا که می خواهد بر ما حکومت کند،و همه چیز را در قبضه خود بگیرد،و بر طبق هوسهایش رفتار کند.

آیه 26

(آیه 26)-قرآن در پاسخ آنها می گوید:«ولی فردا می فهمند چه کسی دروغگوی هوسباز است»؟ (سَیَعْلَمُونَ غَداً مَنِ الْکَذّابُ الْأَشِرُ) .

همان زمان که عذاب الهی فرا رسد و آنها را در هم کوبد و تبدیل به یک مشت خاک و خاکستر شوند،و سپس مجازات بعد از مرگ نیز دامانشان را بگیرد می فهمند این گونه نسبتها شایسته چه کسی بوده است؟و قبائی است برای قامت چه شخصی؟!

آیه 27

(آیه 27)-سپس به داستان«ناقه»که به عنوان معجزه و سند گویای صدق دعوت صالح(ع)فرستاده شده بود اشاره کرده،می افزاید:به صالح وحی کردیم که «ما ناقه را برای آزمایش آنها می فرستیم،در انتظار پایان کار آنها باش و صبر کن» (إِنّا مُرْسِلُوا النّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ) .

«ناقه»یعنی؛همان شتر ماده ای که به عنوان معجزه صالح فرستاده شد مسلما یک ناقه معمولی نبود،بلکه دارای ویژگیهای خارق العاده ای بود،از جمله این که طبق روایت مشهوری این ناقه از دل صخره ای از کوه برآمد،تا معجزه گویائی در برابر منکران لجوج باشد.

آیه 28

(آیه 28)-روشن است که قوم ثمود در اینجا در برابر آزمایش بزرگی قرار گرفتند،لذا در این آیه می افزاید:«و(به صالح گفتیم)به آنها خبر ده که آب (قریه) باید در میان آنها تقسیم شود(یک روز سهم ناقه،و یک روز برای آنها)و هریک در

نوبت خود باید حاضر شود» (وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَیْنَهُمْ کُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ) .

گرچه قرآن در این زمینه توضیحی بیش از این نداده،ولی بسیاری از مفسران گفته اند:ناقه صالح روزی که نوبت او بود تمام آب را می نوشید.

ولی بعضی دیگر گفته اند:وضع و هیئت آن طوری بود که وقتی کنار آب می آمد حیوانات دیگر فرار می کردند و نزدیک نمی شدند،و لذا چاره ای جز این نبود که یک روز آب را در اختیار ناقه قرار دهند،و روز دیگر را در اختیار خودشان.

آیه 29

(آیه 29)-به هر حال این قوم سرکش و خود خواه و لجوج تصمیم گرفتند «ناقه»را از پای درآورند،در حالی که«صالح»به آنها اخطار کرده بود که اگر آزاری به ناقه برسانند در فاصله کوتاهی عذاب دامانشان را خواهد گرفت«اما آنها(بدون اعتنا به این امر)یکی از یاران خود را صدا زدند،و او به سراغ این کار آمد،(و ناقه را) پی کرد» (فَنادَوْا صاحِبَهُمْ فَتَعاطی فَعَقَرَ) .

آیه 30

(آیه 30)-این آیه به عنوان مقدمه ای برای ذکر عذاب وحشتناک این قوم سرکش می گوید:«پس(بنگرید)عذاب و انذارهای من چگونه بود»؟! (فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ) .

آیه 31

(آیه 31)-و سپس می افزاید:«ما فقط یک صیحه[-صاعقه عظیم]بر آنها فرستادیم،و به دنبال آن همگی به صورت گیاه خشکی درآمدند که صاحب چهارپایان(برای حیوانات خود در آغل)جمع آوری می کند»! (إِنّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ صَیْحَةً واحِدَةً فَکانُوا کَهَشِیمِ الْمُحْتَظِرِ) .

تعبیری که در این آیه در باره عذاب قوم ثمود آمده است بسیار عجیب و پر معنی است،چرا که خداوند برای نابودی این قوم سرکش هرگز لشکریانی از آسمان و زمین نفرستاد،تنها با یک صیحه آسمانی،یک صاعقه گوشخراش،یک موج عظیم انفجار-که همه چیز را در مسیر خود در شعاع وسیعی در هم کوبید و خرد کرد-کار آنها را ساخت! درک این معنی برای گذشتگان مشکل بود،اما برای ما که امروز از تأثیر امواج ناشی از انفجار آگاه هستیم که چگونه همه چیز را در مسیر خود متلاشی و خرد

می کند آسان است،البته صاعقه عذاب الهی با این انفجارهای بشری قابل مقایسه نیست و از اینجا روشن می شود که این صاعقه عظیم چه بلائی بر سر این قوم خیره سر آورد؟

آیه 32

(آیه 32)-در این آیه و پایان این سرگذشت دردناک و عبرت انگیز بار دیگر می فرماید:«ما قرآن را برای تذکر و بیداری انسانها آسان نمودیم آیا پند گیرنده ای پیدا می شود»؟! (وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) .

تعبیراتش زنده و روشن،داستانهایش گویا،و انذارها و تهدیدهایش تکان دهنده و بیدارگر است.

آیه 33

(آیه 33)-قوم لوط به سرنوشت شومتری مبتلا شدند!در اینجا اشارات کوتاه و تکان دهنده ای به داستان قوم لوط و عذاب وحشتناک این جمعیت ننگین و گمراه دیده می شود،و این چهارمین قسمت از سرگذشت اقوام پیشین در این سوره است.

نخست می گوید:«قوم لوط انذارها(ی پی در پی پیامبرشان)را تکذیب کردند» (کَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ بِالنُّذُرِ) .

آیه 34

(آیه 34)-سپس در یک جمله کوتاه به گوشه ای از عذاب آنها و نجات خانواده حضرت لوط اشاره کرده،می گوید:«ما بر آنها تندبادی که ریگها را به حرکت در می آورد فرستادیم»و همه را هلاک کردیم (إِنّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ حاصِباً) .

«جز خاندان لوط را که سحرگاهان از(آن سرزمین بلا)رهائی بخشیدیم» (إِلاّ آلَ لُوطٍ نَجَّیْناهُمْ بِسَحَرٍ) .

در آیات دیگر قرآن نیز هنگامی که عذاب قوم لوط را می شمرد علاوه بر زلزله ای که شهرهای آنها را زیر و رو کرد سخن از باران سنگ می گوید،چنانکه در آیه 82 سوره هود می خوانیم:«هنگامی که فرمان ما فرا رسید آن شهر و دیار را زیر و رو کردیم و بارانی از سنگ از گلهای متحجر و متراکم بر آن نازل نمودیم».

آیه 35

(آیه 35)-در این آیه برای تاکید می فرماید:نجات خاندان لوط«نعمتی بود از ناحیه ما،آری این گونه کسی را که شکر کند پاداش می دهیم» (نعمت من عندنا کذلک نجری من شکر)

آیه 36

(آیه 36)-و در این آیه این حقیقت را بازگو می کند که لوط قبلا اتمام حجت کرده«و آنها را از مجازات ما بیم داد،ولی آنها اصرار بر مجادله و القای شک داشتند» (وَ لَقَدْ أَنْذَرَهُمْ بَطْشَتَنا فَتَمارَوْا بِالنُّذُرِ) .

آیه 37

(آیه 37)-آنها به القاء شبهات عقیدتی در میان مردم قناعت نکردند بلکه در زشتکاری و وقاحت و بی شرمی کار را به جائی رسانیدند،که وقتی فرشتگان مأمور عذاب به صورت جوانانی خوش منظر به عنوان میهمان وارد خانه لوط شدند این قوم بی شرم به سراغ آنها آمدند و چنانکه آیه مورد بحث می گوید:«آنها از لوط خواستند میهمانانش را در اختیارشان بگذارد»! (وَ لَقَدْ راوَدُوهُ عَنْ ضَیْفِهِ) .

«لوط»به قدری از این مسأله ناراحت شد که حد نداشت و مصرا از آنها خواهش کرد دست از این رسوائی و آبروریزی بردارند،و حتی طبق آیه 71 سوره حجر به آنها وعده داد دختران خود را به ازدواج آنها(در صورت توبه از این اعمال) درآورد،و این نهایت مظلومیت این پیامبر بزرگ را در میان این گروه بی شرم و بی ایمان و فاقد همه چیز نشان می دهد.

ولی چیزی نگذشت که این گروه مهاجم نخستین مجازات خود را دریافت داشتند،چنانکه خداوند در دنباله همین آیه می فرماید:«ولی چشمانشان را نابینا و محو کردیم(و گفتیم:)بچشید عذاب و انذارهای مرا» (فَطَمَسْنا أَعْیُنَهُمْ فَذُوقُوا عَذابِی وَ نُذُرِ) .

آری!اینجا بود که دست قدرت خداوند از آستین عدالت بیرون آمد و به گفته بعضی به جبرئیل فرمان داد که گوشه ای از شهپرش را بر چشم آنان بکوبد،فورا همگی نابینا شدند،و حتی گفته می شود که جای چشم آنها بکلی صاف و همانند صورتشان شد!

آیه 38

(آیه 38)-عاقبت عذاب نهایی فرا رسید،و با زلزله ای ویرانگر که با نخستین شعاع صبحگاهی آن سرزمین را تکان داد شهرهایشان زیر و رو شد، بدنها قطعه قطعه و متلاشی و زیر آوار ها فرو رفت ،باران شدیدی از سنگ بر آنها فرو ریخت،و آثار ویرانه های آنها را نیز محو کرد!چنانکه آیه مورد بحث به صورت

سر بسته و فشرده به این معنی اشاره کرده،می گوید:«سر انجام صبحگاهان و در اول روز عذابی پایدار و ثابت به سراغشان آمد» (وَ لَقَدْ صَبَّحَهُمْ بُکْرَةً عَذابٌ مُسْتَقِرٌّ) .

آری!در لحظاتی کوتاه همه چیز پایان گرفت و اثری از آنها باقی نماند.

آیه 39

(آیه 39)-سپس در این آیه می افزاید،بار دیگر به آنها گفته شد:«پس بچشید عذاب و انذارهای مرا» (فَذُوقُوا عَذابِی وَ نُذُرِ) .تا دیگر در انذارهای پیامبران شک و تردید نکنید.

آیه 40

(آیه 40)-و بالاخره در این آیه برای چهارمین بار در این سوره این جمله پر معنی و بیدارگر را تکرار می کند:«ما قرآن را برای یادآوری آسان ساختیم،آیا کسی هست که(پند گیرد و)متذکر شود» (وَ لَقَدْ یَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّکْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) .

قوم لوط پند نگرفتند،نه از انذارها،و نه از عذاب مقدماتی و هشدار دهنده، آیا دیگران که آلوده همان گناهانند از شنیدن این آیات قرآن به خود می آیند و پشیمان می شوند و توبه می کنند؟!

آیه 41

(آیه 41)-آیا شما از اقوام گذشته برترید؟!پنجمین و آخرین قومی که در این سلسله آیات به آنان اشاره می شود قوم فرعون است،ولی از آنجا که سرگذشت این قوم بطور مشروح در سوره های مختلف قرآن آمده در اینجا تنها اشاره کوتاه و فشرده ای به داستان عبرت انگیز آنها شده است.

می فرماید:«و(همچنین)انذارها و هشدارها(یکی پس از دیگری)به سراغ آل فرعون آمد» (وَ لَقَدْ جاءَ آلَ فِرْعَوْنَ النُّذُرُ) .

منظور از«آل فرعون»تنها خاندان و بستگان او نیست،بلکه پیروان او را بطور عموم شامل می شود.

آیه 42

(آیه 42)-این آیه از واکنش«آل فرعون»در برابر دو پیامبر بزرگ الهی (موسی و هارون)و انذارهای آنها پرده برداشته،می گوید:«آنها تمام آیات ما را تکذیب کردند» (کَذَّبُوا بِآیاتِنا کُلِّها) .

آری!این مغروران خود خواه،و این جباران خود کامه و بیدادگر،همه آیات الهی را بدون استثنا انکار کردند،همه را دروغ یا سحر یا حوادث اتفاقی شمردند!

انسان اگر حقیقت جو باشد دیدن یکی از این معجزات با اخطار قبلی و سپس برطرف شدن بلا به وسیله دعای پیامبر خدا برای او کافی است،ولی هنگامی که انسان بر سر دنده لجاجت قرار می گیرد اگر تمام آسمان و زمین آیت خدا شود مؤثر نیست تنها عذاب الهی باید فرا رسد و مغزهائی را که پر از باد غرور است درهم بکوبد.

چنانکه در پایان آیه می خوانیم:«و ما آنها را گرفتیم و مجازات کردیم، گرفتن شخصی(که هرگز مغلوب نمی شود)قدرتمند و توانا» (فَأَخَذْناهُمْ أَخْذَ عَزِیزٍ مُقْتَدِرٍ) .

تعبیری که در ذیل این داستان آمده،در سرگذشتهای دیگر نظیر ندارد این به خاطر آن است که فرعونیان بیش از همه به قدرت و عزت خود می بالیدند، و همه جا سخن از نیروی حکومت آنها بود،اما خداوند می گوید:ما آنها را گرفتیم، گرفتن عزیز مقتدر تا معلوم شود،این قدرت و عزت پوشالی در مقابل عزت و قدرت خدا هیچ و پوچ است،و عجب این که همان رود عظیم نیل که سر چشمه تمام ثروت و قدرت و آبادی و تمدن آنها بود مأمور نابودی آنها شد،و عجیبتر این که قبل از آن موجودات کوچکی همچون ملخ،قورباغه،قمل(یک نوع حشره)بر آنها مسلط گشت و آنان را به ستوه آورد و بیچاره کرد.

آیه 43

(آیه 43)-بعد از بیان داستان اقوام پیشین و عذاب و کیفر امتهای سرکش و مجرم،در این آیه مشرکان مکّه را مخاطب ساخته می گوید:«آیا کفار شما بهتر از آنانند یا برای شما امان نامه ای در کتب آسمانی نازل شده است» (أَ کُفّارُکُمْ خَیْرٌ مِنْ أُولئِکُمْ أَمْ لَکُمْ بَراءَةٌ فِی الزُّبُرِ) .

میان شما و قوم فرعون و قوم نوح و لوط و ثمود چه تفاوتی است؟اگر آنها به خاطر کفر و طغیان و ظلم و گناه گرفتار طوفانها و زلزله ها و صاعقه ها شدند چه دلیلی دارد که شما به چنین سرنوشتی مبتلا نشوید؟!

آیه 44

(آیه 44)-«یا می گویند:ما جماعتی متحد و نیرومند و پیروز هستیمن»و از مخالفانمان انتقام می گیریم(ام یقولون نحن جمیع منتصر)

آیه 45

(آیه 45)-سپس به عنوان یک پیشگوئی قاطع برای ردّ سخنان آنها، می افزاید آنها بدانند:«به زودی جمعشان شکست می خورد و پا به فرار می گذارند» (سَیُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ یُوَلُّونَ الدُّبُرَ) .

این پیشگوئی در میدان بدر و سایر جنگهای اسلامی جامه عمل به خود پوشید،و سر انجام جمعیت قدرتمند کفار متلاشی شدند و فرار کردند.

آیه 46

(آیه 46)-در این آیه می افزاید:تنها شکست و ناکامی در دنیا بهره آنها نیست«بلکه رستاخیز موعد آنهاست و مجازات قیامت هولناک تر و تلختر است» (بَلِ السّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَ السّاعَةُ أَدْهی وَ أَمَرُّ) .

و به این ترتیب آنها باید هم در انتظار شکست تلخی در این دنیا باشند،و هم شکست تلختر و وحشت انگیزتر در آخرت.

آیه 47

(آیه 47)-این آیه همچنان ادامه بحث آیات قبل پیرامون کیفیت حال مشرکان و مجرمان در قیامت است،آیه قبل این حقیقت را بیان کرد که روز قیامت میعاد آنهاست و آن روز مصیبت بار و تلخی است.

این آیه به بیان علت این امر پرداخته،می گوید:«مجرمان در گمراهی و شعله های آتشند» (إِنَّ الْمُجْرِمِینَ فِی ضَلالٍ وَ سُعُرٍ) .

آیه 48

(آیه 48)-«در آن روز که در آتش دوزخ به صورتشان کشیده می شود (و به آنها گفته می شود:)بچشید آتش دوزخ را»دوزخی که پیوسته آن را انکار می کردید و دروغ و افسانه می پنداشتید (یَوْمَ یُسْحَبُونَ فِی النّارِ عَلی وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ) .

در روایتی از امام صادق علیه السّلام نقل شده:در جهنّم«درّه ای است به نام سقر که جایگاه متکبران است،و هر گاه نفس بکشد دوزخ را می سوزاند»!

آیه 49

(آیه 49)-و از آنجا که ممکن است خیال شود که این عذابها با آن معاصی هماهنگ نیست،در این آیه می افزاید:«ما هر چیز را به اندازه آفریدیم» (إِنّا کُلَّ شَیْءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ) .

آری!هم عذابهای دردناک آنها در این دنیا روی حساب است،و هم

مجازاتهای شدید آنها در آخرت،نه تنها مجازاتها که هر چیزی را خدا آفریده روی حساب و نظام حسابشده ای است.

آیه 50

(آیه 50)-سپس می فرماید:نه تنها اعمال ما از روی حکمت است،بلکه توأم با نهایت قدرت و قاطعیت نیز می باشد،زیرا«فرمان ما یک امر بیش نیست (و چنان با سرعت انجام می گیرد)همچون یک چشم بر هم زدن»! (وَ ما أَمْرُنا إِلاّ واحِدَةٌ کَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ) .

بنابر این آن روز که فرمان برپا شدن قیامت را صادر می کنیم با یک چشم بر هم زدن همه چیز در مسیر رستاخیز قرار می گیرد،و حیات نوین در کالبدها دمیده می شود.

همچنین آن روز که اراده کنیم مجرمان را به وسیله صاعقه ها و صیحه های آسمانی یا زمین لرزه ها و طوفانها و تندبادها مجازات کنیم یک فرمان بیشتر لازم نیست.

توجه به این نکته لازم است که فرمان او همه جا یک کلمه است که از یک چشم بر هم زدن نیز سریعتر می باشد ولی محتوای فرمان متفاوت است که با توجه به سنّت تدریجی بودن عالم ماده و خاصیت و طبیعت حرکت،زمان به خود می پذیرد.

آیه 51

(آیه 51)-این آیه بار دیگر مجرمان و کفار را مخاطب ساخته و توجه آنها را به سرنوشت اقوام پیشین معطوف می دارد،می گوید:«ما کسانی را که در گذشته شبیه شما بودند هلاک کردیم،آیا کسی هست که(متذکر شود و)پند گیرد» (وَ لَقَدْ أَهْلَکْنا أَشْیاعَکُمْ فَهَلْ مِنْ مُدَّکِرٍ) .

این آیه بار دیگر این حقیقت را تأکید می کند که وقتی اعمال و رفتار و اعتقادات شما با آنها یکی است،دلیلی ندارد که شما سرنوشتی جز سرنوشت آنها داشته باشید،بیدار شوید و پند گیرید.

آیه 52

(آیه 52)-سپس به این اصل اساسی اشاره می کند که با مرگ اقوام پیشین اعمال آنها نابود نشد،بلکه «هرکاری را انجام دادند در نامه های اعمالشان ثبت است»(و کل شی فعلوه فی الزبر).

همین گونه اعمال شما نیز ثبت و ضبط می شود،و برای یوم الحساب محفوظ است.

آیه 53

(آیه 53)-سپس برای تأکید بیشتر می افزاید:«و هر کار کوچک و بزرگی نوشته شده است» (وَ کُلُّ صَغِیرٍ وَ کَبِیرٍ مُسْتَطَرٌ) .

بنابر این حساب اعمال در آن روز یک حساب جامع و کامل است،چنانکه وقتی نامه اعمال مجرمان به دست آنها داده می شود«فریاد بر می آورند:که ای وای بر ما!این چه کتابی است که هیچ عمل کوچک و بزرگی نیست مگر آن را شماره کرده»!(کهف49/)

آیه 54

(آیه 54)-و از آنجا که سنت قرآن مجید بر این است که صالحان و طالحان و نیکان و بدان را در مقایسه با یکدیگر معرفی می کند،چرا که در مقایسه تفاوتها چشمگیرتر و آشکارتر است در اینجا نیز بعد از ذکر سرنوشت کافران مجرم اشاره کوتاهی به سرنوشت مسرت بخش و روح پرور پرهیزکاران کرده،می فرماید:

«پرهیزکاران در باغها و نهرهای بهشتی(و فضای گسترده و فیض وسیع خداوند) جای دارند» (إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنّاتٍ وَ نَهَرٍ) .

آیه 55

(آیه 55)-این آیه که آخرین آیه سوره«قمر»است توضیح بیشتری برای جایگاه متقین داده،چنین می گوید:«در جایگاه صدق نزد خداوند مالک مقتدر» قرار دارند (فِی مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِیکٍ مُقْتَدِرٍ) .

چه توصیف جالبی در این آیه از جایگاه پرهیزکاران شده است!دو ویژگی دارد که همه امتیازات در آن جمع است.

نخست این که آنجا جایگاه صدق است و هیچ گونه باطل و بیهودگی در آن راه ندارد،سراسر حق است و تمام وعده های خداوند در باره بهشت در آنجا عینیت پیدا می کند،و صدق آنها آشکار می شود.

دیگر این که:در جوار و قرب خداست،همان چیزی که از کلمه«عند»(نزد) استفاده می شود که اشاره به نهایت قرب و نزدیکی معنوی است نه جسمانی،آن هم نسبت به خداوندی که هم مالک است و هم قادر،هرگونه نعمت و موهبتی در

قبضه قدرت و در فرمان حکومت و مالکیت اوست،و به همین دلیل در پذیرائی این میهمانان گرامی فروگذار نخواهد کرد،و تنها خودش می داند چه مواهبی برای آنها آماده ساخته است.

در این دو آیه که سخن از مواهب و پاداشهای بهشتیان است نخست از مواهب مادی آنها که باغهای وسیع و نهرهای جاری است سخن می گوید،سپس از پاداش بزرگ معنوی آنها که حضور در پیشگاه قرب ملیک مقتدر است،تا انسان را مرحله به مرحله آماده کند،و روح او را به پرواز درآورد.

آغاز و پایان سوره قمر:قابل توجه این که سوره قمر با وحشت و اضطراب و هشدار به نزدیک شدن قیامت آغاز شده،و با آرامش مطلقی که برای مؤمنان راستین در جایگاه صدق در نزد ملیک مقتدر بیان فرموده پایان می گیرد،و چنین است راه و رسم تربیت که از اضطراب و وحشت شروع می شود،و به آرامش کامل منتهی می گردد،افکار پریشان را جمع می کند،هوسهای سرکش را رام می نماید، خوف و اضطراب درونی از عوامل فنا و نابودی و ضلال را برطرف می سازد و در جوار ابدیت پروردگار و در پیشگاه رحمت و قرب او غرق آرامش و سکینه و اطمینان می کند.

و به راستی توجه به این که خداوند مالک بی منازع و حاکم بی مانع در سرتاسر عالم هستی است،و توجه به این که او مقتدر است و قدرتش در همه چیز نافذ است به انسان آرامش بی نظیری می بخشد.

«پایان سوره قمر»

سوره الرّحمن[55]

اشاره

این سوره در«مکّه»نازل شده و دارای 78 آیه است

محتوای سوره:

این سوره بطور کلی بیانگر نعمتهای مختلف معنوی و مادی خداوند است که بر بندگان خود ارزانی داشته،و آنها را غرق در آن ساخته است بطوری که می توان نام این سوره را«سوره رحمت»یا«سوره نعمت»گذارد،و به همین دلیل با نام مبارک«الرّحمن»که رحمت واسعه الهی را بازگو می کند آغاز شده، و با جلال و اکرام خداوند پایان گرفته است،و 31 بار جمله «فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» که به وسیله آن از بندگانش اقرار بر نعمتهای خود می گیرد در آن ذکر شده.

می توان محتوای این سوره را به چند بخش تقسیم کرد:

بخش اول که مقدمه و آغاز سوره است از نعمتهای بزرگ خلقت،تعلیم و تربیت،حساب و میزان،وسائل رفاهی انسان،و غذاهای روحی و جسمی او سخن می گوید.

بخش دوم توضیحی است بر مسأله چگونگی آفرینش انس و جنّ.

بخش سوم بیانگر نشانه ها و آیات خداوند در زمین و آسمان است.

در بخش چهارم از نعمتهای دنیوی فراتر رفته،سخن از نعمتهای جهان دیگر است که نعمتهای بهشتی اعم از باغها،چشمه ها،میوه ها،همسران زیبا و با وفا، و انواع لباسها،توضیح داده شده است.

و بالاخره در بخش پنجم این سوره اشاره کوتاهی به سرنوشت مجرمان

و قسمتی از مجازاتهای دردناک آنها آمده است.

تکرار آیه «فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» آن هم در مقطعهای کوتاه جاذبه خیره کننده ای به سوره داده،لذا جای تعجب نیست که در حدیثی از پیغمبر گرامی صلّی اللّه علیه و آله نقل شده است که فرمود:لکلّ شیء عروس و عروس القرآن سورة الرّحمن جلّ ذکره؛برای هر چیز عروسی است،و عروس قرآن سوره الرّحمن است».

فضیلت تلاوت سوره:

از آنجا که این سوره حس شکرگزاری را در انسانها به عالیترین وجهی برمی انگیزد،فضیلتهای فراوانی برای تلاوت آن در روایات آمده است،البته تلاوتی که در اعماق روح انسان نفوذ کند و مبدأ حرکت گردد نه مجرد لقلقه زبان.

از جمله در حدیثی از رسول خدا می خوانیم:«هر کس سوره الرّحمن را بخواند خداوند به ناتوانی او(در ادای شکر نعمتها)رحم می کند،و حق شکر نعمتهایی را که با او ارزانی داشته خودش ادا می کند».

و در حدیث دیگری از امام صادق علیه السّلام آمده است:«هر کس سوره الرّحمن را بخواند و هنگامی که به آیه «فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ» می رسد بگوید:«لا بشیء من آلائک ربّ اکذّب؛خداوندا!هیچ یک از نعمتهای تو را انکار نمی کنم»اگر این تلاوت در شب باشد و در همان شب بمیرد شهید خواهد بود،و اگر در روز باشد و در همان روز بمیرد نیز شهید خواهد بود»! بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-سر آغاز نعمتهای الهی:از آنجا که این سوره بیانگر انواع نعمتها و مواهب بزرگ الهی است با نام مقدس«رحمن»که رمزی از رحمت واسعه اوست آغاز می شود،چرا که اگر صفت«رحمانیت»او نبود این چنین خوان نعمت را برای دوست و دشمن نمی گستراند.

لذا می فرماید:«خداوند رحمان» (الرَّحْمنُ) .

آیه 2

(آیه 2)-«قرآن را تعلیم فرمود»(علم القرآن)

و به این ترتیب نخستین و مهمترین نعمت را همان«تعلیم قرآن»بیان می کند.

و جالب این که نعمت«تعلیم قرآن»را حتی قبل از مسأله«خلقت انسان» و«تعلیم بیان»ذکر کرده،در حالی که از نظر ترتیب طبیعی باید نخست اشاره به مسأله آفرینش انسان،و بعد نعمت تعلیم بیان،و سپس نعمت تعلیم قرآن شود،اما عظمت قرآن ایجاب کرده که بر خلاف این ترتیب طبیعی نخست از آن سخن گوید.

این آیه در ضمن پاسخی است به مشرکان عرب که وقتی پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نام «رحمن»را بیان کرد و آنها را دعوت به سجده برای خداوند رحمن نمود آنها به عنوان بهانه جوئی گفتند: «وَ مَا الرَّحْمنُ؛ رحمن چیست»؟(فرقان60/).

قرآن می گوید خداوند رحمن کسی است که قرآن را تعلیم فرموده،انسان را آفریده،و تعلیم بیان به او کرده است.

به هر حال نام«رحمن»بعد از نام«اللّه»گسترده ترین مفهوم را در میان نامهای پروردگار دارد،زیرا می دانیم خداوند دارای دو رحمت است:«رحمت عام» و«رحمت خاص»نام«رحمن»اشاره به«رحمت عام»اوست که همگان را شامل می شود،و نام«رحیم»اشاره به«رحمت خاص»اوست که مخصوص اهل ایمان و طاعت است،و شاید به همین دلیل نام«رحمن»بر غیر خدا هرگز اطلاق نمی شود -مگر این که با کلمه«عبد»همراه باشد-ولی وصف«رحیم»به دیگران نیز گفته می شود،چرا که هیچ کس دارای رحمت عام جز او نیست،اما رحمت خاص هر چند به صورت ضعیف در میان انسانها و موجودات دیگر نیز وجود دارد.

در این که خداوند قرآن را به چه کسی تعلیم کرده؟از آنجا که این سوره بیانگر رحمتهای الهی به جن و انس است و لذا 31 بار بعد از ذکر بخشهایی از این نعمتها از آنها سؤال می کند«کدامیک از نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»مناسب است که بگوئیم خدا این قرآن را به وسیله پیامبر بزرگش محمد صلّی اللّه علیه و آله به جن و انس تعلیم فرمود.

آیه 3

(آیه 3)-بعد از ذکر نعمت بی مثال قرآن به مهمترین نعمت در سلسله بعد پرداخته،می فرماید:«انسان را آفرید»(خلق الانسان).

مسلما منظور از«انسان»در اینجا نوع انسان است نه حضرت«آدم» و گستردگی نعمت«بیان»که بعد از آن می آید نیز شاهدی بر عمومیت معنی انسان است.

ذکر نام انسان بعد از قرآن نیز قابل دقت است،چرا که قرآن مجموعه اسرار هستی به صورت تدوین است،و انسان خلاصه این اسرار به صورت تکوین است، و هر کدام نسخه ای از این عالم بزرگ و پهناور!

آیه 4

(آیه 4)-این آیه به یکی از مهمترین نعمتها بعد از نعمت آفرینش انسان، اشاره کرده،می افزاید:«به او بیان را آموخت» (عَلَّمَهُ الْبَیانَ) .

«بیان»از نظر مفهوم لغت معنی گسترده ای دارد،و به هر چیزی گفته می شود که مبین و آشکار کننده چیزی باشد،بنابر این نه فقط نطق و سخن را شامل می شود که حتی کتابت و خط و انواع استدلالات عقلی و منطقی که مبین مسائل مختلف و پیچیده است همه در مفهوم بیان جمع است،هر چند شاخص این مجموعه همان «سخن گفتن»است.

اگر نقش«بیان»را در تکامل و پیشرفت زندگی انسانها،و پیدایش و ترقی تمدنها در نظر بگیریم یقین خواهیم کرد که اگر این نعمت بزرگ نبود انسان هرگز نمی توانست تجربیات و علوم خود را به سادگی از نسلی به نسل دیگر منتقل سازد، و باعث پیشرفت علم و دانش و تمدن و دین و اخلاق گردد،و اگر یک روز این نعمت بزرگ از انسانها گرفته شود جامعه انسانی بسرعت راه قهقرا را پیش خواهد گرفت،و هر گاه بیان را به معنی وسیع آن که شامل خط و کتابت و حتی انواع هنرها می شود تفسیر کنیم نقش فوق العاده مهم آن در زندگی انسانها روشنتر می گردد.

آیه 5

(آیه 5)-سپس به سراغ چهارمین نعمت بزرگ از مواهب خداوند رحمن رفته،می گوید:«خورشید و ماه با حساب منظمی می گردند» (الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ بِحُسْبانٍ) .

اصل وجود خورشید از بزرگترین نعمتها برای انسان است،چرا که بدون نور و حرارت حاصل از آن زندگی در منظومه شمسی غیر ممکن است،نمو و رشد

گیاهان و تمام مواد غذائی،بارش بارانها،وزش بادها،همه به برکت این موهبت الهی است.

ماه نیز به سهم خودش نقش مهمی را در حیات انسان ایفا می کند،علاوه بر این که چراغ شبهای تاریک اوست،جاذبه آن که سر چشمه جزر و مد در اقیانوسهاست عاملی است برای بقاء حیات در دریاها و مشروب ساختن بسیاری از سواحل که رودخانه ها در مجاورت آن به دریا می ریزند.

و افزون بر همه اینها نظام ثابت حرکت ماه به دور زمین و حرکت زمین به دور خورشید که سبب پیدایش منظم شب و روز سال و ماه و فصول مختلف است، سبب نظم زندگی انسانها و برنامه ریزی برای امور تجاری و صنعتی و کشاورزی است که اگر این سیر منظم نبود زندگی بشر هرگز نظام نمی یافت.

نه تنها حرکت این کرات آسمانی نظام بسیار دقیقی دارد،بلکه مقدار جرم و جاذبه آنها و فاصله ای که از زمین،و از یکدیگر دارند همه روی حساب و«حسبان»است،و بطور قطع هر کدام از این امور به هم بخورد اختلالات عظیمی در منظومه شمسی و به دنبال آن در نظام زندگی بشر رخ می دهد.

این نکته نیز قابل توجه است که خورشید هر چند در وسط منظومه شمسی ظاهرا بدون حرکت ثابت مانده است،ولی نباید فراموش کرد که آن هم به اتفاق تمام سیارات و اقمارش در دل کهکشانی که به آن تعلق دارد به سوی نقطه معینی (ستاره معروف وگا)در حرکت است و این حرکت نیز نظم و سرعت معینی دارد.

آیه 6

(آیه 6)-در پنجمین موهبت بزرگ از آسمان به زمین نظر می افکند، و می فرماید:«و گیاه و درخت برای او سجده می کنند» (وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ یَسْجُدانِ) .

«نجم»گاه به معنی ستاره می آید،و گاه به معنی گیاهان بدون ساقه و در اینجا به قرینه«شجر»(درخت)منظور معنی دوم یعنی؛گیاهان بدون ساقه است.

می دانیم تمام مواد غذائی انسانها در اصل از گیاهان گرفته می شود،با این تفاوت که قسمتی را انسان مستقیما مصرف می کند،و قسمت دیگری صرف تغذیه حیواناتی می شود که جزء مواد غذائی انسانهاست،این معنی حتی در مورد

حیوانات دریائی نیز صادق است،زیرا آنها نیز از گیاهان بسیار کوچکی تغذیه می کنند که میلیونها میلیون از آن در هر گوشه و کنار دریا در پرتو نور آفتاب می روید و در لابلای امواج در حرکت است.

به این ترتیب«نجم»انواع گیاهان کوچک و خزنده مانند بوته کدو،خیار و امثال آنها و«شجر»انواع گیاهان ساقه دار مانند غلات و درختان میوه و غیر آن را شامل می شود.

و تعبیر«یسجدان»(این دو سجده می کنند)اشاره به تسلیم بی قید و شرط آنها در برابر قوانین آفرینش،و در مسیر منافع انسانهاست.

در ضمن اشاره به اسرار توحیدی آنها نیز هست،چرا که در هر برگ و هر دانه گیاهی آیات عجیبی از عظمت و علم پروردگار وجود دارد.

آیه 7

(آیه 7)-آسمان را برافراشت و برای هر چیز میزانی قرار داد! این آیه به ششمین نعمت که نعمت آفرینش آسمان است اشاره کرده، می فرماید:«و(خداوند)آسمان را برافراشت» (وَ السَّماءَ رَفَعَها) .

«آسمان»در این آیه خواه به معنی«جهت بالا»باشد یا«کواکب آسمانی»و یا «جو زمین»هر کدام باشد موهبتی است بزرگ و نعمتی است بی نظیر،چرا که بدون آن زندگی کردن برای انسان محال است و یا ناقص.

آری!نور و روشنائی که مایه گرما و هدایت و حیات و حرکت است از سوی آسمان می آید،باران از طریق آسمان می بارد،و نزول وحی نیز از آسمان است.

سپس به سراغ نعمت هفتم رفته،می فرماید:«و(خداوند)میزان و قانون(در آن)گذاشت» (وَ وَضَعَ الْمِیزانَ) .

«میزان»به معنی هر گونه وسیله سنجش است،سنجش حق از باطل، سنجش عدالت از ظلم و ستم،و سنجش ارزشها و سنجش حقوق انسانها در مراحل و مسیرهای مختلف اجتماعی.

«میزان»هر قانون تکوینی و دستور تشریعی را شامل می شود،چرا که همه وسیله سنجشند.

آیه 8

(آیه 8)-در این آیه نتیجه گیری جالبی از این موضوع کرده،می افزاید هدف از قرار دادن میزان در عالم هستی این است:«تا در میزان طغیان نکنید»و از مسیر عدالت منحرف نشوید (أَلاّ تَطْغَوْا فِی الْمِیزانِ) .

چه تعبیر جالبی که از کل عالم هستی به انسان منتقل می شود،و قوانین حاکم بر آن عالم کبیر را با قوانین حاکم بر زندگی انسان و عالم صغیر هماهنگ می شمرد، و این است حقیقت توحید که اصول حاکم همه جا یکی است.

آیه 9

(آیه 9)-بار دیگر روی مسأله عدالت و وزن تکیه کرده،می گوید:«و وزن را بر اساس عدالت برپا دارید و میزان را کم نکنید» (وَ أَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَ لا تُخْسِرُوا الْمِیزانَ) .

این آیه روی مسأله وزن به معنی خاص آن تکیه کرده،و دستور می دهد که در سنجش و وزن اشیا به هنگام معامله چیزی کم و کسر نگذارند.

اهمیت میزان به هر معنی در زندگی و حیات انسان چنان است که هر گاه همین مصداق محدود و کوچکش یعنی«ترازو»را یک روز از زندگی حذف کنیم برای مبادله اشیاء گرفتار چه دردسرها و هرج و مرج ها،دعوا و نزاعها خواهیم شد.

از آنچه گفتیم روشن می شود این که در بعضی از روایات«میزان»به وجود «امام»علیه السّلام تفسیر شده به خاطر آن است که وجود مبارک امام معصوم وسیله ای است برای سنجش حق از باطل و معیاری است برای تشخیص حقایق،و عامل مؤثری است برای هدایت.

همچنین تفسیر میزان به«قرآن مجید»نیز ناظر به همین معنی است.

آیه 10

(آیه 10)-سپس از آسمان به زمین می آید و با اشاره به هشتمین نعمت، می فرماید:«زمین را برای خلایق آفرید» (وَ الْأَرْضَ وَضَعَها لِلْأَنامِ) .

قرائن موجود و خطابهای سوره که متوجه انس و جن است نشان می دهد که منظور از«انام»در اینجا همان انس و جن است.

آیه 11

(آیه 11)-در این آیه به سراغ نهمین و دهمین تعمت که بخشی از مواد غذائی انسان را تشکیل می دهد رفته ،می گوید:«در آن(زمین)میوه ها و نخلهای

پرشکوفه است» (فِیها فاکِهَةٌ وَ النَّخْلُ ذاتُ الْأَکْمامِ) .

آیه 12

(آیه 12)-و سر انجام از یازدهمین و دوازدهمین مواهبش بدین گونه سخن می گوید:«و دانه هائی که همراه با ساقه و برگی است که بصورت کاه در می آید و(همچنین)گیاهان خوشبو» (وَ الْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَ الرَّیْحانُ) .

دانه های غذائی خوراک انسان،و برگهای تر و خشکش خوراک حیواناتی است که در خدمت انسان،و از شیر و گوشت و پوست و پشم آنها بهره می گیرد،و به این ترتیب چیزی از آن بی فایده و دور ریختنی نیست.

و از سوی دیگر گیاهان خوشبو و گلها را نیز در زمین آفریده که مشام جسم و جان را معطر می کند،و روح را آرامش و نشاط می بخشد،و به این وسیله نعمتهایش را بر انسان تمام کرده است.

آیه 13

(آیه 13)-پس از ذکر نعمتهای گوناگون مادی و معنوی در این آیه جن و انس را مخاطب ساخته،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را تکذیب می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

نعمتهائی که هر یک نشانه روشنی از قدرت و لطف و مهر پروردگار است، چگونه ممکن است اینها را تکذیب کرد؟! این استفهام،استفهام تقریری است که در مقام اقرار گرفتن می آورند،و لذا در روایتی که در آغاز سوره خواندیم به ما دستور داده شده است که بعد از ذکر این جمله عرضه داریم:«لا بشیء من آلائک ربّ اکذّب؛پروردگارا!ما هیچ یک از نعمتهای تو را تکذیب نمی کنیم».

آیه 14

(آیه 14)-آفرینش انسان از خاکی همچون سفال!خداوند بعد از ذکر نعمتهای گذشته از جمله آفرینش انسان به صورت سر بسته،در اینجا نخست به شرحی پیرامون آفرینش انس و جن می پردازد شرحی که هم نشانه قدرت عظیم اوست و هم درسهای عبرتی برای همگان در بر دارد.

می فرماید:«انسان را از گل خشکیده ای همچون سفال آفرید» (خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ کَالْفَخّارِ) .

از آیات مختلف قرآن و تعبیرات گوناگونی که در باره مبدأ آفرینش انسان آمده به خوبی استفاده می شود که انسان در آغاز خاک بوده(حج5/)سپس با آب آمیخته شده،و به صورت گل درآمده(انعام2/)و بعد به صورت«گل بدبو»(لجن)درآمد (حجر28/)سپس حالت«چسبندگی»پیدا کرد(صافات11/)و بعدا به صورت «خشکیده»درآمد،و حالت«صلصال کالفخّار»به خود گرفت-آیه مورد بحث.

این مراحل از نظر بعد زمانی چه اندازه طول کشید؟و انسان در هر مرحله ای چقدر توقف کرد؟و این حالتهای انتقالی تحت چه عواملی به وجود آمد؟اینها مسائلی است که از علم و دانش ما مخفی است،و تنها خدا می داند و بس.

آیه 15

(آیه 15)-سپس به آفرینش«جنّ»پرداخته،می گوید:«و جنّ را از شعله های مختلط و متحرک آتش آفرید» (وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ) .

باز در اینجا دقیقا برای ما روشن نیست که آفرینش«جن»از این آتشهای رنگارنگ چگونه بوده است؟همان گونه که خصوصیات دیگر آن نیز از طریق وحی صادق یعنی قرآن مجید و وحی آسمانی برای ما ثابت شده است،محدود بودن معلومات ما در برابر مجهولات هرگز به ما اجازه نمی دهد که این حقایق را انکار کنیم یا نادیده بگیریم،بعد از آن که از طریق وحی اثبات گردد،هر چند علم به آن راهی نیابد ⁽¹⁾.

آیه 16

(آیه 16)-باز به دنبال نعمتهائی که در آغاز آفرینش انسان بوده این جمله را تکرار می کند:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید» (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 17

(آیه 17)-در این آیه به بیان یکی دیگر از نعمتهای الهی پرداخته، می گوید:«او پروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب است» (رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ) .

درست است که خورشید در هر روزی از ایام سال از نقطه ای طلوع و در

نقطه ای غروب می کند،و به این ترتیب به تعداد روزهای سال مشرق و مغرب دارد، ولی با توجه به حد اکثر«میل شمالی»آفتاب،و«میل جنوبی»آن،در حقیقت دو مشرق و دو مغرب دارد،و بقیه در میان این دو می باشد.

این نظام که مبدأ پیدایش فصول چهارگانه سال با برکات فراوانی است در حقیقت تأکید و تکمیلی است برای آنچه در آیات قبل آمده،آنجا که سخن از حساب سیر خورشید و ماه در میان است،و همچنین سخن از وجود میزان در آفرینش آسمانها،و در مجموع هم بیانگر نظام دقیق آفرینش و حرکت زمین و ماه و خورشید می باشد،و هم اشاره ای است به نعمتها و برکاتی که از این رهگذر عاید انسان می شود.

آیه 18

(آیه 18)-به هر حال بعد از ذکر این نعمت باز جن و انس را مخاطب ساخته،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 19

(آیه 19)-دریاها با ذخائر گرانبهایشان!در ادامه شرح نعمتهای پروردگار سخن از دریاها به میان می آورد،اما نه همه دریاها بلکه کیفیت خاصی در پاره ای از دریاها که هم پدیده ای است عجیب و نشانه ای است از قدرت بی پایان حق،و هم وسیله ای است برای پدید آمدن بعضی از متاعهای مورد استفاده انسانها.

می فرماید:«دو دریای مختلف(شور و شیرین،گرم و سرد)را در کنار هم قرار داد در حالی که با هم تماس دارند» (مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیانِ) .

آیه 20

(آیه 20)-در میان آن دو،برزخی است که یکی بر دیگری غلبه نمی کند» و به هم نمی آمیزند (بَیْنَهُما بَرْزَخٌ لا یَبْغِیانِ) .

منظور از این دو دریا به گواهی آیه 53 سوره فرقان دو دریای آب«شیرین» و«شور»است،آنجا که می فرماید:«او کسی است که دو دریا را در کنار هم قرار داد یکی گوارا و شیرین است و دیگری شور و تلخ،و در میان آنها برزخی قرار داد تا با هم مخلوط نشوند».

رودخانه های عظیم آب شیرین هنگامی که به دریاها و اقیانوسها می ریزند

معمولا دریائی از آب شیرین در کنار ساحل تشکیل می دهند آب شور را به عقب می رانند و عجب این که تا مدت زیادی این دو آب شیرین و شور به خاطر تفاوت درجه غلظت به هم آمیخته نمی شوند و هزاران کیلومتر راه را به همان صورت می پیمایند.

آیه 21

(آیه 21)-بار دیگر بندگان را مخاطب ساخته و در برابر این نعمتها از آنها سؤال کرده،می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 22

(آیه 22)-سپس در ادامه همین سخن می افزاید:«از آن دو(دریا)لؤلؤ و مرجان خارج می شود»! (یَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ) .

آیه 23

(آیه 23)-«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

«لؤلؤ»مروارید دانه شفاف و قیمتی است که در درون صدف در اعماق دریاها پرورش می یابد،و هر قدر درشت تر باشد گرانبهاتر است.

و«مرجان»موجود زنده ای است شبیه شاخه کوچک درخت که در اعماق دریاها می روید،و تا مدتها دانشمندان آن را نوعی«گیاه»می پنداشتند،ولی بعدا روشن شد که نوعی حیوان است.

بهترین نوع مرجان زینتی«مرجان سرخ رنگ»است و هر قدر سرختر باشد قیمتی تر است.

آیه 24

(آیه 24)-باز در ادامه همین بخش از نعمتها به مسأله کشتیها که در حقیقت بزرگترین و مهمترین وسیله حمل و نقل بشر در گذشته و حال بوده است اشاره کرده،می فرماید:«و برای اوست کشتیهای ساخته شده که در دریا به حرکت در می آیند و همچون کوهی هستند»! (وَ لَهُ الْجَوارِ الْمُنْشَآتُ فِی الْبَحْرِ کَالْأَعْلامِ) .

جالب این که در عین تعبیر به«منشئات»که حکایت از مصنوع بودن کشتی به وسیله انسان می کند می فرماید«و له»(از برای خداست)اشاره به این که مخترعان و سازندگان کشتی از خواص خداداد که در مصالح مختلفی که در کشتیها

به کار می رود استفاده می کنند همچنین از خاصیت سیّال بودن آب دریاها،و نیروی وزش بادها بهره می گیرند،و خداست که در آن مواد،و در دریا و باد این خواص و آثار را آفریده.

آیه 25

(آیه 25)-و بار دیگر این سؤال پر معنی را تکرار کرده،می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 26

(آیه 26)-ما همه فانی و بقا بس تو را است!باز در ادامه شرح نعمتهای الهی در اینجا می افزاید:«همه کسانی که روی آن[-زمین]هستند فانی می شوند» (کُلُّ مَنْ عَلَیْها فانٍ) .

اما چگونه«مسأله فنا»می تواند در زمره نعمتهای الهی قرار گیرد؟ممکن است از این نظر باشد که این فنا به معنی فنای مطلق نیست،بلکه دریچه ای است به عالم بقا و دالان و گذرگاهی است که شرط وصول به سرای جاویدان عبور از آن است.

و یا از این نظر که ذکر نعمتهای فراوان گذشته ممکن است مایه غفلت و غرق شدن گروهی در زندگی دنیا و انواع خوردنیها و نوشیدنیها و لؤلؤ و مرجان و مرکبهای را هوارش گردد،لذا یادآوری می کند که این دنیا جای بقا نیست،و این تذکر خود نعمتی است بزرگ.

آیه 27

(آیه 27)-در این آیه می افزاید«تنها ذات ذو الجلال و گرامی پروردگارت باقی می ماند» (وَ یَبْقی وَجْهُ رَبِّکَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ) .

«وجه»از نظر لغت به معنی صورت است که به هنگام مقابله با کسی با آن مواجه و رو برو می شویم،ولی هنگامی که در مورد خداوند به کار می رود منظور ذات پاک او است.

اما «ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ» که توصیفی است برای«وجه»اشاره به صفات جمال و جلال خداست،زیرا ذو الجلال از صفاتی خبر می دهد که خداوند«اجل»و برتر از آن است(صفات سلبیه)و«اکرام»به صفاتی اشاره می کند که حسن و ارزش چیزی را ظاهر می سازد و آن«صفات ثبوتیه»خداوند مانند علم و قدرت و حیات اوست.

بنابر این معنی آیه روی هم رفته چنین می شود تنها ذات پاک خداوندی که متصف به صفات ثبوتیه و منزه از صفات سلبیه است در این عالم باقی و برقرار می ماند.

آیه 28

(آیه 28)-بار دیگر خلایق را مخاطب ساخته،می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 29

(آیه 29)-محتوای این آیه در واقع نتیجه ای است از آیات قبل،زیرا می فرماید:«تمام کسانی که در آسمانها و زمین هستند همواره(نیازهای خود را)از او تقاضا می کنند» (یَسْئَلُهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

چرا چنین نباشد؟در حالی که همه فانیند و او باقی و اگر لحظه ای نظر لطفش را از کائنات برگیرد«فرو ریزند قالبها»! با این حال مگر کسی جز او هست که اهل آسمانها و زمین از وی تقاضا کنند؟! سپس می افزاید:«و او(خداوند)هر روز در شأن و کاری است» (کُلَّ یَوْمٍ هُوَ فِی شَأْنٍ) .

آری!خلقت او دائم و مستمر است،و پاسخگوئی او به نیازهای سائلان و نیازمندان نیز چنین است،و هر روز و هر زمان طرح تازه ای ابداع می کند.

یک روز اقوامی را قدرت می دهد،روز دیگری آنها را بر خاک سیاه می نشاند، یک روز سلامت و جوانی می بخشد،روز دیگر ضعف و ناتوانی می دهد،یک روز غم و اندوه را از دل می زداید،روز دیگر مایه اندوهی می آفریند،خلاصه هر روز طبق حکمت و نظام احسن،پدیده تازه و آفرینش و حادثه جدیدی دارد.

توجه به این حقیقت،از یکسو نیاز مستمر ما را به ذات پاک او روشن می کند، و از سوی دیگر پرده های یأس و نومیدی را از دل کنار می زند.

و از سوی سوم غرور و غفلت را درهم می شکند.

آیه 30

(آیه 30)-و باز به دنبال این نعمت مستمر و پاسخگوئی به نیازهای همه مخلوقات و اهل آسمانها و زمین تکرار می کند که «پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟!(فَبِاَّی آلا رَبّکُما تُکَذّبانِ).

آیه 31

(آیه 31)-نعمتهائی که تاکنون در آیات این سوره مطرح شده مربوط به این جهان بوده است،ولی در اینجا از محاسبه قیامت و بعضی دیگر از خصوصیات معاد سخن می گوید که در عین تهدید بودن برای مجرمان وسیله تربیت و آگاهی و بیداری و هم وسیله تشویق و دلگرمی مؤمنان است،و به همین جهت نعمت محسوب می شود،لذا بعد از ذکر هر کدام همان سؤال را که در باره نعمتهاست تکرار می کند.

نخست می فرماید:«به زودی به حساب شما می پردازیم ای دو گروه انس و جن»! (سَنَفْرُغُ لَکُمْ أَیُّهَ الثَّقَلانِ) .

آری!در آن روز خداوند عالم قادر دقیقا همه اعمال و گفتار و نیات انس و جن را مورد بررسی و حساب دقیق قرار داده،و کیفر و پاداش مناسب را برای آنها تعیین می کند.

آیه 32

(آیه 32)-بعد از ذکر این معنی باز این سؤال را تکرار می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید» (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 33

(آیه 33)-در تعقیب آیه قبل که از مسأله حساب دقیق الهی سخن می گفت باز جن و انس را مخاطب ساخته،می گوید:«ای گروه جن و انس!(هر گاه به راستی می خواهید از مجازات و کیفر الهی بر کنار مانید)اگر می توانید از مرزهای آسمانها و زمین بگذرید(و از حیطه قدرت او خارج شوید)پس بگذرید ولی هرگز نمی توانید مگر با نیروئی»الهی و فوق العاده اما چنین نیروئی در اختیار شما نیست (یا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ تَنْفُذُوا مِنْ أَقْطارِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ فَانْفُذُوا لا تَنْفُذُونَ إِلاّ بِسُلْطانٍ) .

به این ترتیب شما هرگز یارای فرار از دادگاه عدل خدا و پیامدهای آن را ندارید،هر جا بروید ملک خداست،و هر کجا باشید محل حکومت اوست،آری این موجود ضعیف و ناتوان کجا می تواند از عرصه قدرت خداوند بگریزد همان گونه که امیر مؤمنان علی علیه السّلام در دعای روح پرور کمیل عرضه می دارد:

«و لا یمکن الفرار من حکومتک؛پروردگارا!فرار از حکومت تو ممکن نیست»!

البته به نظر می رسد که این آیه مربوط به فرار از چنگال عدالت الهی در قیامت باشد،و مؤید آن بعضی از اخبار است که در منابع اسلامی در این زمینه نقل شده از جمله در حدیثی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«روز قیامت خداوند بندگان را در محل واحدی جمع می کند و به فرشتگان آسمان پائین وحی می فرستد فرود آیید، آنها-که دو برابر جمعیت روی زمین از جن و انس هستند-فرود می آیند،سپس اهل آسمان دوم که آنها نیز دو برابر همه می باشند فرود می آیند،و به همین ترتیب فرشتگان هفت آسمان فرود می آیند و همچون هفت حجاب گرداگرد انس و جن را احاطه می کنند،اینجاست که منادی صدا می زند:ای جمعیت جن و انس اگر می توانید از اقطار آسمانها و زمین بگذرید،اما هرگز نمی توانید جز با قدرت الهی و در اینجا می بینند اطراف آنها را هفت گروه عظیم از فرشتگان فرا گرفته اند- و راهی برای فرار از چنگال عدالت نیست.»

آیه 34

(آیه 34)-باز در اینجا دو گروه را مخاطب ساخته،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

درست است که تهدید فوق به ظاهر در مسیر مجازات و کیفر است،ولی از آنجا که ذکر آن هشداری است به همه انسانها،و عاملی است برای اصطلاح و تربیت، طبعا لطف و نعمتی محسوب می شود،و اصولا وجود حساب در هر دستگاه نعمت بزرگی است چرا که به خاطر آن سرهای همه به حساب خواهد آمد!

آیه 35

(آیه 35)-این آیه برای تأکید آنچه در آیه قبل دائر بر عدم قدرت انس و جن بر فرار از چنگال عدالت آمده،می افزاید:«شعله هائی از آتش بی دود،و دودهائی متراکم بر شما فرستاده می شود(و آن چنان شما را از هر سو احاطه می کنند که راهی برای فرار نیست)و نمی توانید از کسی یاری بطلبید» (یُرْسَلُ عَلَیْکُما شُواظٌ مِنْ نارٍ وَ نُحاسٌ فَلا تَنْتَصِرانِ) .

از یکسو فرشتگان شما را احاطه کرده اند و از سوی دیگر شعله های گرم و سوزان آتش و دودهای تیره و تار و خفقان آور اطراف محشر را فرا می گیرد و راهی برای گریز نیست.

آیه 36

(آیه 36)-باز می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

تعبیر به نعمت در اینجا نیز به خاطر همان لطفی است که در آیه قبل به آن اشاره شد.

آیه 37

(آیه 37)-در تعقیب آیات گذشته که بعضی از حوادث رستاخیز را بازگو می کرد،در اینجا همچنان ادامه همان بحث و ذکر خصوصیات دیگری از صحنه قیامت،و چگونگی حساب،و مجازات،و کیفر است.

نخست می فرماید:«در آن هنگام که آسمان شکافته شود،و همچون روغن مذاب گلگون گردد»حوادث هولناکی رخ می دهد که تاب تحمل آن را نخواهید داشت (فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ فَکانَتْ وَرْدَةً کَالدِّهانِ) .

از مجموع آیات«قیامت»به خوبی استفاده می شود که در آن روز نظام کنونی جهان بکلی در هم می ریزد،و حوادث بسیار هولناکی در سرتاسر عالم رخ می دهد، کواکب و سیارات و زمین و آسمان دگرگون می شوند،و مسائلی که تصور آن امروز برای ما مشکل است واقع می گردد،از جمله چیزی است که در آیه فوق آمده که کرات آسمانی از هم می شکافد و به رنگ سرخ و به صورت مذاب همچون روغن در می آید.

آیه 38

(آیه 38)-و از آنجا که اعلام وقوع این حوادث هولناک در صحنه قیامت، و یا قبل از آن هشداری است به همه مجرمان و مؤمنان،و لطفی است از الطاف الهی،بعد از آن،همان جمله سابق را تکرار فرموده،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 39

(آیه 39)-در این آیه از حوادث تکوینی قیامت،به وضع انسان گنهکار در آن روز،پرداخته،می افزاید:«در آن روز هیچ کس از انس و جن از گناهش سؤال نمی شود» (فَیَوْمَئِذٍ لا یُسْئَلُ عَنْ ذَنْبِهِ إِنْسٌ وَ لا جَانٌّ) .

چرا سؤال نمی کنند؟برای این که همه چیز روشن است،و در چهره انسانها همه چیز خوانده می شود.

قیامت یک روز بسیار طولانی است،و انسان از مواقف و گذرگاههای متعددی باید بگذرد و در هر صحنه و موقفی باید مدتی بایستد،در بعضی از این مواقف مطلقا سؤالی نمی شود.

و در بعضی از مواقف مهر بر دهان انسان گذارده می شود و اعضای بدن به شهادت بر می خیزند.و در بعضی،از انسانها دقیقا پرسش می شود.

خلاصه هر صحنه ای شرایطی دارد.

آیه 40

(آیه 40)-و باز در تعقیب آن همگان را مخاطب ساخته،می گوید«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را تکذیب می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 41

(آیه 41)-آری در آن روز سؤال نمی شود،بلکه«مجرمان از چهره هایشان شناخته می شوند» (یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِیماهُمْ) .

گروهی دارای چهره های بشاش نورانی و درخشانند که بیانگر ایمان و عمل صالح آنهاست،و گروهی دیگر صورتهائی سیاه و تاریک و زشت و عبوس دارند که نشانه کفر و گناه آنهاست،چنانکه در آیات 39 تا 41 سوره عبس می خوانیم:«در آن روز چهره هائی درخشان و نورانیند،و چهره هائی تاریک،که سیاهی مخصوصی آن را پوشانیده».

سپس می افزاید:«و آنگاه آنها را از موهای پیش سر،و پاهایشان می گیرند» و به دوزخ می افکنند! (فَیُؤْخَذُ بِالنَّواصِی وَ الْأَقْدامِ) .

گرفتن مجرمان با موی پیش سر،و پاها،ممکن است به معنی حقیقی آن باشد که مأموران عذاب این دو را می گیرند و آنها را از زمین برداشته،با نهایت ذلت به دوزخ می افکنند،و یا کنایه از نهایت ضعف و ناتوانی آنها در چنگال مأموران عذاب الهی است،که این گروه را با خواری تمام به دوزخ می برند،و چه صحنه دردناک و وحشتناکی است آن صحنه!

آیه 42

(آیه 42)-باز از آنجا که یادآوری این مسائل در زمینه معاد هشدار و لطفیاست به همگان می افزاید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را تکذیب می کنید»؟!(فَبِایّ آلا رَبّکُما تُکَذّبانِ).

آیه 43

(آیه 43)-در این آیه می فرماید:«این همان دوزخی است که مجرمان پیوسته آن را انکار می کردند» (هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی یُکَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ) .

آیه 44

(آیه 44)-باز در توصیف جهنم و عذابهای دردناک آن می افزاید:مجرمان «امروز در میان آن و آب سوزان در رفت و آمدند» (یَطُوفُونَ بَیْنَها وَ بَیْنَ حَمِیمٍ آنٍ) .

آنها از یکسو در میان شعله های سوزان جهنم می سوزند و تشنه می شوند و تمنای آن می کنند و از سوی دیگر آب جوشان به آنها می دهند(یا بر آنها می ریزند) و این مجازاتی است دردناک.

از آیات 71 و 72 سوره مؤمن استفاده می شود که چشمه سوزان حمیم در کنار جهنم است که نخست دوزخیان را در آن می برند و سپس در آتش دوزخ می افکنند.

آیه 45

(آیه 45)-باز به دنبال این هشدار و اخطار شدید بیدار کننده که لطفی است از ناحیه خداوند،می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 46

(آیه 46)-این دو بهشت در انتظار خائفان است!در اینجا دوزخیان را به حال خود رها کرده،به سراغ بهشتیان می رود،و از نعمتهای دلپذیر و بی نظیر و شوق انگیز بهشت قسمتهائی را بر می شمرد،تا در مقایسه با کیفرهای شدید و دردناک دوزخیان اهمیت هر کدام روشنتر گردد.

می فرماید:«برای کسی که از مقام پروردگارش بترسد دو باغ بهشتی است» (وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ) .

خوف از پروردگار سر چشمه های مختلفی دارد:گاه همان اعمال ناپاک و افکار آلوده است،و گاه برای مقربان،به خاطر قرب به ذات پاکش کمترین ترک اولی و غفلت مایه وحشت آنهاست،و گاه بدون همه اینها هنگامی که تصور آن ذات نامحدود و عظمت بی انتها را می کنند در مقابل او احساس حقارت کرده و حالت خوف به آنها دست می دهد،این خوفی است که از نهایت معرفت پروردگار حاصل می شود و مخصوص عارفان و مخلصان درگاه اوست.

آیه 47

(آیه 47)-باز به دنبال این نعمت بزرگ همگان را مخاطب ساخته،می گوید:

«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 48

(آیه 48)-سپس در توصیف این دو بهشت می افزاید:«دارای انواع نعمتها و درختان پرطراوت است» (ذَواتا أَفْنانٍ) .

آیه 49

(آیه 49)-و به دنبال این نعمت باز همان سؤال تکرار می شود که:«کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 50

(آیه 50)-از آنجا که یک باغ سرسبز و خرّم و پرطراوت،علاوه بر درختان، باید چشمه های آب جاری داشته باشد در این آیه می افزاید:«در آن دو(بهشت) دو چشمه همیشه جاری است» (فِیهِما عَیْنانِ تَجْرِیانِ) .

آیه 51

(آیه 51)-باز در برابر این نعمت همان سؤال مطرح می شود:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید» (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 52

(آیه 52)-در این آیه که نوبت به میوه های این دو باغ بهشتی می رسد، می فرماید:«در آن دو از هر میوه ای دو نوع وجود دارد»هر یک از دیگری بهتر (فِیهِما مِنْ کُلِّ فاکِهَةٍ زَوْجانِ) .

نوعی که در دنیا نمونه آن را دیده اید،و نوعی که هرگز شبیه و نظیر آن را در این جهان ندیده اید.

آیه 53

(آیه 53)-باز می افزاید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 54

(آیه 54)-در آیات پیشین سه قسمت از ویژگیهای این دو باغ بهشتی مطرح شد،اکنون به ویژگی چهارم پرداخته،می فرماید:«این در حالی است که آنها بر فرشهائی تکیه کرده اند با آسترهائی از دیبا و ابریشم» (مُتَّکِئِینَ عَلی فُرُشٍ بَطائِنُها مِنْ إِسْتَبْرَقٍ) .

این تعبیر نشانه آرامش کامل روح بهشتیان است.

در اینجا گران قیمت ترین پارچه ای که در دنیا تصور می شود آستر این فرشها ذکر شده،اشاره به این که قسمت روئین آن چیزی است که از لطافت و زیبائی

و جذابیت در وصف نمی گنجد.

و بالاخره در پنجمین نعمت به چگونگی نعمتهای این باغ بهشتی اشاره کرده،می گوید:«و میوه های رسیده آن دو باغ بهشتی در دسترس است» (وَ جَنَی الْجَنَّتَیْنِ دانٍ) .

آری!زحمتی که معمولا در چیدن میوه های دنیا وجود دارد در آنجا به هیچ وجه نیست.

آیه 55

(آیه 55)-و باز همگان را در اینجا مخاطب ساخته،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 56

(آیه 56)-همسران زیبای بهشتی:در آیات گذشته پنج قسمت از مواهب و ویژگیهای این دو باغ بهشتی عنوان شده بود،در اینجا ششمین نعمت را بازگو می کند؛و آن همسران پاک بهشتی است،می فرماید:«در آن باغهای بهشتی زنانی هستند که جز به همسران خود عشق نمی ورزند» (فِیهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ) .

«و هیچ انس و جن پیش از اینها با آنها تماس نگرفته است» (لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ) .

بنابر این آنها دوشیزه اند،و دست نخورده،و پاک از هر نظر.

از«أبو ذر»نقل شده است که:«همسر بهشتی به شوهرش می گوید:سوگند به عزت پروردگارم که در بهشت چیزی را بهتر از تو نمی یابم،سپاس مخصوص خداوندی است که مرا همسر تو،و تو را همسر من قرار داد».

آیه 57

(آیه 57)-باز در تعقیب این نعمت بهشتی تکرار می کند:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 58

(آیه 58)-سپس به توصیف بیشتری از این همسران بهشتی پرداخته، می گوید:«آنها همچون یاقوت و مرجانند»! (کَأَنَّهُنَّ الْیاقُوتُ وَ الْمَرْجانُ) .

به سرخی و صفا و درخشندگی«یاقوت»و به سفیدی و زیبائی شاخه «مرجان»که هنگامی که این دو رنگ(یعنی سفید و سرخ شفاف)به هم آمیزند زیباترین رنگ را به آنها می دهند.

آیه 59

(آیه 59)-بار دیگر به دنبال این نعمت بهشتی می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 60

(آیه 60)-و در پایان این بحث می گوید:«آیا جزای نیکی جز نیکی است»؟ (هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلاَّ الْإِحْسانُ) .

آیا آنها که در دنیا کار نیک کرده اند جز پاداش نیک الهی انتظاری در باره آنها می رود؟ «احسان»چیزی برتر از عدالت است،زیرا عدالت این است که انسان آنچه بر عهده اوست بدهد،و آنچه متعلق به اوست بگیرد،ولی احسان این است که انسان بیش از آنچه وظیفه اوست انجام دهد،و کمتر از آنچه حق اوست بگیرد.

آیه 61

(آیه 61)-باز در اینجا از بندگان اقرار می گیرد که:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

چرا که این قانون یعنی؛جزای احسان به احسان خود نعمتی است بزرگ از ناحیه خداوند بزرگ،و نشان می دهد که پاداش او در برابر اعمال بندگان نیز در خور کرم اوست نه در خور اعمال آنها،تازه اگر آنها عملی دارند و اطاعتی می کنند آن هم به توفیق و لطف خداست و برکاتش نیز به خودشان می رسد.

آیه 62

(آیه 62)-دو بهشت دیگر با اوصاف شگفت آورش!در ادامه بحث گذشته که پیرامون دو بهشت خائفان با ویژگیهای والا سخن می گفت در اینجا از دو بهشت سخن می گوید که در مرحله پایینتر و طبعا برای افرادی است که در سطح پائینتری از ایمان و خوف از پروردگار قرار دارند،و به تعبیر دیگر هدف بیان وجود سلسله مراتب به تناسب ایمان و عمل صالح است.

نخست می فرماید:«و پایین تر از آنها دو باغ بهشتی دیگر است» (وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ) .

در حدیثی از پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم که در تفسیر این آیه فرمود:

«دو بهشت که بنای آنها و هر چه در آنهاست از نقره است،و دو بهشت است که بنای آنها و هر چه در آنهاست از طلاست».

تعبیر به طلا و نقره ممکن است اشاره به تفاوت ارزش مواهب آنها باشد.

لذا در حدیث دیگری از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمده است:«دو بهشت از طلا است برای مقربان،و دو بهشت از نقره برای اصحاب الیمین».

آیه 63

(آیه 63)-سپس می افزاید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید» (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 64

(آیه 64)-بعد به پنج ویژگی این دو بهشت-که بعضی با آنچه در باره دو بهشت سابق گفته شد شباهت دارد و بعضی متفاوت است-پرداخته،می گوید:«هر دو خرّم و سرسبزند» (مُدْهامَّتانِ) .

آیه 65

(آیه 65)-باز در اینجا اضافه می کند:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 66

(آیه 66)-در این آیه به توصیف دیگری پرداخته،می گوید:«در آنها دو چشمه جوشنده است» (فِیهِما عَیْنانِ نَضّاخَتانِ) .

آیه 67

(آیه 67)-دگر بار از جن و انس می پرسد:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟! (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 68

(آیه 68)-این آیه در باره میوه های این دو بهشت چنین می گوید:«در آنها میوه های فراوان و درخت خرما و انار است» (فِیهِما فاکِهَةٌ وَ نَخْلٌ وَ رُمّانٌ) .

آیه 69

(آیه 69)-باز همان سؤال را تکرار کرده،می فرماید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 70

(آیه 70)-باز هم همسران بهشتی! در ادامه شرح نعمتهای دو بهشتی که در آیات سابق آمده است در اینجا نیز به قسمتهای دیگری از این مواهب اشاره شده است.

نخست می فرماید:«و در آن باغهای بهشتی زنانی نیکو خلق و زیبایند» (فِیهِنَّ خَیْراتٌ حِسانٌ) .زنانی که جمع میان«حسن سیرت»و«حسن صورت»کرده اند.

در روایاتی که در تفسیر این آیه وارد شده صفات نیک بسیاری برای همسران بهشتی شمرده شده که می تواند اشاره ای به صفات عالی زنان دنیا نیز باشد،

و الگوئی برای همه زنان محسوب شود،از جمله خوش زبان بودن،نظافت و پاکی، آزار نرسانیدن،نظری به بیگانگان نداشتن و مانند آن.

آیه 71

(آیه 71)-و به دنبال ذکر این نعمت باز می افزاید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 72

(آیه 72)-سپس در ادامه توصیف این زنان بهشتی اضافه می کند:«حوریانی که در خیمه های بهشتی مستورند» (حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِی الْخِیامِ) .

«حور»جمع«حوراء»و«احور»به کسی می گویند که سیاهی چشمش کاملا مشکی و سفیدی آن کاملا شفاف است،و گاه به زنان سفید چهره نیز اطلاق شده است.

آیه 73

(آیه 73)-و بار دیگر همان سؤال پر معنی را تکرار کرده،می گوید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 74

(آیه 74)-این آیه توصیف دیگری است در باره حوریان بهشتی،می فرماید:

«هیچ،جن و انس پیش از این با آنها تماس نگرفته»و دوشیزه اند (لَمْ یَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ) .

البته چنانکه از آیات دیگر قرآن استفاده می شود زنان و مردانی که در این دنیا همسر یکدیگرند هرگاه هر دو با ایمان و بهشتی باشند در آنجا به هم ملحق می شوند،و با هم در بهترین شرائط و حالات زندگی می کنند.

و حتی از روایات استفاده می شود که مقام این زنان برتر از حوریان بهشت است به خاطر عبادات و اعمال صالحی که در این جهان انجام داده اند.

آیه 75

(آیه 75)-سپس می افزاید:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

آیه 76

(آیه 76)-در آخرین توصیفی که در این آیات از نعمتهای بهشتی کرده،می گوید:«این در حالی است که بهشتیان بر تختهائی تکیه زده اند که با بهترین و زیباترین پارچه های سبزرنگ پوشانده شده است»(مُتَّکِئینَ عَلی رَفرَفٍ خُضزٍ و عَبقَرِیًّ حِسانٍ).

آیه 77

(آیه 77)-سپس برای آخرین بار(و سی و یکمین مرتبه)این سؤال را از انس و جن و از تمام افراد می کند:«پس کدامین نعمتهای پروردگارتان را انکار می کنید»؟ (فَبِأَیِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ) .

نعمتهای معنوی،یا نعمتهای مادی،نعمتهای این جهان،یا نعمتهای بهشتی؟نعمتهائی که سر تا پای وجود شما را فرا گرفته و دائما غرق در آنید، و گاه بر اثر غرور و غفلت همه آنها را به دست فراموشی می سپرید،و از بخشنده این همه نعمتها و کسی که در انتظار نعمتهایش در آینده هستید غافل می شوید؟ کدامیک را منکرید؟

آیه 78

(آیه 78)-و در آخرین آیه این سوره می فرماید:«پر برکت و زوال ناپذیر است نام پروردگار صاحب جلال و بزرگوار تو» (تَبارَکَ اسْمُ رَبِّکَ ذِی الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ) .

این تعبیر به خاطر آن است که در این سوره انواع نعمتهای الهی،در زمین و آسمان،در خلقت بشر،و در دنیا و آخرت آمده است،و از آنجا که اینها همه از وجود پر برکت پروردگار افاضه می شود،مناسبترین تعبیر همان است که در این آیه آمده است.

جالب این که این سوره با نام خداوند«رحمن»آغاز شد،و با نام پروردگار ذو الجلال و الاکرام پایان می گیرد،و هر دو هماهنگ با مجموعه محتوای سوره است.

«پایان سوره الرّحمن»

سوره واقعه[56]

اشاره

این سوره«در مکّه»نازل شده و دارای 96 آیه است

محتوای سوره:

در«تاریخ القرآن»از«ابن ندیم»نقل شده که سوره«واقعه» چهل و چهارمین سوره ای است که بر پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله نازل شده قبل از آن سوره «طه»و بعد از آن«شعرا»بوده است.

این سوره-همان گونه که از لحن آن پیداست،و مفسران نیز تصریح کرده اند- در مکّه نازل شده است،هر چند بعضی گفته اند آیه 81 و 82 در مدینه نازل گردیده، ولی دلیلی برای این گفته در دست نیست،و نشانه ای در آیات مزبور بر این ادعا وجود ندارد.

سوره واقعه چنانکه از نامش پیداست از قیامت و ویژگیهای آن سخن می گوید،و این معنی در تمام آیات 96 گانه سوره مسأله اصلی است،اما از یک نظر می توان محتوای سوره را در هشت بخش خلاصه کرد:

1-آغاز ظهور قیامت و حوادث سخت و وحشتناک مقارن آن.

2-گروه بندی انسانها در آن روز و تقسیم آنها به«اصحاب الیمین»، «اصحاب الشمال»و«مقربین».

3-بحث مشروحی از مقامات«مقربین»و انواع پاداشهای آنها در بهشت.

4-بحث مشروحی در باره«اصحاب الیمین»و انواع مواهب الهی بر آنها.

5-بحثی در باره«اصحاب الشمال»و مجازاتهای دردناک آنها در دوزخ.

6-ذکر دلائل مختلفی پیرامون مسأله معاد از طریق بیان قدرت خداوند، و خلقت انسان از نطفه ناچیز،و تجلّی حیات در گیاهان،و نزول باران.

7-ترسیمی از حالت احتضار و انتقال از این جهان به جهان دیگر.

8-نظر اجمالی دیگری روی پاداش و کیفر مؤمنان و کافران.

فضیلت تلاوت سوره:

در باره تلاوت این سوره روایات زیادی در منابع اسلامی ذکر شده است،از جمله در حدیثی از رسول خدا می خوانیم:«کسی که سوره واقعه را بخواند نوشته می شود که این فرد از غافلان نیست».

چرا که آیات سوره آن قدر تکان دهنده و بیدار کننده است که جائی برای غفلت انسان باقی نمی گذارد.

در حدیث دیگری از امام صادق علیه السّلام می خوانیم«هر کس سوره واقعه را در هر شب جمعه بخواند خداوند او را دوست دارد و او را نزد همه مردم محبوب می کند، و هرگز در دنیا ناراحتی نمی بیند،و فقر و فاقه و آفتی از آفات دنیا دامنگیرش نمی شود،و از دوستان امیر مؤمنان علی علیه السّلام خواهد بود».

روشن است که تنها نمی توان با لقلقه زبان این همه برکات را در اختیار گرفت، بلکه باید به دنبال تلاوت،فکر و اندیشه،و به دنبال آن حرکت و عمل باشد.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-واقعه عظیم!مسائل مربوط به قیامت در قرآن مجید معمولا با ذکر حوادث عظیم و انقلابی و کوبنده در آغاز آن توأم است،و این در بسیاری از سوره های قرآن که بحث از قیامت می کند کاملا به چشم می خورد در سوره واقعه که بر محور معاد دور می زند نیز همین معنی کاملا در نخستین آیاتش مشهود است.

در آغاز می فرماید:«هنگامی که واقعه عظیم(قیامت)واقع شود» (إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ) .

آیه 2

(آیه 2)-هیچکس نمی تواند آن را انکار کند»(لَیسَ لِوَقعتِها کاذِبةُ).

چرا که حوادث پیش از آن به قدری عظیم و شدید است که آثار آن در تمام ذرات جهان آشکار می شود.

آیه 3

(آیه 3)-به هر حال رستاخیز نه تنها با دگرگونی کائنات توأم است بلکه انسانها هم دگرگون می شوند همان گونه که در آیه مورد بحث می فرماید:گروهی را پائین می آورد و گروهی را بالا می برد»! (خافِضَةٌ رافِعَةٌ) .

مستکبران گردنکش و ظالمان صدرنشین سقوط می کنند،و مستضعفان مؤمن و صالح بر اوج قلّه افتخار قرار می گیرند،گروهی در قعر جهنم سقوط می کنند، و گروه دیگری در اعلا علیین بهشت جای می گیرند،و این است خاصیت یک انقلاب بزرگ و گسترده الهی! و لذا در روایتی از امام علی بن الحسین علیه السّلام می خوانیم که در تفسیر این آیه فرمود:«رستاخیز خافضه است چرا که به خدا سوگند دشمنان خدا را در آتش ساقط می کند،و واقعه است چرا که به خدا سوگند اولیاء اللّه را به بهشت بالا می برد.»

آیه 4

(آیه 4)-سپس به توصیف بیشتری در این زمینه پرداخته می گوید:«در آن هنگام که زمین به شدت به لرزه در می آید» (إِذا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا) .

آیه 5

(آیه 5)-این زلزله به قدری عظیم و شدید است که«کوهها درهم کوبیده می شود» (وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا) .

آیه 6

(آیه 6)-«و به صورت غبار پراکنده در می آید» (فَکانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا) .

اکنون باید اندیشید که آن زلزله و انفجار تا چه حد سنگین است که می تواند کوههای عظیم را که در صلابت و استحکام ضرب المثل است آن چنان متلاشی کند که تبدیل به غبار پراکنده کند،و فریادی که از این انفجار عظیم بر می خیزد از آن هم وحشتناک تر است.

آیه 7

(آیه 7)-بعد از بیان وقوع این واقعه عظیم و رستاخیز بزرگ به چگونگی حال مردم در آن روز پرداخته،و قبل از هر چیز آنها را به سه گروه تقسیم کرده، می گوید:«و شما(در آن روز)سه گروه خواهید بود» (وَ کُنْتُمْ أَزْواجاً ثَلاثَةً) .

آیه 8

(آیه 8)-در مورد دستهٔ اول می فرماید:«(نخست)سعادتمندان

و خجستگان(هستند)چه سعادتمندان و خجستگانی»! (فَأَصْحابُ الْمَیْمَنَةِ ما أَصْحابُ الْمَیْمَنَةِ) .

منظور از «أَصْحابُ الْمَیْمَنَةِ» کسانی هستند که نامه اعمالشان را به دست راستشان می دهند و این امر در قیامت رمز و نشانه ای برای مؤمنان نیکوکار و سعادتمند و اهل نجات است،چنانکه بارها در آیات قرآن به آن اشاره شده.

تعبیر به «ما أَصْحابُ الْمَیْمَنَةِ» (چه گروه سعادتمندی؟)برای بیان این حقیقت است که حد و نهایتی برای خوشبختی و سعادت آنها متصور نیست.

آیه 9

(آیه 9)-سپس به ذکر گروه دوم پرداخته،می افزاید:«گروه دیگر شقاوتمندان و شومانند چه شقاوتمندان و شومانی» (وَ أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ ما أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ) .

گروهی بدبخت و تیره روز و بیچاره و بینوا که نامه های اعمالشان را به دست چپشان می دهند که خود نشانه و رمزی است برای تیره بختی و جرم و جنایت آنها.

تعبیر به «ما أَصْحابُ الْمَشْئَمَةِ» نیز در اینجا نهایت بدبختی و شقاوت آنها را منعکس می سازد.

آیه 10

(آیه 10)-سر انجام گروه سوم را چنین توصیف می کند:«و پیشگامان، پیشگامند» (وَ السّابِقُونَ السّابِقُونَ) .

«سابقون»کسانی هستند که نه تنها در ایمان پیشگامند،که در اعمال خیر و صفات و اخلاق انسانی نیز پیشقدمند،آنها«اسوه»و«قدوه»مردمند،و امام و پیشوای خلقند،و به همین دلیل مقربان درگاه خداوند بزرگند.

و اگر در روایات اسلامی گاه«سابقون»به چهار نفر«هابیل»و«مؤمن آل فرعون» و«حبیب نجار»که هر کدام در امت خود پیشگام بودند،و همچنین امیر مؤمنان علیّ بن ابی طالب علیه السّلام که نخستین مسلمان از مردان بود تفسیر شده،در حقیقت بیان مصداقهای روشن آن است،و به معنی محدود ساختن مفهوم آیه نیست.

آیه 11

(آیه 11)-«آنها مقربانند» (أُولئِکَ الْمُقَرَّبُونَ) .

آیه 12

(آیه 12)-پس در یک جملهٔ کوتاه مقام والای مقربان را روشن ساخته،می گوید:مقربان«در باغهای پر نعمت بهشت»جای دارند(فی جَنّاتِ النَّعیمِ).

تعبیر «جَنّاتِ النَّعِیمِ» انواع نعمتهای مادی و معنوی بهشت را شامل می شود.

آیه 13

(آیه 13)-این آیه به چگونگی تقسیم نفرات آنها در امم گذشته و این امت اشاره کرده،می گوید:«گروه زیادی(از آنها)از امتهای نخستینند» (ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِینَ) .

آیه 14

(آیه 14)-«و(گروه)اندکی از امت آخرین» (وَ قَلِیلٌ مِنَ الْآخِرِینَ) .

طبق دو آیه فوق گروه زیادی از مقربان از امتهای پیشینند،و تنها کمی از آنها از امت محمّد صلّی اللّه علیه و آله می باشند.

آیه 15

(آیه 15)-نعمتهای بهشتی که در انتظار مقربان است!در اینجا انواع نعمتهای بهشتی را که نصیب گروه سوم یعنی مقربان می شود بازگو می کند، نعمتهائی که هر یک از دیگری دل انگیزتر و روح پرورتر است،نعمتهائی که می توان آنها را در هفت بخش خلاصه کرد.

نخست می فرماید:آنها«بر تختهائی که صف کشیده و به هم پیوسته است قرار دارند» (عَلی سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ) .

آیه 16

(آیه 16)-«در حالی که بر آن تکیه زده و رو به روی یکدیگرند»و مجلسی پر از انس و سرور دارند (مُتَّکِئِینَ عَلَیْها مُتَقابِلِینَ) .

در قرآن مجید کرارا از تختهای بهشتی و مجالس دسته جمعی بهشتیان توصیفهای جالبی شده که نشان می دهد یکی از مهمترین لذات آنها همین جلسات انس و انجمنهای دوستانه است،اما موضوع سخن آنها و نقل محفلشان چیست؟ کسی به درستی نمی داند.

آیه 17

(آیه 17)-سپس از دومین موهبت آنها سخن گفته،می فرماید:«نوجوانانی جاودان(در شکوه و طراوت)پیوسته گرداگرد آنان می گردند»و در خدمت آنها هستند (یَطُوفُ عَلَیْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ) .

آیه 18

(آیه 18)-این نوجوانان زیبا«با قدحها و کوزه ها و جامهای(پر از شراب طهور که)از نهرهای جاری بهشتی»برداشته شده در اطراف آنها می گردند و آنان را سیراب می کنند (بِأَکْوابٍ وَ أَبارِیقَ وَ کَأْسٍ مِنْ مَعِینٍ) .

آیه 19

(آیه 19)-اما نه شرابی که عقل و هوش را ببرد و مستی آورد، بلکه هنگامی

که بهشتیان آن را می نوشند«از آن دردسر نمی گیرند و نه مست می شوند» (لا یُصَدَّعُونَ عَنْها وَ لا یُنْزِفُونَ) .

تنها یک حالت نشئه روحانی توصیف ناپذیر به آنها دست می دهد که تمام وجودشان را در لذتی بی نظیر فرو می برد!

آیه 20

(آیه 20)-سپس به چهارمین و پنجمین قسمت از نعمتهای مادی مقربان در بهشت اشاره کرده،می گوید:«و میوه هایی از هر نوع که انتخاب کنند»به آنها تقدیم می کنند (وَ فاکِهَةٍ مِمّا یَتَخَیَّرُونَ) .

آیه 21

(آیه 21)-«و گوشت پرنده از هر نوع که مایل باشند» (وَ لَحْمِ طَیْرٍ مِمّا یَشْتَهُونَ) .

مقدم داشتن میوه بر گوشت،به خاطر آن است که از نظر تغذیه بهتر و عالیتر است،به علاوه میوه قبل از غذا لطف دیگری دارد.

البته از بعضی دیگر از آیات قرآن استفاده می شود که شاخه های درختان بهشتی کاملا در دسترس بهشتیان است،بطوری که به آسانی می توانند از هرگونه میوه ای شخصا تناول کنند این معنی،در باره غذاهای دیگر بهشتی نیز مسلمان صادق است،ولی شک نیست،که وقتی خدمتکارانی آن چنان غذاهائی این چنین را برای آنها بیاورند لطف و صفای دیگری دارد،و یک نوع احترام و اکرام بیشتر نسبت به بهشتیان و رونق و صفای افزونتر برای مجالس انس آنهاست.

آیه 22

(آیه 22)-سپس به ششمین نعمت که همسران پاک و زیبا است اشاره کرده، می گوید:«و همسرانی از حور العین دارند» (وَ حُورٌ عِینٌ) .

آیه 23

(آیه 23)-«همچون مروارید در صدف پنهان»! (کَأَمْثالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَکْنُونِ) .

آنها از چشم دیگران کاملا مستورند،نه دستی به آنها رسیده،و نه چشمی بر آنها افتاده است!

آیه 24

(آیه 24)-بعد از ذکر این شش موهبت جسمانی می افزاید:«اینها همه پاداشی است در برابر اعمالی که انجام می دادند» (جَزاءً بِما کانُوا یَعْمَلُونَ) .

تا تصور نشود این نعمتهای بی شمار بهشتی بی حساب به کسی داده می شود، و یا ادعای ایمان و عمل صالح برای نیل به آنها کافی است؛نه،عمل مستمر

و خالص لازم است تا این الطاف نصیب انسان شود.

آیه 25

(آیه 25)-هفتمین و آخرین نعمت آنها که جنبه معنوی دارد این است که:در آن(باغهای بهشتی)نه لغو و بیهوده ای می شنوند،نه سخنان گناه آلود» (لا یَسْمَعُونَ فِیها لَغْواً وَ لا تَأْثِیماً) .

نه در آنجا دروغ و تهمت و افترا وجود دارد،و نه استهزا و غیبت،نه کلمات نیش دار،نه تعبیرات گوش خراش،نه سخنان لغو و بیهوده و بی اساس،هر چه هست در آنجا لطف و صفا و زیبائی و متانت و ادب و پاکی است و چه عالی است محیطی که سخنان آلوده در آن نباشد.

آیه 26

(آیه 26)-سپس می افزاید:«تنها چیزی که در آنجا می شنوند سلام است سلام»! (إِلاّ قِیلاً سَلاماً سَلاماً) .

سلام و درود خداوند و ملائکه مقربین او،و سلام و درود خودشان به یکدیگر،در آن جلسات پرشور و پر صفا که لبریز از دوستی و محبت است.

آیه 27

(آیه 27)-مواهب و نعمتهای اصحاب الیمین!بعد از بیان مواهب معنوی و مادی مقربان،نوبت به«اصحاب الیمین»می رسد،همان جمعیت سعادتمندی که نامه اعمالشان به علامت پیروزی در امتحانات الهی به دست راستشان داده می شود،و در اینجا به شش نعمت از نعم خداوند اشاره می کند که با مقایسه به نعمتهای مقربان که در هفت بخش آمده بود یک مرحله پایینتر است.

نخست برای بیان بلندی مقام آنها می فرماید:«و اصحاب یمین و خجستگان چه اصحاب یمین و خجستگانی»؟! (وَ أَصْحابُ الْیَمِینِ ما أَصْحابُ الْیَمِینِ) .

و این برترین توصیف است که از آنها شده،زیرا این تعبیر در مواردی به کار می رود که اوصاف کسی در بیان نگنجد و به هر حال این تعبیر بیانگر مقام والای اصحاب الیمین است.

آیه 28

(آیه 28)-این آیه به نخستین موهبت این گروه اشاره کرده،می گوید:«آنها در سایه درختان سدر بی خار قرار دارند» (فِی سِدْرٍ مَخْضُودٍ) .

به سر می برند! (وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ) .

آیه 29

(آیه 29)-دومین موهبت این است که آنها «در سایهٔ درخت طلح پر برگ»

«طلح»درختی است سبز و خوشرنگ و خوشبو،جمعی گفته اند همان درخت موز است که برگهای بسیار پهن و سبز و زیبا،و میوه ای شیرین و گوارا دارد.

بعضی از مفسران گفته اند با توجه به این که درخت سدر برگهائی بسیار کوچک و درخت موز برگهائی بسیار پهن و بزرگ و گسترده دارند ذکر این دو درخت اشاره لطیفی به تمام درختان بهشتی است که در میان این دو قرار دارد.

آیه 30

(آیه 30)-سومین نعمت بهشتی را چنین بیان می کند:«و سایه کشیده و گسترده» (وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ) .

بعضی این سایه گسترده را به حالتی شبیه بین الطلوعین تفسیر کرده اند که سایه همه جا را فرا گرفته است و در حدیثی در روضه کافی این معنی از پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله نقل شده است.

غرض این است که حرارت آفتاب هرگز بهشتیان را متألم و ناراحت نمی کند، و دائما در سایه های مطبوع و گسترده و روح افزا به سر می برند.

آیه 31

(آیه 31)-در مرحله چهارم به آبهای بهشتی اشاره کرده،می فرماید:

بهشتیان«در کنار آبشارها»که منظره فوق العاده زیبا و دل انگیزی دارد به سر می برند» (وَ ماءٍ مَسْکُوبٍ) .

آیه 32

(آیه 32)-و البته آن درختها و آن همه آب جاری دائم انواع میوه ها را نیز همراه دارد،و لذا در پنجمین نعمت می افزاید:«و میوه های فراوان» (وَ فاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ) .

آیه 33

(آیه 33)-«که هرگز قطع و ممنوع نمی شود» (لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ) .

آری!همچون میوه های این جهان نیست که محدود به فصول معینی باشد.

آیه 34

(آیه 34)-سپس به نعمت دیگری اشاره کرده،می افزاید:«و همسرانی بلند مرتبه» (وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ) .

آیه 35

(آیه 35)-سپس به اوصاف دیگری از همسران بهشتی پرداخته،می گوید:

«ما آنها را آفرینش نوینی بخشیدیم» (إِنّا أَنْشَأْناهُنَّ إِنْشاءً) .

این جمله ممکن است اشاره به همسران مؤمنان در این دنیا باشد که خداوند

آفرینش تازه ای در قیامت به آنها می دهد،و همگی در نهایت جوانی و طراوت و جمال و کمال ظاهر و باطن وارد بهشت می شوند که طبیعت بهشت طبیعت تکامل و خروج از هرگونه نقص و عیب است.

آیه 36

(آیه 36)-سپس می افزاید:«و همگی را دوشیزه قرار دادیم» (فَجَعَلْناهُنَّ أَبْکاراً) .

و شاید این وصف همیشه برای آنها باقی باشد،چنانکه بسیاری از مفسران به آن تصریح کرده اند و در روایات نیز به آن اشاره شده یعنی؛با آمیزش،وضع آنها دگرگون نمی شود.

آیه 37

(آیه 37)-و در اوصاف آنها باز می افزاید:«زنانی که تنها به همسرشان، عشق می ورزند و خوش زبان و فصیح و هم سن و سالند» (عُرُباً أَتْراباً) .

آیه 38

(آیه 38)-سپس می افزاید:«اینها همه برای اصحاب یمین است» (لِأَصْحابِ الْیَمِینِ) .

و این تأکیدی است مجدد بر اختصاص این مواهب(ششگانه)به آنها.

آیه 39

(آیه 39)-«که گروهی از امتهای نخستینند» (ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِینَ) .

آیه 40

(آیه 40)-«و گروهی از امتهای آخرین» (وَ ثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِینَ) .

و به این ترتیب گروه عظیمی از اصحاب الیمین از امتهای گذشته هستند و گروه عظیمی از امت اسلام،چرا که در میان این امت صالحان و مؤمنان،بسیارند، هر چند پیشگامان آنها در قبول ایمان نسبت به پیشگامان امم سابق با توجه به کثرت آن امتها و پیامبرانشان کمترند.

آیه 41

(آیه 41)-کیفرهای دردناک اصحاب شمال!در تعقیب مواهب عظیم گروه مقربان و گروه اصحاب الیمین به سراغ گروه سوم و عذابهای دردناک و وحشتناک آنان می رود تا در یک مقایسه وضع حال سه گروه روشن گردد.

می فرماید:«و اصحاب شمال،چه اصحاب شمالی» (وَ أَصْحابُ الشِّمالِ ما أَصْحابُ الشِّمالِ) .

همانها که نامه اعمالشان به دست چپشان داده می شود که رمزی است

برای آنان که گنهکار و آلوده و ستمگرند و اهل دوزخ،و همان گونه که در توصیف مقربان و اصحاب الیمین گفتیم این تعبیر برای بیان نهایت خوبی یا بدی حال کسی است،فی المثل می گوئیم سعادتی به ما رو کرد،چه سعادتی؟یا مصیبتی رو کرد؟ چه مصیبتی؟!

آیه 42

(آیه 42)-سپس به سه قسمت از کیفرهای آنها اشاره کرده،می گوید:آنها «در میان بادهای کشنده و آب سوزان قرار دارند» (فِی سَمُومٍ وَ حَمِیمٍ) .

آیه 43

(آیه 43)-«و در سایه دودهای متراکم و آتش زا» (وَ ظِلٍّ مِنْ یَحْمُومٍ) .

باد سوزان کشنده از یکسو،و آب جوشان مرگبار از سوی دیگر،و سایه دود داغ و خفه کننده از سوی سوم،آنها را چنان گرفتار می سازد که تاب و توان را از آنان می گیرد،و اگر هیچ مصیبت دیگری جز این سه مصیبت را نداشته باشند برای کیفر آنها کافی است.

آیه 44

(آیه 44)-سپس برای تأکید می افزاید:سایه ای که«نه خنک است و نه آرامبخش» (لا بارِدٍ وَ لا کَرِیمٍ) .

سایبان گاه انسان را از آفتاب حفظ می کند،و گاه از باد و باران و یا منافع دیگری در بر دارد،ولی این سایبان هیچ یک از این فوائد را ندارد.پیداست سایه ای که از دود سیاه و خفه کننده است جز شر و زیان چیزی از آن انتظار نمی رود.

گرچه کیفرهای دوزخیان انواع و اقسام مختلف و وحشتناکی دارد ولی ذکر همین سه قسمت کافی است که انسان بقیه را از آن حدس بزند.

آیه 45

(آیه 45)-سپس دلائل گرفتاری اصحاب شمال را به این سرنوشت شوم و وحشتناک در سه جمله خلاصه می کند:

نخست این که«آنها پیش از این(در عالم دنیا)مست و مغرور نعمت بودند» (إِنَّهُمْ کانُوا قَبْلَ ذلِکَ مُتْرَفِینَ) .

«مترف»به کسی می گویند که فزونی نعمت او را غافل و مغرور و مست کرده و به طغیان واداشته است.

درست است که همه«اصحاب الشمال»در زمره«مترفین»نیستند،ولی هدف

قرآن سردمداران آنهاست.

همان گونه که امروز هم می بینیم فساد جامعه های بشری از گروه متنعمین مست و مغرور است که عامل گمراهی دیگران نیز می باشند،سر نخ تمام جنگها و خونریزیها و انواع جنایات،و مراکز شهوات،و گرایشهای انحرافی،به دست این گروه است،و به همین جهت قرآن قبل از هر چیز انگشت روی آنها می گذارد.

آیه 46

(آیه 46)-سپس به دومین گناه آنها اشاره کرده،می افزاید:«و بر گناهان بزرگ اصرار می ورزیدند» (وَ کانُوا یُصِرُّونَ عَلَی الْحِنْثِ الْعَظِیمِ) .

بنابر این ویژگی اصحاب شمال تنها انجام گناه نیست،بلکه اصرار بر گناهان عظیم است،چرا که گناه ممکن است،احیانا از اصحاب یمین نیز سر زند،ولی آنها هرگز بر آن اصرار نمی ورزند،هنگامی که متذکر می شوند فورا توبه می کنند.

آیه 47

(آیه 47)-سومین عمل خلاف آنها این بود که:می گفتند:هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم،آیا برانگیخته خواهیم شد»؟ (وَ کانُوا یَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ کُنّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنّا لَمَبْعُوثُونَ) .

بنابر این انکار قیامت که خود سر چشمه بسیاری از گناهان است یکی دیگر از اوصاف اصحاب الشمال می باشد.

سه گناهی که در آیات سه گانه فوق به آن اشاره شده در حقیقت می تواند اشاره به نفی اصول سه گانه دین از ناحیه اصحاب شمال باشد:در آخرین آیه تکذیب رستاخیز بود،و در آیه دوم انکار توحید،و در آیه نخست که سخن از «مترفین»می گفت اشاره ای به تکذیب انبیاء است.

آیه 48

(آیه 48)-آنها به این هم قناعت نمی کردند و برای اظهار تعجب بیشتر می گفتند:«یا نیاکان نخستین ما»که هیچ اثری از آنها باقی نمانده برانگیخته می شوند؟ (أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ) .همانها که شاید هر ذره ای از خاکشان به گوشه ای افتاده است یا جزء بدن موجود دیگری شده است؟

آیه 49

(آیه 49)-پس قرآن به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله دستور می دهد که در پاسخ آنها«بگو:(نه فقط شما و پدرانتان بلکه)اولین و آخرین...»(قُل اِنَّ الاَوَّلینَ وَ الاخِرینَ).

آیه 50

(آیه 50)-«همگی در موعد روز معینی(روز رستاخیز)گردآوری می شوند» (لَمَجْمُوعُونَ إِلی مِیقاتِ یَوْمٍ مَعْلُومٍ) .

از این آیه به خوبی استفاده می شود که معاد و رستاخیز همه انسانها در یک روز همراه هم انجام می گیرد،و همین معنی در آیات دیگر قرآن نیز آمده است.

شاید نیاز به تذکر نداشته باشد که منظور از معلوم بودن قیامت،معلوم بودن نزد پروردگار است و گر نه هیچ کس حتی انبیاء مرسلین و ملائکه مقربین از وقت آن آگاه نیست.

آیه 51

(آیه 51)-بخش دیگری از مجازاتهای این مجرمان گمراه!از این به بعد همچنان ادامه بحثهای مربوط به کیفرهای«اصحاب الشمال»است،نخست آنها را مخاطب ساخته،چنین می گوید:«سپس شما ای گمراهان تکذیب کننده»! (ثُمَّ إِنَّکُمْ أَیُّهَا الضّالُّونَ الْمُکَذِّبُونَ) .

آیه 52

(آیه 52)-«از درخت زقّوم می خورید» (لَآکِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ) .

آیه 53

(آیه 53)-«و شکمها را از آن پر می کنید» (فَمالِؤُنَ مِنْهَا الْبُطُونَ) .

تعبیر فوق اشاره به این است که آنها نخست گرفتار حالت گرسنگی شدید می شوند به گونه ای که حریصانه از این غذای بسیار ناگوار می خورند و شکمها را پر می کنند.

آیه 54

(آیه 54)-هنگامی که از این غذای ناگوار خوردند تشنه می شوند،اما نوشابه آنها چیست؟قرآن در این آیه می گوید:«و روی آن(غذای ناگوار)از آب سوزان می نوشید»! (فَشارِبُونَ عَلَیْهِ مِنَ الْحَمِیمِ) .

آیه 55

(آیه 55)-«و همچون شتران مبتلا به بیماری عطش از آن می آشامید» (فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِیمِ) .

شتری که مبتلا به بیماری استسقا می شود آن قدر تشنه می گردد و پی در پی آب می نوشد تا هلاک شود،آری این است سرنوشت«ضالّون مکذّبون» در قیامت.

آیه 56

(آیه 56)-و در این آیه بار دیگر اشاره به این طعام و نوشابه کرده،می گوید:

«این است وسیله پذیرائی از آنها در قیامت»! (هذا نُزُلُهُمْ یَوْمَ الدِّینِ) .

و این در حالی است که«اصحاب الیمین»در سایه های بسیار لطیف و پرطراوت آرمیده اند،و از بهترین میوه ها و چشمه های آب گوارا،و شراب طهور، می نوشند و سرمست از عشق خدا هستند.

آیه 57

(آیه 57)-هفت دلیل بر مسأله معاد:از آنجا که در آیات گذشته سخن از تکذیب کنندگان معاد در میان بود،و اصولا تکیه بحثهای این سوره عمدتا روی مسأله اثبات معاد،است در اینجا به بحث و بررسی پیرامون ادله معاد می پردازد، روی هم رفته هفت دلیل بر این مسأله مهم ارائه می دهد که پایه های ایمان را در این زمینه قوی کرده،قلب انسان را به وعده های الهی که در آیات گذشته پیرامون مقربان و اصحاب الیمین و اصحاب الشمال آمده بود مطمئن می سازد.

در مرحله اول می گوید:«ما شما را آفریدیم پس چرا(آفرینش مجدد را) تصدیق نمی کنید»؟ (نَحْنُ خَلَقْناکُمْ فَلَوْ لا تُصَدِّقُونَ) .

چرا از رستاخیز و معاد جسمانی بعد از خاک شدن بدن تعجب می کنید؟مگر روز نخست شما را از خاک نیافریدیم؟

آیه 58

(آیه 58)-در این آیه به دلیل دوم اشاره کرده،می فرماید:«آیا از نطفه ای که در رحم می ریزید آگاهید»؟! (أَ فَرَأَیْتُمْ ما تُمْنُونَ) .

آیه 59

(آیه 59)-«آیا شما آن را(در دوران جنینی)آفرینش(پی در پی)می دهید؟یا ما آفریدگاریم؟! (أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ) .

چه کسی این نطفه بی ارزش و ناچیز را هر روز به شکل تازه ای در می آورد و خلقتی بعد از خلقتی،و آفرینشی بعد از آفرینشی می دهد؟راستی این تطورات شگفت انگیز که اعجاب همه اولوا الالباب و متفکران را برانگیخته از ناحیه شماست یا خدا؟آیا کسی که قدرت بر این آفرینشهای مکرر دارد از زنده کردن مردگان در قیامت عاجز است؟!

آیه 60

(آیه 60)-سپس به بیان دلیل سوم پرداخته،می گوید:«ما در میان شما مرگ را مقدار ساختیم،و هرگز کسی بر ما پیشی نمی گیرد»(نَحنُ قَدَّنا بَینَکُمُ المَوتَ وَ ما نَحنُ بِمَسبُوقینَ).

آری!ما هرگز مغلوب نخواهیم شد و اگر مرگ را مقدر کرده ایم نه به خاطر این است که نمی توانیم عمر جاویدان بدهیم.

آیه 61

(آیه 61)-بلکه هدف این بوده است«تا گروهی را به جای گروه دیگری بیاوریم،و شما را در جهانی که نمی دانید آفرینش تازه ای بخشیم» (عَلی أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثالَکُمْ وَ نُنْشِئَکُمْ فِی ما لا تَعْلَمُونَ) .

استدلال در دو آیه فوق چنین است:خداوند حکیم که انسانها را آفریده و مرتبا گروهی می میرند و گروه دیگری جانشین آنها می شوند هدفی داشته،اگر این هدف تنها زندگی دنیا بوده سزاوار است که عمر انسان جاودان باشد،نه آنقدر کوتاه و آمیخته با هزاران ناملائمات که به آمد و رفتنش نمی ارزد.

بنابر این قانون مرگ به خوبی گواهی می دهد که اینجا یک گذرگاه است نه یک منزلگاه؛یک پل است،نه یک مقصد،چرا که اگر مقصد و منزل بود باید دوام می داشت.

آیه 62

(آیه 62)-در این آیه سخن از چهارمین دلیل معاد است،می فرماید:«شما عالم نخستین را دانستید چگونه متذکر نمی شوید»که جهانی بعد از آن است (وَ لَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولی فَلَوْ لا تَذَکَّرُونَ) .

این دلیل را به دو گونه می توان بیان کرد:نخست این که فی المثل اگر ما از بیابانی بگذریم و در آن قصر بسیار مجلل و با شکوهی با محکمترین و عالیترین مصالح،و تشکیلات وسیع و گسترده،ببینیم،و بعد به ما بگویند این همه تشکیلات و ساختمان عظیم برای این است که فقط قافله کوچکی چند ساعتی در آن بیاساید و برود،پیش خود می گوئیم این کار حکیمانه نیست،زیرا برای چنین هدفی مناسب این بود چند خیمه کوچک برپا شود.

دنیای با این عظمت و این همه کرات و خورشید و ماه و انواع موجودات زمینی نمی تواند برای هدف کوچکی مثل زندگی چند روزه بشر در دنیا آفریده شده باشد،و گر نه آفرینش جهان پوچ و بی حاصل است،این تشکیلات عظیم برای موجود شریفی مثل انسان آفریده شده تا خدای بزرگ را از آن بشناسد معرفتی که در

زندگی دیگر سرمایه بزرگ اوست.

دیگر این که صحنه های معاد را در این جهان در هر گوشه و کنار با چشم خود می بینید،همه سال در عالم گیاهان صحنه رستاخیز تکرار می شود،زمینهای مرده را با نزول قطرات حیاتبخش باران زنده می کند،چنانکه در آیه 39 سوره فصلت می فرماید:

«کسی که این زمینهای مرده را زنده می کند هم اوست که مردگان را زنده می کند»!

آیه 63

(آیه 63)-زارع خداوند است یا شما؟!تا کنون چهار دلیل از دلائل هفتگانه ای را که در این سوره برای معاد ذکر شده خوانده ایم.در این آیه و آیات آینده به سه دلیل دیگر که هر کدام نمونه ای از قدرت بی پایان خدا در زندگی انسان است اشاره می کند که یکی مربوط به آفرینش دانه های غذائی و دیگری«آب» و سومی«آتش»است،زیرا سه رکن اساسی زندگی انسان را اینها تشکیل می دهد، دانه های گیاهی مهمترین ماده غذائی انسان محسوب می شود،و آب مهمترین مشروب،و آتش مهمترین وسیله برای اصلاح مواد غذائی و سایر امور زندگی است.

نخست می فرماید:«آیا هیچ در باره آنچه کشت می کنید اندیشیده اید»؟! (أَ فَرَأَیْتُمْ ما تَحْرُثُونَ) .

آیه 64

(آیه 64)-«آیا شما آن را می رویانید یا ما می رویانیم»؟ (أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزّارِعُونَ) .

آری این خداوند است که در درون دانه،یک سلول زنده بسیار کوچک آفریده که وقتی در محیط مساعد قرار گرفت در آغاز از مواد غذائی آماده در خود دانه استفاده می کند،جوانه می زند،و ریشه می دواند،سپس با سرعت عجیبی از مواد غذائی زمین کمک می گیرد و گاه از یک تخم صدها یا هزاران تخم بر می خیزد.

آیه 65

(آیه 65)-در این آیه برای تأکید روی این مسأله که انسان هیچ نقشی در مسأله نمو و رشد گیاهان جز افشاندن دانه ندارد،می افزاید:«هر گاه بخواهیم آن (زراعت)را مبدل به کاه درهم کوبیده می کنیم(به گونه ای)که تعجب کنید»! (لَوْ نَشاءُ لَجَعَلْناهُ حُطاماً فَظَلْتُمْ تَفَکَّهُونَ) .

آری!می توانیم تندباد سمومی بفرستیم که آن را قبل از بستن دانه ها خشک

کرده در هم بشکند،یا آفتی بر آن مسلط کنیم که محصول را از بین ببرد،و نیز می توانیم سیل ملخها را بر آن بفرستیم.

آیا اگر زارع حقیقی شما بودید این امور امکان داشت؟پس بدانید همه این برکات از جای دیگر است.

آیه 66

(آیه 66)-آری!تعجب می کنید و به حیرت فرو می روید و می گوئید:«به راستی ما زیان کرده ایم»و سرمایه ز کف دادیم،و چیزی به دست نیاوردیم (إِنّا لَمُغْرَمُونَ) .

آیه 67

(آیه 67)-«بلکه ما بکلی محرومیم»و بیچاره (بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ) .

آیه 68

(آیه 68)-این آب و آتش از کیست؟در اینجا اشاره به ششمین و هفتمین دلیل معاد،در این بخش از آیات سوره واقعه می کند که بیانگر قدرت خداوند بر همه چیز و بر احیای مردگان است.

نخست می فرماید:«آیا به آبی که می نوشید اندیشیده اید»؟ (أَ فَرَأَیْتُمُ الْماءَ الَّذِی تَشْرَبُونَ) .

آیه 69

(آیه 69)-«آیا شما آن را از ابر نازل می کنید؟یا ما نازل می کنیم»؟ (أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ) .

این آیات وجدان انسانها را در برابر یک سلسله سؤالها قرار می دهد و از آنها اقرار می گیرد،و در واقع می گوید:آیا در باره این آبی که مایه حیات شماست و پیوسته آن را می نوشید هرگز فکر کرده اید؟ اگر می بینیم در آیات فوق فقط روی آب نوشیدنی تکیه شده و از تأثیر آن در مورد حیات حیوانات و گیاهان سخنی به میان نیامده به خاطر اهمیت فوق العاده آب برای حیات خود انسان است،به علاوه در آیات قبل اشاره ای به مسأله زراعت شده بود و نیازی به تکرار نبود.

آیه 70

(آیه 70)-سر انجام در این آیه برای تکمیل همین بحث می افزاید:«هرگاه بخواهیم این آب گوارا را تلخ و شور قرار می دهیم» (لَوْ نَشاءُ جَعَلْناهُ أُجاجاً) .

«پس چرا شکر نمی کنید»؟ (فَلَوْ لا تَشْکُرُونَ) .

آری!اگر خدا می خواست به املاح محلول در آب نیز اجازه می داد که همراه ذرات آب تبخیر شوند،و دوش به دوش آنها به آسمان صعود کنند،و ابرهائی شور و تلخ تشکیل داده،قطره های بارانی درست همانند آب دریا شور و تلخ فرو ریزند! اما او به قدرت کامله اش این اجازه را به املاح نداد،نه تنها املاح در آب،بلکه میکربهای موذی و مضر و مزاحم نیز اجازه ندارند همراه بخارات آب به آسمان صعود کنند،و دانه های باران را آلوده سازند به همین دلیل قطرات باران-هر گاه هوا آلوده نباشد-خالصترین،پاکترین،و گواراترین آبهاست.

آیه 71

(آیه 71)-سر انجام به هفتمین و آخرین دلیل معاد در این سلسله آیات می رسیم و آن آفرینش آتش است،آتشی که از مهمترین ابزار زندگی بشر، و مؤثرترین وسیله در تمام صنایع است،می فرماید:«آیا در باره آتشی که می افروزید فکر کرده اید»؟ (أَ فَرَأَیْتُمُ النّارَ الَّتِی تُورُونَ) .

آیه 72

(آیه 72)-«آیا شما درخت آن را آفریده اید یا ما آفریده ایم»؟ (أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِؤُنَ) .

آیه 73

(آیه 73)-در این آیه برای تأکید بحثهای فوق می افزاید:«ما آن را وسیله یادآوری(برای همگان)و وسیله زندگی برای مسافران قرار داده ایم» (نَحْنُ جَعَلْناها تَذْکِرَةً وَ مَتاعاً لِلْمُقْوِینَ) .

بازگشت آتش از درون درختان سبز از یک سو یادآور بازگشت روح به بدنهای بی جان در رستاخیز است،و از سوی دیگر این آتش تذکری است نسبت به آتش دوزخ،چرا که طبق حدیثی پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله فرمود:«این آتشی که بر می افروزید یک جزء از هفتاد جزء آتش دوزخ است»! تعبیر «مَتاعاً لِلْمُقْوِینَ» اشاره کوتاه و پرمعنی به فوائد دنیوی این آتش است.

آیه 74

(آیه 74)-در این آیه به عنوان نتیجه گیری می فرماید:«حال که چنین است به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن»و او را پاک و منزه بشمار (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ) .

آری!خداوندی که این همه نعمت را آفریده،و هر کدام یادآور توحید و معاد و قدرت و عظمت اوست شایسته تسبیح و تنزیه از هر گونه عیب و نقص است.

او هم«ربّ»است و پروردگار،و هم«عظیم»است و قادر و مقتدر گر چه مخاطب در این جمله پیامبر صلّی اللّه علیه و آله است ولی ناگفته پیداست که منظور همه انسانها می باشد.

آیه 75

(آیه 75)-تنها پاکان به حریم قرآن راه می یابند!در تعقیب بحثهای فراوانی که در آیات قبل با ذکر هفت دلیل در باره معاد آمد در اینجا سخن از اهمیت قرآن مجید است،چرا که مسأله نبوت و نزول قرآن بعد از مسأله مبدأ و معاد مهمترین ارکان اعتقادی را تشکیل می دهد.

نخست با یک سوگند عظیم سخن را شروع کرده،می فرماید:«سوگند به جایگاه ستارگان»و محل طلوع و غروب آنها (فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ) .

هنگامی که به این نکته توجه کنیم که طبق گواهی دانشمندان تنها در کهکشان ما حدود یک هزار میلیون ستاره وجود دارد!و در جهان،کهکشانهای زیادی موجود است که هر کدام مسیر خاصی دارند،به اهمیت این سوگند قرآن آشناتر می شویم.

آیه 76

(آیه 76)-و به همین دلیل در این آیه می افزاید:«و این سوگندی است بسیار بزرگ اگر بدانید» (وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِیمٌ) .

و این خود یک اعجاز علمی قرآن محسوب می شود که در عصری که شاید هنوز عده ای می پنداشتند ستارگان میخهای نقره ای هستند که بر سقف آسمان کوبیده شده اند!یک چنین بیانی،آن هم در محیطی که به حق محیط جهل و نادانی محسوب می شد از یک انسان عادی محال است صادر شود.

آیه 77

(آیه 77)-اکنون ببینیم این قسم عظیم برای چه منظوری ذکر شده؟آیه مورد بحث پرده از روی آن برداشته،می گوید:«آن(چه محمد صلّی اللّه علیه و آله آورده)قرآن کریمی است» (إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِیمٌ) .

و به این ترتیب به مشرکان لجوج که پیوسته اصرار داشتند این آیات نوعی از کهانت است،و یا-العیاذ باللّه-سخنانی است جنون آمیز،یا همچون اشعار شاعران،یا از سوی شیاطین است،پاسخ می گوید:که این وحی آسمانی است و سخنی است که آثار و عظمت و اصالت از آن ظاهر و نمایان است،و محتوای آن حاکی از مبدأ نزول آن می باشد.

آری!هم گوینده قرآن،کریم است،و هم خود قرآن،و هم آورنده آن،و هم اهداف قرآن کریم است.

آیه 78

(آیه 78)-سپس به توصیف دوم این کتاب آسمانی پرداخته،می افزاید:این آیات«در کتاب محفوظی جای دارد» (فِی کِتابٍ مَکْنُونٍ) .

در همان«لوح محفوظ»در«علم خدا»که از هر گونه خطا و تغییر و تبدیل محفوظ است.

آیه 79

(آیه 79)-و در سومین توصیف می فرماید:«این کتاب را«جز پاکان نمی توانند به آن دست زنند»[-دست یابند] (لا یَمَسُّهُ إِلاَّ الْمُطَهَّرُونَ) .

بسیاری از مفسران به پیروی از روایاتی که از امامان معصوم علیهم السّلام وارد شده این آیه را به عدم جواز مس کتابت قرآن بدون غسل و وضو تفسیر کرده اند.

از سوی دیگر حقایق و مفاهیم عالی قرآن را جز پاکان درک نمی کنند و حد اقل پاکی که روح«حقیقت جوئی»است برای درک حد اقل مفاهیم آن لازم است،و هر قدر پاکی و قداست بیشتر شود درک انسان از مفاهیم قرآن و محتوای آن افزون خواهد شد.

آیه 80

(آیه 80)-در چهارمین و آخرین توصیف از قرآن مجید می فرماید:این قرآن «از سوی پروردگار عالمیان نازل شده» (تَنْزِیلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِینَ) .

خدائی که مالک و مربی تمام جهانیان است این قرآن را برای تربیت انسانها بر قلب پاک پیامبرش نازل کرده است،و همان گونه که در جهان تکوین مالک و مربی اوست،در جهان تشریع نیز هر چه هست از ناحیه او می باشد.

آیه 81

(آیه 81)-سپس می افزاید:«آیا این سخن را[-قرآن را با اوصافی که گفته شد]سست و کوچک می شمرید»؟! (أَ فَبِهذَا الْحَدِیثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ) .

در حالی که نشانه های صدق و حقانیت از آن به خوبی آشکار است و باید کلام خدا را با نهایت جدیت پذیرفت و به عنوان یک واقعیت بزرگ با آن رو برو شد.

آیه 82

(آیه 82)-در آیه می فرماید:«و به جای شکر روزیهائی که به شما داده شده آن را تکذیب می کنید»؟(وَ تَجعَلُونَ رِزقَکُم تُکَذَّبُونَ).

آیه 83

(آیه 83)-هنگامی که جان به گلوگاه می رسد!از لحظات حساسی که آدمی را سخت در فکر فرو می برد،لحظه احتضار و پایان عمر انسانهاست،در آن لحظه که کار از کار گذشته،و اطرافیان مأیوس و نومید به شخص محتضر نگاه می کنند، و می بینند همچون شمعی که عمرش پایان گرفته آهسته آهسته خاموش می شود،با زندگی وداع می گوید،و هیچ کاری از دست هیچ کس ساخته نیست.

قرآن مجید در تکمیل بحثهای معاد و پاسخگوئی به منکران و مکذبان، ترسیم گویائی از این لحظه کرده،می گوید:«پس چرا هنگامی که جان به گلوگاه می رسد»توانائی بازگرداندن آن را ندارید؟! (فَلَوْ لا إِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ) .

آیه 84

(آیه 84)-«و شما در این حال نظاره می کنید»و کاری از دستتان ساخته نیست (وَ أَنْتُمْ حِینَئِذٍ تَنْظُرُونَ) .

مخاطب در اینجا اطرافیان محتضرند،از یکسو نظاره حال او را می کنند،و از سوی دیگر ضعف و ناتوانی خود را مشاهده می نمایند و از سوی سوم توانائی خدا را بر همه چیز و بودن مرگ و حیات در دست او،و نیز می دانند خودشان هم چنین سرنوشتی را در پیش دارند.

آیه 85

(آیه 85)-سپس می افزاید:«و ما از شما به او نزدیکتریم(و فرشتگان ما که آماده قبض روح او هستند نیز نزدیکتر از شما می باشند)ولی شما نمی بینید» (وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَیْهِ مِنْکُمْ وَ لکِنْ لا تُبْصِرُونَ) .

ما به خوبی می دانیم در باطن جان محتضر چه می گذرد؟و در عمق وجودش چه غوغائی برپاست؟و مائیم که فرمان قبض روح او را در سر آمد معینی صادر کرده ایم،ولی شما تنها ظواهر حال او را می بینید،و از چگونگی انتقال او از این سرا به سرای دیگر بی خبرید.

به هر حال نه تنها در این موقع بلکه در همه حال خداوند از همه کس به ما نزدیکتر است حتی او نزدیکتر از ما به ماست.

آیه 86

(آیه 86)-سپس برای تأکید بیشتر،و روشن ساختن همین حقیقت،می افزاید:

«اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمی شوید...» (فَلَوْ لا إِنْ کُنْتُمْ غَیْرَ مَدِینِینَ) .

آیه 87

(آیه 87)-«پس آن(روح)را باز گردانید اگر راست می گوئید» (تَرْجِعُونَها إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ) .

این ضعف و ناتوانی شما دلیلی است بر این که مالک مرگ و حیات دیگری است،و پاداش و جزا در دست اوست،و اوست که می میراند و زنده می کند.

آیه 88

(آیه 88)-سر انجام نیکوکاران و بدکاران!قرآن در اینجا یک نوع جمع بندی از آیات آغاز سوره و آیات اخیر می کند،و تفاوت حال انسانها را به هنگامی که در آستانه مرگ قرار می گیرند مجسم می سازد که چگونه بعضی در نهایت آرامش و راحتی و شادی چشم از جهان می پوشند،و جمعی دیگر با مشاهده دورنمای آتش سوزان جهنم با چه اضطراب و وحشتی جان می دهند؟ نخست می فرماید:کسی که در حالت احتضار و واپسین لحظات زندگی قرار می گیرد«پس اگر او از مقربان باشد...» (فَأَمّا إِنْ کانَ مِنَ الْمُقَرَّبِینَ) .

آیه 89

(آیه 89)-«در روح و ریحان و بهشت پرنعمت است» (فَرَوْحٌ وَ رَیْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِیمٍ) .

«روح»و«ریحان»الهی شامل تمام وسائل راحتی و آرامش انسان و هرگونه نعمت و برکت الهی می گردد.

آیه 90

(آیه 90)-سپس می افزاید:«اما اگر از اصحاب یمین باشد» (وَ أَمّا إِنْ کانَ مِنْ أَصْحابِ الْیَمِینِ) .

همان مردان و زنان صالحی که نامه اعمالشان به نشانه پیروزی و قبولی به دست راستشان داده می شود.

آیه 91

(آیه 91)-به او گفته می شود:«سلام بر تو از سوی دوستانت که از اصحاب یمینند» (فَسَلامٌ لَکَ مِنْ أَصْحابِ الْیَمِینِ) .

به این ترتیب فرشتگان قبض روح در آستانه انتقال از دنیا سلام یارانش را به او می رسانند،همان گونه که در آیه 26 همین سوره در توصیف اهل بهشت خواندیم: «إِلاّ قِیلاً سَلاماً سَلاماً» .

آیه 92

(آیه 92)-سپس به سراغ گروه سوم می رود که در اوائل سوره از آنها به

عنوان اصحاب الشمال یاد شده بود،می فرماید:«اما اگر او از تکذیب کنندگان گمراه باشد» (وَ أَمّا إِنْ کانَ مِنَ الْمُکَذِّبِینَ الضّالِّینَ) .

تعبیر«مکذّبین ضالّین» می تواند اشاره به این نکته باشد که در میان گمراهان افرادی هستند مستضعف و جاهل قاصر،و عناد و لجاجتی در برابر حق ندارند،آنها ممکن است مشمول الطاف الهی گردند،اما تکذیب کنندگان لجوج و معاند حتما گرفتار عذاب الهی می شوند.

آیه 93

(آیه 93)-«با آب جوشان دوزخ(و حرارت و سموم آن)از او پذیرایی می شود»! (فَنُزُلٌ مِنْ حَمِیمٍ) .

«و سرنوشت او ورود در آتش جهنم است» (وَ تَصْلِیَةُ جَحِیمٍ) .

آری!در همان آستانه مرگ نخستین عذابهای الهی را می چشند و طعم تلخ کیفرهای قیامت در قبر و برزخ در کام جانشان فرو می رود.

آیه 94

(آیه 94)-و در پایان این سخن،می افزاید:«این مطلب حق و یقین است» (إِنَّ هذا لَهُوَ حَقُّ الْیَقِینِ) .

«هذا»اشاره به احوال گروههای سه گانه ای است که قبلا ذکر شده.

آیه 95

(آیه 95)-«حال که چنین است:«پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح کن»و او را منزه بشمار (فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ) .

تعبیر به«فسبّح»(پس تسبیح کن)اشاره به این حقیقت است که آنچه در باره این گروههای سه گانه گفته شد عین عدالت است،و بنابر این خداوندت را از هرگونه ظلم و بی عدالتی پاک و منزه بشمار،و یا این که اگر می خواهی به سرنوشت گروه سوم گرفتار نشوی او را از هر گونه شرک و بی عدالتی که لازمه انکار قیامت است پاک و منزه بدان.

بسیاری از مفسران نقل کرده اند که پس از نزول این آیه پیامبر فرمود:«آن را در رکوع خود قرار دهید»سبحان ربّی العظیم بگوئید.

«پایان سوره واقعه»

سوره حدید[57]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 29 آیه است

محتوای سوره:

محتوای این سوره را به هفت بخش می توان تقسیم کرد:

1-آیات نخستین سوره بحث جامع و جالبی پیرامون توحید و صفات خدا دارد و در حدود بیست صفت از صفات الهی در آن منعکس است.

2-بخش دیگری از عظمت قرآن این نور الهی که در ظلمات شرک تابید سخن می گوید.

3-در بخش سوم از وضع مؤمنان و منافقان در قیامت که گروه اول در پرتو نور ایمان راه خود را به سوی بهشت می گشایند،و گروه دوم در ظلمات شرک و کفر می مانند،بحث می کند.

4-در بخش دیگری دعوت به ایمان و خروج از شرک،و سرنوشت جمعی از اقوام کافر پیشین منعکس شده است.

5-بخش مهمی از این سوره پیرامون انفاق در راه خدا و مخصوصا برای تقویت پایه های جهاد فی سبیل اللّه،و بی ارزش بودن اموال دنیا می باشد.

6-در بخشی کوتاه،اما گویا و مستدل،سخن از عدالت اجتماعی به میان آمده که یکی از اهداف مهم انبیاست.

7-و بالاخره در بخش دیگری مسأله رهبانیت و انزوای اجتماعی مورد مذمت قرار گرفته،و جدائی خط اسلام از آن مشخص شده است.

ضمنا نامگذاری این سوره به«حدید»به خاطر تعبیری است که در آیه 25 سوره آمده است.

فضیلت تلاوت سوره:

در روایات اسلامی نکته های جالب توجهی پیرامون فضیلت تلاوت این سوره آمده،البته تلاوتی که توأم با فکر،و تفکری که توأم با عمل باشد.

در حدیثی از پیامبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله نقل شده که قبل از خواب«مسبحات» را تلاوت می فرمود(مسبّحات سوره هائی است که با«سبح للّه»یا«یسبح للّه»آغاز می شود و آن پنج سوره است:سوره حدید،حشر،صف،جمعه و تغابن) و می فرمود:«در آنها آیه ای است که از هزار آیه برتر است»! در حدیث دیگری از امام باقر علیه السّلام می خوانیم:«کسی که«مسبحات» (سوره های پنج گانه فوق)را پیش از خواب بخواند از دنیا نمی رود تا حضرت مهدی علیه السّلام را درک کند،و اگر قبلا از دنیا برود در جهان دیگر در همسایگی رسول خدا خواهد بود».

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-آیات ژرف اندیشان!گفتیم این سوره با یک بخش توحیدی که جامع حدود«بیست وصف»از اوصاف الهی است آغاز می شود،اوصافی که شناخت آنها سطح معرفت انسانی را بالا می برد و به ذات مقدس او آشنا می کند، و هر قدر اندیشمندان بیشتر در آن بیندیشند به حقایق تازه ای دست می یابند.

در حدیثی از امام علی بن الحسین علیه السّلام می خوانیم:که فرمود:«خداوند متعال می دانست که در آخر زمان اقوامی می آیند که در مسائل تعمق و دقت می کنند،لذا سوره قل هو اللّه احد و آیات آغاز سوره حدید را نازل فرمود.

به هر حال،نخستین آیه این سوره از تسبیح و تنزیه خدا شروع کرده، می فرماید:«آنچه در آسمانها و زمین است برای خدا تسبیح می گویند،و او عزیز و حکیم است» (سَبَّحَ لِلّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

آیه 2

(آیه 2)-بعد از ذکر دو وصف از صفات ذات پاک خداوند یعنی«عزّت» و«حکمت»به«مالکیت و تدبیر و تصرفش در عالم هستی»که لازمه قدرت و حکمت است پرداخته،می افزاید:«مالکیت و حاکمیت آسمانها و زمین از آن اوست» (لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

او«زنده می کند و می میراند» (یُحْیِی وَ یُمِیتُ) .آری حیات و مرگ در تمام اشکالش به دست قدرت اوست.

«و او بر هر چیز تواناست» (وَ هُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ) .

مالکیت خداوند نسبت به عالم هستی مالکیت اعتباری و تشریعی نیست، بلکه مالکیت حقیقی و تکوینی است،یعنی او به همه چیز احاطه دارد و همه جهان در قبضه قدرت او،و تحت اراده و فرمان اوست،لذا به دنبال آن سخن از زنده کردن و میراندن و توانائی بر هر چیز به میان آمده است.

تفاوت«عزت»و«قدرت»در این است که عزت بیشتر توجه به درهم شکستن مدافع دارد،و قدرت توجه به ایجاد اسباب،بنابر این دو وصف مختلف محسوب می شوند،هر چند در ریشه توانائی با هم مشترکند-دقت کنید.

آیه 3

(آیه 3)-سپس به بیان پنج وصف دیگر پرداخته،می فرماید:«اوّل و آخر و پیدا و پنهان اوست و او به هر چیز داناست» (هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْآخِرُ وَ الظّاهِرُ وَ الْباطِنُ وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ) .

توصیف به اول و آخر بودن تعبیر لطیفی است از ازلیت و ابدیت او،زیرا می دانیم او وجودی است بی انتها و واجب الوجود،یعنی هستیش از درون ذات اوست نه از بیرون،تا پایان گیرد یا آغازی داشته باشد،و بنابر این از ازل بوده و تا ابد خواهد بود.

او سر آغاز و ابتدای عالم هستی است،و اوست که بعد از فنای جهان نیز خواهد بود.

بنابر این تعبیر به اول و آخر هرگز زمان خاصی را در بر ندارد و اشاره به مدت معینی نیست.

توصیف به ظاهر و باطن نیز تعبیر دیگری از احاطه وجودی او نسبت به همه چیز است،از همه چیز ظاهرتر است چرا که آثارش همه جا را گرفته،و از همه چیز مخفی تر است چون کنه ذاتش بر کسی روشن نیست.

و یکی از نتائج این امور همان است که در پایان آیه آمده: «وَ هُوَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ» زیرا کسی که از آغاز بوده و تا پایان باقی است و در ظاهر و باطن جهان است چنین کسی قطعا از همه چیز آگاه می باشد.

آیه 4

(آیه 4)-او همیشه بر تخت قدرت است!به دنبال اوصاف یازده گانه ای که در آیات قبل در باره ذات پاک پروردگار ذکر شد در اینجا اوصاف دیگری بیان شده.

نخست از مسأله خالقیت سخن می گوید و می فرماید:«او کسی است که آسمانها و زمین را در شش روز[-شش دوران]آفرید» (هُوَ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِی سِتَّةِ أَیّامٍ) .

مسأله«خلقت در شش روز»هفت مرتبه در قرآن مجید ذکر شده است که نخستین مرتبه در آیه 54 سوره اعراف،و آخرین مورد آن همین آیه می باشد.

منظور از«یوم»(روز)در این آیات روز معمولی نیست،بلکه منظور از آن «دوران»است خواه این دوران کوتاه باشد،و یا طولانی هر چند میلیونها سال به طول انجامد.

بعد به مسأله حکومت و تدبیر جهان پرداخته،می افزاید:«سپس(بر تخت قدرت قرار گرفت»و به تدبیر جهان پرداخت (ثُمَّ اسْتَوی عَلَی الْعَرْشِ) .

بدون شک خداوند نه جسم است و نه«عرش»به معنی«تخت سلطنت» می باشد،بلکه این تعبیر کنایه ای است لطیف از حاکمیت مطلقه خداوند و نفوذ تدبیر او در عالم هستی و موجودات بطوری که اگر یک لحظه نظر لطف از آنها برگیرد،و فیضش را قطع کند«فرو ریزند قالبها»! سپس شاخه دیگری از علم بی پایانش را بیان کرده،می افزاید:«آنچه را در زمین فرو می رود می داند و از آن خارج می شود،و آنچه از آسمان نازل می گردد، و آنچه به آسمان بالا می رود»همه را می داند (یَعْلَمُ ما یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ ما یَخْرُجُ مِنْها وَ ما یَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما یَعْرُجُ فِیها) .

بدون شک خداوند نه جسم است و نه«عرش»به معنی«تخت سلطنت» می باشد،بلکه این تعبیر کنایه ای است لطیف از حاکمیت مطلقه خداوند و نفوذ تدبیر او در عالم هستی و موجودات بطوری که اگر یک لحظه نظر لطف از آنها برگیرد،و فیضش را قطع کند«فرو ریزند قالبها»! سپس شاخه دیگری از علم بی پایانش را بیان کرده،می افزاید:«آنچه را در زمین فرو می رود می داند و از آن خارج می شود،و آنچه از آسمان نازل می گردد، و آنچه به آسمان بالا می رود»همه را می داند (یَعْلَمُ ما یَلِجُ فِی الْأَرْضِ وَ ما یَخْرُجُ

مِنْها وَ ما یَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ ما یَعْرُجُ فِیها) .

و بالاخره در چهارمین و پنجمین توصیف روی نقطه حساسی تکیه کرده، می فرماید:«و هر جا باشید او با شماست» (وَ هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ ما کُنْتُمْ) .

«و خداوند به آنچه انجام می دهید بیناست» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ) .

چگونه او با شما نباشد در حالی که ما نه تنها در وجود که در بقاء خود لحظه به لحظه به او متکی هستیم و از وی مدد می گیریم،او روح عالم هستی است،او جان جهان است،بلکه او برتر از این و آن است! راستی این احساس که او همه جا با ماست از یکسو به انسان عظمت و شکوه می بخشد و از سوی دیگر اطمینان و اعتماد به نفس می دهد و شجاعت و شهامت در او می آفریند،و از سوی سوم احساس مسؤولیت شدید می بخشد،چرا که او همه جا حاضر و ناظر و مراقب است.آری!این اعتقاد ریشه اصلی تقوا و پاکی و درستکاری انسان است.

آیه 5

(آیه 5)-بعد از مسأله حاکمیت و تدبیر،سخن به مسأله مالکیت او در کل جهان هستی می رسد،می فرماید:«مالکیت آسمانها و زمین از آن اوست» (لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

و سر انجام به مسأله مرجعیت او اشاره کرده،می افزاید:«و همه کارها به سوی او باز می گردد» (وَ إِلَی اللّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ) .

آری وقتی او خالق و مالک و حاکم و مدبّر ماست و همه جا با ما می باشد مسلما بازگشت همه ما و همه کارها نیز به سوی اوست.

آیه 6

(آیه 6)-در این آیه به دو وصف دیگر نیز اشاره کرده،می فرماید:

«شب را در روز داخل می کند و روز را در شب» (یُولِجُ اللَّیْلَ فِی النَّهارِ وَ یُولِجُ النَّهارَ فِی اللَّیْلِ) .

آری!تدریجا از یکی می کاهد و به دیگری می افزاید و طول شب و روز را در سال تغییر می دهد،همان تغییری که همراه با فصول چهارگانه سال است با تمام برکاتی که برای انسانها در این فصول نهفته است.

و در پایان می افزاید:«و او به آنچه در دلها وجود دارد داناست» (وَ هُوَ عَلِیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ) .

همان گونه که اشعه حیاتبخش آفتاب و روشنائی روز در اعماق تاریکی شب نفوذ می کند و همه جا را روشن می سازد،علم پروردگار نیز در تمام زوایای قلب و جان انسان نفوذ می کند و همه اسرار آن را روشن می سازد.

آیه 7

(آیه 7)-ایمان و انفاق دو سرمایه بزرگ نجات و خوشبختی! بعد از بیان قسمتی از دلائل عظمت خداوند در عالم هستی و اوصاف جمال و جلال او،اوصافی که انگیزه حرکت به سوی اللّه است،در اینجا از آنها نتیجه گیری کرده و همگان را دعوت به ایمان و عمل می نماید.

نخست می فرماید:«به خدا و رسولش ایمان بیاورید» (آمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ) .

این دعوت یک دعوت عام است که شامل همه انسانها می شود،مؤمنان را به ایمانی کاملتر و راسختر،و غیر مؤمنان را به اصل ایمان دعوت می کند،دعوتی که توأم با دلیل است و دلائلش در آیات توحیدی قبل گذشت.

سپس به یکی از آثار مهم ایمان که«انفاق فی سبیل اللّه»است دعوت کرده می گوید:«و از آنچه شما را جانشین و نماینده(خود)در آن قرار داده انفاق کنید» (وَ أَنْفِقُوا مِمّا جَعَلَکُمْ مُسْتَخْلَفِینَ فِیهِ) .

«انفاق»مفهوم وسیعی دارد که منحصر به مال نیست،بلکه علم و هدایت و آبروی اجتماعی و سرمایه های معنوی و مادی دیگر را نیز شامل می شود.

سپس برای تشویق بیشتر می افزاید:«کسانی که از شما ایمان بیاورند و انفاق کنند اجر بزرگی دارند» (فَالَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ أَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ کَبِیرٌ) .

توصیف اجر به بزرگی،اشاره ای به عظمت الطاف و مواهب الهی،و ابدیت و خلوص و دوام آن است،نه تنها در آخرت که در دنیا نیز قسمتی از این اجر بزرگ عائد آنها می شود.

آیه 8

(آیه 8)-بعد از امر به «ایمان» و ««انفاث» دربارهٔ هریک از این دو به بیانی می پردازد که به منزلهٔ استدلال و برهان است.

نخست به صورت یک استفهام توبیخی علّت عدم پذیرش دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را در مورد ایمان به خدا جویا شده،می فرماید:«چرا به خدا ایمان نیاورید در حالی که رسول(او)شما را می خواند که به پروردگارتان ایمان بیاورید و از شما پیمان گرفته است(پیمانی از طریق فطرت و خرد)اگر آماده ایمان آوردنید» (وَ ما لَکُمْ لا تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ الرَّسُولُ یَدْعُوکُمْ لِتُؤْمِنُوا بِرَبِّکُمْ وَ قَدْ أَخَذَ مِیثاقَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ) .

یعنی،اگر به راستی شما آمادگی برای پذیرش حق دارید دلائلش روشن است،هم از طریق فطرت و عقل،و هم از طریق دلیل نقل.

آیه 9

(آیه 9)-این آیه برای تأکید و توضیح بیشتر پیرامون همین معنی می افزاید:«او کسی است که آیات روشنی بر بنده اش[-محمد]نازل می کند،تا شما را از تاریکیها به سوی نور برد و خداوند نسبت به شما مهربان و رحیم است» (هُوَ الَّذِی یُنَزِّلُ عَلی عَبْدِهِ آیاتٍ بَیِّناتٍ لِیُخْرِجَکُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ وَ إِنَّ اللّهَ بِکُمْ لَرَؤُفٌ رَحِیمٌ) .

آیه 10

(آیه 10)-سپس به استدلالی برای مسأله انفاق پرداخته،می فرماید:«چرا در راه خدا انفاق نکنید در حالی که میراث آسمانها و زمین از آن خداست»؟ (وَ ما لَکُمْ أَلاّ تُنْفِقُوا فِی سَبِیلِ اللّهِ وَ لِلّهِ مِیراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

یعنی،سر انجام همه شما چشم از جهان و مواهبش می پوشید،و همه را می گذارید و می روید،پس اکنون که در اختیار شماست چرا بهره خود را نمی گیرید! و از آنجا که انفاق در شرائط و احوال مختلف ارزشهای متفاوتی دارد در جمله بعد می افزاید:«کسانی که قبل از پیروزی انفاق کردند و جنگیدند و پیکار نمودند(با کسانی که بعد از پیروزی انفاق کردند)یکسان نیستند» (لا یَسْتَوِی مِنْکُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ) .

یعنی،آنها که در مواقع بحرانی از بذل مال و جان ابا نداشتند از آنها که بعد از فرو نشستن طوفانها به یاری اسلام شتافتند برترند.

لذا برای تأکید بیشتر می افزاید:«آنها بلند مقامتر از کسانی هستند که بعد از

فتح انفاق نمودند و جهاد کردند» (أُولئِکَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِینَ أَنْفَقُوا مِنْ بَعْدُ وَ قاتَلُوا) .

و از آنجا که هر دو گروه با تفاوت درجه مشمول عنایات حقند در پایان آیه می افزاید:«و خداوند به هر دو وعده نیک داده است» (وَ کُلاًّ وَعَدَ اللّهُ الْحُسْنی) .

این یک قدردانی برای عموم کسانی است که در این مسیر گام برداشتند.

تعبیر«حسنی»هرگونه ثواب و پاداش نیک دنیا و آخرت را در بر می گیرد.

و از آنجا که ارزش عمل به خلوص آن است،در پایان آیه می افزاید:

«و خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ) .

هم از کمیت و کیفیت اعمال شما با خبر است و هم از نیات و میزان خلوص شما.

آیه 11

(آیه 11)-و در این آیه باز هم برای تشویق در مورد«انفاق فی سبیل اللّه»از تعبیر جالب دیگری استفاده کرده،می گوید:«کیست که به خدا وام نیکو دهد(و از اموالی که به او ارزانی داشته انفاق کند)تا خداوند آن را برای او چندین برابر کند؟ و برای او پاداش پر ارزشی است» (مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ وَ لَهُ أَجْرٌ کَرِیمٌ) .

منظور از«قرض دادن به پروردگار»هر گونه انفاق در راه اوست که یکی از مصادیق مهم آن کمک کردن به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و امام مسلمین می باشد تا در مصارف لازم برای اداره حکومت اسلامی به کار گیرد.

از امام صادق علیه السّلام نقل شده است که فرمود:«خداوند از بندگانش وامی مطالبه نکرده است به خاطر احتیاج خود و آنچه از حقوق برای خداست برای ولی و نماینده اوست».

آیه 12

(آیه 12)-از آنجا که در آیه قبل خداوند انفاق کنندگان را به اجر کریم نوید داد، در اینجا مشخص می کند که این اجر کریم و ارزشمند و با عظمت در چه روزی است؟ می فرماید:«در روزی است که مردان و زنان با ایمان را می نگری که نورشان در پیش رو و در سمت راستشان بسرعت حرکت می کند» (یَوْمَ تَرَی الْمُؤْمِنِینَ

وَ الْمُؤْمِناتِ یَسْعی نُورُهُمْ بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَ بِأَیْمانِهِمْ) .

منظور از«نور»تجسّم نور ایمان است،چرا که در آن روز عقائد و اعمال انسانها تجسم می یابد،ایمان که همان نور هدایت است به صورت روشنائی و نور ظاهری مجسم می گردد،و کفر که تاریکی مطلق است،به صورت ظلمت ظاهری مجسم می گردد.

اینجاست که به احترام آنها این ندا از فرشتگان بر می خیزد:«بشارت باد بر شما امروز،به باغهائی از بهشت که نهرها زیر(درختان)آن جاری است» (بُشْراکُمُ الْیَوْمَ جَنّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ) .

«جاودانه در آن خواهید ماند،و این پیروزی و رستگاری بزرگ است» (خالِدِینَ فِیها ذلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ) .

آیه 13

(آیه 13)-اما منافقان که در تاریکی وحشتناک کفر و نفاق و گناه قرار گرفته اند در این هنگام فریادشان بلند می شود و ملتمسانه از مؤمنان تقاضای نور می کنند،اما چیزی جز جواب منفی نمی شنوند،چنانکه آیه می گوید:«روزی که مردان و زنان منافق به مؤمنان می گویند:نظری به ما بیفکنید تا از نور شما پرتوی برگیریم» (یَوْمَ یَقُولُ الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ لِلَّذِینَ آمَنُوا انْظُرُونا نَقْتَبِسْ مِنْ نُورِکُمْ) .

یعنی؛کمی مهلت دهید تا ما هم به شما برسیم و در پرتو نورتان راه را پیدا کنیم.

در پاسخ به آنها«گفته می شود:به پشت سر خود برگردید و کسب نور کنید»! (قِیلَ ارْجِعُوا وَراءَکُمْ فَالْتَمِسُوا نُوراً) .

اینجا جای تحصیل نور نیست،می بایست آن را از دنیائی که پشت سر گذاشتید،از طریق ایمان و عمل صالح،به دست می آوردید،اما دیگر گذشته و دیر شده است.

«پس(در این هنگام)دیواری میان آنها زده می شود که دری دارد» (فَضُرِبَ بَیْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ) .

ولی دو طرف این دیوار عظیم،یا این در،کاملا با هم متفاوت است«درونش رحمت است و برونش عذاب» (باطِنُهُ فِیهِ الرَّحْمَةُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ) .

این«در»ممکن است برای این باشد که منافقان از این در،نعمتهای بهشتی را ببینند و حسرت ببرند،یا این که افرادی که کمتر آلوده اند پس از اصلاح از آن بگذرند و در کنار مؤمنان قرار گیرند.

آیه 14

(آیه 14)-اما این دیوار چنان نیست که مانع عبور صدا باشد،لذا در این آیه می افزاید:«آنها را صدا می زنند:مگر ما با شما نبودیم»؟! (یُنادُونَهُمْ أَ لَمْ نَکُنْ مَعَکُمْ) .

هم در دنیا با شما در یک جامعه می زیستیم،و هم در اینجا در کنار شما بودیم چه شد که ناگهان از ما جدا شدید،و به روح و رحمت الهی رفتید،آنها در پاسخ «می گویند:آری!»با هم بودیم (قالُوا بَلی) .

در همه جا با هم بودیم،در کوچه و بازار،در سفر و حضر،گاه همسایه هم بودیم،و یا حتی گاه در یک خانه زندگی می کردیم،ولی از نظر مکتب و عقیده و عمل فرسنگها با هم فاصله داشتیم،شما خط خود را از ما جدا کرده بودید،و در اصول و فروع از حق بیگانه بودید.

سپس می افزایند:شما گرفتار خطاهای بزرگی بودید از جمله:

1-«شما خود را(به واسطه پیمودن طریق کفر)به هلاکت افکندید» (وَ لکِنَّکُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَکُمْ) .

2-«و انتظار(مرگ پیامبر را)کشیدید» (وَ تَرَبَّصْتُمْ) .

بعلاوه در انجام هر کار مثبت و هر حرکت صحیح حالت صبر و انتظار داشتید و تعلل می نمودید.

3-«و پیوسته(در امر معاد و رستاخیز و حقانیت دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و قرآن) شک و تردید داشتید» (وَ ارْتَبْتُمْ) .

4-«و آرزوهای دور و دراز(آرزوهائی که هرگز دست از سر شما برنداشت) شما را فریب داد تا فرمان خدا(دائر بر مرگتان)فرا رسید» (وَ غَرَّتْکُمُ الْأَمانِیُّ حَتّی جاءَ أَمْرُ اللّهِ) .

آری!این آرزوها لحظه ای مجال تفکر صحیح به شما نداد،و آرزوی وصول به شهوات و اهداف مادی بر شما چیره بود.

5-از همه اینها گذشته«شیطان فریبکار(که پایگاهش را در وجودتان محکم کرده بود)شما را در برابر(فرمان)خداوند فریب داد» (وَ غَرَّکُمْ بِاللّهِ الْغَرُورُ) .

گاه دنیا را در نظرتان جاودانه جلوه داد،و گاه قیامت را یک حلوای نسیه قلمداد کرد،و گاه اصلا وجود خداوند بزرگ را زیر سؤال می برد!

آیه 15

(آیه 15)-سر انجام مؤمنان در یک نتیجه گیری منافقان را مخاطب ساخته، می گویند:«پس امروز نه از شما فدیه ای پذیرفته می شود»که در برابر آن از عذاب الهی رهائی یابید (فَالْیَوْمَ لا یُؤْخَذُ مِنْکُمْ فِدْیَةٌ) .

«و نه از کافران» (وَ لا مِنَ الَّذِینَ کَفَرُوا) .

و به این ترتیب کافران نیز سرنوشتی همچون منافقان دارند،و همگی در گرو گناهان و زشتیهای اعمال خویشند،و راه خلاصی ندارند.

سپس می افزایند:«جایگاهتان آتش است و همان سرپرستتان می باشد» (مَأْواکُمُ النّارُ هِیَ مَوْلاکُمْ) .

«و چه بد جایگاهی است»؟! (وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ) .

معمولا انسانها برای نجات از چنگال مجازات و کیفر در دنیا یا متوسل به غرامت مالی می شوند،و یا از نیروی یاور و شفیعی کمک می طلبند،ولی در قیامت تمام اسباب و وسائل مادی که در این جهان برای رسیدن به مقاصد،معمول است از کار می افتد و پیوندها بریده می شود.

و به این ترتیب قرآن روشن می کند که تنها وسیله نجات در آن روز ایمان و عمل صالح است،حتی دایره شفاعت محدود به کسانی است که سهمی از این دو را داشته باشند نه آنها که پیوندهای خود را بکلی از خدا و اولیاء اللّه بریده اند.

آیه 16

(آیه 16)-

شأن نزول:

نقل شده که،این آیه یک سال بعد از هجرت در باره منافقان نازل شده است به خاطر این که روزی از سلمان فارسی پرسیدند از آنچه در تورات است برای ما سخن بگو!چرا که در تورات مسائل شگفت انگیزی است(و به

این وسیله می خواستند نسبت به قرآن بی اعتنایی کنند)در این هنگام آیات آغاز سوره یوسف نازل شد،سلمان به آنها گفت:این قرآن«احسن القصص»و بهترین سرگذشتهاست،و برای شما از غیر آن نافعتر است.

مدتی بعد باز به سراغ سلمان آمدند و همان خواهش را تکرار کردند:در این هنگام آیه «اللّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ کِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِیَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِینَ یَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ... ؛خداوند بهترین سخن را نازل کرده کتابی که آیاتش(از نظر لطف و زیبائی و معنی)همانند یکدیگر است آیاتی مکرر دارد(اما تکراری شوق انگیز)که از شنیدن آیاتش لرزه بر اندام کسانی که در برابر پروردگارشان خاشعند می افتد...» نازل شد.(زمر23/) باز برای بار سوم به سراغ سلمان آمدند و همان درخواست را تکرار کردند.

در این هنگام آیه مورد بحث نازل شد؛و آنها را مؤاخذه کرد که آیا موقع آن نرسیده است که در برابر نام خدا خشوع کنید و از این سخنان دست بردارید.

تفسیر:

غفلت و بی خبری تا کی؟!بعد از ذکر آن همه انذارهای کوبنده و هشدارهای بیدارگر در این آیه،به صورت یک نتیجه گیری می فرماید:«آیا وقت آن نرسیده است که دلهای مؤمنان در برابر ذکر خدا و آنچه از حق نازل کرده است خاشع گردد؟و مانند کسانی نباشند که در گذشته به آنها کتاب آسمانی داده شد (مانند یهود و نصاری)سپس زمانی طولانی بر آنها گذشت(و خداوند را فراموش کردند)و قلبهایشان قساوت پیدا کرد،و بسیاری از آنها گنهکارند» (أَ لَمْ یَأْنِ لِلَّذِینَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِ اللّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا یَکُونُوا کَالَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَیْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ) .

روشن است یاد خداوند اگر در عمق جان قرار گیرند و همچنین شنیدن آیاتی که بر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نازل شده است هرگاه به درستی تدبر شود باید مایه خشوع گردد، ولی قرآن گروهی از مؤمنان را در اینجا سخت ملامت می کند که چرا در برابر این امور خاشع نمی شوند؟و چرا همچون بسیاری از امتهای پیشین گرفتار غفلت و بی خبری شده اند؟همان غفلتی که نتیجه آن قساوت دل و همان قساوتی که ثمره

آن فسق و گناه است! این آیه از آیات تکان دهنده قرآن مجید است که قلب و روح انسان را در تسخیر خود قرار می دهد و پرده های غفلت را می درد.لذا در طول تاریخ افراد بسیار آلوده ای را می بینیم که با شنیدن این آیه چنان تکان خوردند که در یک لحظه با تمام گناهان خود وداع گفتند،و حتی بعضا در صف زاهدان و عابدان قرار گرفتند.

آیه 17

(آیه 17)-و از آنجا که زنده شدن قبلهای مرده با ذکر الهی و پیدا کردن حیات معنوی در پرتو خشوع و خضوع در مقابل قرآن،شباهت زیادی به زنده شدن زمینهای مرده به برکت قطرات حیاتبخش باران دارد در این آیه می افزاید:«بدانید خداوند زمین را بعد از مرگ آن زنده می کند» (اعْلَمُوا أَنَّ اللّهَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها) .

«ما آیات(خود)را(در صحنه آفرینش و نیز در صحنه وحی)برای شما بیان کردیم شاید اندیشه کنید» (قَدْ بَیَّنّا لَکُمُ الْآیاتِ لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ) .

در حقیقت این آیه هم اشاره ای است به زنده شدن زمینهای مرده به وسیله باران،و هم زنده شدن دلهای مرده به وسیله ذکر اللّه و قرآن مجید که از آسمان وحی بر قلب پاک محمد صلّی اللّه علیه و آله نازل شده است و هر دو شایسته تدبر و تعقل است.

آیه 18

(آیه 18)-در این آیه بار دیگر به مسأله انفاق که از میوه های شجره ایمان و خشوع است باز می گردد،و همان تعبیری را که در آیات قبل خواندیم با اضافاتی تکرار کرده،می فرماید:«مردان و زنان انفاق کننده و آنها که(از این راه)به خداوند قرض الحسنه دهند،(این قرض الحسنه)برای آنان مضاعف می شود و پاداش پرارزشی دارند» (إِنَّ الْمُصَّدِّقِینَ وَ الْمُصَّدِّقاتِ وَ أَقْرَضُوا اللّهَ قَرْضاً حَسَناً یُضاعَفُ لَهُمْ وَ لَهُمْ أَجْرٌ کَرِیمٌ) .

منظور از«قرض الحسنه به خداوند»همان«انفاق فی سبیل اللّه»است،هر چند وام دادن به بندگان خدا نیز از فضل اعمال است.و در آن حرفی نیست.

آیه 19

(آیه 19)-در ادامهٔ بحث آیات گذشته پیرامون مؤمنان و اجر و پاداششان در پیشگاه خدا،در اینجا می افزاید:«کسانی که به خدا و رسولانش ایمان آورند آنها

صدیقین و شهدا نزد پروردگارشانند» (وَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللّهِ وَ رُسُلِهِ أُولئِکَ هُمُ الصِّدِّیقُونَ وَ الشُّهَداءُ عِنْدَ رَبِّهِمْ) .

«صدّیق»کسی است که سر تا پا صداقت و راستی است،و عملش گفتارش را تصدیق می کند.

واژه«شهداء»ممکن است به معنی«شهادت بر اعمال»بوده باشد، همان گونه که از آیات دیگر قرآن استفاده می شود که پیامبران گواه اعمال امتهای خود هستند،و پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله گواه بر آنها،و بر امت اسلامی است،و مسلمانان نیز شاهد و گواه بر اعمال مردمند.

بعضی نیز احتمال داده اند که«شهدا»در اینجا به همان معنی شهیدان راه خداست،یعنی؛افراد مؤمن اجر و پاداش شهیدان را دارند،و به منزله شهدا محسوب می شوند.

سپس می افزاید:«برای آنهاست پاداش(اعمال)شان و نور(ایمان)شان» (لَهُمْ أَجْرُهُمْ وَ نُورُهُمْ) .

این تعبیر سر بسته اشاره به پاداش عظیم و نور فوق العاده آنهاست.

و در پایان می فرماید:«و کسانی که کافر شدند و آیات ما را تکذیب کردند آنها دوزخیانند» (وَ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَحِیمِ) .

تا با مقابله این دو گروه با یکدیگر مقام والای گروه اول،و انحطاط و بدبختی گروه دوم آشکار گردد.

و از آنجا که در گروه اول،سطح بالای ایمان مطرح بود،در این گروه نیز کفر شدید مطرح است،لذا با تکذیب آیات الهی همراه ذکر شده.

آیه 20

(آیه 20)-دنیا چیزی جز متاع غرور نیست!از آنجا که حب و علاقه دنیا سر چشمه هر گناه و«رأس کل خطیئه»است در این آیه ترسیم گویائی از وضع زندگی دنیا و مراحل مختلف،و انگیزه های حاکم بر هر مرحله را ارائه داده،می گوید:

«بدانید زندگی دنیا تنها بازی و سرگرمی و تجمل پرستی و فخر فروشی در میان شما و افزون طلبی در اموال و فرزندان است» (اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَیاةُ الدُّنْیا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِینَةٌ

وَ تَفاخُرٌ بَیْنَکُمْ وَ تَکاثُرٌ فِی الْأَمْوالِ وَ الْأَوْلادِ) .

به این ترتیب«غفلت»،«سرگرمی»،«تجمل»،«تفاخر»و«تکاثر»دورانهای پنج گانه عمر آدمی را تشکیل می دهند.

سپس با ذکر یک مثال آغاز و پایان زندگی دنیا را در برابر دیدگان انسانها مجسّم ساخته،می فرماید:«همانند بارانی که محصولش کشاورزان را در شگفتی فرو می برد،سپس خشک می شود به گونه ای که آن را زرد رنگ می بینی،سپس تبدیل به کاه می شود»! (کَمَثَلِ غَیْثٍ أَعْجَبَ الْکُفّارَ نَباتُهُ ثُمَّ یَهِیجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ یَکُونُ حُطاماً) .

«کفار»در اینجا به معنی کشاورزان است،زیرا اصل معنی«کفر»به معنی «پوشاندن»است،و چون کشاورز بذرافشانی کرده و آن را زیر خاک می پوشاند از این رو به او«کافر»می گویند.

سپس به بازده عمر و نتیجه و محصول نهائی آن پرداخته،می افزاید:«و در آخرت(از دو حال خارج نیست):عذاب شدید است یا مغفرت و رضای الهی» (وَ فِی الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِیدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللّهِ وَ رِضْوانٌ) .

و سر انجام آیه را با این جمله پایان می دهد:«و(به هر حال)زندگی دنیا جز متاع و فریب نیست»! (وَ مَا الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلاّ مَتاعُ الْغُرُورِ) .

جمله«دنیا متاع غرور است»مفهومش این است که وسیله و ابزار است برای فریبکاری،فریب دادن خویشتن،و هم فریب دیگران و البته این در مورد کسانی است که دنیا را هدف نهائی قرار می دهند و به آن دل می بندند،و آخرین آرزویشان وصول به آن است،اما اگر مواهب این جهان مادی وسیله ای برای وصول به ارزشهای والای انسانی و سعادت جاودان باشد هرگز دنیا نیست،بلکه مزرعه آخرت،و قنطره و پلی برای رسیدن به آن هدفهای بزرگ است.

آیه 21

(آیه 21)-یک مسابقهٔ بزرگ معنوی!بعد از بیان ناپایداری جهان و لذات آن،و این که مردم در سرمایه های کم ارزش این جهان نسبت به یکدیگر تفاخر و تکاثر می جویند،در اینجا مردم را یه یک مسابقهٔ عظیم روحانی در طریق کسب

آنچه پایدار است و سزاوار هرگونه تلاش و کوشش دعوت کرده،می فرماید:«و به پیش تازید برای رسیدن به مغفرت پروردگارتان و بهشتی که پهنه آن مانند آسمان و زمین است و برای کسانی که به خدا و رسولانش ایمان آورده اند آماده شده است» (سابِقُوا إِلی مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُها کَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِینَ آمَنُوا بِاللّهِ وَ رُسُلِهِ) .

در حقیقت مغفرت پروردگار کلید بهشت است همان بهشتی که پهنه آسمان و زمین را فرا می گیرد،و از هم اکنون آماده برای پذیرائی مؤمنان است تا کسی نگوید بهشت نسیه است و بر نسیه دل نباید نهاد.

این نکته شایسته توجه است که پیشی گرفتن به سوی مغفرت پروردگار از طریق اسباب آن است،مانند توبه و جبران طاعات فوت شده و اصولا اطاعت پروردگار و پرهیز از معاصی است.

و در پایان آیه می افزاید:«این فضل خداوند است که به هر کس بخواهد می دهد و خداوند صاحب فضل عظیم است» (ذلِکَ فَضْلُ اللّهِ یُؤْتِیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ) .

یقینا آن چنان بهشت گسترده،با آن مواهب عظیمش چیزی نیست که انسان با این اعمال ناچیز به آن برسد،و این تنها فضل و رحمت و لطف الهی است که آن پاداش عظیم را در مقابل این قلیل قرار داده،و از او نیز جز این انتظار نیست.

چرا که پاداشها همیشه به مقیاس اعمال نیست بلکه به مقیاس کرم پاداش دهنده است.

آیه 22

(آیه 22)-سپس برای تأکید بیشتر در زمینهٔ عدم دلبستگی به دنیا،و شادنشدن به اقبال آن،و غمگین نگشتن به ادبار آن،می افزاید:«هیچ مصیبتی(ناخواسته)در زمین و نه در وجود شما روی نمی دهد مگر این که همهٔ آنها قبل از آن که زمین را بیافرینیم در لوح محفوظ ثبت است،و این امر برای خداوند آسان است»(ما اَصابَ مِن مُصیبَةٍ فِی الاَرض وَلافی اَنفًسِکُم اِلّا فی کِتابٍ مِن قَبلِ اَن نَبرَ أَها اِنَّ ذلِکَ عَلَی اللّهِ یَسیرُ).

آری!مصائبی که در زمین رخ می دهد همچون زلزله ها و سیلها و طوفانها و همچنین مصائبی که در نفوس انسانها واقع می شود مانند مرگ و میرها،و انواع حوادث دردناکی که دامان انسان را می گیرد همه آنها از قبل مقدر شده است،و در لوح محفوظ ثبت است.

ولی باید توجه داشت که مصائبی که در این آیه به آن اشاره شده،تنها مصائبی است که به هیچ وجه قابل اجتناب نیست و مولود اعمال انسانها نمی باشد و گر نه مصیبتها،و ناکامیهایی که تنها معلول گناهان و سهل انگاری خود انسان است، راه مقابله با آنها موضع گیری صحیح در برنامه های زندگی است.

و منظور از«لوح محفوظ»علم بی پایان خداوند است،و یا صفحه جهان خلقت و نظام علت و معلول که آن نیز مصداق علم فعلی خداوند است.

آیه 23

(آیه 23)-اکنون ببینیم فلسفه تقدیر این مصائب در لوح محفوظ و سپس بیان این حقیقت در قرآن چیست؟ آیه مورد بحث پرده از روی این راز مهم برداشته،می گوید:«این به خاطر آن است که برای آنچه از دست داده اید تأسف نخورید،و به آنچه به شما داده است دلبسته و شادمان نباشید» (لِکَیْلا تَأْسَوْا عَلی ما فاتَکُمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاکُمْ) .

این دو جمله کوتاه در حقیقت یکی از مسائل پیچیده فلسفه آفرینش را حل می کند،چرا که انسان همیشه در جهان هستی با مشکلات و گرفتاریها و حوادث ناگوار رو بروست،و غالبا از خود سؤال می کند:با این که خداوند مهربان و کریم و رحیم است این حوادث دردناک برای چیست؟ قرآن می گوید:«هدف این بوده که شما دلبسته و اسیر زرق و برق این جهان نباشید».

این مصائب زنگ بیدارباشی است برای غافلان و شلاقی است،برای ارواح خفته،و رمزی است از ناپایداری جهان،و اشاره ای است به کوتاه بودن عمر این زندگی.

آری این مصائب شکننده تفاخر و غرور است،لذا در پایان آیه می افزاید:

«و خداوند هیچ متکبر فخر فروشی را دوست ندارد» (وَ اللّهُ لا یُحِبُّ کُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ) .

تنها کسی گرفتار این حالات می شود که مست ناز و نعمت گردد،ولی وجود آفات و مصائب برای آنها که قابل بیداری و هدایتند این مستی و آثار آن را از بین می برد.

افراد با ایمان با توجه به آیه فوق هنگامی که به نعمتی از سوی خدا می رسند خود را امانتدار او می دانند،نه از رفتن آن غمگین می شوند و نه از داشتن آن مست و مغرور.

آیه 24

(آیه 24)-این آیه توضیح و تفسیری است بر آنچه در آیه قبل آمده و در حقیقت«مختال فخور»(متکبر فخر فروش)را معرفی می کند،می فرماید:

«همانها که بخل می ورزند و مردم را به بخل دعوت می کنند» (الَّذِینَ یَبْخَلُونَ وَ یَأْمُرُونَ النّاسَ بِالْبُخْلِ) .

آری!لازمه دلبستگی شدید به مواهب دنیا تکبر و غرور است،و لازمه تکبر و غرور بخل کردن،و دعوت دیگران به بخل است،اما بخل کردن به این دلیل که سرمایه کبر و غرور خود را این اموال می داند،و هرگز نمی خواهد آن را از دست دهد،و اما دعوت دیگران به بخل برای این است که اگر دیگران سخاوتمند باشند او رسوا می شود و دیگر این که،چون بخل را دوست دارد مبلغ چیزی است که به آن عشق می ورزد! و برای این که تصور نشود اصرار و تأکید خداوند در مسأله انفاق و ترک بخل و یا حتی تعبیر به وام گرفتن خداوند از بندگان در آیات گذشته-که همه برای تشویق آنها به انفاق است-از نیاز ذات پاک او سر چشمه می گیرد،در پایان آیه می افزاید:

«و هر کس(از این فرمان)روی گردان شود(به خود زیان می رساند نه به خدا)چرا که خداوند بی نیاز و شایسته ستایش است» (وَ مَنْ یَتَوَلَّ فَإِنَّ اللّهَ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ) .

همه به او نیازمندند و او از همگان بی نیاز است،چرا که خزائن و منابع اصلی همه چیز نزد اوست،و از آنجا که جامع همه صفات کمال است شایسته هر حمد

و ستایش نیز می باشد.

آیه 25

(آیه 25)-هدف اصلی بعث انبیاء!از آنجا که سبقت به سوی رحمت و مغفرت و بهشت پروردگار که در آیات قبل به آن اشاره شده بود نیاز به رهبری «رهبران الهی»دارد در این آیه که از پرمحتواترین آیات قرآن است به این معنی اشاره کرده،و هدف ارسال انبیاء و برنامه آنها را دقیقا بیان می کند،می فرماید:«ما رسولان خود را با دلائل روشن فرستادیم» (لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَیِّناتِ) .

«و با آنها کتاب(آسمانی)و میزان(شناسایی حق از باطل و قوانین عادلانه) نازل کردیم» (وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْکِتابَ وَ الْمِیزانَ) .

«تا مردم قیام به عدالت کنند» (لِیَقُومَ النّاسُ بِالْقِسْطِ) .

به این ترتیب پیامبران با سه وسیله مجهز بودند:دلائل روشن،کتب آسمانی، و معیار سنجش حق از باطل و خوب از بد،و مانعی ندارد که فی المثل قرآن مجید هم«بینه»(معجزه)باشد،و هم کتاب آسمانی،و هم بیان کننده احکام و قوانین، یعنی سه بعد در یک محتوا.

و به هر حال هدف از اعزام این مردان بزرگ با این تجهیزات کامل همان اجرای«قسط و عدل»است و این یکی از اهداف متعدد ارسال پیامبران است.

ولی از آنجا که در یک جامعه انسانی هر قدر سطح اخلاق و اعتقاد و تقوا بالا باشد باز افرادی پیدا می شوند که سر به طغیان و گردنکشی بر می دارند و مانع اجرای قسط و عدل خواهند بود.لذا در ادامه آیه می فرماید:«و آهن را نازل کردیم که در آن نیروی شدید و منافعی برای مردم است»! (وَ أَنْزَلْنَا الْحَدِیدَ فِیهِ بَأْسٌ شَدِیدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ) .

آری!تجهیزات سه گانه انبیاء الهی برای اجرای عدالت وقتی می تواند به هدف نهائی برسد که از ضمانت اجرائی آهن و«بأس شدید»آن برخوردار باشد.

امیر مؤمنان علی علیه السّلام در تفسیر جمله «وَ أَنْزَلْنَا الْحَدِیدَ» فرمود:«منظور از نازل کردن آهن خلقت آن است».

سپس به یکی دیگر از اهداف ارسال انبیا و نزول کتب آسمانی و همچنین

آفرینش وسائلی همچون آهن اشاره کرده،می فرماید:هدف این است«تا خداوند بداند چه کسی او و رسولانش را یاری می کند بی آنکه او را ببینند» (وَ لِیَعْلَمَ اللّهُ مَنْ یَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالْغَیْبِ) .

منظور از علم خداوند در اینجا تحقیق عینی علم اوست،یعنی تا آشکار شود چه کسانی به یاری خدا و مکتب او به پا می خیزند و قیام به قسط می کنند و چه کسانی از این وظیفه بزرگ سرباز می زنند در حقیقت مفهوم این آیه شبیه همان است که در آیه 179 سوره آل عمران آمده.

«ممکن نبود خداوند مؤمنان را به همان صورت که شما هستید واگذارد مگر این که ناپاک را از پاک جدا کند»! به این ترتیب مسأله آزمون و امتحان انسانها،و جدا سازی صفوف و تصفیه، یکی دیگر از اهداف بزرگ این برنامه بوده است.

تعبیر به«یاری خداوند»مسلما به معنی یاری دین و آئین و نمایندگان او و بسط آئین حق و قسط و عدل است،و گر نه خداوند نیازی به یاری کسی ندارد، و همگان به او نیازمندند.

لذا برای اثبات همین معنی آیه را با این جمله پایان می دهد که:«خداوند قوی و شکست ناپذیر است» (إِنَّ اللّهَ قَوِیٌّ عَزِیزٌ) .

برای او ممکن است با یک اشاره همه جهان را زیر و رو کند و تمامی دشمنان را نابود و اولیائش را پیروز گرداند،ولی هدف اصلی که ترتیب و تکامل انسانهاست از این طریق حاصل نمی گردد،لذا آنها را دعوت به یاری آئین حق کرده است.

آیه 26

(آیه 26)-پیامبران را یکی بعد از دیگری فرستادیم!چنانکه می دانیم شیوهٔ قرآن این است که بعد از بیان یک سلسله اصول کلی تعلیمات خود،اشاره به سرنوشت اقوام پیشین می کند تا شاهد گویائی برای آن باشد،در اینجا نیزبعد از ذکر مسائل پیشین دربارهٔ ارسال رسولان همراه بینات و کتاب و میزان،و همچنین لزوم سبقت مرددم بر یکدیگر در وصول به غفران پروردگار و سعادت جاویدان،از بعضی از اقوام و پیامبران پیشین نام می برد و این

اصول کلی را در زندگی آنها مجسم می سازد.

نخست از«نوح»و«ابراهیم»که شیخ الانبیا و سرسلسله رسولان حق بودند شروع کرده،می فرماید:«ما نوح و ابراهیم را فرستادیم،و در دودمان آن دو نبوت و کتاب قرار دادیم» (وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا نُوحاً وَ إِبْراهِیمَ وَ جَعَلْنا فِی ذُرِّیَّتِهِمَا النُّبُوَّةَ وَ الْکِتابَ) .

اما همگی از این میراث بزرگ و مواهب عظیم خداوند بهره نگرفتند، «گروهی در پرتو آن هدایت یافته اند و بسیاری از آنها گنهکارند» (فَمِنْهُمْ مُهْتَدٍ وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ) .

آری!نبوت توأم با شریعت و آئین از نوح علیه السّلام شروع شد،و بعد از او ابراهیم علیه السّلام پیامبر اولوا العزم دیگر،این خط را تداوم بخشید.

آیه 27

(آیه 27)-سپس اشاره سر بسته ای به سلسله انبیای دیگر،و آخرین آنها قبل از پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله کرده،می افزاید:«سپس در پی آنان رسولان دیگر خود را فرستادیم» (ثُمَّ قَفَّیْنا عَلی آثارِهِمْ بِرُسُلِنا) .

یکی بعد از دیگری با اهدافی هماهنگ قیام کردند و چراغ هدایت را فرا راه مردم قرار دادند تا نوبت به حضرت مسیح علیه السّلام رسید.

«و بعد از آنان عیسی بن مریم را مبعوث کردیم» (وَ قَفَّیْنا بِعِیسَی ابْنِ مَرْیَمَ) .

سپس به کتاب آسمانی مسیح علیه السّلام اشاره کرده،می افزاید:«و به او انجیل عطا کردیم» (وَ آتَیْناهُ الْإِنْجِیلَ) .

بعد از ویژگیهای پیروان او سخن می گوید،می فرماید:«و در دل کسانی که از او پیروی کردند رأفت و رحمت قرار دادیم» (وَ جَعَلْنا فِی قُلُوبِ الَّذِینَ اتَّبَعُوهُ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً) .

سپس می افزاید:«و رهبانیّتی را که ابداع کرده بودند،ما بر آنان مقرّر نداشته بودیم،هدفشان جلب خشنودی خدا بود ولی حق آن را رعایت نکردند،از این رو ما به کسانی از آنها که ایمان آوردند پاداش دادیم،و بسیاری از آنها فاسقند» (وَ رَهْبانِیَّةً ابْتَدَعُوها ما کَتَبْناها عَلَیْهِمْ إِلاَّ ابْتِغاءَ رِضْوانِ اللّهِ فَما رَعَوْها حَقَّ رِعایَتِها فَآتَیْنَا

الَّذِینَ آمَنُوا مِنْهُمْ أَجْرَهُمْ وَ کَثِیرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ) .

از آیه فوق استفاده می شود که«رهبانیت»در آئین مسیح نبوده و پیروانش آن را بعد از او ابداع کردند،ولی در آغاز نوعی زهدگرائی و از ابداعات نیک محسوب می شد،مانند بسیاری از مراسم و سنتهای حسنه ای که هم اکنون در میان مردم رائج است،و کسی نیز روی آن به عنوان تشریع و دستور خاص شرع تکیه نمی کند،ولی این سنت بعدا به انحراف گرائید و آلوده با اموری مخالف فرمان الهی و حتی گناهان زشتی شد.

از جمله بدعتهای زشت مسیحیان در زمینه رهبانیت«تحریم ازدواج»برای مردان و زنان تارک دنیا بود،و دیگر«انزوای اجتماعی»و پشت پا زدن به وظائف انسان در اجتماع،و انتخاب صومعه ها و دیرهای دور افتاده برای عبادت و زندگی در محیطی دور از اجتماع بود،سپس مفاسد زیادی در دیرها و مراکز زندگی رهبانها به وجود آمد.

اسلام به شدّت«رهبانیت»را محکوم کرده چنانکه رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله فرمود:

«خداوند متعال رهبانیت را برای امت من مقرر نداشته،رهبانیت امت من جهاد در راه خداست».

آیه 28

(آیه 28)-

شأن نزول:

در مورد نزول این آیه و آیه بعد نقل شده که:رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله جعفر بن ابی طالب را با هفتاد نفر به سوی نجاشی(به حبشه)فرستاد،او بر نجاشی وارد شد،و وی را دعوت به اسلام کرد،و اجابت نمود و ایمان آورد،به هنگام بازگشت از حبشه چهل تن از اهل آن کشور که ایمان آورده بودند به جعفر گفتند:به ما اجازه ده که خدمت این پیامبر صلّی اللّه علیه و آله برسیم و اسلام خود را بر او عرضه بداریم،و همراه جعفر به مدینه آمدند.

هنگامی که فقر مالی مسلمانها را مشاهده کردند،به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله عرض کردند:اگر اجازه فرمائید به کشور خود بازگردیم و اموال خود را همراه بیاوریم و با مسلمانان تقسیم کنیم.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله اجازه فرمود.

در این هنگام آیه 52 تا 54 سوره قصص نازل گردید و از آنها تمجید کرد.

افرادی از اهل کتاب که ایمان نیاورده بودند هنگامی که این جمله را-که در ذیل آیات مزبور است-شنیدند:«آنها پاداش خود را به خاطر صبر و استقامتشان دو بار دریافت می دارند»در برابر مسلمانان ایستادند و گفتند:ای مسلمانان!کسانی که به کتاب شما و کتاب ما ایمان بیاورند دو پاداش دارند،بنابر این کسی که تنها به کتاب ما ایمان داشته باشد یک پاداش دارد همانند پاداش شما!بنابر این به اعتراف خودتان شما فضیلتی بر ما ندارید! اینجا بود که این دو آیه نازل شد،و اعلام داشت که مسلمانان نیز دو پاداش دارند،علاوه بر نور الهی و مغفرت،و سپس افزود:«اهل کتاب بدانند آنها توانائی بر به دست آوردن چیزی از فضل و رحمت الهی ندارند»!

تفسیر:

آنها که دو سهم از رحمت الهی دارند:از آنجا که در آیات گذشته سخن از اهل کتاب و مسیحیان در میان بود،این آیه و آیه بعد تکمیلی است بر آنچه در آیات قبل آمده است.

نخست می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!تقوای الهی پیشه کنید و به رسولش ایمان بیاورید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ) .

مخاطب در آیه همه مؤمنانی هستند که در ظاهر دعوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را پذیرفته بودند ولی هنوز ایمان راسخ،ایمانی که اعماق جان آنها را روشن کند و در اعمال آنها ظاهر شود،پیدا نکرده بودند.

سپس در دنباله آیه به سه موهبت بزرگ که در سایه ایمان عمیق و تقوا حاصل می شود اشاره کرده،می فرماید:چنین کنید«تا دو سهم از رحمتش به شما ببخشد، و برای شما نوری قرار دهد که با آن(در میان مردم و در مسیر زندگی خود)راه بروید و گناهان شما را ببخشد و خداوند آمرزنده و مهربان است» (یُؤْتِکُمْ کِفْلَیْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ یَجْعَلْ لَکُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ) .

منظور از این دو بهره همان است که در آیه 201 سوره بقره آمده:«خداوندا در دنیا به ما نیکی مرحمت فرما،و در آخرت نیز نیکی عنایت کن».

دومین پاداش آنها «وَ یَجْعَلْ لَکُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ» مفهوم مطلق و گسترده ای دارد،نه اختصاصی به دنیا دارد،و نه آخرت،و به تعبیر دیگر ایمان و تقوا سبب می شود که حجابها از قلب مؤمن برچیده شود،و چهره حقایق را بی پرده ببیند،و در پرتو آن روشن بینی خاصی نصیب او می شود که افراد بی ایمان از آن محرومند چرا که بزرگترین مانع شناخت و مهمترین حجاب بر قلب آدمی و هوی و هوسهای سرکش و آمال و آرزوهای دور و دراز و اسارت در چنگال ماده و زرق و برق دنیاست،هنگامی که در پرتو ایمان و تقوا این گرد و غبارها فرو نشست آفتاب حقیقت بر صفحه قلب می تابد،و حقایق را آن چنان که هست در می یابد.

آیه 29

(آیه 29)-این آیه که آخرین آیه این سوره است بیان دلیلی است برای آنچه در آیه قبل آمده،می فرماید:این پاداشهای مضاعف الهی علاوه بر نورانیت و مغفرت به خاطر آن است«تا اهل کتاب بدانند که آنها قادر بر چیزی از فضل خدا نیستند و تمام فضل(و رحمت)به دست اوست،به هر کس بخواهد آن را می بخشد و خداوند دارای فضل عظیم است» (لِئَلاّ یَعْلَمَ أَهْلُ الْکِتابِ أَلاّ یَقْدِرُونَ عَلی شَیْءٍ مِنْ فَضْلِ اللّهِ وَ أَنَّ الْفَضْلَ بِیَدِ اللّهِ یُؤْتِیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ) .

این پاسخی است به آنها که می گفتند:خداوند به گروهی از اهل کتاب که ایمان به محمّد آورده اند-طبق عقیده مسلمانان-دو پاداش می دهد،بنابر این ما که ایمان به او نیاورده ایم دارای یک پاداشیم همانند دیگر مسلمانان! قرآن به آنها پاسخ می گوید که مسلمانان عموما دارای دو پاداشند،چرا که همه آنها ایمان به رسول خدا و تمام انبیاء پیشین دارند و اما گروهی از اهل کتاب که ایمان نیاورده اند هیچ سهمی ندارند تا بدانند که رحمت الهی در اختیار آنان نیست که به هر کس بخواهند بدهند و از هر کس بخواهند دریغ دارند! «پایان سوره حدید»

آغاز جزء 28 قرآن مجید

سوره مجادله[58]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 22 آیه است

محتوای سوره:

این سوره طبق طبیعت سوره های«مدنی»بیشتر از احکام فقهی،و نظام زندگی اجتماعی،و روابط با مسلمین و غیر مسلمین سخن می گوید، و مجموع بحثهای آن را می توان در سه بخش خلاصه کرد:

1-در بخش اول سخن از حکم«ظهار»می گوید که در جاهلیت نوعی طلاق و جدائی دائمی محسوب می شد،و اسلام آن را تعدیل کرد و در مسیر صحیح قرار داد.

2-در بخش دیگری یک سلسله دستورها در باره آداب مجالست از جمله منع از«نجوی»(سخنان در گوشی)و همچنین جادادن به کسانی که تازه وارد مجلس می شوند.

3-در آخرین بخش،بحث گویا و مشروح و کوبنده ای در باره منافقان، و آنها که ظاهرا دم از اسلام می زدند اما با دشمنان اسلام سر و سرّ داشتند، مطرح کرده،مسلمین راستین را از ورود در حزب شیاطین و منافقین بر حذر می دارد،و آنها را به رعایت«حب فی اللّه»و«بغض فی اللّه»و ملحق شدن به «حزب اللّه»دعوت می کند.

نامگذاری سوره به«مجادله»به خاطر تعبیری است که در آیه نخستین آن آمده است.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر کس سوره مجادله را تلاوت کند(و در آن بیندیشد و به کار بندد)در قیامت در زمره حزب اللّه خواهد بود.» همچنین در حدیث دیگری از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«هر کس سوره حدید و مجادله را در نمازهای فریضه بخواند و آن را ادامه دهد،خداوند هرگز او را در تمام طول زندگی عذاب نمی کند،و در خود و خانواده اش هرگز بدی نمی بیند، و نیز گرفتار فقر و بد حالی نمی شود».

تناسب محتوای این سوره ها با پاداشهای فوق روشن است،و این خود نشان می دهد که هدف از تلاوت پیاده کردن محتوای آن در زندگی است نه تلاوتی خالی از اندیشه و عمل.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-

شأن نزول:

نقل کرده اند که:زنی از طایفه انصار به نام«خوله»که از طایفه«خزرج»و همسرش«اوس بن صامت»بود در یک ماجرا مورد خشم شوهرش قرار گرفت،و او که مرد تندخویی بود تصمیم بر جدائی از او گرفت،و گفت:«انت علیّ کظهر امّی؛تو نسبت به من همچون مادر من هستی!».

و این در حقیقت نوعی از طلاق در زمان جاهلیت بود اما طلاقی بود که نه قابل بازگشت بود و نه زن آزاد می شد که بتواند همسری برای خود برگزیند،و این بدترین حالتی بود که برای یک زن شوهردار ممکن بود رخ دهد.

چیزی نگذشت که مرد پشیمان شد.

زن خدمت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمد و ماجرا را چنین نقل کرد:ای رسول خدا! همسرم«اوس بن صامت»زمانی مرا به زوجیت خود برگزید که جوان بودم و صاحب جمال و مال و ثروت و فامیل،اموال من را مصرف کرد،حالا«ظهار»کرده

و پشیمان شده،آیا راهی هست که ما به زندگی سابق بازگردیم؟! پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمود:تو بر او حرام شده ای! زن پی در پی اصرار و الحاح می کرد،سر انجام رو به درگاه خدا آورد و عرض کرد:«خداوندا!بیچارگی و نیاز و شدت حالم را به تو شکایت می کنم،خداوندا! فرمانی بر پیامبرت نازل کن و این مشکل را بگشا».

در اینجا حال وحی به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دست داد،و چهار آیه آغاز این سوره بر او نازل شد که راه حل مشکل«ظهار»را به روشنی نشان می دهد.

تفسیر:

«ظهار»یک عمل زشت جاهلی!با توجه به آنچه در شأن نزول گفته شد تفسیر آیات نخستین سوره روشن است،می فرماید:«خداوند سخن زنی را که در باره شوهرش به تو مراجعه کرده بود،شنید»و تقاضای او را اجابت کرد (قَدْ سَمِعَ اللّهُ قَوْلَ الَّتِی تُجادِلُکَ فِی زَوْجِها) .

سپس می افزاید:آن زن علاوه بر این که با تو مجادله داشت؛«به خداوند شکایت می کرد»و از پیشگاهش تقاضای حل مشکل نمود (وَ تَشْتَکِی إِلَی اللّهِ) .

«این در حالی بود که خداوند گفتگوی شما(و اصرار آن زن)را(در حل مشکلش)می شنید» (وَ اللّهُ یَسْمَعُ تَحاوُرَکُما) .

«و خداوند شنوا و بیناست» (إِنَّ اللّهَ سَمِیعٌ بَصِیرٌ) .

آری!خداوند،آگاه از همه«مسموعات»و«مبصرات»است،بی آنکه نیازی به اعضای بینائی و شنوائی داشته باشد،او همه جا حاضر و ناظر است و همه چیز را می بیند و هر سخنی را می شنود.

آیه 2

(آیه 2)-سپس به سراغ بیان حکم ظهار می رود و به عنوان مقدمه رشهٔ این عقیدهٔ خرافی را با جمله های کوتاه و قاطع درهم می کوبد،می فرماید:«کسانی از شما که نسبت به همسرانشان ظهار می کنند(و می گویند:اَنتَ کَظَهرِ اُمّمی؛تو نسبت به من بهمنزلهٔ مادرم هستی)آنان هرگز مادرانشان نیستند،مادرانشان تنها کسانی هستند که آنها را به دنیا آورده اند»!(اَلَذینَ یُظاهِرُونَ مِنکُم مِن نِسائِهِم ماهُنَّ تُمَّاتِهِم اِن اُمَّهاتُهُم اِلاَّ اللّائی وَ لَدنَهُم).

مادر و فرزند بودن چیزی نیست که با سخن درست شود،یک واقعیت عینی خارجی است که هرگز از طریق بازی با الفاظ حاصل نمی شود.

و به دنبال آن می افزاید:«آنها سخنی زشت و باطل می گویند» (وَ إِنَّهُمْ لَیَقُولُونَ مُنْکَراً مِنَ الْقَوْلِ وَ زُوراً) .

مطابق این آیه«ظهار»عملی است حرام و منکر،ولی از آنجا که تکالیف الهی اعمال گذشته را شامل نمی شود،و از لحظه نزول حاکمیت دارد،در پایان آیه می فرماید:«و خداوند بخشنده و آمرزنده است» (وَ إِنَّ اللّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ) .هم می بخشد و هم می پوشاند.

بنابر این اگر مسلمانی قبل از نزول این آیات مرتکب این عمل شده نباید نگران باشد،خداوند او را می بخشد.

اما به هر حال مسأله کفّاره به قوت خود باقی است.

آیه 3

(آیه 3)-ولی از آنجا که این سخن زشت و زننده چیزی نبود که از نظر اسلام نادیده گرفته شود لذا کفاره نسبتا سنگینی برای آن قرار داده تا از تکرار آن جلوگیری کند،می فرماید:«کسانی که همسران خود را ظهار می کنند،سپس از گفته خود باز می گردند،باید پیش از آمیزش جنسی آنها با هم برده ای را آزاد کنند» (وَ الَّذِینَ یُظاهِرُونَ مِنْ نِسائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِما قالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسّا) .

سپس می افزاید:«این دستوری است که به آن اندرز داده می شوید» (ذلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ) .

گمان نکنید که چنین کفّاره ای در مقابل«ظهار»کفّاره سنگین و نامتعادلی است،زیرا این سبب اندرز و بیداری و تربیت نفوس شماست،تا بتوانید خود را در برابر این گونه کارهای زشت و حرام کنترل کنید.

اصولا تمام کفّارات جنبه بازدارنده و تربیتی دارد،و ای بسا کفّاره هائی که جنبه مالی دارد تأثیرش از غالب تعزیرات که جنبه بدنی دارد بیشتر است.

و از آنجا که ممکن است بعضی با بهانه هائی شانه از زیر بار کفّاره خالی کنند

و بدون این که کفّاره دهند با همسر خود بعد از«ظهار»آمیزش جنسی داشته باشند، در پایان آیه می افزاید:«خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ) .هم از ظهار آگاه است و هم از ترک کفّاره و هم از نیّات شما!

آیه 4

(آیه 4)-و نیز از آنجا که آزاد کردن یک برده برای همه مردم امکان پذیر نیست،همان گونه که در شأن نزول آمد و نیز ممکن است انسان از نظر مالی قادر به آزاد کردن برده باشد اما برده ای برای این کار پیدا نشود-همان گونه که در عصر ما چنین است-لذا جهانی و جاودانگی بودن اسلام ایجاب می کند که در مرحله بعد جانشینی برای آزادی بردگان ذکر شود به همین دلیل در آیه مورد بحث می فرماید:

«و کسی که توانائی(آزاد کردن برده ای)نداشته باشد دو ماه پیاپی قبل از آمیزش روزه بگیرد» (فَمَنْ لَمْ یَجِدْ فَصِیامُ شَهْرَیْنِ مُتَتابِعَیْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَتَمَاسّا) .

این کفاره نیز اثر عمیق بازدارنده ای دارد،به علاوه از آنجا که روزه در تصفیه روح و تهذیب نفوس اثر عمیق دارد می تواند جلو تکرار این گونه اعمال را در آینده بگیرد.

البته ظاهر آیه این است که هر شصت روز پی در پی انجام شود،و بسیاری از فقهای اهل سنت نیز بر طبق آن فتوا داده اند،ولی در روایات ائمه اهل بیت علیهم السّلام آمده است که اگر کمی از ماه دوم را(حتی یک روز)به دنبال ماه اول روزه بگیرد مصداق شهرین متتابعین و دو ماه پی در پی خواهد بود و این تصریح حاکم بر ظهور آیه است.

و از آنجا که بسیاری از مردم نیز قادر به انجام کفّاره دوم یعنی دو ماه متوالی روزه نیستند،جانشین دیگری برای آن ذکر کرده،می فرماید:«و کسی که این را هم نتواند شصت مسکین را اطعام کند» (فَمَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّینَ مِسْکِیناً) .

ظاهر«اطعام»این است که به اندازه ای غذا دهد که در یک وعده سیر شود، اما در روایات اسلامی در یک«مد»طعام(حدود 750 گرم)تعیین شده است.

سپس در دنباله آیه بار دیگر به هدف اصلی این گونه کفّارات اشاره کرده، می افزاید:«این برای آن است که به خدا و رسولش ایمان بیاورید» (ذلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ) .

آری!جبران گناهان به وسیله کفّارات پایه های ایمان را محکم می کند، و انسان را نسبت به مقررات الهی علما و عملا پایبند می سازد! و در پایان آیه برای این که همه مسلمانان این مسأله را یک امر جدی تلقی کنند می گوید:«اینها مرزهای الهی است،و کسانی که با آن مخالفت کنند عذاب دردناکی دارند» (وَ تِلْکَ حُدُودُ اللّهِ وَ لِلْکافِرِینَ عَذابٌ أَلِیمٌ) .

قوانین الهی را از این رو«حدود الهی»می گویند که عبور از آن مجاز نیست.

چنانکه دیدیم اسلام«ظهار»را به شدّت محکوم کرده،بنابر این هر گاه کسی نسبت به همسرش ظهار کند،همسرش می تواند با مراجعه به حاکم شرع او را موظف سازد که یا رسما از طریق طلاق از او جدا شود و یا به زندگی زناشوئی باز گردد،اما پیش از بازگشت باید به ترتیبی که در آیات فوق خواندیم کفّاره بدهد.

آیه 5

(آیه 5)-آنها که با خدا دشمنی می کنند از آنجا که آخرین جمله آیه قبل به همگان اخطار می کرد که حدود الهی را رعایت کنند،و از آن تجاوز ننمایند،در اینجا از کسانی سخن می گوید که نه تنها از این حدود تجاوز کرده،بلکه به مبارزه با خدا و پیامبر او صلّی اللّه علیه و آله برخاسته اند و سرنوشت آنها را در این دنیا و جهان دیگر روشن می سازد.

نخست می فرماید:«کسانی که با خدا و رسولش دشمنی می کنند خوار و ذلیل شدند آن گونه که پیشینیان آنها خوار و ذلیل شدند» (إِنَّ الَّذِینَ یُحَادُّونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ کُبِتُوا کَما کُبِتَ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ) .

سپس می افزاید:«ما آیات روشنی نازل کردیم» (وَ قَدْ أَنْزَلْنا آیاتٍ بَیِّناتٍ) .

بنابر این،به قدر کافی اتمام حجت شده و عذر و بهانه ای برای مخالفت باقی نمانده است،و با این حال اگر مخالفت کنند باید مجازات شوند.

نه تنها در این دنیا مجازات می شوند بلکه؛«برای کافران عذاب خوار کننده ای (در قیامت)است» (وَ لِلْکافِرِینَ عَذابٌ مُهِینٌ) .

به هر حال این تهدید الهی در مورد کسانی که در برابر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و قرآن ایستاده بودند به وقوع پیوست،و در جنگهای بدر و خیبر و خندق و غیر آن با ذلت

و شکست رو برو شدند،و سر انجام فتح مکه طومار قدرت و شوکت آنها را در هم پیچید و اسلام در همه جا پیروز گشت.

آیه 6

(آیه 6)-این آیه در توصیف زمان وقوع عذاب اخروی آنها چنین می گوید:

«در آن روز که خداوند همه آنها را بر می انگیزد و از اعمالی که انجام دادند با خبر می سازد» (یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللّهُ جَمِیعاً فَیُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا) .

«اعمالی که خداوند حساب آن را نگه داشته و آنها فراموشش کردند» (أَحْصاهُ اللّهُ وَ نَسُوهُ) .

و این خود عذاب دردناکی است که خداوند گناهان فراموش شده آنها را به یادشان می آورد و در صحنه محشر در برابر خلایق رسوا می شوند.

و در پایان آیه می فرماید:«و خداوند بر هر چیز شاهد و ناظر است» (وَ اللّهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ شَهِیدٌ) .

آری؛حضور خداوند در همه جا و در هر زمان و در درون و برون ما ایجاب می کند که نه فقط اعمال،بلکه نیات و عقاید ما را شمارش کند و در آن روز بزرگ که «یوم البروز»است همه را بازگو فرماید.

آیه 7

(آیه 7)-سپس برای تأکید بر حضور خداوند در همه جا و آگاهی او بر همه چیز سخن را به مسأله«نجوی»(گفتگوهای در گوشی)می کشد،می فرماید:«آیا نمی دانی که خداوند آنچه را در آسمانها و آنچه در زمین است می داند» (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ یَعْلَمُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ) .

سپس می افزاید:«هیچ گاه سه نفر با هم نجوا نمی کنند مگر این که خداوند چهارمین آنهاست،و هیچ گاه پنج نفر با هم نجوا نمی کنند مگر این که خداوند ششمین آنهاست» (ما یَکُونُ مِنْ نَجْوی ثَلاثَةٍ إِلاّ هُوَ رابِعُهُمْ وَ لا خَمْسَةٍ إِلاّ هُوَ سادِسُهُمْ) .

«و نه تعدادی کمتر و نه بیشتر از آن،مگر این که او همراه آنهاست هر جا که باشند» (وَ لا أَدْنی مِنْ ذلِکَ وَ لا أَکْثَرَ إِلاّ هُوَ مَعَهُمْ أَیْنَ ما کانُوا) .

«سپس روز قیامت آنها را از اعمالشان آگاه می سازد چرا که خداوند به هر

چیزی داناست» (ثُمَّ یُنَبِّئُهُمْ بِما عَمِلُوا یَوْمَ الْقِیامَةِ إِنَّ اللّهَ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ) .

منظور از این که خداوند چهارمین یا ششمین آنهاست این است که او در همه جا حاضر و ناظر و از همه چیز آگاه است،و گر نه ذات پاکش نه مکان دارد و نه هرگز توصیف به اعداد می شود،بلکه شبیه و نظیر و مثل و مانند ندارد.

آیه 8

(آیه 8)-

شأن نزول:

در مورد این آیه دو شأن نزول نقل شده که هر کدام مربوط به یک قسمت از آیه است.

نخست این که:جمعی از یهود و منافقان در میان خودشان جدا از مؤمنان نجوا می کردند و گاه با چشمهای خود اشاره های ناراحت کننده ای به مؤمنان داشتند،و همین باعث غم و اندوه مؤمنان می شد،هنگامی که این کار را تکرار کردند مؤمنان شکایت به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نمودند،پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دستور داد که هیچ کس در برابر مسلمانان با دیگری نجوا نکند،اما آنها گوش ندادند،باز هم تکرار کردند، آیه نازل شد(و آنها را سخت بر این کار تهدید کرد).

همچنین نقل شده که:گروهی از یهود خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمدند و به جای «السّلام علیک»گفتند:«السّام علیک یا ابا القاسم»(که مفهومش مرگ بر تو یا ملالت و خستگی بر تو باد،است).

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در جواب آنها فرمود:«و علیکم؛همین بر شما باد».

عایشه می گوید:من متوجه این مطلب شدم و گفتم:«علیکم السّام و لعنکم اللّه و غضب علیکم؛مرگ بر شما،خدا لعنت کند شما را،و غضب کند»! پیامبر به من فرمود:مدارا کن و از خشونت و بدگوئی بپرهیز.

گفتم:مگر نمی شنوی می گویند:«مرگ بر تو»! فرمود:مگر تو هم نشنیدی که من در جواب«علیکم»گفتم! اینجا بود که خداوند آیه نازل کرد که هنگامی که این گروه نزد شما می آیند تحیتی می گویند که خدا چنان تحیتی به شما نگفته است.

تفسیر:

«نجوا»از شیطان است!در اینجا همچنان ادامه بحثهای نجواست.

نخست می فرماید:«آیا ندیدی کسانی را که از نجوا[-سخنان در گوشی]نهی

شدند سپس به کاری که از آن نهی شده بودند باز می گردند،و برای انجام گناه و تعدی و نافرمانی رسول خدا به نجوا می پردازند» (أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ نُهُوا عَنِ النَّجْوی ثُمَّ یَعُودُونَ لِما نُهُوا عَنْهُ وَ یَتَناجَوْنَ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِیَةِ الرَّسُولِ) .

از این تعبیر به خوبی استفاده می شود که قبلا به آنها هشدار داده شده بود که از نجوا بپرهیزند کاری که ذاتا تولید نگرانی و بدگمانی در دیگران می کند.

در ادامه این سخن به یکی دیگر از اعمال خلاف منافقان و یهود اشاره کرده، می فرماید:«و هنگامی که نزد تو می آیند تو را تحیّتی(و خوشامدی)می گویند که خدا به تو نگفته است» (وَ إِذا جاؤُکَ حَیَّوْکَ بِما لَمْ یُحَیِّکَ بِهِ اللّهُ) .

منظور از«تحیت الهی»در این آیه همان جمله«السّلام علیک»،یا«سلام اللّه علیک»می باشد که شبیه آن در آیات قرآن در مورد پیامبران و بهشتیان و غیر آنها کرارا آمده است:از جمله در آیه 181 سوره صافات می خوانیم:«و سلام علی المرسلین؛سلام بر تمام رسولان پروردگار».

سپس می افزاید:آنها نه فقط مرتکب این گناهان بزرگ می شوند،بلکه آن چنان از باده غرور سرمست هستند که؛«در دل می گویند:(اگر اعمال ما بد است پس)چرا خداوند ما را به خاطر گفته هایمان عذاب نمی کند»؟! (وَ یَقُولُونَ فِی أَنْفُسِهِمْ لَوْ لا یُعَذِّبُنَا اللّهُ بِما نَقُولُ) .

به این ترتیب هم عدم ایمان خود را به نبوت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله ثابت کردند و هم عدم ایمان به احاطه علمی خداوند.

ولی قرآن در یک جمله کوتاه به آنها چنین پاسخ می گوید:«جهنم برای آنان کافی است(و نیازی به مجازات دیگر نیست،همان جهنمی که به زودی)وارد آن می شوند و چه بد فرجامی است» (حَسْبُهُمْ جَهَنَّمُ یَصْلَوْنَها فَبِئْسَ الْمَصِیرُ) .

البته این تعبیر نفی عذاب دنیوی را در باره آنها نمی کند.

آیه 9

(آیه 9)-و از آنجا که مؤمنان نیز گهگاه به خاطر ضرورتها یا تمایلاتی به نجوا می پرداختند در این آیه روی سخن را به آنها کرده،و برای این که در این کار آلوده به گناهان منافقان و یهود نشوند می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!

هنگامی که نجوا می کنید به گناه و تعدی و نافرمانی رسول(خدا)نجوا نکنید، (محتوای نجوای شما باید پاک و الهی باشد)به کار نیک و تقوا نجوا کنید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا تَناجَیْتُمْ فَلا تَتَناجَوْا بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِیَةِ الرَّسُولِ وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوی) .

«و از خدائی که همگی نزد او جمع می شوید بپرهیزید» (وَ اتَّقُوا اللّهَ الَّذِی إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ) .

از این تعبیر به خوبی استفاده می شود که اصل نجوا اگر در میان مؤمنان باشد، سوء ظنی برنیانگیزد،تولید نگرانی نکند و محتوای آن توصیه به نیکیها و خوبیها باشد مجاز است.

آیه 10

(آیه 10)-لذا در این آیه می افزاید:«نجوا تنها از سوی شیطان است» (إِنَّمَا النَّجْوی مِنَ الشَّیْطانِ) .

«می خواهد با آن مؤمنان را غمگین سازد» (لِیَحْزُنَ الَّذِینَ آمَنُوا) .

«ولی(باید بدانند که شیطان)نمی تواند هیچ گونه ضرری به آنها برساند جز به فرمان خدا» (وَ لَیْسَ بِضارِّهِمْ شَیْئاً إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ) .

چرا که هر مؤثری در عالم هستی است تأثیرش به فرمان خداست.

«پس مؤمنان باید تنها بر خدا توکل کنند»و از هیچ چیز جز او نترسند و بر غیر او دل ننهند (وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ) .

بدین ترتیب«نجوا»گاه حرام است و این در صورتی است که موجب اذیت و آزار و هتک حیثیت مسلمانی گردد و چنین نجوائی نجوای شیطانی است که هدفش غمگین ساختن مؤمنان است.

در مقابل گاه حکم وجوب به خود می گیرد،و این در صورتی است که مسأله سری لازمی در میان باشد که افشای آن خطرناک،و عدم ذکر آن نیز موجب تضییع حق و یا خطری برای اسلام و مسلمین است.

و گاه متصف به استحباب می شود و آن در جائی است که انسان برای انجام کارهای نیک و بر و تقوا به سراغ آن رود،و همچنین حکم کراهت و اباحه.

ولی اصولا هرگاه هدف مهمتری در کار نباشد نجوا کردن کار پسندیده ای نیست،و بر خلاف آداب مجلس است زیرا نوعی بی اعتنائی یا بی اعتمادی نسبت به دیگران محسوب می شود.

آیه 11

(آیه 11)-

شأن نزول:

نقل کرده اند که:پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در یکی از روزهای جمعه در «صفّه»(سکوی بزرگی که در کنار مسجد پیامبر صلّی اللّه علیه و آله قرار داشت)نشسته بود و گروهی نزد حضرت حاضر بودند،و جا تنگ بود،پیامبر صلّی اللّه علیه و آله عادتش این بود که مجاهدان بدر را اعم از مهاجر و انصار احترام فراوان می کرد،در این هنگام گروهی از بدریون وارد شدند،در حالی که دیگران قبل از آنها اطراف پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را پر کرده بودند،هنگامی که مقابل پیامبر صلّی اللّه علیه و آله رسیدند سلام کردند،پیامبر صلّی اللّه علیه و آله پاسخ فرمود؛ سپس به حاضران سلام کردند آنها نیز پاسخ گفتند،آنها روی پای خود ایستاده بودند،و منتظر بودند حاضران به آنها جا دهند ولی هیچ کس تکان نخورد! این امر بر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله سخت آمد،رو به بعضی از کسانی که اطراف او نشسته بودند کرد و فرمود:فلان و فلانی برخیزید،چند نفر را از جا بلند کرد تا واردین بنشینند(و این در حقیقت نوعی ادب آموزی و درس احترام گذاردن به پیش کسوتان در ایمان و جهاد بود.) ولی این مطلب بر آن چند نفر که از جا برخاستند ناگوار آمد،منافقان گفتند:

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله رسم عدالت را رعایت نکرد!در اینجا آیه نازل شد و قسمتی از آداب نشستن در مجالس را برای آنها شرح داد.

تفسیر:

احترام به پیش کسوتان در مجالس در تعقیب دستوری که در آیات گذشته در مورد ترک نجوا در مجالس، و محدود ساختن آن به موارد معین آمده،در این آیه یکی دیگر از آداب مجلس را بازگو کرده،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!هنگامی که به شما گفته شود:

مجلس را وسعت بخشید(و به تازه واردها جا دهید)وسعت بخشید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا قِیلَ لَکُمْ تَفَسَّحُوا فِی الْمَجالِسِ فَافْسَحُوا) .

که اگر چنین کنید:«خداوند(بهشت را)برای شما وسعت می بخشد»و در

این جهان نیز به قلب و جان و رزق و روزی شما وسعت می دهد (یَفْسَحِ اللّهُ لَکُمْ) .

و از آنجا که گاهی مجلس آن چنان مملوّست که بدون برخاستن بعضی جا برای دیگران پیدا نمی شود،و یا اگر جائی پیدا می شود مناسب حال آنها نیست در ادامه آیه می افزاید:«و هنگامی که گفته شود:برخیزید برخیزید» (وَ إِذا قِیلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا) .

نه تعلل جوئید و نه به هنگامی که بر می خیزید ناراحت شوید،چرا که گاه تازه واردها از شما برای نشستن سزاوارترند به خاطر خستگی مفرط،یا کهولت سن،و یا احترام خاصی که دارند،و یا جهات دیگر.

سپس به بیان پاداش انجام این دستور الهی پرداخته می افزاید:اگر چنین کنید «خداوند کسانی را که ایمان آورده اند و کسانی را که علم به آنها داده شده درجات عظیمی می بخشد» (یَرْفَعِ اللّهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنْکُمْ وَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ) .

اشاره به این که اطاعت این دستورات دلیل بر ایمان و علم و آگاهی است، و نیز اشاره به این که اگر پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله به بعضی دستور داد از جا برخیزند و به تازه واردان جا دهند برای یک هدف مقدس الهی و احترام به پیشگامان در ایمان و علم بوده است.

و از آنجا که گروهی این آداب را با طیب خاطر و از صمیم دل انجام می دهند، و گروه دیگری با کراهت و ناخشنودی،یا برای ریا و تظاهر،در پایان آیه می افزاید:

«و خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ) .

این آیه نشان می دهد آنچه مقام آدمی را نزد خدا بالا می برد،دو چیز است:

ایمان و علم.

آیه 12

(آیه 12)-

شأن نزول:

نقل کرده اند:جمعی از اغنیاء خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله می آمدند و با او نجوا می کردند(این کار علاوه بر این که وقت گرانبهای پیغمبر صلّی اللّه علیه و آله را می گرفت مایه نگرانی مستضعفین و موجب امتیازی برای اغنیاء بود)در اینجا این آیه نازل شد و به آنها دستور داد که قبل از نجوا کردن با پیامبر صلّی اللّه علیه و آله صدقه ای به مستمندان بپردازند،اغنیاء وقتی چنین دیدند از نجوا خودداری کردند.آیه بعد نازل

شد(و آنها را ملامت کرد و حکم آیه اول را نسخ نمود)و اجازه نجوا به همگان داد- ولی نجوا در مورد کار خیر و اطاعت پروردگار.

تفسیر:

یک آزمون جالب!در بخشی از آیات گذشته سخن از مسأله نجوا بود،باز همین بحث را ادامه داده،نخست می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!هنگامی که می خواهید با رسول خدا نجوا کنید پیش از نجوایتان صدقه ای در راه خدا بدهید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا ناجَیْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَیْنَ یَدَیْ نَجْواکُمْ صَدَقَةً) .

سپس می افزاید:«این برای شما بهتر و پاکیزه تر است» (ذلِکَ خَیْرٌ لَکُمْ وَ أَطْهَرُ) .

این صدقه هم برای متمکنان«خیر»بود،زیرا موجب ثوابی می شد،و هم برای نیازمندان،چرا که وسیله کمکی به آنها محسوب می گشت.

و اما«اطهر»بودنش از این نظر بود که قلوب اغنیا را از حب مال می شست، و قلوب نیازمندان را از کینه و ناراحتی.

ولی از آنجا که اگر وجوب صدقه قبل از نجوا عمومیت می داشت فقرا از طرح مسائل مهم یا نیازهای خود در برابر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به صورت نجوا محروم می شدند،در ذیل آیه حکم صدقه را از این گروه برداشته،می فرماید:«و اگر توانائی نداشته باشید خداوند آمرزنده و مهربان است» (فَإِنْ لَمْ تَجِدُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ) .

و به این ترتیب آنها که تمکن مالی داشتند دادن صدقه قبل از نجوا برای آنان واجب بود،و آنها که نداشتند بدون آن می توانستند با پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نجوا کنند.

آیه 13

(آیه 13)-جالب این که دستور فوق تأثیر عجیبی گذاشت و آزمون جالبی شد و همگی جز یک نفر از دادن صدقه و نجوا خودداری کردند،و او امیر مؤمنان علی علیه السّلام بود اینجا بود که آنچه لازم بود روشن شود شد و آنچه باید مسلمانان از این دستور بفهمند و درس گیرند گرفتند.

لذا آیه مورد بحث نازل گردید و این حکم را نسخ کرد و فرمود:«آیا ترسیدید

فقیر شوید که از دادن صدقات قبل از نجوا خودداری کردید»؟! (أَ أَشْفَقْتُمْ أَنْ تُقَدِّمُوا بَیْنَ یَدَیْ نَجْواکُمْ صَدَقاتٍ) .

معلوم می شود حب مال در دل شما از علاقه به نجوای پیامبر صلّی اللّه علیه و آله بیشتر است،و نیز معلوم می شود در این نجواها غالبا مسائل حیاتی مطرح نمی شد،و گر نه چه مانعی داشت که این گروه قبل از نجوا صدقه ای می دادند و نجوا می کردند، بخصوص این که مقدار خاصی برای صدقه نیز تعیین نشده بود و می توانستند با مبلغ کمی این مشکل را حل کنند.

سپس می افزاید:«اکنون که این کار را نکردید(و خود به تقصیر خویشتن پی بردید)و خداوند توبه شما را پذیرفت،نماز را بر پا دارید و زکات را ادا کنید،و خدا و پیامبرش را اطاعت نمایید،و(بدانید)خداوند از آنچه انجام می دهید با خبر است» (فَإِذْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ تابَ اللّهُ عَلَیْکُمْ فَأَقِیمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّکاةَ وَ أَطِیعُوا اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اللّهُ خَبِیرٌ بِما تَعْمَلُونَ) .

آیه 14

(آیه 14)-حزب شیطان!در اینجا بخشی از توطئه های منافقان را بر ملا می سازد،و آنها را با نشانه هایشان به مسلمانان معرفی می کند،و ذکر این معنی بعد از آیات نجوا شاید به این مناسبت است که در میان نجوا کنندگان با پیامبر صلّی اللّه علیه و آله افراد منافقی نیز وجود داشتند که از این کار به عنوان پوششی برای توطئه های خود و اظهار نزدیکی به پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله استفاده می کردند همین امر سبب شد که قرآن به صورت یک امر کلی با آن برخورد کند.

نخست می فرماید:«آیا ندیدی کسانی را که طرح دوستی با گروهی که مورد غضب خدا بودند ریختند»؟! (أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ تَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللّهُ عَلَیْهِمْ) .

سپس می افزاید:«آنها نه از شما هستند و نه از آنان»یهود (ما هُمْ مِنْکُمْ وَ لا مِنْهُمْ) .

نه در مشکلات و گرفتاریها یاور شما هستند،و نه دوست صمیمی آنها،بلکه منافقانی هستند که هر روز چهره عوض می کنند،و هر لمحه به شکلی در می آیند.

باز در ادامه همین سخن می افزاید:«سوگند دروغ یاد می کنند(که از شما

هستند)در حالی که خودشان می دانند»دروغ می گویند (وَ یَحْلِفُونَ عَلَی الْکَذِبِ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ) .

این راه و رسم منافقان است که پیوسته برای پوشانیدن چهره زشت و منفور خود به سوگندهای دروغ پناه می برند،در حالی که عملشان بهترین معرف آنهاست.

آیه 15

(آیه 15)-بعد به عذاب دردناک این منافقان لجوج اشاره کرده،می فرماید:

«خداوند عذاب شدیدی برای آنها فراهم ساخته است» (أَعَدَّ اللّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِیداً) .

و بدون شک این عذاب عادلانه است؛«چرا که آنها اعمال بدی انجام می دادند» (إِنَّهُمْ ساءَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ) .

آیه 16

(آیه 16)-سپس برای توضیح بیشتر در مورد نشانه های این منافقان می گوید:«آنها سوگندهای خود را سپری قرار دادند و مردم را از راه خدا باز داشتند» (اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِیلِ اللّهِ) .

قسم یاد می کنند که مسلمانند و هدفی جز اصلاح ندارند در حالی که زیر پوشش این قسم به انواع فساد و خرابکاری و توطئه مشغولند،و در حقیقت از نام مقدس خدا برای جلوگیری از راه خدا بهره می گیرند.

و در پایان آیه می افزاید:«از این رو برای آنان عذاب خوار کننده ای است» (فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِینٌ) .

آنها می خواستند با این سوگندهای دروغین آبرو برای خود فراهم کنند ولی خدا آنها را به عذاب خوار کننده و شدیدی مبتلا می سازد.

آیه 17

(آیه 17)-و از آنجا که منافقان غالبا به اموال و فرزندان(سرمایه های اقتصادی و نیروهای انسانی)خود برای حل مشکلات تکیه می کنند قرآن در این آیه می گوید،«هرگز اموال و اولادشان،آنها را از عذاب الهی حفظ نمی کند» (لَنْ تُغْنِیَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللّهِ شَیْئاً) .

بلکه همین اموال طوق لعنتی برگردن آنها می شود و مایه عذاب دردناکشان.

و باز در پایان آیه آنها را با این جمله تهدید می کند:«آنها اهل آتشند و جاودانه در آن می مانند» (أُولئِکَ أَصْحابُ النّارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ) .

آیه 18

(آیه 18)-و عجب این که این منافقان در قیامت هم دست از منافقگری خود بر نمی دارند چنانکه در این آیه می فرماید:به خاطر بیاورید«روزی را که خداوند همه آنها را بر می انگیزد(و اعمالشان را بر آنها عرضه می دارد و در دادگاه عدلش از آنها سؤال می کند)ولی آنان برای خدا نیز سوگند(دروغ)یاد می کنند همان گونه که(امروز)برای شما یاد می کنند» (یَوْمَ یَبْعَثُهُمُ اللّهُ جَمِیعاً فَیَحْلِفُونَ لَهُ کَما یَحْلِفُونَ لَکُمْ) .

قیامت تجلیگاه اعمال و روحیات انسان در این دنیاست،و از آنجا که منافقان این روحیه را همراه خود به قبر و برزخ برده اند در صحنه قیامت نیز آشکار می شود، و بر طبق عادت گذشته سوگند دروغین یاد می کنند.

سپس می افزاید:«و گمان می کنند کاری می توانند انجام دهند» (وَ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ عَلی شَیْءٍ) .ولی این یک پندار موهوم و خیالی خام بیش نیست! و سر انجام آیه را با این جمله پایان می دهد:«بدانید آنها دروغگویانند» (أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْکاذِبُونَ) .

و به این ترتیب کوس رسوائی آنها را همه جا می زنند.

آیه 19

(آیه 19)-در این آیه سرنوشت نهائی این منافقان تیره دل را چنین بیان می کند:«شیطان بر آنها مسلط شده،و یاد خدا را از خاطر آنها برده است» (اسْتَحْوَذَ عَلَیْهِمُ الشَّیْطانُ فَأَنْساهُمْ ذِکْرَ اللّهِ) .

به همین دلیل؛«آنان حزب شیطانند» (أُولئِکَ حِزْبُ الشَّیْطانِ) .

«بدانید حزب شیطان زیانکارانند» (أَلا إِنَّ حِزْبَ الشَّیْطانِ هُمُ الْخاسِرُونَ) .

آری!منافقان دروغگو و مغرور به مال و مقام سرنوشتی جز این ندارند که دربست در اختیار شیطان و وسوسه های او قرار می گیرند،و خدا را بکلی فراموش می کنند،نه تنها منحرف می شوند که در زمره عمّال شیطان و اعوان و انصار لشکر و حزب او برای گمراه ساختن دیگران قرار می گیرند.

آیه 20

(آیه 20)-در ادامهٔ بیان صفات و نشانه های منافقان در اینجا که آخرین آیات سورهٔ مجادله است نشانه های دیگر از آنها را مطرح می کند،و سرنوشت حتمی

آنها را که شکست و نابودی است روشن می سازد.

نخست می فرماید:«کسانی که با خدا و رسولش دشمنی می کنند آنها در زمره ذلیل ترین افرادند» (إِنَّ الَّذِینَ یُحَادُّونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ فِی الْأَذَلِّینَ) .

آیه 21

(آیه 21)-این آیه در حقیقت دلیلی است برای این معنی،می فرماید:«خدا چنین مقرّر داشته که من و رسولانم پیروز می شویم» (کَتَبَ اللّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِی) .

و هیچ شک و تردیدی در آن نیست.

«چرا(چنین نباشد،در حالی)که خداوند قوی و شکست ناپذیر است» (إِنَّ اللّهَ قَوِیٌّ عَزِیزٌ) .

به همان اندازه که خداوند قدرتمند است دشمنانش ضعیف و ذلیلند،و اگر می بینیم در آیه قبل تعبیر به«اذلّین»(ذلیل ترین افراد)شده دلیلش همین بوده است.

در طول تاریخ این پیروزی فرستادگان الهی در چهره های گوناگونی نمایان شده:در عذابهای مختلفی همچون طوفان نوح،و صاعقه عاد و ثمود،و زلزله های ویرانگر قوم لوط،و مانند آن،و در پیروزی در جنگهای مختلف،مانند غزوات«بدر» و«حنین»و فتح«مکه»و سایر غزوات پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله.

و از همه مهمتر پیروزی منطقی آنها بر مکاتب شیطانی و دشمنان حق و عدالت بوده است.

آیه 22

(آیه 22)-در این آیه که آخرین آیه از سوره مجادله،و از کوبنده ترین آیات قرآن است،به مؤمنان هشدار می دهد که جمع میان«محبت خدا»و«محبت دشمنان خدا»در یک دل ممکن نیست،و باید از میان این دو یکی را برگزینند،اگر راستی مؤمنند باید از دوستی دشمنان خدا بپرهیزند و الا ادعای مسلمانی نکنند! می فرماید:«هیچ گروهی را که ایمان به خدا و روز قیامت دارند نمی یابی که با دشمنان خدا و رسولش دوستی کنند،هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندانشان باشند» (لا تَجِدُ قَوْماً یُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ یُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ کانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ) .

محبت پدران و فرزندان و برادران و اقوام بسیار خوب است،و نشانه زنده

بودن عواطف انسانی است،اما هنگامی که این محبت رو در روی محبت خدا قرار گیرد ارزش خود را از دست می دهد.

سپس به پاداشهای بزرگ این گروه که قلبشان بطور کامل در اختیار عشق خداست پرداخته،و پنج موضوع را که بعضی به صورت امداد و توفیق است، و بعضی به صورت نتیجه و سر انجام کار بیان می کند.

در بیان قسمت اول و دوم می فرماید:«آنها کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه دلهایشان نوشته،و با روحی از ناحیه خودش آنان را تقویت فرموده است» (أُولئِکَ کَتَبَ فِی قُلُوبِهِمُ الْإِیمانَ وَ أَیَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ) .

و در سومین مرحله می فرماید:«خداوند آنها را در باغهائی از بهشت داخل می کند که نهرها از زیر(درختانش)جاری است،جاودانه در آن می مانند» (وَ یُدْخِلُهُمْ جَنّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِینَ فِیها) .

و در چهارمین مرحله می افزاید:«خداوند از آنها خشنود است و آنها نیز از خداوند خشنودند» (رَضِیَ اللّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ) .

در برابر مواهب مادّی قیامت و جنات و حور و قصور این بزرگترین پاداش روحانی است که به این گروه از مؤمنان داده می شود.

احساس رضایت مولا و معبودشان که آنها را پذیرفته،لذتبخش ترین احساسی است که به آنها دست می دهد،و نتیجه اش خشنودی کامل آنها از خداست.

و در آخرین مرحله به صورت یک اعلام عمومی-که حاکی از نعمت و موهبت دیگری است-می فرماید:«آنها حزب اللّه اند،بدانید حزب اللّه پیروزان و رستگارانند» (أُولئِکَ حِزْبُ اللّهِ أَلا إِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) .

نه تنها پیروزی در سرای دیگر و نیل به انواع نعمتهای مادی و معنوی در قیامت،بلکه همان گونه که در آیات قبل آمد در این دنیا نیز به لطف الهی بر دشمنان پیروزند،و در پایان جهان نیز حکومت حق و عدالت در دست آنهاست.

«پایان سوره مجادله»

سوره حشر[59]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 24 آیه است

محتوای سوره:

این سوره-که بیشتر ناظر به داستان مبارزه مسلمانان با جمعی از یهود به نام«یهود بنی نضیر»است-از سوره های مهم و بیدارگر و تکان دهنده قرآن مجید است،و تناسب بسیار نزدیکی با آخرین آیات سوره قبل دارد که وعده پیروزی در آن به«حزب اللّه»داده شده است.

محتوای این سوره را می توان در شش بخش خلاصه کرد:

در بخش اول که تنها یک آیه است سخن از تسبیح و تنزیه عمومی موجودات در برابر خداوند عظیم و حکیم است.

در بخش دوم که از آیه 2 تا 10 می باشد ماجرای درگیری مسلمانان را با یهود پیمان شکن مدینه بازگو می کند.

در بخش سوم که از آیه 11 تا 17 را تشکیل می دهد داستان منافقان مدینه آمده است که با یهود در این برنامه همکاری نزدیک داشتند.

بخش چهارم مشتمل بر یک سلسله اندرزها و نصایح کلی نسبت به عموم مسلمانان است.

بخش پنجم که فقط یک آیه است،توصیف بلیغی است از قرآن.

و بالاخره در بخش ششم قسمت مهمی از اوصاف جمال و جلال خدا و اسماء حسنای او را بر می شمرد که به انسان در طریق معرفة اللّه کمک شایان می کند.

ضمنا نام این سوره از آیه دوم آن گرفته شده که سخن از«حشر»یعنی؛ اجتماع یهود برای کوچ کردن از مدینه،و یا حشر مسلمین برای بیرون راندن آنها به میان آمده است.

و بالاخره این سوره نیز یکی از سوره های«مسبّحات»است،که با تسبیح خداوند شروع شده،و اتفاقا پایان آن نیز با تسبیح الهی است.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر گرامی صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر کس سوره حشر را بخواند تمام بهشت و دوزخ و عرش و کرسی و حجاب و آسمانها و زمینهای هفتگانه و حشرات و بادها و پرندگان و درختان و جنبندگان و خورشید و ماه و فرشتگان همگی بر او رحمت می فرستند،و برای او استغفار می کنند،و اگر در آن روز یا در آن شب بمیرد شهید مرده است».

بدون شک اینها همه آثار اندیشه در محتوای سوره است که از قرائت آن ناشی می شود و در زندگی انسان پرتو افکن می گردد.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-

شأن نزول:

در مورد نزول پنج آیه اول این سوره شأن نزول مفصلی ذکر کرده اند که فشرده آن چنین است:

در سرزمین مدینه سه گروه از یهود زندگی می کردند«بنی نضیر» و«بنی قریظه»و«بنی قینقاع»و گفته می شود که آنها اصلا اهل حجاز نبودند ولی چون در کتب مذهبی خود خوانده بودند که پیامبری از سرزمین مدینه ظهور می کند به این سرزمین کوچ کردند،و در انتظار این ظهور بزرگ بودند.

هنگامی که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله به مدینه هجرت فرمود با آنها پیمان عدم تعرض بست،ولی آنها هر زمان فرصتی یافتند از نقض این پیمان فروگذار نکردند.

از جمله این که بعد از جنگ«احد»-غزوه احد در سال سوم هجرت واقع شد-«کعب بن اشرف»با چهل مرد سوار از یهود به مکّه آمدند و یکسر به سراغ

قریش رفتند و با آنها عهد و پیمان بستند که همگی متحدا بر ضد محمّد صلّی اللّه علیه و آله پیکار کنند.

این خبر از طریق وحی به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله رسید.

دیگر این که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله روزی با چند نفر از بزرگان و یارانش به سوی قبیله بنی نضیر که در نزدیکی مدینه زندگی می کردند آمد و می خواست از آنها کمک یا وامی بگیرد،و شاید پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و یارانش می خواستند در زیر این پوشش وضع«بنی نضیر»را از نزدیک بررسی کنند،مبادا مسلمانان غافلگیر شوند.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در بیرون قلعه یهود بود و با«کعب بن اشرف»در این زمینه صحبت کرد،در این هنگام در میان یهودیان بذر توطئه ای پاشیده شد،و با یکدیگر گفتند:

یک نفر پشت بام رود و سنگ عظیمی بر او بیفکند و ما را از دست این مرد راحت کند!یکی از یهود اعلام آمادگی کرد و به پشت بام رفت.

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله از طریق وحی آگاه شد برخاست و به مدینه آمد،و اینجا بود که پیمان شکنی یهود بر رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله مسلم شد،و دستور آماده باش برای جنگ به مسلمانان داد.

در بعضی از روایات نیز آمده که یکی از شعرای بنی نضیر به هجو و بدگوئی پیامبر صلّی اللّه علیه و آله پرداخت و این خود دلیل دیگری بر پیمان شکنی آنها بود.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله برای این که ضربه کاری قبلا به آنها بزند به«محمّد بن مسلمه»که با «کعب بن اشرف»بزرگ یهود آشنائی داشت دستور داد او را به هر نحو بتواند به قتل برساند و او با مقدماتی این کار را کرد.

کشته شدن«کعب بن اشرف»تزلزلی در یهود ایجاد کرد.به دنبال آن رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله دستور داد مسلمانان برای جنگ با این قوم پیمان شکن حرکت کنند، هنگامی که آنها با خبر شدند،به قلعه های مستحکم و دژهای نیرومند خود پناه بردند،و درها را محکم بستند،پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دستور داد بعضی درختان نخل را که نزدیک قلعه ها بود بکنند یا بسوزانند.

این کار فریاد یهود را بلند کرد گفتند:ای محمّد!تو پیوسته از این گونه کارها نهی می کردی،پس این چه برنامه ای است؟ آیه پنجم این سوره نازل شد و به آنها پاسخ گفت که این یک دستور خاص الهی بود.

محاصره چند روز طول کشید و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله برای پرهیز از خونریزی به آنها پیشنهاد کرد که سرزمین مدینه را ترک گویند آنها نیز پذیرفتند،مقداری از اموال خود را برداشته و بقیه را رها کردند باقیمانده اموال و اراضی و باغات و خانه های آنها به دست مسلمانان افتاد.

تفسیر:

این سوره با تسبیح و تنزیه خداوند و بیان عزت و حکمت او شروع می شود،می فرماید:«آنچه در آسمانها و زمین است برای خدا تسبیح می گوید، و او عزیز و حکیم است» (سَبَّحَ لِلّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

و این در حقیقت مقدمه ای است برای بیان سرگذشت یهود«بنی نضیر» همانها که در شناخت خدا و صفاتش گرفتار انواع انحرافات بودند.

تسبیح عمومی موجودات زمین و آسمان اعم از فرشتگان و انسانها و حیوانات و گیاهان و جمادات ممکن است با زبان قال باشد یا با زبان حال،چرا که نظام شگفت انگیزی که در آفرینش هر ذره ای به کار رفته با زبان حال بیانگر علم و قدرت و عظمت و حکمت خداست.

و از سوی دیگر به عقیده جمعی از دانشمندان هر موجودی در عالم خود سهمی از عقل و درک و شعور دارد هر چند ما از آن آگاه نیستیم،و به همین دلیل با زبان خود تسبیح خدا می گوید،هر چند گوش ما توانایی شنوائی آن را ندارد.

آیه 2

(آیه 2)-بعد از بیان این مقدمه به داستان رانده شدن یهود بنی نضیر از مدینه پرداخته،می فرماید:«او(خداوند)کسی است که کافران اهل کتاب را در نخستین برخورد(با مسلمانان)از خانه هایشان بیرون راند»!(هُوَ الَّذی اَخرَجَ الَّذینَ کَفَرُوا مِن اَهلِ الکِتابِ مِن دِیارِ هِم لِاَوَّلِ الحَشرِ).

منظور از«حشر»در اینجا اجتماع و حرکت مسلمانان از مدینه به سوی قلعه های یهود،و یا اجتماع یهود برای مبارزه با مسلمین است،و از آنجا که این نخستین اجتماع در نوع خود بود در قرآن به عنوان«لأوّل الحشر»نامیده شده،و این خود اشاره لطیفی است به برخوردهای آینده با یهود«بنی نضیر»و یهود«خیبر» و مانند آنها.

سپس می افزاید:«شما هرگز گمان نمی کردید که آنها(از این دیار)خارج شوند و خودشان نیز گمان می کردند که دژهای محکمشان آنان را از عذاب الهی مانع می شود» (ما ظَنَنْتُمْ أَنْ یَخْرُجُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللّهِ) .

آنها چنان مغرور و از خود راضی بودند که تکیه گاهشان دژهای نیرومند و قدرت ظاهریشان بود،ولی از آنجا که خدا می خواست بر همه روشن سازد که چیزی در برابر اراده او قدرت مقاومت ندارد حتی بدون آن که جنگی رخ دهد آنها را از آن سرزمین بیرون راند! لذا در ادامه آیه می فرماید:«اما خداوند از آنجا که گمان نمی کردند به سراغشان آمد،و در دلهایشان ترس و وحشت افکند،به گونه ای که خانه های خود را با دست خویش و با دست مؤمنان ویران می کردند» (فَأَتاهُمُ اللّهُ مِنْ حَیْثُ لَمْ یَحْتَسِبُوا وَ قَذَفَ فِی قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ یُخْرِبُونَ بُیُوتَهُمْ بِأَیْدِیهِمْ وَ أَیْدِی الْمُؤْمِنِینَ) .

آری!خدا این لشکر نامرئی،یعنی؛لشکر ترس را که در بسیاری از جنگها به یاری مؤمنان می فرستاد بر قلب آنها چیره کرد،و مجال هرگونه حرکت و مقابله را از آنها سلب نمود،آنها خود را برای مقابله با لشکر برون آماده کرده بودند بی خبر از آن که خداوند لشکری از درون به سراغشان می فرستد.

و در پایان آیه به عنوان یک نتیجه گیری کلی می فرماید:«پس عبرت بگیرید ای صاحبان چشم»! (فَاعْتَبِرُوا یا أُولِی الْأَبْصارِ) .

آیه 3

(آیه 3)-این آیه می افزاید:«و اگر نه این بود که خداوند ترک وطن را بر آنان مقرّر داشته بود آنها را در همین دنیا مجازات می کرد»(وَلَولا اَن کَتَبَ اللّهُ عَلَیهِمُ الجَلاءَ لَعَذَّبهُم فِی الدُّنیا).

بدون شک جلای وطن و رها کردن قسمت عمده سرمایه هائی که یک عمر فراهم کرده بودند خود برای آنها عذابی دردناک بود.

بنابر این منظور از جمله فوق این است که اگر این عذاب برای آنها مقدر نشده بود عذاب دیگری که همان قتل و اسارت به دست مسلمانان بود بر سر آنها فرود می آمد،خدا می خواست آنها در جهان آواره شوند،و ای بسا این آوارگی برای آنها دردناکتر بود،زیرا هر وقت به یاد آن همه دژها و خانه های مجلل و مزارع و باغات خود می افتادند که در دست دیگران است و خودشان بر اثر پیمان شکنی و توطئه بر ضد پیامبر خدا صلّی اللّه علیه و آله در مناطق دیگر محروم و سرگردانند گرفتار آزار و شکنجه های روحی فراوانی می شدند.

اما این تنها عذاب دنیای آنها بود،لذا در پایان این آیه می افزاید:«و برای آنها در آخرت نیز عذاب آتش است» (وَ لَهُمْ فِی الْآخِرَةِ عَذابُ النّارِ) .

چنین است دنیا و آخرت کسانی که پشت پا به حق و عدالت زنند و بر مرکب غرور و خودخواهی سوار گردند.

آیه 4

(آیه 4)-و از آنجا که ذکر این ماجرا علاوه بر بیان قدرت پروردگار و حقانیت پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله باید هشداری برای تمام کسانی باشد که اعمالی مشابه یهود بنی نضیر دارند تا مسأله در آنها خلاصه نشود در این آیه مطلب را تعمیم داده، می افزاید:«این مجازات(دنیا و آخرت)از آن جهت دامنگیرشان شد که با خدا و رسولش به دشمنی برخاستند» (ذلِکَ بِأَنَّهُمْ شَاقُّوا اللّهَ وَ رَسُولَهُ) .

«و هر کس به دشمنی با خدا برخیزد(خداوند مجازاتش می کند زیرا)خدا مجازات شدیدی دارد» (وَ مَنْ یُشَاقِّ اللّهَ فَإِنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقابِ) .

آیه 5

(آیه 5)-در این آیه به پاسخ ایرادی می پردازد که یهود بنی نضیرـ چنانکه در شأن نزول نیز گفتیم ـ به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله متوجه می ساختند،در آن موقع که دستور داد قسمتعی از نخلهای نزدیک قلعه های محکم یهود را ببرند(تا محل کافی برای نبرد باشد،یا برای این که یهود ناراحت شوند و از قلعه ها بیرون آیند و درگیری در خارج قلعه روی دهد).

آنها گفتند:ای محمّد!مگر تو نبودی که از این گونه کارها نهی می کردی؟ آیه نازل شد و گفت:«هر درخت با ارزش نخل را قطع یا آن را به حال خود واگذاشتید همه به فرمان خدا بود»! (ما قَطَعْتُمْ مِنْ لِینَةٍ أَوْ تَرَکْتُمُوها قائِمَةً عَلی أُصُولِها فَبِإِذْنِ اللّهِ) .

«و هدف این بود که فاسقان را خوار و رسوا کنند» (وَ لِیُخْزِیَ الْفاسِقِینَ) .

آیه 6

(آیه 6)-

شأن نزول:

از آنجا که این آیه و آیه بعد نیز تکمیلی است بر آیات گذشته،شأن نزول آن نیز ادامه همان شأن نزول است.

توضیح این که:بعد از بیرون رفتن یهود«بنی نضیر»از مدینه،باغها و زمینهای کشاورزی و خانه ها و قسمتی از اموال آنها در مدینه باقی ماند،جمعی از سران مسلمین خدمت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله رسیدند و طبق آنچه از سنت عصر جاهلیت به خاطر داشتند عرض کردند:برگزیده های این غنیمت،و یک چهارم آن را برگیر و بقیه را به ما واگذار،تا در میان خود تقسیم کنیم! آیات مورد بحث نازل شد و با صراحت گفت:چون برای این غنائم،جنگی نشده و مسلمانان زحمتی نکشیده اند تمام آن تعلق به رسول اللّه(رئیس حکومت اسلامی)دارد و او هرگونه صلاح بداند تقسیم می کند.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله این اموال را در میان مهاجرین که دستهای آنها در سرزمین مدینه از مال دنیا تهی بود و تعداد کمی از انصار که نیاز شدیدی داشتند تقسیم کرد.

تفسیر:

حکم غنائمی که بدون جنگ به دست می آید در این آیه حکم غنائم بنی نضیر را بیان می کند،و در عین حال روشنگر یک قانون کلی در زمینه تمام غنائمی است که بدون دردسر و زحمت و رنج عائد جامعه اسلامی می شود که از آن در فقه اسلامی به عنوان«فییء»یاد شده است.

می فرماید:«و آنچه را خدا از آنان[-یهود]به رسولش بازگردانده (و بخشیده)چیزی است که شما برای به دست آوردن آن(زحمتی نکشیدید)نه

اسبی تاختید،و نه شتری» (وَ ما أَفاءَ اللّهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَما أَوْجَفْتُمْ عَلَیْهِ مِنْ خَیْلٍ وَ لا رِکابٍ) .

سپس می افزاید:چنان نیست که پیروزیها همیشه نتیجه جنگهای شما باشد،«ولی خداوند رسولان خود را بر هر کس بخواهد مسلّط می سازد،و خدا بر همه چیز تواناست» (وَ لکِنَّ اللّهَ یُسَلِّطُ رُسُلَهُ عَلی مَنْ یَشاءُ وَ اللّهُ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ) .

آری!پیروزی بر دشمن سرسخت و نیرومندی همچون یهود بنی نضیر با امدادهای غیبی خداوند صورت گرفت،تا بدانید خداوند بر همه چیز قادر است، اینجاست که مسلمانان می توانند در چنین میدانهائی هم درس معرفة اللّه بیاموزند، و هم نشانه های حقانیت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را ببینند،و هم برنامه اخلاص و اتکاء به ذات پاک خدا را در تمام مسیر راهشان یاد گیرند.

آیه 7

(آیه 7)-این آیه مصرف«فیئ»را که در آیه قبل آمده است به وضوح بیان می کند و به صورت یک قاعده کلی می فرماید:«آنچه را خداوند از اهل این آبادیها به رسولش بازگرداند،از آن خدا،و رسول،و خویشاوندان او و یتیمان و مستمندان و در راه ماندگان است» (ما أَفاءَ اللّهُ عَلی رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُری فَلِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبی وَ الْیَتامی وَ الْمَساکِینِ وَ ابْنِ السَّبِیلِ) .

یعنی؛این همانند غنائم جنگهای مسلحانه نیست که تنها یک پنجم آن در اختیار پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و سایر نیازمندان قرار گیرد،و چهار پنجم از آن جنگجویان باشد.

و نیز اگر در آیه قبل گفته شد که تمام آن متعلق به رسول خداست مفهومش این نیست که تمام آن را در مصارف شخصی صرف کند،بلکه چون رئیس حکومت اسلامی،و مخصوصا مدافع و حافظ حقوق نیازمندان است قسمت عمده را در مورد آنها مصرف می کند.

پس این مصارف ششگانه ذکر اولویتهائی است که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله در مورد اموالی که در اختیار دارد باید رعایت کند،و به تعبیر دیگر پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله این همه ثروت را برای شخص خودش نمی خواهد بلکه به عنوان رهبر و رئیس حکومت اسلامی در

هر موردی لازم است مصرف می کند.

این نکته نیز قابل توجه است که این حق بعد از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به امامان معصوم علیهم السّلام و بعد از آنها به نواب آنها یعنی مجتهدان جامع الشرایط می رسد،چرا که احکام اسلام تعطیل بردار نیست،و حکومت اسلامی از مهمترین مسائلی است که مسلمانان با آن سر و کار دارند و قسمتی از پایه های این حکومت بر مسائل اقتصادی نهاده شده است و بخشی از مسائل اقتصادی اصیل اسلامی همینهاست.

سپس به فلسفه این تقسیم حساب شده پرداخته،می افزاید:این به خاطر آن است«تا(این اموال عظیم)در میان ثروتمندان شما دست به دست نگردد» و نیازمندان از آن محروم نشوند! (کَیْ لا یَکُونَ دُولَةً بَیْنَ الْأَغْنِیاءِ مِنْکُمْ) .

این آیه یک اصل اساسی را در اقتصاد اسلامی بازگو می کند و آن این که جهت گیری اقتصاد اسلامی چنین است که در عین احترام به«مالکیت خصوصی» برنامه را طوری تنظیم کرده که اموال و ثروتها متمرکز در دست گروهی محدود نشود که پیوسته در میان آنها دست به دست بگردد.

و در پایان آیه می فرماید:«آنچه را رسول خدا برای شما آورده بگیرید(و اجرا کنید)و آنچه نهی کرده خودداری نمائید؛و از(مخالفت)خدا بپرهیزید که خداوند کیفرش شدید است» (وَ ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاکُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا وَ اتَّقُوا اللّهَ إِنَّ اللّهَ شَدِیدُ الْعِقابِ) .

این جمله هر چند در ماجرای غنائم بنی نضیر نازل شده،ولی محتوای آن یک حکم عمومی در تمام زمینه ها و برنامه های زندگی مسلمانهاست،و سند روشنی است برای حجت بودن سنت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و بر طبق این اصل همه مسلمانان موظفند اوامر و نواهی پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را به گوش جان بشنوند و اطاعت کنند،خواه در زمینه مسائل مربوط به حکومت اسلامی باشد یا غیر آن.

آیه 8

(آیه 8)-سه گروه مهاجران و انصار و تابعان و صفات برجستهٔ هر کدام! قرآن همچنان بحث آیات گذشته پیرامون مصارف ششگانهٔ«فییٔء»ـ اموال

و غنائمی که بدون جنگ عائد مسلمین می شود-را ادامه می دهد،که در حقیقت تفسیری برای یتیمان و مسکینها و بیش از همه تفسیر«ابن السبیل»است.

می فرماید:این اموال«برای فقیران مهاجرانی است که از خانه و کاشانه و اموال خود بیرون رانده شدند» (لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِینَ الَّذِینَ أُخْرِجُوا مِنْ دِیارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ) .

«آنها فضل خداوند و رضای او را می طلبند و خدا و رسولش را یاری می کنند،آنها راستگویانند» (یَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّهِ وَ رِضْواناً وَ یَنْصُرُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِکَ هُمُ الصّادِقُونَ) .

در اینجا سه وصف مهم برای مهاجران نخستین بیان کرده که در«اخلاص» و«جهاد مستمر»و«صدق همه جانبه»خلاصه می شود.

آیه 9

(آیه 9)-در این آیه به یکی دیگر از مصارف این اموال پرداخته،و در ضمن آن توصیف بسیار جالب و بلیغی در باره طایفه انصار می کند،و بحثی را که در آیه قبل در باره مهاجران بود با آن تکمیل نموده،می فرماید:«و برای کسانی است که در این سرا[-سرزمین مدینه]و در سرای ایمان پیش از مهاجران مسکن گزیدند» (وَ الَّذِینَ تَبَوَّؤُا الدّارَ وَ الْإِیمانَ مِنْ قَبْلِهِمْ) .

تعبیر به«تبوّءوا»نشان می دهد که انصار نه تنها خانه های ظاهری را آماده پذیرائی مهاجران کردند که خانه دل و جان و محیط شهر خود را تا آنجا که می توانستند آماده ساختند و اینها همه قبل از هجرت مسلمانان مکه بوده است، و مهم همین است.

سپس به سه توصیف دیگر که بیانگر کل روحیات انصار می باشد پرداخته، چنین می گوید:آنها چنان هستند که:«هر مسلمانی را به سویشان هجرت کند دوست می دارند» (یُحِبُّونَ مَنْ هاجَرَ إِلَیْهِمْ) .

و در این زمینه تفاوتی میان مسلمانان از نظر آنها نیست،بلکه مهم نزد آنان مسأله ایمان و هجرت است،و این دوست داشتن یک ویژگی مستمر آنها محسوب می شود.

دیگر این که:«و در دل خود نیازی به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمی کنند» (وَ لا یَجِدُونَ فِی صُدُورِهِمْ حاجَةً مِمّا أُوتُوا) .

نه چشم داشتی به غنائمی که به آنها داده شده است دارند،و نه نسبت به آنها حسد می ورزند و نه حتی در درون دل احساس نیاز به آنچه به آنها اعطا شده می کنند.

و در مرحله سوم می افزاید:«و آنها را بر خود مقدم می دارند هر چند خودشان بسیار نیازمند باشند» (وَ یُؤْثِرُونَ عَلی أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ کانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ) .

و به این ترتیب«محبت»و«بلندنظری»و«ایثار»سه ویژگی پرافتخار آنهاست.

«ابن عباس»مفسر معروف اسلامی،می گوید:پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله روز پیروزی بر یهود بنی نضیر به انصار فرمود:«اگر مایل هستید اموال و خانه هایتان را با مهاجران تقسیم کنید،و در این غنائم با آنها شریک شوید،و اگر می خواهید اموال و خانه هایتان از آن شما باشد و از این غنائم چیزی به شما داده نشود»؟! انصار گفتند:هم اموال و خانه هایمان را با آنها تقسیم می کنیم،و هم چشم داشتی به غنائم نداریم،و مهاجران را بر خود مقدم می شمریم،آیه فوق نازل شد و این روحیه عالی آنها را ستود.

و در پایان آیه برای تأکید بیشتر روی این اوصاف کریمه،و بیان نتیجه آن می افزاید:«و کسانی که از بخل و حرص نفس خویش بازداشته شده اند، رستگارانند» (وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) .

در حدیثی می خوانیم که امام صادق علیه السّلام فرمود:«شح از بخل شدیدتر است، بخیل کسی است که در مورد آنچه دارد بخل می ورزد،ولی شحیح هم نسبت به آنچه در دست مردم است بخل می ورزد و هم آنچه خود در اختیار دارد،تا آنجا که هر چه را در دست مردم ببیند آرزو می کند آن را به چنگ آورد،خواه از طریق حلال باشد یا حرام و هرگز قانع به آنچه خداوند به او روزی داده نیست».

آیه 10

(آیه 10)-در این آیه سخن از گروهی سومی از مسلمین به میان می آورد که با

الهام از قرآن مجید در میان ما به عنوان«تابعین»معروف شده اند،و بعد از مهاجران و انصار که در آیات قبل سخن از آنها به میان آمد سومین گروه عظیم مسلمین را تشکیل می دهند.

می فرماید:«(همچنین)کسانی که بعد از آنها[-مهاجران و انصار] آمدند و می گویند:پروردگارا!ما و برادرانمان را که در ایمان بر ما پیشی گرفتند بیامرز،و در دلهایمان حسد و کینه ای نسبت به مؤمنان قرار مده،پروردگارا! تو مهربان و رحیمی» (وَ الَّذِینَ جاؤُ مِنْ بَعْدِهِمْ یَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذِینَ سَبَقُونا بِالْإِیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فِی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذِینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحِیمٌ) .

به این ترتیب«خودسازی»و«احترام به پیشگامان در ایمان»و«دوری از کینه و حسد»از ویژگیهای آنهاست.

تعبیر به«اخوان»(برادران)و استمداد از خداوند رءوف و رحیم در پایان آیه همه حاکی از روح محبت و صفا و برادری است که بر کل جامعه اسلامی باید حاکم باشد و هر کس هر نیکی را می خواهد تنها برای خود نخواهد.

این آیه تمام مسلمین را تا دامنه قیامت شامل می شود،و بیانگر این واقعیت می باشد که اموال«فییء»منحصر به نیازمندان مهاجرین و انصار نیست،بلکه سایر نیازمندان مسلمین را در طول تاریخ شامل می شود.

صحابه در میزان قرآن و تاریخ-

در اینجا بعضی از مفسران بدون توجه به اوصافی که برای هر یک از«مهاجران»و«انصار»و«تابعین»در آیات فوق آمده باز اصرار دارند که همه«صحابه»را بدون استثنا پاک و منزه بشمرند،و کارهای خلافی که احیانا در زمان خود پیامبر صلّی اللّه علیه و آله یا بعد از او از بعضی از آنان سرزده با دیده اغماض بنگرند،و هر کس را در صف مهاجران و انصار و تابعین قرار گرفته چشم بسته محترم و مقدس بدانند.

در حالی که آیات فوق پاسخ دندان شکنی به این افراد می دهد،و ضوابط «مهاجران»راستین و«انصار»و«تابعین»را دقیقا معین می کند.

در«مهاجران»اخلاص،و جهاد،و صدق را می شمرد.

و در«انصار»محبت نسبت به مهاجران،و ایثار،و پرهیز از هرگونه بخل و حرص را ذکر می کند.

و در«تابعین»خودسازی و احترام به پیشگامان در ایمان،و پرهیز از هرگونه کینه و حسد را بیان می نماید.

بنابر این ما در عین احترام به پیشگامان در خط ایمان پرونده اعمال آنها را چه در عصر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله،و چه در طوفانهای شدیدی که بعد از او در جامعه اسلامی در گرفت،دقیقا تحت بررسی قرار می دهیم،و بر اساس معیارهائی که در همین آیات از قرآن دریافته ایم،در باره آنها قضاوت و داوری می کنیم،پیوند خود را با آنها که بر سر عهد و پیمان خود باقی ماندند محکم می سازیم،و از آنها که در عصر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله یا بعد از او رابطه خود را گسستند می بریم،این است یک منطق صحیح و هماهنگ با حکم قرآن و عقل.

آیه 11

(آیه 11)-

شأن نزول:

جمعی از منافقان مدینه مانند«عبد اللّه بن ابیّ» و یارانش مخفیانه کسی را به سراغ یهود«بنی نضیر»فرستادند و گفتند:شما محکم در جای خود بایستید،از خانه های خود بیرون نروید،و دژهای خود را محکم سازید،ما دو هزار نفر یاور از قوم خود و دیگران داریم و تا آخرین نفس با شما هستیم،طایفه بنی قریظه و سایر هم پیمانهای شما از قبیله غطفان نیز با شما همراهی می کنند.

همین امر سبب شد که یهود بنی نضیر بر مخالفت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله تشویق شوند، اما در این هنگام یکی از بزرگان بنی نضیر به نام«سلام»به«حی بن اخطب»که سرپرست برنامه های بنی نضیر بود گفت:اعتنائی به حرف«عبد اللّه بن ابی»نکنید، او می خواهد شما را تشویق به جنگ محمد صلّی اللّه علیه و آله کند،و خودش در خانه بنشیند و شما را تسلیم حوادث نماید.

حیی گفت:ما جز دشمنی محمد صلّی اللّه علیه و آله و پیکار با او چیزی را نمی شناسیم، «سلام»در پاسخ او گفت:به خدا سوگند من می بینم سر انجام ما را از این سرزمین

بیرون می کنند،و اموال و شرف ما بر باد می رود کودکان ما اسیر،و جنگجویان ما کشته می شوند.

این آیه و سه آیه بعد از آن نازل شد که،سر انجام این ماجرا را بازگو می کند.

تفسیر:

نقش منافقان در فتنه های یهود-بعد از بیان ماجرای طایفه یهود «بنی نضیر»در آیات گذشته،و شرح حال سه گروه از مؤمنان در اینجا به شرح حال گروه دیگری یعنی منافقان و نقش آنها در این ماجرا می پردازد.

نخست روی سخن را به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله کرده،می فرماید:«آیا منافقان را ندیدی که پیوسته به برادران کافرشان از اهل کتاب می گفتند:هر گاه شما را(از وطن)بیرون کنند ما هم با شما بیرون خواهیم رفت،و هرگز سخن هیچ کس را در باره شما اطاعت نخواهیم کرد،و اگر با شما پیکار شود یاریتان خواهیم نمود» (أَ لَمْ تَرَ إِلَی الَّذِینَ نافَقُوا یَقُولُونَ لِإِخْوانِهِمُ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتابِ لَئِنْ أُخْرِجْتُمْ لَنَخْرُجَنَّ مَعَکُمْ وَ لا نُطِیعُ فِیکُمْ أَحَداً أَبَداً وَ إِنْ قُوتِلْتُمْ لَنَنْصُرَنَّکُمْ) .

و به این ترتیب این گروه از منافقان به طایفه یهود سه مطلب را قول دادند که در همه دروغ می گفتند.

و به همین دلیل قرآن با صراحت می گوید:«خداوند شهادت می دهد که آنها دروغگویانند» (وَ اللّهُ یَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَکاذِبُونَ) .

آری!همیشه منافقان دروغگو بوده اند،و غالبا دروغگویان منافقند.

آیه 12

(آیه 12)-سپس برای توضیح بیشتر در باره دروغگوئی آنها می افزاید:«اگر آنها را بیرون کنند با آنان بیرون نمی روند» (لَئِنْ أُخْرِجُوا لا یَخْرُجُونَ مَعَهُمْ) .

«و اگر با آنها پیکار شود یاریشان نخواهند کرد» (وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا یَنْصُرُونَهُمْ) .

«و اگر(به گفته خود عمل کنند و)یاریشان کنند پشت به میدان کرده فرار می کنند»! (وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَیُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ) .

«سپس کسی آنان را یاری نمی کند» (ثُمَّ لا یُنْصَرُونَ) .

آیه 13

(آیه 13)-در این آیه به تشریح علّت این شکست پرداخته،می گوید:

«وحشت از شما در دلهای آنها بیش از ترس از خداست» (لَأَنْتُمْ أَشَدُّ رَهْبَةً فِی

صُدُورِهِمْ مِنَ اللّهِ) .چون از خدا نمی ترسند از همه چیز وحشت دارند،مخصوصا از دشمنان مؤمن و مقاومی چون شما.

«این به خاطر آن است که آنها گروهی نادانند» (ذلِکَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا یَفْقَهُونَ) .

آیه 14

(آیه 14)-سپس به بیان نشانه روشنی از این ترس درونی پرداخته، می افزاید:«آنها هرگز با شما به صورت گروهی نمی جنگند جز در دژهای محکم یا از پشت دیوارها» (لا یُقاتِلُونَکُمْ جَمِیعاً إِلاّ فِی قُریً مُحَصَّنَةٍ أَوْ مِنْ وَراءِ جُدُرٍ) .

آری!آنها چون از دژ ایمان و توکل بر خدا بیرون هستند جز در پناه دیوارها و قلعه های محکم جرأت جنگ و رویاروئی با مؤمنان ندارند! سپس می افزاید:اما این نه به خاطر آن است که آنها افرادی ضعیف و ناتوان و ناآگاه به فنون جنگند بلکه به هنگامی که درگیری رخ می دهد«پیکارشان در میان خودشان شدید است»اما در برابر شما ضعیف (بَأْسُهُمْ بَیْنَهُمْ شَدِیدٌ) .

و در ادامه همین آیه،به عامل دیگری برای شکست و ناکامی آنها پرداخته، می فرماید:به ظاهر آنها که می نگری«آنها را متحد می پنداری در حالی که دلهایشان پراکنده است،این به خاطر آن است که آنها قومی هستند که تعقل نمی کنند» (تَحْسَبُهُمْ جَمِیعاً وَ قُلُوبُهُمْ شَتّی ذلِکَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا یَعْقِلُونَ) .

به این ترتیب انسجام ظاهری افراد بی ایمان و پیمان و وحدت نظامی و اقتصادی آنها هرگز نباید ما را فریب دهد،چرا که در پشت این پیمانها و شعارهای وحدت،دلهای پراکنده ای قرار دارد،و دلیل آن هم روشن است،زیرا هر کدام حافظ منافع مادی خویشند،و می دانیم منافع مادی همیشه در تضاد است،در حالی که وحدت و انسجام مؤمنان بر اساس اصولی است که تضاد در آن راه ندارد،یعنی اصل ایمان و توحید و ارزشهای الهی.

آیه 15

(آیه 15)-قرآن همچنان بحث پیرامون داستان یهود بنی نضیر و منافقان را ادامه داده،و با دو تشبیه جالب،موقعیت هر کدام از این دو گروه را مشخص می سازد.نخست می فرماید:داستان یهود بنی نضیر«همچون کسانی است که کمی پیش از آنان بودند(همانها که در این دنیا)طمع تلخ کار خود را چشیدند و برای

آنها عذابی دردناک است» (کَمَثَلِ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِیباً ذاقُوا وَبالَ أَمْرِهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ) .

اما این گروه چه کسانی بودند که سرگذشت عبرت انگیزی قبل از ماجرای بنی نضیر داشتند؟ بسیاری از مفسران آن را اشاره به ماجرای یهود«بنی قینقاع»می دانند که بعد از ماجرای بدر واقع شد،و منجر به بیرون راندن این گروه از یهود از مدینه گردید، آنها نیز مانند یهود«بنی نضیر»افرادی ثروتمند و مغرور و در میان خود جنگجو بودند،و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و مسلمانان را تهدید می کردند،ولی سر انجام چیزی جز بدبختی و در به دری در دنیا و عذاب الیم آخرت عائدشان نشد.

آیه 16

(آیه 16)-با طناب پوسیده شیطان به چاه نروید! در این آیه به تشبیهی در باره منافقان پرداخته،می گوید:داستان آنها نیز «همچون شیطان است که به انسان گفت:کافر شو(تا مشکلات تو را حل کنم)اما هنگامی که کافر شد؛گفت:من از تو بیزارم،من از خداوندی که پروردگار عالمیان است بیم دارم» (کَمَثَلِ الشَّیْطانِ إِذْ قالَ لِلْإِنْسانِ اکْفُرْ فَلَمّا کَفَرَ قالَ إِنِّی بَرِیءٌ مِنْکَ إِنِّی أَخافُ اللّهَ رَبَّ الْعالَمِینَ) .

منظور از«انسان»مطلق انسانهائی است که تحت تأثیر شیطان قرار گرفته، فریب وعده های دروغین او را می خورند و راه کفر می پویند،و سر انجام شیطان آنها را تنها گذاشته و از آنان بیزاری می جوید! آری!چنین است حال منافقان که دوستان خود را با وعده های دروغین و نیرنگ به وسط معرکه می فرستند،سپس آنها را تنها گذارده فرار می کنند چرا که در نفاق وفاداری نیست.

آیه 17

(آیه 17)-در این آیه نتیجهٔ کار این دو گروه:شیطان و اتباعش و منافقان و دوستانشان از اهل کفر را روشن ساخته،می افزاید:«سرانجام کلرشان این شد که هر دو در آتش دوزخ خواهند بود،جاودانه در آن می مانند،و این است کیفر ستمکاران»!(فَکانَ عاقِبَتَهُما اَنَّهُما فِی النّار خابِدَینِ فیها وَ ذلِکَ جَز اوُا الظّالِمینَ).

این یک اصل کلی است که عاقبت همکاری کفر و نفاق،و شیطان و یارانش، شکست و ناکامی و عذاب دنیا و آخرت است،در حالی که همکاری مؤمنان و دوستانشان همکاری مستمر و جاودانی و سر انجامش پیروزی و برخورداری از رحمت واسعه الهی در هر دو جهان است.

آیه 18

(آیه 18)-در این آیه روی سخن را به مؤمنان کرده،به عنوان یک نتیجه گیری از ماجرای شوم و دردناک«بنی نضیر»و منافقان و شیطان،می فرماید:

«ای کسانی که ایمان آورده اید!از(مخالفت)خدا بپرهیزید،و هر کس باید بنگرد تا برای فردایش چه چیز از پیش فرستاده»؟ (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ) .

در حقیقت سرمایه اصلی انسان در صحنه قیامت کارهائی است که از پیش فرستاده،و گر نه غالبا کسی به فکر انسان نیست که برای او چیزی بعد از مرگ او بفرستد،و یا اگر بفرستند ارزش زیادی ندارد.

سپس بار دیگر برای تأکید می افزاید:«از خدا بپرهیزید که خداوند از آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اتَّقُوا اللّهَ إِنَّ اللّهَ خَبِیرٌ بِما تَعْمَلُونَ) .

آری!تقوا و ترس از خداوند سبب می شود که انسان برای فردای قیامت بیندیشد،و اعمال خود را پاک و پاکیزه و خالص کند.

آیه 19

(آیه 19)-این آیه به دنبال دستور به تقوا و توجه به معاد،تأکید بر یاد خدا کرده،چنین می فرماید:«و همچون کسانی نباشید که خدا را فراموش کردند، و خدا نیز آنها را به خود فراموشی گرفتار کرد» (وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِینَ نَسُوا اللّهَ فَأَنْساهُمْ أَنْفُسَهُمْ) .

خمیر مایه تقوا دو چیز است:یاد خدا یعنی؛توجه به مراقبت دائمی«اللّه» و حضور او در همه جا و همه حال،و توجه به دادگاه عدل خداوند و نامه اعمالی که هیچ کار صغیر و کبیری وجود ندارد مگر این که در آن ثبت می شود،و به همین دلیل توجه به این دو اصل(مبدأ و معاد)در سر لوحه برنامه های تربیتی انبیا و اولیاء قرار داشته،و تأثیر آن در پاکسازی فرد و اجتماع کاملا چشمگیر است.

اصولا یکی از بزرگترین بدبختیها و مصائب انسان خود فراموشی است،چرا که ارزشها و استعدادها و لیاقتهای ذاتی خود را که خدا در او نهفته و از بقیه مخلوقات ممتازش ساخته،به دست فراموشی می سپرد،و این مساوی با فراموش کردن انسانیت خویش است،و چنین انسانی تا سر حد یک حیوان درّنده سقوط می کند،و همّتش چیزی جز خواب و خور و شهوت نخواهد بود! و اینها همه عامل اصلی فسق و فجور بلکه این خود فراموشی بدترین مصداق فسق و خروج از طاعت خداست.

لذا در پایان آیه می گوید:«آنها فاسقانند» (أُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ) .

آیه 20

(آیه 20)-در این آیه به مقایسه این دو گروه(گروه مؤمنان با تقوا،و متوجه به مبدأ و معاد،و گروه فراموشکاران خدا که گرفتار خود فراموشی شده اند)پرداخته، می گوید:«هرگز دوزخیان و بهشتیان یکسان نیستند» (لا یَسْتَوِی أَصْحابُ النّارِ وَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ) .

نه در این دنیا،نه در معارف،نه در نحوه تفکّر،نه در طرز زندگی فردی و جمعی و هدف آن،و نه در آخرت و پاداشهای الهی،خط این دو گروه در همه جا، و همه چیز،از هم جداست،یکی به یاد خدا و قیامت و احیای ارزشهای والای انسانی،و اندوختن ذخائر برای زندگی جاویدان است،و دیگری غرق شهوات و لذات مادی و گرفتار فراموشی همه چیز و اسیر بند هوی و هوس.

و به این ترتیب انسان بر سر دو راهی قرار دارد یا باید به گروه اول بپیوندد یا به گروه دوم و راه سومی در پیش نیست.

و در پایان آیه به صورت یک حکم قاطع می فرماید:«اصحاب بهشت رستگار و پیروزند» (أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفائِزُونَ) .

نه تنها در قیامت رستگار و پیروزند که در این دنیا نیز پیروزی و آرامش و نجات از آن آنهاست،و شکست در هر دو جهان نصیب فراموشکاران است.

آیه 21

(آیه 21)-اگر قرآن بر کوها نازل می شد از هم می شکافتند! در تعقیب آیات گذشته که از طریق مختلف برای نفوذ در قلوب انسانها

استفاده می کرد،و مسائل سرنوشت ساز انسانها را در زنده ترین صورتش بیان نمود در این آیه که ناظر به همه آیات قرآن مجید است پرده از روی این حقیقت بر می دارد که نفوذ قرآن بقدری عمیق است که اگر بر کوهها نازل می شد آنها را تکان می داد،اما عجب از این انسان سنگدل که گاه می شنود و تکان نمی خورد! نخست می فرماید:«اگر این قرآن را بر کوهی نازل می کردیم می دیدی در برابر آن خاشع می شود،و از خوف خدا می شکافد» (لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلی جَبَلٍ لَرَأَیْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْیَةِ اللّهِ) .

«و اینها مثالهائی است که برای مردم می زنیم شاید در آن بیندیشید» (وَ تِلْکَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنّاسِ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُونَ) .

بعضی این آیه را بر ظاهرش حمل کرده اند و گفته اند:تمام موجودات این جهان،از جمله کوهها،برای خود نوعی درک و شعور دارند و اگر این آیات بر آنها نازل می شد به راستی از هم متلاشی می شدند،گواه این معنی را آیه 74 سوره بقره می دانند که در توصیف گروهی از یهود می گوید:«سپس دلهای شما بعد از این ماجرا سخت شد،همچون سنگ!و یا سخت تر!چرا که پاره ای از سنگها می شکافد و از آنها نهرها جاری می شود،و پاره ای از آنها شکاف بر می دارد و آب از آن تراوش می کند و پاره ای از خوف خدا به زیر می افتد»!

آیه 22

(آیه 22)-در آیات بعد به ذکر قسمت مهمی از اوصاف جمال و جلال خدا -که توجه به هر یک در تربیت نفوس و تهذیب قلوب تأثیر عمیق دارد-می پردازد، و ضمن سه آیه پانزده صفت و به تعبیر دیگر هجده صفت از اوصاف عظیم او را بر می شمرد و هر آیه با بیان توحید الهی و نام مقدس«اللّه»شروع می شود که انسان را به عالم نورانی اسماء و صفات حق رهنمون می گردد.

می فرماید:«او خدائی است که معبودی جز او نیست،دانای آشکار و نهان است و او رحمان و رحیم است» (هُوَ اللّهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلاّ هُوَ عالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِیمُ) .

در اینجا قبل از هر چیز روی مسأله توحید که خمیرمایه همه اوصاف جمال و جلال و ریشه اصلی معرفت الهی است تکیه می کند،و بعد از آن روی علم و دانش او نسبت به غیب و شهود.

سپس روی رحمت عامه او که همه خلایق را شامل می شود«رحمن» و رحمت خاصه اش که ویژه مؤمنان است«رحیم»تکیه شده،تا به انسان امید بخشد.و او را در راه طولانی تکامل و سیر الی اللّه که در پیش دارد یاری دهد.

آیه 23

(آیه 23)-در این آیه علاوه بر تأکید روی مسأله توحید هشت وصف دیگر ذکر کرده،می فرماید:«او خدائی است که معبودی جز او نیست» (هُوَ اللّهُ الَّذِی لا إِلهَ إِلاّ هُوَ) .

«حاکم و مالک اصلی اوست» (الْمَلِکُ) .

«از هر عیب منزه است» (الْقُدُّوسُ) .

«به کسی ستم نمی کند»و همه از ناحیه او در سلامتند (السَّلامُ) .

سپس می افزاید:او برای دوستانش«امنیت بخش است» (الْمُؤْمِنُ) .

او حافظ و نگاهدارنده و«مراقب(همه چیز)است» (الْمُهَیْمِنُ) .

«او قدرتمندی شکست ناپذیر است» (الْعَزِیزُ) .

«که با اراده نافذ خود هر امری را اصلاح می کند» (الْجَبّارُ) .

سپس می افزاید:«و شایسته عظمت است»و چیزی برتر و بالاتر از او نیست (الْمُتَکَبِّرُ) .

از آنجا که عظمت و بزرگی تنها شایسته مقام خداست این واژه به معنی ممدوحش تنها در باره او به کار می رود و هر گاه در غیر مورد او به کار رود به معنی مذموم است.

و در پایان آیه،بار دیگر روی مسأله توحید که سخن با آن آغاز شده بود تکیه کرده،می فرماید:«خداوند منزه است از آنچه شریک برای او قرار می دهند» (سُبْحانَ اللّهِ عَمّا یُشْرِکُونَ) .

آیه 24

(آیه 24)-و در آخرین آیه سوره در تکمیل این صفات به شش وصف دیگر اشاره کرده،چنین می فرماید:«او خداوندی است خالق» (هُوَ اللّهُ الْخالِقُ) .

«آفریننده ای بی سابقه» (الْبارِئُ) .

«و صورتگری»بی نظیر (الْمُصَوِّرُ) .

و سپس از آنجا که اوصاف خداوند منحصر به این اوصاف نیست،بلکه اوصافش همچون ذاتش بی پایان است،می افزاید:«برای او نامهای نیک است» (لَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنی) .

و به همین دلیل از هرگونه عیب و نقص،منزه و مبراست،«و آنچه در آسمانها و زمین است تسبیح او می گویند»و او را از هر عیب و نقصی پاک می شمرند (یُسَبِّحُ لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) .

و سر انجام برای تأکید بیشتر،روی موضوع نظام آفرینش به دو وصف دیگر از اوصافش که یکی از آنها قبلا آمد،اشاره کرده،می فرماید:«و او عزیز و حکیم است» (وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

اولی نشانه کمال قدرت او بر همه چیز،و غلبه بر هر مانع است،و دومی اشاره به علم و آگاهی از نظام آفرینش و تنظیم برنامه دقیق در امر خلقت و تدبیر است.

و به این ترتیب در مجموع این آیات سه گانه علاوه بر مسأله توحید-که دو بار تکرار شده-هفده وصف از اوصاف خدا آمده است بدین ترتیب:

عالم الغیب و الشهاده-رحمان-رحیم-ملک-قدّوس-سلام-مؤمن -مهیمن-عزیز-جبّار-متکبّر-خالق-بارئ-مصوّر-حکیم-دارای اسماء الحسنی-کسی که همه موجودات عالم تسبیح او می گویند.

و به این ترتیب،این آیات دست پویندگان راه معرفت اللّه را گرفته منزل به منزل پیش می برد،از ذات پاک او شروع می کند،و بعد به عالم خلقت می آورد،و باز در این سیر الی اللّه از مخلوق نیز به سوی خالق می برد،قلب را مظهر اسماء و صفات الهی و مرکز انوار ربانی می کند و در لابلای این معارف و انوار،او را می سازد

و تربیت می نماید شکوفه های تقوا را بر شاخسار وجودش ظاهر ساخته و لایق قرب جوارش می کند.

آیات آخر این سوره آیاتی است فوق العاده با عظمت و الهام بخش؛در حدیثی از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر کس آخر سوره حشر را بخواند،گناهان گذشته و آینده او بخشوده می شود»! «پایان سوره حشر»

سوره ممتحنه[60]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 13 آیه است

محتوای سوره:

این سوره در حقیقت از دو بخش تشکیل می گردد:

بخش اول از مسأله«حبّ فی اللّه»و«بغض فی اللّه»و نهی از طرح دوستی با مشرکان سخن می گوید،و مسلمانان را به الهام گرفتن از پیامبر بزرگ خدا ابراهیم(ع) دعوت می کند،و خصوصیات دیگری را در این زمینه بر می شمرد.این معنی در پایان سوره نیز تکرار و تأکید شده است.

بخش دوم پیرامون زنان مهاجر و آزمایش و امتحان آنها و احکام دیگری در این رابطه بحث می کند.

انتخاب نام«ممتحنه»برای این سوره نیز به خاطر مسأله آزمایش و امتحان می باشد که در آیه 10 آمده است.

نام دیگری برای سوره ذکر شده و آن سوره«مودّت»است به خاطر نهی از مودّت مشرکان در نخستین آیه سوره.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر کس سوره ممتحنه را قرائت کند تمام مؤمنین و مؤمنات،شفیعان او در روز قیامت خواهند بود».

ناگفته پیداست این همه فضیلت و افتخار از آن کسانی است که تنها به تلاوت بی روح و فاقد علم و عمل قناعت نکنند.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-

شأن نزول:

این آیه در باره«حاطب بن ابی بلتعه»نازل شده است.

جریان چنین بود که:زنی به نام«ساره»که وابسته به یکی از قبائل«مکّه»بود از مکّه به مدینه خدمت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمد.حضرت به او فرمود:آیا مسلمان شده ای و به اینجا آمده ای؟ عرض کرد:نه.

فرمود:پس چرا آمدی؟ عرض کرد:شما اصل و عشیره ما بودید،و سرپرستان من همه رفتند،و من شدیدا،محتاج شدم نزد شما آمده ام تا عطائی به من کنید و لباس و مرکبی ببخشید.

فرمود:پس جوانان مکّه چه شدند؟(اشاره به این که آن زن خواننده بود و برای جوانان خوانندگی می کرد.) گفت:بعد از واقعه بدر،هیچ کس از من تقاضای خوانندگی نکرد-و این نشان می دهد ضربه جنگ بدر تا چه حد بر مشرکان مکّه سنگین بود-حضرت دستور داد،لباس و مرکب و خرج راهی به او دادند،و این در حالی بود که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آماده فتح مکّه می شد.

در این موقع«حاطب بن ابی بلتعه»(یکی از مسلمانان معروف که در جنگ بدر و بیعت رضوان شرکت کرده بود)نزد«ساره»آمد و نامه ای نوشت و گفت:آن را به اهل مکّه بده و ده دینار و به قولی ده درهم نیز به او داد.

«حاطب»در نامه به اهل مکّه نوشته بود رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله قصد دارد به سوی شما آید،آماده دفاع از خویش باشید! جبرئیل این ماجرا را به اطلاع پیامبر صلّی اللّه علیه و آله رسانید،رسول خدا،علی علیه السّلام و عمار و عمر و زبیر و طلحه و مقداد و ابو مرثد را دستور داد که به سوی مکّه حرکت کنند و فرمود:در یکی از منزلگاههای وسط راه به زنی می رسید که حامل نامه ای به مشرکین مکّه است،نامه را از او بگیرید.

آنها در همان مکان که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله فرموده بود به او رسیدند،او سوگند یاد کرد که هیچ نامه ای نزد او نیست،ولی علی علیه السّلام فرمود:نه پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به ما دروغ گفته، و نه ما دروغ می گوئیم،شمشیر را کشید و فرمود:نامه را بیرون بیاور،و الا به خدا سوگند گردنت را می زنم! «ساره»که نامه را در میان گیسوانش پنهان کرده بود بیرون آورد،آنها نامه را خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آوردند.

حضرت صلّی اللّه علیه و آله به سراغ«حاطب»فرستاد،فرمود:این نامه را می شناسی؟ عرض کرد:بلی،فرمود:چه چیز موجب شد به این کار اقدام کنی؟ عرض کرد:ای رسول خدا!به خدا سوگند از آن روز که اسلام را پذیرفته ام لحظه ای کافر نشده ام،ولی مسأله این است که تمام مهاجران کسانی را در مکّه دارند ولی من در میان آنها غریبم و خانواده من در چنگال آنها گرفتارند،خواستم مزاحم خانواده من نشوند،در حالی که می دانستم خداوند سر انجام آنها را گرفتار شکست می کند.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله عذرش را پذیرفت-اینجا بود که آیه نازل شد و درسهای مهمی در زمینه ترک هرگونه دوستی نسبت به مشرکان و دشمنان خدا به مسلمانان داد.

تفسیر:

سر انجام طرح دوستی با دشمن خدا!چنانکه در شأن نزول دانستیم حرکتی از ناحیه یکی از مسلمانان صادر شد که هر چند به قصد جاسوسی نبود ولی اظهار محبتی به دشمنان اسلام محسوب می شد،لذا آیه به مسلمانان هشدار داد که از تکرار این گونه کارها در آینده بپرهیزند.

نخست می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگیرید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّی وَ عَدُوَّکُمْ أَوْلِیاءَ) .

یعنی؛آنها نه فقط دشمنان خدا هستند که با شما نیز عداوت و دشمنی دارند،با این حال چگونه دست دوستی به سوی آنها دراز می کنید؟! سپس می افزاید:«شما نسبت به آنها اظهار محبت می کنید در حالی که آنها به

آنچه از حق برای شما آمده(اسلام و قرآن)کافر شده اند،و رسول خدا و شما را به خاطر ایمان به خداوندی که پروردگار همه شماست از شهر و دیارتان بیرون می رانند» (تُلْقُونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ قَدْ کَفَرُوا بِما جاءَکُمْ مِنَ الْحَقِّ یُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِیّاکُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللّهِ رَبِّکُمْ) .

آنها هم در عقیده با شما مخالفند،و هم عملا به مبارزه برخاسته اند، و کاری را که بزرگترین افتخار شماست،یعنی ایمان به پروردگار،برای شما بزرگترین جرم و گناه شمرده اند،با این حال آیا جای این است که شما نسبت به آنها اظهار محبت کنید.

سپس برای توضیح بیشتر می افزاید:«اگر شما برای جهاد در راه من و جلب خشنودیم هجرت کرده اید»پیوند دوستی با آنها برقرار نسازید (إِنْ کُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً فِی سَبِیلِی وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتِی) .

اگر به راستی دم از دوستی خدا می زنید و به خاطر او از شهر و دیار خود هجرت کرده اید،و طالب جهاد فی سبیل اللّه و جلب رضای او هستید این مطلب با دوستی دشمنان خدا سازگار نیست.

باز برای توضیح بیشتر می افزاید:«شما مخفیانه با آنها رابطه دوستی برقرار می کنید در حالی که من به آنچه پنهان یا آشکار می سازید از همه داناترم»! (تُسِرُّونَ إِلَیْهِمْ بِالْمَوَدَّةِ وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَیْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ) .

بنابر این مخفی کاری چه فایده ای دارد با علم خداوند به غیب و شهود.

و در پایان آیه،به عنوان یک تهدید قاطع،می فرماید:«و هر کس از شما چنین کاری کند از راه راست گمراه شده است» (وَ مَنْ یَفْعَلْهُ مِنْکُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِیلِ) .

هم از راه معرفت خدا منحرف گشته که گمان کرده چیزی بر خدا مخفی می ماند،و هم از راه ایمان و اخلاص و تقوا که طرح دوستی با دشمنان خدا ریخته و هم تیشه به ریشه زندگانی خود زده است که دشمنش را از اسرارش با خبر ساخته و این بدترین انحرافی است که ممکن است به شخص مؤمن بعد از وصول به سر چشمه ایمان دست دهد.

آیه 2

(آیه 2)-در این آیه،برای تأکید و توضیح بیشتر،می افزاید:شما برای چه طرح دوستی با آنها می ریزید؟با این که:«اگر آنها بر شما مسلّط شوند دشمنانتان خواهند بود،و دست و زبان خود را به بدی کردن به شما می گشایند» (إِنْ یَثْقَفُوکُمْ یَکُونُوا لَکُمْ أَعْداءً وَ یَبْسُطُوا إِلَیْکُمْ أَیْدِیَهُمْ وَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالسُّوءِ) .

شما برای آنها دلسوزی می کنید در حالی که عداوتشان با شما آن چنان ریشه دار است که اگر بر شما دست یابند از هیچ کاری فروگذار نمی کنند.

و از همه بدتر این است که:«دوست دارند شما(از اسلام)به کفر بازگردید» و بزرگترین افتخار خود یعنی گوهر ایمان را از دست دهید (وَ وَدُّوا لَوْ تَکْفُرُونَ) .

آیه 3

(آیه 3)-و در این آیه به پاسخگوئی افرادی مانند«حاطب بن ابی بلتعه» پرداخته،که در جواب پیامبر صلّی اللّه علیه و آله که فرمود:چرا اسرار مسلمانان را در اختیار مشرکان مکّه قرار دادی؟گفت:خواستم از این طریق خویشاوندان و بستگانم را حفظ کنم! می فرماید:«هرگز بستگان و فرزندانتان روز قیامت سودی به حالتان نخواهند داشت» (لَنْ تَنْفَعَکُمْ أَرْحامُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ) .

چرا که اگر اولاد و بستگان بی ایمان باشند نه آبرو و سرمایه ای برای این دنیا خواهند بود و نه وسیله نجاتی در آخرت.

سپس می افزاید:خداوند روز قیامت«میان شما جدائی می افکند» (یَوْمَ الْقِیامَةِ یَفْصِلُ بَیْنَکُمْ) .

اهل ایمان به سوی بهشت می روند،و اهل کفر به سوی دوزخ.

و در پایان آیه،بار دیگر به همگان هشدار می دهد که:«خداوند به آنچه انجام می دهید بیناست» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ) .

هم از نیّات شما آگاه است،و هم از اعمالی که بطور سرّی انجام می دهید، و اگر در مواردی اسرار شما را مانند«حاطب بن ابی بلتعه»فاش نمی کند روی مصالحی است،نه این که نداند و آگاه نباشد.

آیه 4

(آیه 4)-ابراهیم برای همهٔ شما اسوه بود!از آنجا که قرآن مجید،در بسیاری از موارد،برای تکمیل تعلیمات خود از الگوهای مهمی که در جهان

انسانیت وجود داشته شاهد می آورد،در اینجا نیز به دنبال نهی شدیدی که از دوستی با دشمنان خدا در آیات قبل شده سخن از ابراهیم(ع)و برنامه اوج به عنوان پیشوای بزرگی که مورد احترام همه اقوام،مخصوصا قوم عرب،بوده به میان می آورد.

می فرماید:«برای شما سرمشق خوبی در زندگی ابراهیم و کسانی که با او بودند وجود داشت» (قَدْ کانَتْ لَکُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِی إِبْراهِیمَ وَ الَّذِینَ مَعَهُ) .

منظور از تعبیر «وَ الَّذِینَ مَعَهُ» (آنها که با ابراهیم بودند)مؤمنانی است که او را در این راه همراهی می کردند،هر چند قلیل و اندک بودند.

سپس در توضیح این معنی می افزاید:«در آن هنگامی که به قوم(مشرک) خود گفتند:ما از شما و آنچه غیر از خدا می پرستید بیزاریم»! (إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنّا بُرَآؤُا مِنْکُمْ وَ مِمّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ) .

ما نه شما را قبول داریم،و نه آئین و مذهبتان را،ما هم از خودتان و هم از بتهای بی ارزشتان متنفریم.

و باز برای تأکید افزودند:«ما نسبت به شما کافریم» (کَفَرْنا بِکُمْ) .

البته این کفر همان کفر برائت و بیزاری است که در بعضی از روایات ضمن بر شمردن اقسام پنج گانه کفر به آن اشاره شده است.

و سوّمین بار برای تأکید بیشتر افزودند:«و میان ما و شما عداوت و دشمنی همیشگی آشکار شده است» (وَ بَدا بَیْنَنا وَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةُ وَ الْبَغْضاءُ أَبَداً) .

و این وضع همچنان ادامه دارد«تا آن زمان که به خدای یگانه ایمان بیاورید» (حَتّی تُؤْمِنُوا بِاللّهِ وَحْدَهُ) .

و به این ترتیب با نهایت قاطعیت و بدون هیچ گونه پرده پوشی اعلام جدائی و بیزاری از دشمنان خدا کردند،و تصریح نمودند که این جدائی تا ابد ادامه دارد، مگر این که آنها مسیر خود را تغییر دهند و از خط کفر به خط ایمان روی آورند.

ولی از آنجا که این قانون کلی و عمومی در زندگی ابراهیم استثنائی داشته که آن هم به خاطر هدایت بعضی از مشرکان صورت گرفته،به دنبال آن می فرماید:آنها

هرگونه ارتباطشان را با قوم کافر قطع کردند و هیچ سخن محبت آمیزی به آنها نگفتند:«جز آن سخن ابراهیم که به پدرش[-عمویش آزر]گفت:(وعده داد)که برای تو آمرزش طلب می کنم،و در عین حال در برابر خداوند برای تو مالک چیزی نیستم»و اختیاری ندارم (إِلاّ قَوْلَ إِبْراهِیمَ لِأَبِیهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَکَ وَ ما أَمْلِکُ لَکَ مِنَ اللّهِ مِنْ شَیْءٍ) .

ابراهیم(ع)به این وعده خود عمل کرد ولی آزر ایمان نیاورد،و هنگامی که بر ابراهیم روشن شد که او دشمن خداست و هرگز ایمان نمی آورد دیگر برای او استغفار نکرد و با او قطع رابطه نمود.

ابراهیم و پیروانش قویا با بت پرستان مخالف بودند و باید این درس را از آنها سرمشق گرفت،و داستان آزر شرائط خاصی داشته که اگر برای ما هم پیدا شود قابل تأسی است.

و از آنجا که مبارزه با دشمنان خدا با این صراحت و قاطعیت مخصوصا در زمانی که آنها از قدرت ظاهری برخوردارند جز با توکل بر ذات خدا ممکن نیست، در پایان آیه می افزاید:آنها گفتند:«پروردگارا!ما بر تو توکل کردیم و به سوی تو بازگشتیم همه فرجامها به سوی توست» (رَبَّنا عَلَیْکَ تَوَکَّلْنا وَ إِلَیْکَ أَنَبْنا وَ إِلَیْکَ الْمَصِیرُ) .

آیه 5

(آیه 5)-در این آیه به یکی دیگر از درخواستهای ابراهیم و یارانش که در این زمینه،حساس و چشمگیر است اشاره کرده،می گوید:«پروردگارا!ما را مایه گمراهی کافران قرار مده» (رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلَّذِینَ کَفَرُوا) .

این تعبیر ممکن است اشاره به اعمالی مانند اعمال«حاطب ابن ابی بلتعه» باشد که گاهی از افراد بی خبر سر می زند و کاری می کنند که سبب تقویت گمراهان می گردد در حالی که گمان می کنند کار خلافی نکرده اند.

و در پایان آیه می افزاید:«پروردگارا!(اگر لغزشی از ما سرزد)ما را ببخش» (وَ اغْفِرْ لَنا رَبَّنا) .

«چرا که تو عزیز و حکیمی» (إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

قدرتت شکست ناپذیر است و حکمتت نافذ در همه چیز.

آیه 6

(آیه 6)-در این آیه بار دیگر روی همان مطلبی تکیه می کند که در نخستین آیه تکیه شده بود،می فرماید:«برای شما(مسلمانان)در زندگی آنها اسوه حسنه (و سرمشق نیکوئی)بود،برای کسانی که امید به خدا و روز قیامت دارند» (لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِیهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ کانَ یَرْجُوا اللّهَ وَ الْیَوْمَ الْآخِرَ) .

نه تنها برائت و بیزاریشان از بت پرستان و خط کفر،بلکه دعاهای آنها و تقاضاهایشان در پیشگاه خدا نیز برای همه مسلمانان سرمشق است.

بدون شک این تأسی و پیروی نفعش قبل از هر کس به خود مسلمانان باز می گردد لذا در پایان می افزاید:«و هر کس سرپیچی کند(به خویشتن ضرر زده است)زیرا خداوند بی نیاز و شایسته ستایش است» (وَ مَنْ یَتَوَلَّ فَإِنَّ اللّهَ هُوَ الْغَنِیُّ الْحَمِیدُ) .

زیرا طرح دوستی با دشمنان خدا آنها را تقویت می کند،و قوت آنها باعث شکست خود شماست.

همیشه وجود الگوها و سرمشقهای بزرگ در زندگی انسانها،وسیله مؤثری برای تربیت آنها بوده است،به همین دلیل،پیامبر و پیشوایان معصوم مهمترین شاخه هدایت را با عمل خود نشان می دادند.

آیه 7

(آیه 7)-محبت به کفاری که سر جنگ ندارند:در اینجا همچنان بحث پیرامون قطع رابطه با مشرکان ادامه می یابد،و از آنجا که این قطع رابطه یک نوع خلأ عاطفی برای جمعی از مسلمانان ایجاد می کرد،خداوند برای پاداش آنها و رفع این کمبود به آنها بشارت داده،می فرماید:«امید است خدا میان شما و کسانی از مشرکین که با شما دشمنی کردند(از راه اسلام)پیوند محبت برقرار کند» (عَسَی اللّهُ أَنْ یَجْعَلَ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَ الَّذِینَ عادَیْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً) .

و این امر سر انجام تحقق یافت،سال هشتم هجری فرا رسید و مکّه فتح شد و اهل مکّه به مصداق (یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللّهِ أَفْواجاً) گروه گروه مسلمان شدند، و آفتاب ایمان با گرمی محبت و دوستی تابیدن گرفت.

به هر حال اگر کسانی که مورد علاقه مسلمانان هستند از خط مکتبی آنان جدا شوند نباید از بازگشت آنها مأیوس شد،چرا که خداوند بر همه چیز قادر است، اوست که می تواند دلها را دگرگون سازد،و اوست که گناهان و خطاهای بندگانش را می بخشد،لذا در پایان آیه می افزاید:«و خداوند تواناست و آمرزنده و مهربان است» (وَ اللّهُ قَدِیرٌ وَ اللّهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ) .

آیه 8

(آیه 8)-این آیه شرح و توضیحی است بر مسأله ترک رابطه دوستی با مشرکان،می فرماید:«خدا شما را از نیکی کردن و رعایت عدالت نسبت به کسانی که با شما در امر دین پیکار نکردند و شما را از خانه و دیارتان بیرون نراندند نهی نمی کند» (لا یَنْهاکُمُ اللّهُ عَنِ الَّذِینَ لَمْ یُقاتِلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَ لَمْ یُخْرِجُوکُمْ مِنْ دِیارِکُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَیْهِمْ) .

«چرا که خداوند عدالت پیشگان را دوست دارد» (إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ) .

آیه 9

(آیه 9)-«تنها شما را از دوستی و رابطه با کسانی نهی می کند که در امر دین با شما پیکار کردند و شما را از خانه هایتان بیرون راندند یا به بیرون راندن شما کمک کردند و هر کس با آنان رابطه دوستی داشته باشد ظالم و ستمگر است» (إِنَّما یَنْهاکُمُ اللّهُ عَنِ الَّذِینَ قاتَلُوکُمْ فِی الدِّینِ وَ أَخْرَجُوکُمْ مِنْ دِیارِکُمْ وَ ظاهَرُوا عَلی إِخْراجِکُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ وَ مَنْ یَتَوَلَّهُمْ فَأُولئِکَ هُمُ الظّالِمُونَ) .

از دو آیه فوق یک اصل کلی و اساسی در چگونگی رابطه مسلمانان با غیر مسلمین استفاده می شود،نه تنها برای آن زمان که برای امروز و فردا نیز ثابت است،و آن این که مسلمانان موظفند در برابر هر گروه و جمعیت و هر کشوری که موضع خصمانه با آنها داشته باشند و بر ضدّ اسلام و مسلمین قیام کنند،یا دشمنان اسلام را یاری دهند سرسختانه بایستند،و هر گونه پیوند محبت و دوستی را با آنها قطع کنند.اما اگر آنها در عین کافر بودن نسبت به اسلام و مسلمین بی طرف بمانند و یا تمایل داشته باشند،مسلمین می توانند با آنها رابطه دوستانه برقرار سازند.

البته نه در آن حد که با برادران مسلمان دارند،و نه در آن حد که موجب نفوذ آنها در میان مسلمین گردد.

آیه 10

(آیه 10)-

شأن نزول:

در شأن نزول این آیه و آیه بعد آمده است که:

رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله در«حدیبیه»با مشرکان مکّه پیمانی امضا کرد یکی از موارد پیمان این بود که هر کس از اهل مکّه به مسلمانان بپیوندد او را بازگردانند،اما اگر کسی از مسلمانان اسلام را رها کرده به مکّه بازگردد می توانند او را برنگردانند.

در این هنگام زنی به نام«سبیعه»اسلام را پذیرفت،و در همان سرزمین حدیبیه به مسلمانان پیوست،همسرش خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمد و گفت:ای محمّد! همسرم را به من بازگردان،چرا که این یکی از مواد پیمان ماست،و هنوز مرکب آن خشک نشده.

آیه نازل شد و دستور داد زنان مهاجر را امتحان کنید.

ابن عباس می گوید:امتحانشان به این بود که باید سوگند یاد کنند هجرت آنها به خاطر کینه با شوهر،یا علاقه به سرزمین جدید،و یا هدف دنیوی نبوده بلکه تنها به خاطر اسلام بوده است.

آن زن سوگند یاد کرد که چنین است در اینجا رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله مهریه ای را که شوهرش پرداخته بود و هزینه هائی را که متحمل شده بود به او پرداخت و فرمود:

طبق این ماده قرارداد تنها مردان را باز می گرداند نه زنان را.

تفسیر:

جبران زیانهای مسلمین و کفار-در آیات گذشته سخن از«بغض فی اللّه»و قطع پیوند با دشمنان خدا بود،اما در اینجا سخن از«حبّ فی اللّه»و برقرار ساختن پیوند با کسانی است که از کفر جدا می شوند و به ایمان می پیوندند.

نخست از زنان مهاجر،سخن می گوید،و جمعا هفت دستور در این آیه وارد شده که عمدتا در باره زنان مهاجر،و قسمتی نیز در باره زنان کافر است.

1-نخستین دستور در باره آزمایش«زنان مهاجرات»است،روی سخن را به مؤمنان کرده،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!هنگامی که زنان با ایمان به عنوان هجرت نزد شما آیند،آنها را(از خود نرانید،بلکه)آزمایش کنید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا جاءَکُمُ الْمُؤْمِناتُ مُهاجِراتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ) .

نحوه امتحان چنین بود که آنها را سوگند به خدا می دادند که مهاجرتشان جز

برای قبول اسلام نبوده،و یا با پیغمبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله بیعت کنند که راه شرک نپویند، و گرد سرقت و اعمال منافی عفت،و کشتن فرزندان،و مانند آن نروند،و سر تا پا تسلیم فرمان رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله باشند.

البته ممکن است کسانی در آن سوگند و این بیعت نیز خلاف بگویند اما مقیّد بودن بسیاری از(مردم)حتّی مشرکان در آن زمان به مسأله بیعت و سوگند به خدا سبب می شد که افراد کمتر دروغ بگویند.

لذا در جمله بعد می افزاید:«خداوند به(درون دل آنها و)ایمانشان آگاهتر است» (اللّهُ أَعْلَمُ بِإِیمانِهِنَّ) .

2-در دستور بعد می فرماید:«هرگاه(از عهده این امتحان برآمدند و)آنها را مؤمن یافتید،آنها را به سوی کفّار بازنگردانید» (فَإِنْ عَلِمْتُمُوهُنَّ مُؤْمِناتٍ فَلا تَرْجِعُوهُنَّ إِلَی الْکُفّارِ) .

3-در سومین مرحله که در حقیقت دلیلی است برای حکم قبل اضافه می کند:«نه آنها بر کفار حلالند،و نه کفار برای آنها حلال» (لا هُنَّ حِلٌّ لَهُمْ وَ لا هُمْ یَحِلُّونَ لَهُنَّ) .

چرا که ایمان و کفر در یک جا جمع نمی شود،و پیمان مقدس ازدواج نمی تواند رابطه در میان مؤمن و کافر برقرار سازد.

4-از آنجا که معمول عرب بود که مهریه زنان خود را قبلا می پرداختند در چهارمین دستور می افزاید:«و آنچه را همسران آنها(برای ازدواج با این زنان) پرداخته اند به آنان بپردازید» (وَ آتُوهُمْ ما أَنْفَقُوا) .

درست است که شوهرشان کافر است اما چون اقدام بر جدائی به وسیله ایمان از طرف زن شروع شده،عدالت اسلامی ایجاب می کند که خسارات همسرش پرداخت شود.

البته این پرداخت مهر در مورد مشرکانی بود که با مسلمانان پیمان ترک مخاصمه در حدیبیه یا غیر آن امضا کرده بودند.

5-حکم دیگر که به دنبال احکام فوق آمده این است که می فرماید:

«و گناهی بر شما نیست که با آنها ازدواج کنید هر گاه مهرشان را به آنان بدهید» (وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ أَنْ تَنْکِحُوهُنَّ إِذا آتَیْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ) .

باید توجه داشت که در اینجا زن بدون طلاق از شوهر کافر جدا می شود،ولی باید عدّه نگهدارد.

6-اما هرگاه قضیه بر عکس باشد یعنی شوهر اسلام را بپذیرد و زن بر کفر باقی بماند،در اینجا نیز رابطه زوجیت به هم می خورد و نکاح فسخ می شود، چنانکه در ادامه همین آیه می فرماید:«و هرگز زنان کافر را در همسری خود نگه ندارید» (وَ لا تُمْسِکُوا بِعِصَمِ الْکَوافِرِ) .

7-در آخرین حکم که در آیه ذکر شده سخن از مهر زنانی است که از اسلام جدا شوند و به اهل کفر بپیوندند،می فرماید؛اگر کسی از زنان شما کافر شد و به بلاد کفر فرار کرد«حق دارید مهری را که پرداخته اید مطالبه کنید همان گونه که آنها حق دارند مهر(زنانشان را که از آنان جدا شده اند)از شما مطالبه کنند» (وَ سْئَلُوا ما أَنْفَقْتُمْ وَ لْیَسْئَلُوا ما أَنْفَقُوا) .

و این مقتضای عدالت و احترام به حقوق متقابل است.

و در پایان آیه به عنوان تأکید بر آنچه گذشت،می فرماید:«این حکم خداوند است که در میان شما حکم می کند و خداوند دانا و حکیم است» (ذلِکُمْ حُکْمُ اللّهِ یَحْکُمُ بَیْنَکُمْ وَ اللّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ) .

احکامی است که همه از علم الهی سر چشمه گرفته،و آمیخته با حکمت است،و توجه به این حقیقت که همه از سوی خداست بزرگترین ضمانت اجرائی برای این احکام محسوب می شود.

آیه 11

(آیه 11)-در این آیه در ادامهٔ همین سخن می فرماید:«و اگر بعضی از همسران شما از دستتان بروند(اسلام را رها کرده به کفّار پیوستند)و شما در جنگی بر آنها پیروز شدید و غنائمی به دست گرفتید،به کسانی که همسرانشان رفته اند همانند مهری را که پرداخته اند(از غنائم)بدهید»(وَاَن فاتَکُم شَی مِن اَزواجِکُم اِلَی الکُفّارِ فَعاقَبتُم فَاتُوا الَّذینَ ذَهَبَت اَزوتجُهُم مِثلَ ما اَنفَقُوا).

و در پایان آیه،همه مسلمانان را به تقوا دعوت کرده،می فرماید:«و از (مخالفت)خداوندی که همه به او ایمان دارید بپرهیزید» (وَ اتَّقُوا اللّهَ الَّذِی أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ) .

دستور به تقوا در اینجا ممکن است به خاطر این باشد که معمولا در تشخیص مقدار مهریه به گفته همسران اعتماد می شود،چون راهی برای اثبات آن جز گفته خود آنها وجود ندارد،و امکان دارد وسوسه های شیطانی سبب شود که بیش از مقدار واقعی ادّعا کنند،لذا آنها را توصیه به تقوا می نماید.

آیه 12

(آیه 12)-شرایط بیعت زنان:در تعقیب آیات گذشته که احکام زنان مهاجر را بیان می کرد در این آیه حکم بیعت زنان را با پیامبر صلّی اللّه علیه و آله شرح می دهد.

بطوری که مفسران نوشته اند این آیه روز فتح مکّه نازل شد،هنگامی که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله بر کوه صفا قرار گرفته بود از مردان بیعت گرفت،زنان مکّه که ایمان آورده بودند برای بیعت خدمتش آمدند،آیه نازل شد و کیفیت بیعت با آنان را شرح داد.

روی سخن را به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله کرده،می فرماید:«ای پیامبر!هنگامی که زنان مؤمن نزد تو آیند و با تو بیعت کنند که چیزی را شریک خدا قرار ندهند،دزدی و زنا نکنند،فرزندان خود را نکشند تهمت و افترائی پیش دست و پای خود نیاورند، و در هیچ کار شایسته ای مخالفت و نافرمانی تو نکنند،با آنها بیعت کن و برای آنها از درگاه خداوند آمرزش بطلب که خداوند آمرزنده و مهربان است» (یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِذا جاءَکَ الْمُؤْمِناتُ یُبایِعْنَکَ عَلی أَنْ لا یُشْرِکْنَ بِاللّهِ شَیْئاً وَ لا یَسْرِقْنَ وَ لا یَزْنِینَ وَ لا یَقْتُلْنَ أَوْلادَهُنَّ وَ لا یَأْتِینَ بِبُهْتانٍ یَفْتَرِینَهُ بَیْنَ أَیْدِیهِنَّ وَ أَرْجُلِهِنَّ وَ لا یَعْصِینَکَ فِی مَعْرُوفٍ فَبایِعْهُنَّ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ) .

در مورد چگونگی بیعت بعضی نوشته اند که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دستور داد ظرف آبی آوردند،و دست خود را در آن ظرف آب گذارد و زنان هم دست خود را در طرف دیگر ظرف می گذاردند،و بعضی گفته اند:پیامبر از روی لباس با آنها بیعت می کرد.

آیه 13

(آیه 13)-چنانکه دیدیماین سوره با مسألهٔ قطع رابطه از دشمنان خدا آغاز شد و با همین امر نیز پیایان می گیرد،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!با

قومی که خداوند آنان را مورد غضب قرار داده دوستی نکنید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تَتَوَلَّوْا قَوْماً غَضِبَ اللّهُ عَلَیْهِمْ) .

شما نباید آنها را به دوستی برگزینید و اسرار خود را در اختیار آنها بگذارید.

تعبیر«قوما غضب اللّه علیهم»مفهوم وسیع و گسترده ای دارد که همه کفار و مشرکین را شامل می شود،و تعبیر به«غضب»در قرآن مجید منحصر به«یهود» نیست،بلکه در مورد منافقان نیز آمده است(فتح6/).

سپس به ذکر مطلبی می پردازد که در حکم دلیل بر این نهی است،می فرماید:

«آنان از(نجات در)آخرت مأیوسند همان گونه که کافران مدفون در قبرها مأیوس می باشند» (قَدْ یَئِسُوا مِنَ الْآخِرَةِ کَما یَئِسَ الْکُفّارُ مِنْ أَصْحابِ الْقُبُورِ) .

زیرا مردگان کفار در جهان برزخ نتائج کار خود را می بینند و راه بازگشت برای جبران ندارند لذا بکلی مأیوسند،این گروه از زندگان نیز به قدری آلوده گناهند که هرگز امیدی به نجات خویش ندارند،درست همانند مردگان از کفار.

«پایان سوره ممتحنه»

سوره صف[61]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 14 آیه است

محتوای سوره:

این سوره در حقیقت بر دو محور اساسی دور می زند:

یکی برتری اسلام بر تمام آئینهای آسمانی،و تضمین بقاء و جاودانگی آن از سوی خداوند،و دیگر لزوم جهاد در طریق حفظ و پیشرفت این آئین.

اما در یک نظر می توان به سه بخش دیگر نیز اشاره کرد.

1-دعوت به هماهنگی گفتار و کردار و پرهیز از سخنان بی عمل.

2-یادآوری از پیمان شکنی بنی اسرائیل و بشارت مسیح به ظهور اسلام.

3-اشاره فشرده ای به زندگی حواریین مسیح و الهام از آنها.

انتخاب نام«صف»برای سوره به خاطر تعبیری است که در آیه چهارم این سوره آمده،گاهی نیز به عنوان سوره«عیسی»و یا سوره«حواریین»نامیده شده است.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:

«هر کس سوره عیسی(سوره صف)را بخواند حضرت مسیح بر او درود می فرستد و تا در دنیا زنده است برای او استغفار می کند و در قیامت رفیق او است».

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-آغاز این سوره نیز تسبیح خداوند است و به همین جهت آن را جزء سوره های«مسبّحات»(سوره هائی که با تسبیح خدا شروع می شود) شمرده اند.

می فرماید:«آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است،همه تسبیح خدا می گویند» (سَبَّحَ لِلّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ) .

چرا تسبیح او نگویند و از هر عیب و نقصی منزهش نشمرند با این که«او شکست ناپذیر،و حکیم است» (وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

آیه 2

(آیه 2)-

شأن نزول:

جمعی از مؤمنان پیش از آنکه حکم جهاد نازل شود می گفتند:ای کاش خداوند بهترین اعمال را به ما نشان می داد تا عمل کنیم،چیزی نگذشت که خداوند به آنها خبر داد که«افضل اعمال،ایمان خالص و جهاد است» اما این خبر آنها را ناخوشایند آمد و تعلل ورزیدند،آیه نازل شد و آنها را ملامت کرد.

تفسیر:

این آیه به عنوان ملامت و سرزنش از کسانی که به گفته های خود عمل نمی کنند،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!چرا سخنی می گوئید که عمل نمی کنید»؟! (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ) .

آیه 3

(آیه 3)-سپس در ادامه همین سخن می افزاید:«نزد خدا بسیار موجب خشم است که سخنی بگوئید که عمل نمی کنید» (کَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ) .

آیه فوق هرگونه تخلف از عهد و پیمان و وعده،و حتی به گفته بعضی نذر را نیز شامل می شود.

در حدیثی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«وعده مؤمن به برادرش نوعی نذر است،هر چند کفاره ندارد،و هر کس تخلف وعده کند با خدا مخالفت کرده، و خویش را در معرض خشم او قرار داده،و این همان است که قرآن می گوید:

«یا

أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ ما لا تَفْعَلُونَ» .

آیه 4

(آیه 4)-در این آیه مسأله اصلی را که مسأله جهاد است پیش کشیده، می فرماید:«خداوند کسانی را دوست می دارد که در راه او پیکار می کنند گوئی بنائی آهنین اند» (إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُمْ بُنْیانٌ مَرْصُوصٌ) .

بنابر این نفس پیکار مطرح نیست،آنچه مهم است این که پیکار«فی سبیل اللّه» باشد و آن هم با اتحاد و انسجام کامل همانند سدّی فولادین.

از مهمترین عوامل پیروزی در برابر دشمنان انسجام و به هم پیوستگی صفوف در میدان نبرد است،نه تنها در نبردهای نظامی که در نبرد سیاسی و اقتصادی نیز جز از طریق وحدت کاری ساخته نیست.

آیه 5

(آیه 5)-در تعقیب دو دستوری که در آیات قبل در باره«هماهنگی گفتار و کردار»و«وحدت صفوف»آمده بود در این آیه برای تکمیل این معنی به گوشه ای از زندگی دو پیامبر موسی و عیسی علیهما السّلام اشاره می کند که متأسفانه نمونه های روشنی از«جدائی گفتار و عمل»و«عدم انسجام صفوف»در زندگی پیروان آن دو دیده می شود،با سرنوشت شومی که به دنبال آن پیدا کردند.

نخست می فرماید:«به یاد آورید هنگامی را که موسی به قومش گفت:ای قوم من!چرا مرا آزار می دهید با این که می دانید من فرستاده خدا به سوی شما هستم»؟! (وَ إِذْ قالَ مُوسی لِقَوْمِهِ یا قَوْمِ لِمَ تُؤْذُونَنِی وَ قَدْ تَعْلَمُونَ أَنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْکُمْ) .

این آزار اشاره به نسبتهای ناروائی است که به موسی می دادند و خداوند موسی را از آن مبرا ساخت،در آیه 69 سوره احزاب می خوانیم:«ای کسانی که ایمان آورده اید!همانند کسانی نباشید که موسی را آزار دادند و خداوند او را(از آنچه در حق او می گفتند)مبرا ساخت».

ولی این عمل بدون مجازات نماند چنانکه در پایان آیه مورد بحث می خوانیم:«هنگامی که آنها از حق منحرف شدند خداوند قلوبشان را منحرف ساخت،و خدا فاسقان را هدایت نمی کند» (فَلَمّا زاغُوا أَزاغَ اللّهُ قُلُوبَهُمْ وَ اللّهُ

لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقِینَ) .

از این تعبیر استفاده می شود که هدایت و ضلالت،هر چند از ناحیه خداوند است اما زمینه ها و مقدمات و عوامل آن،از ناحیه خود انسان است.

آیه 6

(آیه 6)-من بشارت ظهور«احمد»را آورده ام! در این آیه به مسأله رسالت حضرت عیسی(ع)و کارشکنی و تکذیب بنی اسرائیل در مقابل او اشاره کرده،می افزاید«و(به یاد آورید)هنگامی را که عیسی بن مریم گفت:ای بنی اسرائیل!من فرستاده خدا به سوی شما هستم،این در حالی است که تصدیق کننده کتابی که قبل از من فرستاده شده[-تورات]می باشم» (وَ إِذْ قالَ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ یا بَنِی إِسْرائِیلَ إِنِّی رَسُولُ اللّهِ إِلَیْکُمْ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیَّ مِنَ التَّوْراةِ) .

«و بشارت دهنده به رسولی که بعد از من می آید و نام او احمد است» (وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ یَأْتِی مِنْ بَعْدِی اسْمُهُ أَحْمَدُ) .

بنابر این من حلقه اتّصالی هستم که امت موسی و کتاب او را به امت پیامبر آینده(پیامبر اسلام)و کتاب او،پیوند می دهم.

گرچه جمعی از بنی اسرائیل به این پیامبر موعود ایمان آوردند،اما گروه عظیمی سرسختانه در برابر او ایستادند،و حتّی معجزات آشکار او را انکار کردند و لذا در پایان آیه می افزاید:«هنگامی که او[-احمد]با معجزات و دلائل روشن به سراغ آنان آمد گفتند:این سحری است آشکار»! (فَلَمّا جاءَهُمْ بِالْبَیِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِینٌ) .

عجب این که:طایفه یهود،قبل از مشرکان عرب،این پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را شناخته بودند،اما با این همه بسیاری از بت پرستان،ایمان آوردند ولی بسیاری از یهود بر لجاج و عناد و انکار باقی ماندند.

آیه 7

(آیه 7)-در آیه قبل خواندیم که چگونه گروهی معاند و لجوج علی رغم بشارت پیامبر پیشین حخضرت مسیح(ع) درباره ظهور پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله،و علی رغم توأم بودن دعوت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله با«بینات»و دلائل روشن و معجزات،چگونه

به مقابله و انکار برخاستند،در اینجا عاقبت کار این افراد،و سرنوشت آنها را تشریح می کند.

نخست می فرماید:«چه کسی ظالمتر است از آن کس که بر خدا دروغ بسته در حالی که دعوت به اسلام می شود» (وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَری عَلَی اللّهِ الْکَذِبَ وَ هُوَ یُدْعی إِلَی الْإِسْلامِ) .

آری!چنین کسی که دعوت پیامبر الهی را دروغ،معجزه او را سحر و آئین او را باطل می شمرد ستمکارترین مردم است،چرا که راه هدایت و نجات را به روی خود و سایر بندگان خدا می بندد.

در پایان آیه می افزاید:«و خداوند گروه ستمکاران را هدایت نمی کند» (وَ اللّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظّالِمِینَ) .

آیه 8

(آیه 8)-می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش کنند!سپس برای این که نشان دهد دشمنان حق قادر نیستند آئین او را برچینند ضمن تشبیه جالبی می فرماید:«آنان می خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش سازند،ولی خداوند نور خود را کامل می کند هر چند کافران خوش نداشته باشند»! (یُرِیدُونَ لِیُطْفِؤُا نُورَ اللّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ) .

آری!همان گونه که خداوند اراده کرده بود این نور الهی روز به روز در گسترش است و دامنه اسلام هر زمان نسبت به گذشته وسیعتر می شود،و آمارها نشان می دهد که جمعیت مسلمانان جهان علی رغم تلاشهای مشترک«صهیونیستها»، «صلیبیها»و دیگر دشمنان اسلام رو به افزایش است.

آیه 9

(آیه 9)-در این آیه برای تأکید بیشتر با صراحت می گوید:«او کسی است که رسول خود را با هدایت و دین حق فرستاده تا او را بر همه ادیان غالب سازد هر چند مشرکان کراهت داشته باشند» (هُوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدی وَ دِینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَی الدِّینِ کُلِّهِ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ) .

و سر انجام اسلام هم از نظر منطق،و هم از نظر پیشرفت عملی بر مذاهب دیگر غالب شد،و دشمنان را از قسمتهای وسیعی از جهان عقب زد و جای آنها را

گرفت و هم اکنون نیز در حال پیشروی است.

البته مرحله نهائی این پیشروی به عقیده ما با ظهور حضرت مهدی-عج- تحقق می یابد که این آیات خود دلیلی بر آن ظهور عظیم است.

آیه 10

(آیه 10)-تجارتی پرسود و بی نظیر!یکی از اهداف مهم این سوره،دعوت به ایمان و جهاد است،این آیه و سه آیه بعد نیز تأکیدی است به این دو اصل،با مثال لطیفی که انگیزه حرکت الهی را در جان انسان به وجود می آورد.

نخست می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!آیا شما را به تجارتی راهنمائی کنم که شما را از عذاب دردناک رهائی می بخشد»؟ (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّکُمْ عَلی تِجارَةٍ تُنْجِیکُمْ مِنْ عَذابٍ أَلِیمٍ) .

آیه 11

(آیه 11)-سپس به شرح آن تجارت پرسود پرداخته،می افزاید:«و آن این که به خدا و رسولش ایمان بیاورید و با اموال و جانهایتان در راه خدا جهاد کنید» (تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تُجاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللّهِ بِأَمْوالِکُمْ وَ أَنْفُسِکُمْ) .

بدون شک خدا نیازی به این تجارت پرسود ندارد،بلکه تمام منافع آن دربست به مؤمنان تعلق می گیرد،لذا در پایان آیه می فرماید:«این برای شما(از هر چیز)بهتر است اگر بدانید» (ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ) .

ایمان به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله از ایمان به خدا جدا نیست،همان گونه که جهاد با جان،از جهاد با مال نمی تواند جدا باشد،و اگر می بینیم جهاد با مال مقدم داشته شده نه به خاطر آن است که از جهاد با جان مهمتر می باشد،بلکه به خاطر این است که مقدمه آن محسوب می شود چرا که ابزار جهاد از طریق کمکهای مالی فراهم می گردد.

آیه 12

(آیه 12)-تا اینجا سه رکن اساسی از ارکان این تجارت بزرگ مشخص شد «خریدار»خداست و«فروشنده»انسانهای با ایمان،«و متاع»جانها و اموالشان، اکنون نوبت به رکن چهارم می رسد که بهای این معامله عظیم است.

می فرماید:اگر چنین کنید«گناهانتان را می بخشد و شما را در باغهائی از بهشت داخل می کند که نهرها از زیر درختانش جاری است و در مسکنهای پاکیزه در بهشت جاویدان جای می دهد،و این پیروزی عظیم است» (یَغْفِرْ لَکُمْ ذُنُوبَکُمْ

وَ یُدْخِلْکُمْ جَنّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ وَ مَساکِنَ طَیِّبَةً فِی جَنّاتِ عَدْنٍ ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ) .

در مرحله پاداش اخروی نخست به سراغ آمرزش گناهان می رود چرا که بیشترین ناراحتی فکر انسان از گناهان خویش است،همچنین این تعبیر نشان می دهد که نخستین هدیه الهی به شهیدان راهش این است که تمام گناهانشان را می بخشد.

آیه 13

(آیه 13)-در این آیه به دو شاخه از مواهب الهی در دنیا نیز اشاره کرده، می فرماید:«و(نعمت)دیگری که آن را دوست دارید به شما می بخشد،و آن یاری خداوند،و پیروزی نزدیک است» (وَ أُخْری تُحِبُّونَها نَصْرٌ مِنَ اللّهِ وَ فَتْحٌ قَرِیبٌ) .

چه تجارت پرسود و پربرکتی؟که سراسرش فتح و پیروزی و نعمت و رحمت است.

سپس به همین دلیل به مؤمنان در مورد این تجارت بزرگ تبریک می گوید و می افزاید:«و مؤمنان را بشارت ده»به این پیروزی بزرگ (وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِینَ) .

آیه 14

(آیه 14)-همچون حواریون باشید!در این آیه که آخرین آیه سوره صف می باشد باز تکیه و تأکید روی امر«جهاد»است که محور اصلی سوره را تشکیل می دهد،منتهی از طریقی دیگر این مسأله را تعقیب می کند،و مطلبی مهمتر از عنوان بهشت و نعمتهای بهشتی ارائه داده،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!یاوران خدا باشید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُونُوا أَنْصارَ اللّهِ) .

خدائی که تمام قدرتها از او سر چشمه می گیرد و به او باز می گردد.

سپس به یک نمونه تاریخی اشاره می کند تا بدانند این راه بدون رهرو نبوده و نیست،می افزاید:«همان گونه که عیسی بن مریم به حواریون گفت:چه کسانی در راه خدا یاوران من هستند»؟! (کَما قالَ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ لِلْحَوارِیِّینَ مَنْ أَنْصارِی إِلَی اللّهِ) .

و«حواریون(در پاسخ با نهایت افتخار)گفتند:ما یاوران خدائیم» (قالَ الْحَوارِیُّونَ نَحْنُ أَنْصارُ اللّهِ) .

و در همین مسیر با دشمنان حق به مبارزه برخاستند«در این هنگام گروهی از بنی اسرائیل ایمان آوردند(و به حواریون پیوستند)و گروهی کافر شدند» (فَآمَنَتْ طائِفَةٌ مِنْ بَنِی إِسْرائِیلَ وَ کَفَرَتْ طائِفَةٌ) .

اینجا بود که نصرت و یاری ما به کمک آنها شتافت«ما کسانی را که ایمان آورده بودند در برابر دشمنانشان تأیید کردیم،و سر انجام بر آنان پیروز شدند» (فَأَیَّدْنَا الَّذِینَ آمَنُوا عَلی عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظاهِرِینَ) .

شما نیز حواریون محمد صلّی اللّه علیه و آله هستید،و به این افتخار مفتخرید که یاوران اللّه و رسول خدا می باشید،و همان گونه که حواریون بر دشمنان غلبه کردند شما نیز پیروز خواهید شد.

حواریّون کیانند؟

در قرآن مجید پنج بار از حواریون مسیح(ع)یاد شده که دو بار در همین سوره است،این تعبیر اشاره به دوازده نفر از یاران خاص حضرت مسیح است که نام آنها در انجیلهای کنونی(انجیل متّی و لوقا باب 6) ذکر شده است.

در حدیثی آمده است که پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله هنگامی که در«عقبه»با جمعی از اهل مدینه که برای بیعت آمده بودند رو به رو شد فرمود:دوازده نفر از خودتان را انتخاب و به من معرفی کنید که اینها نماینده قوم خود باشند،همان گونه که حواریون نسبت به عیسی بن مریم بوده اند و این نیز اهمیت مقام آن بزرگواران را نشان می دهد.

«پایان سوره صف»

سوره جمعه[62]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و 11 آیه است

محتوای سوره:

این سوره در حقیقت بر دو محور اساسی دور می زند:

نخست توجه به توحید و صفات خدا و هدف از بعثت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله و مسأله معاد،و دیگری برنامه سازنده نماز جمعه و بعضی از خصوصیات این عبادت بزرگ.

فضیلت تلاوت سوره:

در فضیلت تلاوت این سوره-چه مستقلا و یا در ضمن نمازهای یومیه-روایات بسیاری وارد شده است.

در حدیثی از پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله می خوانیم:«هر کس سوره جمعه را بخواند خداوند به تعداد کسانی که در نماز جمعه شرکت می کنند و کسانی که شرکت نمی کنند در تمام بلاد مسلمین به او ده حسنه می بخشد».

قابل ذکر است،با این که عدول از سوره توحید و «قُلْ یا أَیُّهَا الْکافِرُونَ» به سوره های دیگر در قرائت نماز جائز نیست این مسأله در خصوص نماز جمعه استثنا و عدول از آنها به سوره«جمعه»و«منافقون»جایز بلکه مستحب شمرده شده است.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-ین سوره نیز با تسبیح و تقدیس پروردگار شروع می شود،و به قسمتی از صفات جمال و جلال و اسما حسنای او اشاره می کند که در حقیقت

مقدمه ای است برای بحثهای آینده.

می فرماید:«آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است همواره تسبیح خدا می گویند»و با زبان حال و قال او را از تمام نقایص و عیوب پاک می شمرند (یُسَبِّحُ لِلّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ) .

خداوندی که«مالک و حاکم است،و از هر عیب و نقصی مبرّاست» (الْمَلِکِ الْقُدُّوسِ) .

خداوندی که«عزیز و حکیم است» (الْعَزِیزِ الْحَکِیمِ) .

و به این ترتیب نخست بر«مالکیت و حاکمیت»و سپس«منزه بودن او از هر گونه ظلم و ستم و نقص»تأکید می کند،زیرا با توجه به مظالم بی حساب ملوک و شاهان واژه«ملک»تداعی معانی نامقدسی می کند که با کلمه«قدّوس»همه شستشو می شود.

آیه 2

(آیه 2)-بعد از این اشاره کوتاه و پر معنی به مسأله توحید و صفات خدا، به مسأله بعثت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله و هدف از این رسالت بزرگ که در ارتباط با عزیز و حکیم و قدوس بودن خداوند است پرداخته،می گوید:«او کسی است که در میان جمعیت درس نخوانده رسولی از خودشان برانگیخت که آیاتش را بر آنها می خواند» (هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولاً مِنْهُمْ یَتْلُوا عَلَیْهِمْ آیاتِهِ) .

و در پرتو این تلاوت،«آنها را تزکیه می کند،و به آنها کتاب(قرآن)و حکمت می آموزد» (وَ یُزَکِّیهِمْ وَ یُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ) .

«هر چند پیش از آن در گمراهی آشکاری بودند» (وَ إِنْ کانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِی ضَلالٍ مُبِینٍ) .

پیامبر اسلام از میان همین گروه درس نخوانده برخاسته تا عظمت رسالت او را روشن سازد،کتابی مثل قرآن با این محتوای عمیق و عظیم،محال است زائیده فکر بشر باشد آن هم بشری که نه خود درس خوانده،و نه در محیط علم و دانش پرورش یافته است،این نوری است که از ظلمت برخاسته،و این خود معجزه ای است آشکار و سندی است روشن بر حقّانیت او.

در آیه فوق هدف این بعثت را در سه امر خلاصه کرده که یکی جنبه مقدماتی دارد و آن تلاوت آیات الهی است،و دو قسمت دیگر یعنی«تهذیب و تزکیه نفوس»و«تعلیم کتاب و حکمت»دو هدف بزرگ نهائی را تشکیل می دهد.

آری!پیامبر صلّی اللّه علیه و آله آمده است که انسانها را هم در زمینه علم و دانش،و هم اخلاق و عمل،پرورش دهد،تا به وسیله این دو بال بر اوج آسمان سعادت پرواز کنند،و مسیر الی اللّه را پیش گیرند،و به مقام قرب او نائل شوند.

آیه 3

(آیه 3)-ولی از آنجا که پیامبر اسلام تنها مبعوث به این قوم«امی»نبود،بلکه دعوتش همه جهانیان را در بر می گرفت در این آیه،می افزاید:«و رسول است بر گروه دیگری(از مؤمنان)که هنوز به آنها ملحق نشده اند» (وَ آخَرِینَ مِنْهُمْ لَمّا یَلْحَقُوا بِهِمْ) .

به این ترتیب آیه فوق تمام اقوامی را که بعد از صحابه پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به وجود آمدند از عرب و عجم شامل می شود.

و از آنجا که همه این امور از قدرت و حکمت خداوند سر چشمه می گیرد،در پایان آیه می افزاید:«و او عزیز و حکیم است» (وَ هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

آیه 4

(آیه 4)-سپس به این نعمت بزرگ یعنی،بعثت پیامبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله و برنامه تعلیم و تربیت او اشاره کرده،می افزاید:«این فضل خداست که به هر کس بخواهد(و شایسته بداند)می بخشد،و خداوند صاحب فضل عظیم است» (ذلِکَ فَضْلُ اللّهِ یُؤْتِیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِیمِ) .

آیه 5

(آیه 5)-چارپائی بر او کتابی چند! در بعضی از روایات آمده است که یهود می گفتند:اگر محمّد به رسالت مبعوث شده رسالتش شامل حال ما نیست،لذا به آنها گوشزد می کند که اگر کتب آسمانی خود را دقیقا خوانده و عمل می کردید این سخن را نمی گفتید،چرا که بشارت ظهور پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله در آن آمده است.

می فرماید:«کسانی که مکلف به تورات شدند ولی حق آن را ادا نکردند مانند درازگوشی هستند که کتابهائی حمل می کند»آن را بر دوش می کشد اما چیزی از آن

نمی فهمد (مَثَلُ الَّذِینَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ یَحْمِلُوها کَمَثَلِ الْحِمارِ یَحْمِلُ أَسْفاراً) .

این قوم از خود راضی که تنها به نام تورات یا تلاوت آن قناعت کردند، بی آنکه اندیشه در محتوای آن داشته باشند و عمل کنند همانند همین حیوانی هستند که در حماقت و نادانی ضرب المثل و مشهور خاص و عام است.

سپس در ادامه این مثل می افزاید:«گروهی که آیات خدا را انکار کردند مثال بدی دارند» (بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِینَ کَذَّبُوا بِآیاتِ اللّهِ) .

و در پایان آیه در یک جمله کوتاه و پر معنی می فرماید:«و خداوند قوم ستمگر را هدایت نمی کند»؟ (وَ اللّهُ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الظّالِمِینَ) .

درست است که هدایت کار خداست،اما زمینه لازم دارد،و زمینه آن که روح حق طلبی و حق جوئی است باید از ناحیه خود انسانها فراهم شود،و ستمگران از این مرحله دورند.

در روایات اسلامی در نکوهش عالمان بی عمل تعبیرات تکان دهنده ای آمده است:از جمله،از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نقل شده که فرمود:«هر کس علمش افزوده شود ولی بر هدایتش نیفزاید،این علم،جز دوری از خدا،برای او حاصلی ندارد».

و بدون شک وجود چنین علما و دانشمندانی،بزرگترین بلا برای یک جامعه محسوب می شود و سرنوشت مردمی که عالمشان چنین باشد،سرنوشت خطرناکی است که به گفته شاعر عرب:

شبان،گوسفندان را از چنگال گرگ نجات می دهد اما وای به حال گوسفندانی که شبانشان گرگان باشند.

آیه 6

(آیه 6)-گفتیم یهود خود را امتی برگزیده،و به اصطلاح تافته ای جدا بافته می دانستند،حتی گاهی ادعا می کردند که پسران خدا هستند!و گاه خود را دوستان خاص خداوند قلمداد می کردند،چنانکه در آیه 18 سوره مائده آمده است.

قرآن در مقابل این بلند پروازیهای بی دلیل،آن هم از ناحیه گروهی که حامل

کتاب الهی بودند اما عامل به آن نبودند،می گوید:به آنها«بگو:ای یهودیان!اگر گمان می کنید که(فقط)شما دوستان خدائید نه سایر مردم پس آرزوی مرگ کنید اگر راست می گوئید»تا به لقای محبوبتان برسید (قُلْ یا أَیُّهَا الَّذِینَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّکُمْ أَوْلِیاءُ لِلّهِ مِنْ دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ کُنْتُمْ صادِقِینَ) .

چرا که دوست همیشه مشتاق لقای دوست است،و می دانیم که لقای معنوی پروردگار در قیامت رخ می دهد.اگر شما راست می گوئی پس چرا این قدر به زندگی دنیا چسبیده اید؟چرا این قدر از مرگ وحشت دارید؟

آیه 7

(آیه 7)-سپس به دلیل اصلی وحشت آنها از مرگ اشاره کرده،می افزاید:

«ولی آنان هرگز تمنای مرگ نمی کنند به خاطر اعمالی که از پیش فرستاده اند» (وَ لا یَتَمَنَّوْنَهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ) .

«و خداوند ظالمان را به خوبی می شناسد» (وَ اللّهُ عَلِیمٌ بِالظّالِمِینَ) .

در حقیقت ترس انسان از مرگ به خاطر یکی از دو عامل است:یا به زندگی بعد از مرگ ایمان ندارد،و مرگ را هیولای فنا و نیستی می پندارد،و طبیعی است که انسان از نیستی و عدم بگریزد.

و یا این که به جهان پس از مرگ معتقد است اما پرونده اعمال خود را چنان تاریک و سیاه و خالی از حسنات می بیند که از حضور در آن دادگاه بزرگ سخت بیمناک است.و از آنجا که یهود معتقد به معاد و جهان پس از مرگ بودند طبعا علت وحشت آنها از مرگ،عامل دوم بود.

آیه 8

(آیه 8)-ولی مسلما این وحشت و اضطراب مشکلی را حل نمی کند؛ مرگ،شتری است که بر در خانه همه خوابیده است لذا قرآن می گوید:ای پیامبر!به آنها«بگو:این مرگی که از آن فرار می کنید سر انجام با شما ملاقات خواهد کرد» (قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِی تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقِیکُمْ) .

«سپس به سوی کسی که دانای پنهان و آشکار است بازگردانده می شوید آنگاه شما را از آنچه انجام می دادید خبر می دهد» (ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلی عالِمِ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ فَیُنَبِّئُکُمْ بِما کُنْتُمْ تَعْمَلُونَ) .

قانون مرگ از عمومی ترین و گسترده ترین قوانین این عالم است،انبیا بزرگ الهی و فرشتگان مقرب همه می میرند،و جز ذات پاک خداوند در این جهان باقی نمی ماند، «کُلُّ مَنْ عَلَیْها فانٍ وَ یَبْقی وَجْهُ رَبِّکَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِکْرامِ» .

(الرحمن26/ و 27) هم مرگ از قوانین مسلم این عالم است،و هم حضور در دادگاه عدل خدا و حسابرسی اعمال و هم خداوند از تمام اعمال بندگان دقیقا آگاه است.

بنابر این تنها راه برای پایان دادن به این وحشت،پاکسازی اعمال، و شستشوی دل از آلودگی گناه می باشد که هر کس حسابش پاک است از محاسبه اش چه باک.

آیه 9

(آیه 9)-

شأن نزول:

در شأن نزول این آیه و سه آیه بعد یا خصوص آخرین آیه این سوره روایات مختلفی نقل شده و همه آنها از این معنی خبر می دهد که در یکی از سالها که مردم مدینه گرفتار خشکسالی و گرسنگی و افزایش نرخ اجناس شده بودند «دحیه»با کاروانی از شام فرا رسید و با خود مواد غذائی آورده بود،در حالی که روز جمعه بود و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله مشغول خطبه نماز جمعه بود.

طبق معمول برای اعلام ورود کاروان طبل زدند و حتی بعضی دیگر آلات موسیقی را نواختند،مردم با سرعت خود را به بازار رساندند،در این هنگام مسلمانانی که در مسجد برای نماز اجتماع کرده بودند خطبه را رها کرده و برای تأمین نیازهای خود به سوی بازار شتافتند،تنها دوازده مرد و یک زن در مسجد باقی ماندند-آیه نازل شد و آنها را سخت مذمّت کرد.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمود:«اگر این گروه اندک هم می رفتند از آسمان سنگ بر آنها می بارید.»

تفسیر:

بزرگترین اجتماع عبادی-سیاسی هفته در آیات گذشته بحثهای فشرده ای پیرامون توحید و نبوت و معاد، و نیز مذمت یهود دنیا پرست آمده بود در اینجا به گفتگو پیرامون یکی از مهمترین وظائف اسلامی که در تقویت پایه های ایمان تأثیر فوق العاده دارد،و از یک نظر

هدف اصلی سوره را تشکیل می دهد،یعنی نماز جمعه و بعضی از احکام آن می پردازد.

نخست همه مسلمانان را مخاطب قرار داده،می فرماید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!هنگامی که برای نماز روز جمعه اذان گفته می شود به سوی ذکر خدا (خطبه و نماز)بشتابید و خرید و فروش را رها کنید،این برای شما بهتر است اگر می دانستید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذا نُودِیَ لِلصَّلاةِ مِنْ یَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلی ذِکْرِ اللّهِ وَ ذَرُوا الْبَیْعَ ذلِکُمْ خَیْرٌ لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ تَعْلَمُونَ) .

به این ترتیب هنگامی که صدای اذان نماز جمعه بلند می شود مردم موظفند کسب و کار را رها کرده به سوی نماز که مهمترین یاد خداست بشتابند.

البته ترک خرید و فروش مفهوم وسیعی دارد که هر کار مزاحمی را شامل می شود.

منظور از«ذکر اللّه»در درجه اول«نماز»است،ولی می دانیم خطبه های نماز جمعه هم که آمیخته با ذکر خداست،در حقیقت بخشی از نماز جمعه است، بنابر این باید برای شرکت در آن نیز تسریع کرد.

آیه 10

(آیه 10)-در این آیه می افزاید:«و هنگامی که نماز پایان گرفت(شما آزادید)در زمین پراکنده شوید و از فضل خدا بطلبید و خدا را بسیار یاد کنید شاید رستگار شوید» (فَإِذا قُضِیَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِی الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللّهِ وَ اذْکُرُوا اللّهَ کَثِیراً لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ) .

آیه 11

(آیه 11)-در آخرین آیه سوره کسانی که پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله را به هنگام نماز جمعه رها کردند و برای خرید از قافله تازه وارد به بازار شتافتند شدیدا مورد ملامت قرار داده،می گوید:«هنگامی که آنها تجارت یا سرگرمی و لهوی را ببینند پراکنده می شوند و به سوی آن می روند،و تو را ایستاده(در حالی که خطبه نماز جمعه می خوانی)به حال خود رها می کنند» (وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَیْها وَ تَرَکُوکَ قائِماً) .

ولی به آنها«بگو:آنچه نزد خداست بهتر از لهو و تجارت است و خداوند

بهترین روزی دهندگان است» (قُلْ ما عِنْدَ اللّهِ خَیْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ وَ اللّهُ خَیْرُ الرّازِقِینَ) .

ثواب و پاداش الهی و برکاتی که از حضور در نماز جمعه و شنیدن مواعظ و اندرزهای پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و تربیت معنوی و روحانی عائد شما می شود قابل مقایسه با هیچ چیز دیگر نیست،و اگر از این می ترسید که روزی شما بریده شود اشتباه می کنید،خداوند بهترین روزی دهندگان است.

تعبیر«لهو»اشاره به طبل و سایر آلات لهوی است که به هنگام ورود قافله تازه ای به مدینه می زدند که هم نوعی اخبار و اعلام بود و هم وسیله ای برای سرگرمی و تبلیغ کالا.

نکته ها:

1-نخستین نماز جمعه در اسلام:

در بعضی از روایات اسلامی آمده است که مسلمانان مدینه،پیش از آن که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله هجرت کند،با یکدیگر صحبت کردند و گفتند:یهود در یک روز هفته اجتماع می کنند(روز شنبه)و نصاری نیز روزی برای اجتماع دارند(یکشنبه)خوب است ما هم روزی قرار دهیم و در آن روز جمع شویم و ذکر خدا گوئیم و شکر او را به جا آوریم،آنها روز قبل از شنبه را که در آن زمان«یوم العروبه»نامیده می شد،برای این هدف برگزیدند، و به سراغ«اسعد بن زراره»(یکی از بزرگان مدینه)رفتند،او نماز را به صورت جماعت با آنها به جا آورد و به آنها اندرز داد و آن روز،«روز جمعه»نامیده شد، زیرا روز اجتماع مسلمین بود.

و این نخستین جمعه ای بود که در اسلام تشکیل شد.

اما اولین جمعه ای که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله با اصحابش تشکیل دادند،هنگامی بود که به مدینه هجرت کرد،وارد مدینه شد،و آن روز روز دوشنبه دوازدهم ربیع الاول هنگام ظهر بود،حضرت،چهار روز در«قبا»ماندند و مسجد قبا را بنیان نهادند، سپس روز جمعه به سوی مدینه حرکت کرد و به هنگام نماز جمعه به محله

«بنی سالم»رسید،و مراسم نماز جمعه را در آنجا برپاداشت،و این اولین جمعه ای بود که رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله در اسلام به جا آورد،خطبه ای هم در این نماز جمعه خواند که اولین خطبه حضرت در مدینه بود.

2-اهمیت نماز جمعه:

بهترین دلیل بر اهمیت این فریضه بزرگ اسلامی قبل از هر چیز آیات همین سوره است،که به همه مسلمانان و اهل ایمان دستور می دهد به محض شنیدن اذان جمعه به سوی آن بشتابند،و هرگونه کسب و کار و برنامه مزاحم را ترک گویند.

در احادیث اسلامی نیز تأکیدهای فراوانی وارد شده است از جمله در خطبه ای که موافق و مخالف آن را از پیامبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله نقل کرده اند آمده:

«خداوند نماز جمعه را بر شما واجب کرده هر کس آن را در حیات من یا بعد از وفات من از روی استخفاف یا انکار ترک کند خداوند او را پریشان می کند،و به کار او برکت نمی دهد،بدانید نماز او قبول نمی شود،بدانید زکات او قبول نمی شود، بدانید حج او قبول نمی شود،بدانید اعمال نیک او قبول نخواهد شد تا از این کار توبه کند»! البته باید توجه داشت که مذمتهای شدیدی که در مورد ترک نماز جمعه آمده در صورتی است که نماز جمعه واجب عینی باشد.

3-فلسفه نماز عبادی-سیاسی جمعه:

نماز جمعه،قبل از هر چیز یک عبادت بزرگ دسته جمعی است،و اثر عمومی عبادات را که تلطیف روح و جان،و شستن دل از آلودگیهای گناه و زدودن زنگار معصیت از قلب می باشد در بردارد.

و اما از نظر اجتماعی و سیاسی،یک کنگره عظیم هفتگی است که بعد از کنگره سالانه حج،بزرگترین کنگره اسلامی می باشد،و به همین دلیل در روایتی از پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله نقل شده که:«جمعه حجّ کسانی است که قادر به شرکت در مراسم حجّ نیستند.» در حقیقت اسلام،به سه اجتماع بزرگ اهمیت می دهد:

اجتماعات روزانه که در نماز جماعت حاصل می شود.

اجتماع هفتگی که در مراسم نماز جمعه است.

و اجتماع حجّ که در کنار خانه خدا هر سال یک بار انجام می گیرد.

نقش نماز جمعه در این میان بسیار مهم است بخصوص این که یکی از برنامه های خطیب در خطبه نماز جمعه،ذکر مسائل مهم سیاسی و اجتماعی و اقتصادی است.

«پایان سوره جمعه»

سوره منافقون[63]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 11 آیه است

محتوای سوره:

سوره منافقون از سوره های پر محتواست که محور اصلی بحثهای آن را می توان در چهار بخش خلاصه کرد:

1-نشانه های منافقان که خود شامل چندین قسمت حساس است.

2-برحذر داشتن مؤمنان از توطئه های منافقان.

3-هشدار به مؤمنان که مواهب مادی دنیا آنها را از ذکر خداوند غافل نکند.

4-توصیه به انفاق در راه خدا،و بهره گیری از اموال،پیش از آن که مرگ فرا رسد و آتش حسرت به جان انسان بیفتد.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله آمده است:

«کسی که سوره منافقون را بخواند از هرگونه نفاق پاک می شود».

در حدیثی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«بر هر مؤمنی از شیعیان ما لازم است که در شب جمعه سوره جمعه و سبح اسم ربک الاعلی بخواند،و در نماز ظهر جمعه سوره جمعه و منافقین را...»سپس افزود:«هنگامی که چنین کند گوئی عمل رسول خدا را انجام داده و جزا و پاداشش بر خدا بهشت است».

مکرر گفته ایم که این فضائل و آثار مهم نمی تواند تنها نتیجه تلاوت خالی از اندیشه و عمل باشد،چرا که هرگز خواندن این سوره بی آنکه برنامه زندگی بر آن تطبیق شود روح نفاق را از انسان بیرون نمی برد.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر سر چشمه نفاق و نشانه های منافقان!قبل از ورود در تفسیر این سوره ذکر مقدمه ای لازم به نظر می رسد و آن این که مسأله نفاق و منافقان در اسلام از زمانی مطرح شد که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به مدینه هجرت فرمود و پایه های اسلام قوی،و پیروزی آن آشکار شد،و گر نه در مکه تقریبا منافقی وجود نداشت.زیرا اظهار مخالفت بطور آشکار مشکل،و گاه غیر ممکن بود،و لذا دشمنان شکست خورده برای ادامه برنامه های تخریبی خود تغییر چهره داده،ظاهرا به صفوف مسلمانان پیوستند، ولی در خفا به اعمال خود ادامه می دادند.

اصولا طبیعت هر انقلابی چنین است که بعد از پیروزی چشمگیر با صفوف منافقان رو به رو خواهد شد،و دشمنان سرسخت دیروز به صورت عوامل نفوذی امروز در لباس دوستان ظاهری جلوه گر می شوند،و از اینجاست که می توان فهمید چرا این همه آیات مربوط به منافقین در مدینه نازل شده نه در مکّه.

این نکته نیز قابل توجه است که مسأله نفاق و منافقان مخصوص به عصر پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نبود،بلکه هر جامعه ای-مخصوصا جوامع انقلابی-با آن رو برو هستند، به همین دلیل باید تحلیلهای قرآن را روی این مسأله به عنوان یک مسأله مورد نیاز فعلی،مورد بررسی دقیق قرار داد،و از آن برای مبارزه با روح نفاق و خطوط منافقین در جوامع اسلامی امروز الهام گرفت.

نکته مهم دیگر این که خطر منافقان برای هر جامعه از خطر هر دشمنی بیشتر است،چرا که از یکسو شناخت آنها غالبا آسان نیست،و از سوی دیگر دشمنان داخلی هستند،و گاه چنان در تار و پود جامعه نفوذ می کنند که جدا ساختن آنها کار بسیار مشکلی است و از سوی سوم روابط مختلف آنها با سایر اعضا جامعه کار مبارزه را با آنها دشوار می سازد.

به همین دلیل اسلام در طول تاریخ خود بیشترین ضربه را از منافقان خورده،

و نیز به همین دلیل قرآن سخت ترین حملات خود را متوجه منافقان ساخته و آن قدر که آنها را کوبیده هیچ دشمنی را نکوبیده است.

با توجه به این مقدمه به تفسیر آیات باز می گردیم:

آیه 1

(آیه 1)-نخستین سخنی را که قرآن در اینجا در باره منافقان مطرح می کند همان اظهار ایمان دروغین آنهاست که پایه اصلی نفاق را تشکیل می دهد، می فرماید:«هنگامی که منافقان نزد تو آیند می گویند،ما شهادت می دهیم که حتما تو رسول خدائی»! (إِذا جاءَکَ الْمُنافِقُونَ قالُوا نَشْهَدُ إِنَّکَ لَرَسُولُ اللّهِ) .

سپس می افزاید:«خداوند می داند که تو فرستاده او هستی،ولی خداوند شهادت می دهد که منافقان دروغگو هستند»و به گفته خود ایمان ندارند (وَ اللّهُ یَعْلَمُ إِنَّکَ لَرَسُولُهُ وَ اللّهُ یَشْهَدُ إِنَّ الْمُنافِقِینَ لَکاذِبُونَ) .چرا که آنها نمی خواستند،خبر از رسالت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله بدهند،بلکه می خواستند از اعتقاد خود به نبوّت او خبر دهند و مسلما در این خبر دروغگو بودند.

و از اینجا نخستین نشانه نفاق،روشن می شود و آن دوگانگی ظاهر و باطن است که با زبان مؤکّدا اظهار ایمان می کنند،ولی در دل آنها مطلقا خبری از ایمان نیست،این دروغگوئی محور اصلی نفاق را تشکیل می دهد.

آیه 2

(آیه 2)-این آیه به دومین نشانه منافقین پرداخته،چنین می گوید:«آنها سوگندهایشان را سپر ساخته اند،تا مردم را از راه خدا باز دارند» (اتَّخَذُوا أَیْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِیلِ اللّهِ) .

«آنها کارهای بسیار بدی انجام می دهند» (إِنَّهُمْ ساءَ ما کانُوا یَعْمَلُونَ) .

چرا که در طریق هدایت مردم به آئین حق،ایجاد مانع می نمایند،و چه عملی از این بدتر و زشت تر است؟ تعبیر«جنّه»(سپر)نشان می دهد که آنها دائما با مؤمنان در حال جنگ و ستیزند،و هرگز نباید فریب ظاهر سازی و چرب زبانی آنها را خورد،زیرا انتخاب سپر مخصوص میدانهای نبرد است.

آیه 3

(آیه 3)-این آیه به علت اصلی این گونه اعمال ناروا پرداخته،می افزاید:

«این به خاطر آن است که آنها نخست ایمان آوردند،سپس کافر شدند،و لذا بر دلهای آنها مهر نهاده شده و حقیقت را درک نمی کنند» (ذلِکَ بِأَنَّهُمْ آمَنُوا ثُمَّ کَفَرُوا فَطُبِعَ عَلی قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لا یَفْقَهُونَ) .

منافقان دو گروهند،گروهی از اول ایمانشان صوری و ظاهری بوده،و گروه دیگر در آغاز ایمان حقیقی داشته اند سپس راه ارتداد و نفاق را پیش گرفته اند،ظاهر آیه مورد بحث گروه دوم را می گوید.

و این سومین نشانه از نشانه های آنهاست که از درک حقائق روشن غالبا محرومند.

آیه 4

(آیه 4)-این آیه نشانه های بیشتری را از منافقین ارائه داده،می گوید:

«هنگامی که آنها را می بینی جسم و قیافه آنان تو را در شگفتی فرو می برد» (وَ إِذا رَأَیْتَهُمْ تُعْجِبُکَ أَجْسامُهُمْ) .ظاهری آراسته و قیافه هائی جالب دارند.

علاوه بر این چنان شیرین و جذاب سخن می گویند که«اگر سخن بگویند به سخنانشان گوش فرا می دهی»! (وَ إِنْ یَقُولُوا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْ) .

جائی که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله ظاهرا تحت تأثیر جذابیت سخنان آنها قرار گیرد تکلیف دیگران روشن است.

این از نظر ظاهر و اما از نظر باطن،«گوئی چوبهای خشکی هستند که به دیوار تکیه داده شده اند» (کَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُسَنَّدَةٌ) .

اجسامی بی روح،و صورتهائی بی معنی و هیکلهائی توخالی دارند،نه از خود استقلالی،نه در درون نور و صفائی؛و نه اراده و تصمیم محکم و ایمانی دارند، درست همچون چوبهائی خشک تکیه زده بر دیوار! سپس می افزاید:آنها چنان تو خالی و فاقد توکل بر خدا و اعتماد بر نفس هستند که«هر فریادی از هر جا بلند شود آن را بر ضد خود می پندارند» (یَحْسَبُونَ کُلَّ صَیْحَةٍ عَلَیْهِمْ) .

ترس و وحشتی عجیب همیشه بر قلب و جان آنها حکم فرماست،و یک حالت سوء ظن و بدبینی جانکاه سرتاسر روح آنها را فرا گرفته است.

و در پایان آیه به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله هشدار می دهد که«اینها دشمنان واقعی تو هستند پس از آنها بر حذر باش» (هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْ) .

سپس می گوید:«خداوند آنها را بکشد،چگونه از حق منحرف می شوند»؟! (قاتَلَهُمُ اللّهُ أَنّی یُؤْفَکُونَ) .

آیه 5

(آیه 5)-

شأن نزول:

برای این آیه و سه آیه بعد شأن نزول مفصّلی نقل شده که خلاصه آن چنین است:بعد از غزوه بنی المصطلق(جنگی که در سال ششم هجرت در سرزمین«قدید»واقع شد)دو نفر از مسلمانان،یکی از طایفه انصار و دیگری از مهاجران به هنگام گرفتن آب از چاه با هم اختلاف پیدا کردند، «عبد اللّه بن ابی»که از سرکرده های معروف منافقان بود به یاری مرد انصاری شتافت، و مشاجره لفظی شدیدی در میان آن دو در گرفت،عبد اللّه بن ابی،سخت،خشمگین شد،و در حالی که جمعی از قومش نزد او بودند گفت:«به خدا سوگند اگر به مدینه بازگردیم،عزیزان،ذلیلان را بیرون خواهند کرد»و منظورش از عزیزان،خود و اتباعش بود و از ذلیلان مهاجران،سپس رو به اطرافیانش کرد و گفت:این نتیجه کاری است که شما به سر خودتان آوردید،این گروه را در شهر خود جای دادید و اموالتان را با آنها قسمت کردید:هرگاه باقیمانده غذای خودتان را به مثل این مرد (اشاره به مرد مهاجر)نمی دادید برگردن شما سوار نمی شدند.

در اینجا«زید بن ارقم»که در آن وقت جوانی نوخاسته بود،رو به«عبد اللّه بن ابی»کرد و گفت به خدا سوگند ذلیل و قلیل توئی!و محمّد صلّی اللّه علیه و آله در عزّت الهی و محبّت مسلمین است،«عبد اللّه»صدا زد:خاموش باش تو باید بازی کنی ای کودک! زید بن ارقم خدمت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله آمد و ماجرا را نقل کرد.

پیامبر صلّی اللّه علیه و آله کسی را به سراغ«عبد اللّه»فرستاد فرمود:این چیست که برای من نقل کرده اند؟ عبد اللّه گفت:به خدائی که کتاب آسمانی بر تو نازل کرده من چیزی نگفتم! و«زید»دروغ می گوید.

سپس پیامبر صلّی اللّه علیه و آله دستور داد تمام آن روز و تمام شب را لشکریان به راه ادامه

دهند،سر انجام پیامبر صلّی اللّه علیه و آله وارد مدینه شد.

زید بن ارقم می گوید:من از شدت اندوه و شرم در خانه ماندم و بیرون نیامدم.

در این هنگام سوره منافقین نازل شد،و زید را تصدیق،و عبد اللّه را تکذیب کرد پیامبر صلّی اللّه علیه و آله گوش زید را گرفت و فرمود:ای جوان!خداوند سخن تو را تصدیق کرد خداوند آیاتی از قرآن را در باره آنچه تو گفته بودی نازل کرد.

هنگامی که این آیات نازل شد و دروغ عبد اللّه ظاهر گشت بعضی به او گفتند:

خدمت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله برو تا برای تو استغفار کند،عبد اللّه سرش را تکان داد و سخنان ناروائی گفت.در اینجا آیه (وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ تَعالَوْا) نازل گردید.

تفسیر:

نشانه های دیگری از منافقان-این آیه و آیات بعد از آن همچنان ادامه بیان اعمال منافقان و نشانه های گوناگون آنهاست،می فرماید:«هنگامی که به آنها گفته شود:بیائید تا رسول خدا برای شما استغفار کند،سرهای خود را(از روی استهزاء و کبر و غرور)تکان می دهند و آنها را می بینی که از سخنان تو اعراض کرده و تکبر می ورزند» (وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ تَعالَوْا یَسْتَغْفِرْ لَکُمْ رَسُولُ اللّهِ لَوَّوْا رُؤُسَهُمْ وَ رَأَیْتَهُمْ یَصُدُّونَ وَ هُمْ مُسْتَکْبِرُونَ) .

روشن است که روح اسلام،تسلیم در برابر حق است و کبر و غرور؛همیشه مانع این تسلیم است،به همین دلیل یکی از نشانه های منافقان،بلکه یکی از انگیزه های نفاق را همین خود خواهی و خود برتربینی و غرور می توان شمرد.

آیه 6

(آیه 6)-در این آیه برای رفع هرگونه ابهام در این زمینه،می افزاید:به فرض که آنها نزد تو بیایند و برای آنها استغفار کنی،زمینه آمرزش در آنها وجود ندارد بنابر این«برای آنها تفاوت نمی کند که،خواه استغفار کنی یا نکنی،هرگز خداوند آنان را نمی بخشد»! (سَواءٌ عَلَیْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ یَغْفِرَ اللّهُ لَهُمْ) .

دلیل آن هم این است که:«خداوند قوم فاسق را هدایت نمی کند» (إِنَّ اللّهَ لا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفاسِقِینَ) .چرا که در گناه اصرار می ورزند و در برابر حق مستکبرند.

استغفار پیامبر صلّی اللّه علیه و آله تنها در صورتی اثر می گذارد که زمینه مساعد و قابلیت لازم فراهم شود،اگر به راستی آنها توبه کنند و سر تسلیم در مقابل حق فرود آورند،

استغفار پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و شفاعت او مسلما مؤثر است،و در غیر این صورت کمترین اثری نخواهد داشت.

آیه 7

(آیه 7)-سپس به یکی از گفته های بسیار زشت آنها که روشنترین گواه نفاق آنها محسوب می شود اشاره کرده،می فرماید:«آنها کسانی هستند که می گویند:به افرادی که نزد رسول خدا هستند انفاق نکنید(و از اموال و امکانات خود در اختیار آنها قرار ندهید)تا پراکنده شوند» (هُمُ الَّذِینَ یَقُولُونَ لا تُنْفِقُوا عَلی مَنْ عِنْدَ رَسُولِ اللّهِ حَتّی یَنْفَضُّوا) .

غافل از این که«خزائن آسمانها و زمین از آن خداست ولی منافقان نمی فهمند» (وَ لِلّهِ خَزائِنُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لکِنَّ الْمُنافِقِینَ لا یَفْقَهُونَ) .

این بینواها نمی دانند که هر کس هر چه دارد از خدا دارد،اگر«انصار» می توانند به«مهاجران»پناه دهند و آنها را در اموال خود سهیم کنند این بزرگترین افتخاری است که نصیبشان شده،نه تنها نباید منتی بگذارند،بلکه باید خدا را بر این توفیق بزرگ شکر گویند.

آیه 8

(آیه 8)-سپس به یکی دیگر از نفرت انگیزترین سخنان آنها اشاره کرده، می افزاید:«آنها می گویند:اگر به مدینه بازگردیم،عزیزان ذلیلان را بیرون می کنند»! (یَقُولُونَ لَئِنْ رَجَعْنا إِلَی الْمَدِینَةِ لَیُخْرِجَنَّ الْأَعَزُّ مِنْهَا الْأَذَلَّ) .

این همان گفتاری است که از دهان آلوده«عبد اللّه بن ابی»خارج شد، و منظورش این بود که ما ساکنان مدینه،رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله و مؤمنان مهاجر را بیرون می کنیم.

سپس قرآن پاسخ دندان شکنی به آنان داده،می گوید:«عزّت مخصوص خدا و رسول او و مؤمنان است ولی منافقان نمی دانند» (وَ لِلّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِینَ وَ لکِنَّ الْمُنافِقِینَ لا یَعْلَمُونَ) .

تنها منافقان مدینه نبودند که این سخن را در برابر مؤمنان مهاجر گفتند بلکه قبل از آنها نیز سران قریش در«مکّه»می گفتند:اگر این گروه اندک مسلمان فقیر را در محاصره اقتصادی قرار دهیم،یا از مکّه بیرونشان کنیم،مطلب تمام است!

امروز نیز دولتهای استعماری به پندار این که خزائن آسمان و زمین را در اختیار دارند می گویند ملتهائی را که در برابر ما تسلیم نمی شوند باید در محاصره اقتصادی قرار داد تا بر سر عقل آیند و تسلیم شوند! این کوردلان خبر ندارند که با یک اشاره خداوند تمام ثروتها و امکاناتشان بر باد می رود و عزت پوشالی آنها دستخوش فنا می گردد.

آیه 9

(آیه 9)-اموال و فرزندان،شما را از یاد خدا غافل نکنند! از آنجا که یکی از عوامل مهم نفاق حبّ دنیا،و علاقه افراطی به اموال و فرزندان است،در اینجا مؤمنان را از چنین علاقه افراطی باز می دارد،می گوید:

«ای کسانی که ایمان آورده اید!اموال و فرزندانتان شما را از یاد خدا غافل نکند»! (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللّهِ) .

«و کسانی که چنین کنند زیانکارانند» (وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُونَ) .

درست است که اموال و اولاد از مواهب الهی هستند،ولی تا آنجا که از آنها در راه خدا و برای نیل به سعادت کمک گرفته شود،اما اگر علاقه افراطی به آنها سدّی در میان انسان و خدا ایجاد کند بزرگترین بلا محسوب می شوند.

آیه 10

(آیه 10)-سپس به دنبال این اخطار شدید به مؤمنان،دستور انفاق در راه خدا را صادر کرده،می فرماید:«و از آنچه به شما روزی داده ایم انفاق کنید پیش از آنکه مرگ یکی از شما فرا رسد و بگوید:پروردگارا!چرا(مرگ)مرا مدت کمی به تأخیر نینداختی تا(در راه خدا)صدقه دهم و از صالحان باشم»؟! (وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ یَأْتِیَ أَحَدَکُمُ الْمَوْتُ فَیَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِی إِلی أَجَلٍ قَرِیبٍ فَأَصَّدَّقَ وَ أَکُنْ مِنَ الصّالِحِینَ) .

در ذیل آیه می گوید:«من انفاق کنم و از صالحان شوم»این تعبیر بیانگر تأثیر عمیق انفاق در صالح بودن انسان است.

بسیارند کسانی که وقتی چشم برزخی پیدا می کنند و خود را در آخرین لحظات زندگی و در آستانه قیامت می بینند،و پرده های غفلت و بی خبری از جلو

چشمان آنها کنار می رود،و می بینند باید اموال و سرمایه ها را بگذارند و بروند پشیمان می شوند و تقاضای بازگشت به زندگی می کنند تا جبران کنند؛ولی دست ردّ بر سینه آنها گذارده می شود،چرا که سنّت الهی است که این راه،بازگشت ندارد!

آیه 11

(آیه 11)-در آخرین آیه با قاطعیت تمام،می افزاید:«و خداوند هرگز (مرگ)کسی را،هنگامی که اجلش فرا رسد،به تأخیر نمی اندازد»! (وَ لَنْ یُؤَخِّرَ اللّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها) .

چنانکه در آیه 34 سوره اعراف می خوانیم:«هنگامی که مرگ آنها فرا رسد،نه یک ساعت پیش می گیرند نه یک ساعت،تأخیر می کنند».

و سر انجام آیه را با این جمله پایان می دهد:«و خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اللّهُ خَبِیرٌ بِما تَعْمَلُونَ) .

و همه آنها را برای پاداش و کیفر،ثبت کرده و در برابر همه آنها به شما جزا می دهد.

«پایان سوره منافقون»

سوره تغابن[64]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و 18 آیه است

محتوای سوره:

لحن آیات اخیر این سوره،با سوره های مدنی هماهنگ است،ولی صدر آن،با سوره های مکّی موافقتر است،اما به هر حال ما مجموع آن را طبق مشهور مدنی،تلقی می کنیم.

از نظر محتوا،این سوره را می توان به چند بخش تقسیم کرد:

1-آغاز سوره که از توحید و صفات و افعال خدا بحث می کند.

2-به دنبال آن،با استفاده از علم خداوند،به مردم هشدار می دهد که مراقب اعمال پنهان و آشکار خود باشند و سرنوشت اقوام پیشین را فراموش نکنند.

3-در بخش دیگری از سوره،سخن از معاد است.و این که روز قیامت روز «تغابن»و مغبون شدن گروهی و برنده شدن گروه دیگری است(نام این سوره نیز از همین گرفته شده).

4-در بخشی دیگر دستور به اطاعت خدا و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله داده و پایه های اصل نبوت را تحکیم می بخشد.

5-آخرین بخش سوره،مردم را به انفاق در راه خدا تشویق می کند و از این که فریفته اموال و اولاد و همسران شوند بر حذر می دارد،و سوره را با نام و صفات خدا پایان می دهد همان گونه که آغاز کرده بود.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از امام صادق علیه السّلام می خوانیم:«کسی که سوره تغابن را در نماز فریضه اش بخواند شفیع او روز قیامت خواهد شد،و شاهد عادلی است در نزد کسی که شفاعت او را اجازه می دهد،سپس از او جدا نمی شود تا داخل بهشت گردد».

بدیهی است این تلاوت باید توأم با اندیشه باشد اندیشه ای که محتوای آن را در عمل منعکس کند،تا این همه آثار و برکات بر آن مترتب گردد.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-این سوره نیز با تسبیح خداوند آغاز می شود،خداوندی که مالک و حاکم بر کل جهان هستی،و قادر بر همه چیز است.

می فرماید:«آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است برای خدا تسبیح می گویند» (یُسَبِّحُ لِلّهِ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْأَرْضِ) .

سپس می افزاید:«مالکیت و حکومت از آن اوست» (لَهُ الْمُلْکُ) .

«و(به همین دلیل)تمام حمد و ستایش نیز به ذات پاک او بر می گردد» (وَ لَهُ الْحَمْدُ) .

«و او بر همه چیز تواناست» (وَ هُوَ عَلی کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ) .

آیه 2

(آیه 2)-سپس به امر خلقت و آفرینش که لازمه قدرت است اشاره کرده، می فرماید:«او کسی است که شما را آفرید» (هُوَ الَّذِی خَلَقَکُمْ) .

و به شما نعمت آزادی و اختیار داد،لذا«گروهی از شما کافرید و گروهی مؤمن» (فَمِنْکُمْ کافِرٌ وَ مِنْکُمْ مُؤْمِنٌ) .

و به این ترتیب بازار امتحان و آزمایش الهی داغ شد و در این میان«خداوند نسبت به آنچه انجام می دهید بیناست» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ) .

آیه 3

(آیه 3)-سپس مسأله«خلقت»را با توضیح بیشتر،و با اشاره به هدف آفرینش در این آیه ادامه داده،می فرماید:«آسمانها و زمین را به حق آفرید» (خَلَقَ

السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِالْحَقِّ) .

هم در آفرینش آن،نظام حق و دقیقی است،و هم دارای هدف حکیمانه و مصالح حقّی است،چنانکه در آیه 27 سوره«ص»نیز فرمود:«ما آسمان و زمین و آنچه را در میان این دو است بیهوده نیافریدیم،این گمان کافران است».

بعد به آفرینش«انسان»پرداخته و ما را از سیر آفاقی به سیر انفسی دعوت کرده،می افزاید:«و شما را(در عالم جنین)تصویر کرد،تصویری زیبا و دلپذیر» هم از نظر جسم و هم از نظر جان (وَ صَوَّرَکُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَکُمْ) .

به انسان،ظاهری آراسته،و باطنی پیراسته،عقلی فروزان و خردی نیرومند داد،و از آنچه در کل جهان هستی است،نمونه هائی در وجود او آفرید.

ولی همان گونه که در پایان آیه می فرماید:«سر انجام(بازگشت همه)به سوی اوست» (وَ إِلَیْهِ الْمَصِیرُ) .

آیه 4

(آیه 4)-و از آنجا که انسان برای هدف بزرگی آفریده شده باید دائما تحت مراقبت پروردگار باشد،پروردگاری که،از درون و برون او با خبر است،لذا در این آیه می فرماید:«آنچه را در آسمانها و زمین است می داند،و از آنچه پنهان یا آشکار می کنید با خبر است،و خداوند از آنچه در درون سینه هاست،آگاه است» (یَعْلَمُ ما فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ یَعْلَمُ ما تُسِرُّونَ وَ ما تُعْلِنُونَ وَ اللّهُ عَلِیمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ) .

این آیه ترسیمی است از علم بی پایان خداوند،در سه مرحله:نخست علم او نسبت به تمامی موجودات آسمانها و زمین،سپس علم او به همه اعمال انسانها و آنچه را پنهان می دارند یا آشکار می سازند،و در مرحله سوم مخصوصا روی عقائد باطنی و چگونگی نیّتها و آنچه بر قلب و جان انسان،حاکم است، تکیه می کند.

مسلما توجه به این حقیقت در اصلاح و تربیت انسان فوق العاده مؤثر است، و انسان را برای وصول به هدف آفرینش و قانون تکامل آماده می سازد.

آیه 5

(آیه 5)-و از آنجا که یکی از موثّرترین و وسائل تربیت و طرق انداز،توجه دادن به سرنوشت اقوام و امتهای پیشین است،این آیه یک نگاه اجمالی به

زندگی آنها افکنده،سپس انسانها را مخاطب ساخته،می گوید:«آیا خبر کسانی که پیش از این کافر شدند به شما نرسیده است؟(آری)آنها طعم کیفر گناهان بزرگ خود را چشیدند و(در آخرت نیز)عذاب دردناکی برای آنهاست»؟! (أَ لَمْ یَأْتِکُمْ نَبَأُ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ قَبْلُ فَذاقُوا وَبالَ أَمْرِهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ) .

شما از کنار شهرهای بلا دیده و ویران شده آنها،در مسیر خود به سوی شام و مناطق دیگر عبور می کنید،نتیجه کفر و ظلم و عصیانگری آنها را با چشم می بینید، و اخبار آنها را در تاریخ می خوانید.

این عذاب دنیای آنها بود،در آخرت نیز عذاب دردناکی در انتظارشان است.

آیه 6

(آیه 6)-این آیه به منشأ اصلی این سرنوشت دردناک اشاره کرده، می افزاید:«این به خاطر آن بود که رسولان آنها(پیوسته)با دلائل روشن به سراغشان می آمدند ولی آنها(از روی کبر و غرور)گفتند:آیا بشرهایی(مثل ما)می خواهند ما را هدایت کنند»؟مگر چنین چیزی ممکن است؟ (ذلِکَ بِأَنَّهُ کانَتْ تَأْتِیهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَیِّناتِ فَقالُوا أَ بَشَرٌ یَهْدُونَنا) .

و با این منطق پوشالی به مخالفت با آنها برخاستند«پس کافر شدند و روی برگرداندند» (فَکَفَرُوا وَ تَوَلَّوْا) .

«در حالی که خداوند(از ایمان و طاعتشان)بی نیاز بود» (وَ اسْتَغْنَی اللّهُ) .و اگر آنها را موظف به ایمان و اطاعت و پرهیز از گناه فرمود تنها برای منفعت خودشان و سعادت و نجاتشان در این جهان و جهان دیگر بود.

آری«خداوند بی نیاز و شایسته ستایش است» (وَ اللّهُ غَنِیٌّ حَمِیدٌ) .

اگر جمله کائنات کافر شوند بر دامان کبریائیش گردی نمی نشیند،همان گونه که اگر همه مخلوقات مؤمن و مطیع فرمان او باشند چیزی بر جلالش افزوده نمی شود،این مائیم که نیازمند به این برنامه های تربیتی و سازنده و تکامل بخش هستیم.

آیه 7

(آیه 7)-در تعقیب بحثهاییی که در آیات قبل،پیرامون هدف دار بودن آفرینش آمده در اینجا مسألهٔ معاد و رستاخیز راـ که تکمیلی است بر بحث هدف

آفرینش انسان-مطرح می کند.

نخست از ادعای بی دلیل،منکران رستاخیز،شروع کرده،می فرماید:«کافران پنداشتند که هرگز برانگیخته نخواهند شد» (زَعَمَ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنْ لَنْ یُبْعَثُوا) .

سپس در تعقیب این سخن،به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله دستور می دهد«بگو:آری به پروردگارم سوگند همه شما(در قیامت)برانگیخته خواهید شد،سپس آنچه را عمل می کردید به شما خبر داده می شود،و این برای خداوند آسان است» (قُلْ بَلی وَ رَبِّی لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِما عَمِلْتُمْ وَ ذلِکَ عَلَی اللّهِ یَسِیرٌ) .

وقتی که کار دست خداوند قادر متعال است مشکلی در میان نخواهد بود.

آیه 8

(آیه 8)-در این آیه چنین نتیجه گیری می کند:اکنون که قطعا معادی در کار است،«به خدا و رسول او و نوری که نازل کرده ایم ایمان بیاورید» (فَآمِنُوا بِاللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِی أَنْزَلْنا) .

و بدانید«خداوند به آنچه انجام می دهید آگاه است» (وَ اللّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ) .

به این ترتیب دستور می دهد که خود را برای رستاخیز از طریق ایمان و عمل صالح آماده کنند،ایمان به سه اصل«خدا»،«پیامبر»و«قرآن»که اصول دیگر نیز در آن درج است.

آیه 9

(آیه 9)-روز تغابن و آشکار شدن غبن ها در این آیه به توصیف روز قیامت پرداخته،چنین می گوید:«این(بعث و نشور و حساب و جزا)در زمانی خواهد بود که همه شما را در آن روز اجتماع[-روز رستاخیز]گردآوری می کند» (یَوْمَ یَجْمَعُکُمْ لِیَوْمِ الْجَمْعِ) .

یکی از نامهای قیامت«یوم الجمع»است که در آیات قرآن با تعبیرهای مختلف کرارا به آن اشاره شده است،از جمله در آیه 49 و 50 سوره واقعه می خوانیم:«بگو:تمام اولین و آخرین در میعاد روز معینی جمع می شوند»و از آن به خوبی استفاده می شود که رستاخیز همه انسانها در یک روز است.

سپس می افزاید:«آن روز روز تغابن است» (ذلِکَ یَوْمُ التَّغابُنِ) .

روزی است که«غابن»(برنده)و«مغبون»(بازنده)شناخته می شوند،روزی که روشن می شود چه کسانی در تجارت خود در عالم دنیا گرفتار غبن و خسارت و پشیمانی شده اند؟ به این ترتیب یکی دیگر از نامهای قیامت«یوم التّغابن»روز ظهور غبن هاست.

سپس به بیان حال مؤمنان در آن روز پرداخته،می افزاید:«و هر کس به خدا ایمان بیاورد و عمل صالح انجام دهد،گناهان او را می بخشد و او را در باغهائی از بهشت که نهرها از زیر درختانش جاری است وارد می کند،جاودانه در آن می مانند و این پیروزی بزرگی است» (وَ مَنْ یُؤْمِنْ بِاللّهِ وَ یَعْمَلْ صالِحاً یُکَفِّرْ عَنْهُ سَیِّئاتِهِ وَ یُدْخِلْهُ جَنّاتٍ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِینَ فِیها أَبَداً ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ) .

به این ترتیب هنگامی که دو شرط اصلی،یعنی ایمان و عمل صالح حاصل شود،این مواهب عظیم پشت سر آن خواهد بود.

آیه 10

(آیه 10)-در این آیه می افزاید:«اما کسانی که کافر شدند،و آیات ما را تکذیب کردند اصحاب دوزخند،جاودانه در آن می مانند،و(سر انجام آنها) سر انجام بدی است» (وَ الَّذِینَ کَفَرُوا وَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا أُولئِکَ أَصْحابُ النّارِ خالِدِینَ فِیها وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ) .

در اینجا نیز،عامل بدبختی دو چیز شمرده شده است:«کفر»و«تکذیب آیات الهی»که ضد«ایمان»و«عمل صالح»است،و در نتیجه در آنجا سخن از بهشت جاویدان است و در اینجا از دوزخ همیشگی،آنجا فوز عظیم است و اینجا بئس المصیر و سر انجام مرگبار!

آیه 11

(آیه 11)-همهٔ مصائب به فرمان اوست! در این آیه به یک اصل کلی در مورد مصائب و حوادث دردناک این جهان اشاره می کند،شاید از این جهت که همیشه وجود مصائب دستاویزی برای کفّار در مورد نفی عدالت در این جهان بوده است،و یا از این نظر که در راه تحقق ایمان و عمل صالح همیشه مشکلاتی وجود دارد که بدون مقاومت در برابر آنها

مؤمن به جائی نمی رسد،و به این ترتیب رابطه این آیات با آیات گذشته روشن می شود.

نخست می فرماید:«هیچ مصیبتی رخ نمی دهد مگر به اذن خدا» (ما أَصابَ مِنْ مُصِیبَةٍ إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ) .

منظور از«اذن»در اینجا همان اراده تکوینی خداوند است،نه اراده تشریعی.

از مجموع آیاتی که در باره مصائب در قرآن مجید آمده بر می آید که مصائب بر دو گونه است:مصائبی که با طبیعت زندگی انسان سرشته شده، و اراده بشر کمترین تأثیری در آن ندارد،مانند مرگ و میر و قسمتی از حوادث دردناک طبیعی.

دوم مصائبی که انسان به نحوی در آن نقشی داشته باشد.

قرآن در باره دسته اول می گوید:همه به اذن خدا روی می دهد؛و در باره قسم دوم می گوید:به خاطر اعمال خودتان دامانتان را می گیرد ⁽¹⁾.

سپس در دنباله آیه به مؤمنان بشارت می دهد که:«و هر کس به خدا ایمان آورد،خدا قلبش را هدایت می کند» (وَ مَنْ یُؤْمِنْ بِاللّهِ یَهْدِ قَلْبَهُ) .آن چنان که در برابر مصائب زانو نزند،مأیوس نشود،جزع و بیتابی نکند.

این هدایت الهی هنگامی که به سراغ انسان آید در نعمتها شاکر می شود و در مصیبتها صابر،و در برابر قضای الهی تسلیم.

و در پایان آیه می فرماید:«و خداوند به هر چیز داناست» (وَ اللّهُ بِکُلِّ شَیْءٍ عَلِیمٌ) .

این تعبیر می تواند اشاره اجمالی به فلسفه مصائب و بلاها باشد که خداوند روی علم و آگاهی بی پایانش برای تربیت بندگان و اعلام بیدارباش و مبارزه با هرگونه غرور و غفلت گهگاه در زندگانی آنها مصائبی ایجاد می کند،تا.

به خواب فرو نروند و موقعیت خویش را در دنیا فراموش نکنند،و دست به طغیان و سرکشی نزنند.

آیه 12

(آیه 12)-و از آنجا که معرفت مبدأ و معاد که در آیات قبل،پایه ریزی شده و اثر حتمی آن،تلاش در راستای اطاعت خدا و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله است،در این آیه می افزاید:«و اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید پیامبر را» (وَ أَطِیعُوا اللّهَ وَ أَطِیعُوا الرَّسُولَ) .

ناگفته پیداست که اطاعت رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نیز شعبه ای از اطاعت خداوند است،چرا که او از خود چیزی نمی گوید،و تکرار«اطیعوا»در اینجا اشاره به همین است که این دو در عرض هم نیست،بلکه یکی از دیگری سر چشمه می گیرد،از این گذشته اطاعت خداوند،مربوط به اصول قوانین و تشریع الهی است،و اطاعت رسول مربوط به تفسیرها و مسائل اجرائی می باشد،بنابر این یکی اصل و دیگری فرع است.

سپس می فرماید:«اگر شما روی گردان شوید(و اطاعت نکنید،او هرگز مأمور به اجبار شما نیست)رسول ما جز ابلاغ آشکار وظیفه ای ندارد» (فَإِنْ تَوَلَّیْتُمْ فَإِنَّما عَلی رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِینُ) .

آری!او موظف به رساندن پیام حق است،بعدا سر و کار شما با خداست، و این تعبیر یک نوع تهدید جدّی و سر بسته است.

آیه 13

(آیه 13)-در این آیه اشاره به مسأله توحید در عبودیت می کند که به منزله دلیلی برای وجوب اطاعت است،می فرماید:«خداوند(کسی است که)هیچ معبودی جز او نیست» (اللّهُ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ) .

«مؤمنان باید فقط بر او توکل کنند» (وَ عَلَی اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُؤْمِنُونَ) .

غیر از او هیچ کس شایسته عبودیت نیست،چرا که مالکیت و قدرت و علم و غنا،همه از آن اوست،و دیگران هر چه دارند،از او دارند.و به همین دلیل نباید در برابر غیر او سر تسلیم و تعظیم فرود آورند و نیز به همین دلیل برای حل هرگونه مشکل باید از او مدد گیرند و فقط بر او توکل کنند.

آیه 14

(آیه 14)-

شأن نزول:

در روایتی از امام باقر علیه السّلام می خوانیم:که در مورد آیه«انّ من ازواجکم...»فرمود:منظور این است که وقتی بعضی از مردان می خواستند هجرت کنند پسر و همسرش دامن او را می گرفتند و می گفتند:تو را به خدا سوگند که هجرت نکن،زیرا اگر بروی ما بعد از تو بی سرپرست خواهیم شد،بعضی می پذیرفتند و می ماندند،آیه نازل شد و آنها را از قبول این گونه پیشنهادها و اطاعت فرزندان و زنان در این زمینه ها بر حذر داشت.

اما بعضی دیگر اعتنا نمی کردند و می رفتند ولی به خانواده خود می گفتند:به خدا اگر با ما هجرت نکنید و بعدا در(دار الهجرة)مدینه نزد ما آئید ما مطلقا به شما اعتنا نخواهیم کرد،ولی به آنها دستور داده شد که هر وقت خانواده آنها به آنها پیوستند گذشته را فراموش کنند و جمله«و ان تعفوا و تصفحوا...»ناظر به همین معنی است.

تفسیر:

اموال و فرزندانتان وسیله آزمایش شما هستند! از آنجا که در آیات گذشته فرمان به اطاعت بی قید و شرط خدا و رسولش آمده بود،و نیز یکی از موانع مهم این راه علاقه افراطی به اموال و همسران و فرزندان است در اینجا به مسلمانان در این زمینه هشدار می دهد.

نخست می گوید:«ای کسانی که ایمان آورده اید!بعضی از همسران و فرزندانتان دشمنان شما هستند،از آنها بر حذر باشید» (یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِکُمْ وَ أَوْلادِکُمْ عَدُوًّا لَکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ) .

البته نشانه های این عداوت کم نیست گاه می خواهید اقدام به کار مثبتی همچون هجرت کنید دامان شما را می گیرند و مانع این فیض عظیم می شوند،و گاه انتظار مرگ شما را می کشند تا ثروت شما را تملک کنند،و مانند اینها.

البته این دشمنی گاه در لباس دوستی است و به گمان خدمت است، و گاه به راستی با نیت سوء و قصد عداوت انجام می گیرد،و یا به قصد منافع خویشتن.

ولی از آنجا که ممکن است این دستور بهانه ای برای خشونت و انتقام جوئی

و افراط از ناحیه پدران و همسران گردد بلافاصله در ذیل آیه برای تعدیل آنها می فرماید:«و اگر عفو کنید و چشم بپوشید و ببخشید(خداوند شما را مشمول عفو و رحمتش قرار می دهد)چرا که خداوند بخشنده و مهربان است» (وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ) .

بنابر این اگر آنها از کار خود پشیمان شدند و در مقام عذرخواهی برآمدند،و یا بعد از هجرت به شما پیوستند آنها را از خود نرانید،عفو و گذشت پیشه کنید، همان طور که انتظار دارید خدا هم با شما چنین کند.

آیه 15

(آیه 15)-در این آیه به یک اصل کلی دیگر در مورد اموال و فرزندان اشاره کرده،می فرماید:«اموال و فرزندانتان فقط وسیله آزمایش شما هستند» (إِنَّما أَمْوالُکُمْ وَ أَوْلادُکُمْ فِتْنَةٌ) .

و اگر در این میدان آزمایش،از عهده برآئید«اجر و پاداش عظیم نزد خداوند (از آن شما)خواهد بود» (وَ اللّهُ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ) .

در آیه گذشته تنها سخن از عداوت بعضی از همسران و فرزندان نسبت به انسان بود که او را از راه اطاعت خدا منحرف ساخته،به گناه،و گاهی به کفر می کشانند،ولی در اینجا سخن از همه فرزندان و اموال است که وسیله آزمایش انسانند.

در واقع این دو موضوع،بیش از هر چیز دیگر وسیله امتحان است،و به همین دلیل در روایتی از امیر مؤمنان علی علیه السّلام می خوانیم که فرمود:«هیچ کس از شما نگوید:خداوندا!من به تو پناه می برم،از امتحان و آزمایش،چرا که هر کس دارای وسیله آزمایشی است(و حد اقل مال و فرزندی دارد و اصولا طبیعت زندگی دنیا، طبیعت آزمایش و بوته امتحان است)و لکن کسی که می خواهد به خدا پناه برد،از امتحانات گمراه کننده پناه برد چه این که خداوند می گوید.بدانید اموال و اولاد شما وسیله آزمون است».

آیه 16

(آیه 16)-ر این آیه،به عنوان نتیجه گیری می فرماید:«پس تا می توانید تقوای الهی پیشه کنید و گوش دهید و اطاعت نمایید و انفاق کنید که برای شما بهتر

است» (فَاتَّقُوا اللّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ وَ اسْمَعُوا وَ أَطِیعُوا وَ أَنْفِقُوا خَیْراً لِأَنْفُسِکُمْ) .

نخست دستور به اجتناب از گناهان می دهد-چرا که تقوا بیشتر ناظر به پرهیز از گناه است-و سپس دستور به اطاعت فرمان و شنیدنی که مقدمه این اطاعت است و از میان طاعات بخصوص روی مسأله انفاق که از مهمترین آزمایشهای الهی است تکیه می کند و سر انجام هم می گوید:سود تمام اینها عائد خود شما می شود.

در پایان آیه به عنوان تأکیدی بر مسأله انفاق می فرماید:«و کسانی که از بخل و حرص خویشتن مصون بمانند رستگارانند» (وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) .

این دو صفت رذیله از بزرگترین موانع رستگاری انسان،و بزرگترین سدّ راه انفاق و کارهای خیر است.

در حدیثی می خوانیم که امام صادق علیه السّلام از شب تا صبح طواف خانه خدا به جا می آورد و پیوسته می فرمود:«اللّهمّ ق شحّ نفسی؛خداوندا!مرا از حرص و بخل خودم نگاهدار».

یکی از یارانش عرض می کند:فدایت شوم،امشب نشنیدم غیر از این دعا، دعای دیگری کنی! فرمود:«چه چیز از بخل و حرص نفس مهمتر است در حالی که خداوند می فرماید: وَ مَنْ یُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ» .

آیه 17

(آیه 17)-سپس برای تشویق به انفاق و جلوگیری از بخل و شحّ نفس می فرماید:«اگر به خدا،قرض الحسنه دهید،آن را برای شما مضاعف می سازد، و شما را می بخشد،و خداوند شکر کننده و بردبار است» (إِنْ تُقْرِضُوا اللّهَ قَرْضاً حَسَناً یُضاعِفْهُ لَکُمْ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ وَ اللّهُ شَکُورٌ حَلِیمٌ) .

چه تعبیر عجیبی خدائی که آفریننده اصل و فرع وجود ما،و بخشنده تمام نعمتهاست از ما وام می طلبد!و در برابر آن وعده«اجر مضاعف و آمرزش»می دهد، و نیز از ما تشکر می کند،لطف و محبت بالاتر از این تصور نمی شود.

آیه 18

(آیه 18)-و بالاخره در آخرین آیه،می فرماید:«او دانای پنهان و آشکار است و او عزیز و حکیم است» (عالِمُ الْغَیْبِ وَ الشَّهادَةِ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ) .

از اعمال بندگان مخصوصا انفاقهای آنها،در نهان و آشکار،با خبر است،و اگر از آنها تقاضای قرض می کند،نه به خاطر نیاز و عدم قدرت است بلکه به خاطر کمال لطف و محبت است،و اگر این همه پاداش در برابر انفاقها به آنها وعده می دهد،این نیز مقتضای حکمت اوست.

«پایان سوره تغابن»

سوره طلاق[65]

اشاره

این سوره در«مدینه»نازل شده و دارای 12 آیه است

محتوای سوره:

محتوای این سوره به دو بخش عمده تقسیم می شود.

بخش اول هفت آیه نخستین سوره است که پیرامون طلاق و مسائل مربوط به آن سخن می گوید.

بخش دوم که در حقیقت انگیزه اجرای بخش اول است از عظمت خداوند، و عظمت مقام رسول او،و پاداش صالحان،و مجازات بدکاران،بحث می کند، و مجموعه منسجمی را برای ضمانت اجرای این مسأله مهم اجتماعی ارائه می دهد،ضمنا این سوره نام دیگری نیز دارد و آن سوره«نساء قصری»(بر وزن و معنی صغری)در مقابل سوره معروف نساء است که«نساء کبری»می باشد.

فضیلت تلاوت سوره:

در حدیثی از پیغمبر اکرم صلّی اللّه علیه و آله آمده است:«هر کس سوره طلاق را بخواند(و آن را در برنامه های زندگی خود به کار بندد)بر سنت پیامبر از دنیا می رود».

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ به نام خداوند بخشنده بخشایشگر

آیه 1

(آیه 1)-شرایط طلاق و جدائی:در نخستین آیه روی سخن را به پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله به عنوان پیشوای بزرگ مسلمانان کرده سپس یک حکم عمومی را با صیغهٔ جمع بیان می کند،می فرماید:«ای پیامبر!هر زمان خواستید

زنان را طلاق دهید در زمان عدّه آنها را طلاق گویید» (یا أَیُّهَا النَّبِیُّ إِذا طَلَّقْتُمُ النِّساءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ) .

یعنی،صیغه طلاق در زمانی اجرا شود که زن از عادت ماهیانه پاک شده،و با همسرش نزدیکی نکرده باشد.

و این نخستین شرط طلاق است.

سپس به دومین حکم که مسأله نگهداشتن حساب عدّه است پرداخته، می فرماید:«و حساب عدّه را نگه دارید» (وَ أَحْصُوا الْعِدَّةَ) .

دقیقا ملاحظه کنید که سه بار زن،ایّام پاکی خود را به پایان رساند و عادت ماهیانه ببیند،هنگامی که سومین دوران پاکی پایان یافت،و وارد عادت ماهیانه سوّم شد،ایّام عدّه سر آمده و پایان یافته است.

قابل توجه این که:مخاطب به نگهداری حساب عدّه،مردان هستند،این به خاطر آن است که مسأله«حقّ نفقه و مسکن»بر عهده آنهاست،و همچنین«حق رجوع»نیز از آن آنان است،و گر نه زنان نیز موظفند که برای روشن شدن تکلیفشان حساب عدّه را دقیقا نگه دارند.

بعد از این دستور،همه مردم را به تقوا و پرهیزکاری دعوت کرده،می فرماید:

«و از خدائی که پروردگار شماست بپرهیزید» (وَ اتَّقُوا اللّهَ رَبَّکُمْ) .

او پروردگار و مربی شماست،و دستوراتش،ضامن سعادت شما می باشد، بنابر این فرمانهای او را به کار بندید و از عصیان و نافرمانیش بپرهیزید.

بعد به«سومین»و«چهارمین»حکم-که یکی مربوط به شوهران و دیگری مربوط به زنان است-پرداخته،می فرماید:«نه شما آنها را از خانه هایشان،بیرون کنید و نه آنها(در دوران عدّه)بیرون روند» (لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُیُوتِهِنَّ وَ لا یَخْرُجْنَ) .

گرچه بسیاری از بی خبران،این حکم اسلامی را به هنگام طلاق اصلا اجرا نمی کنند،و به محض جاری شدن صیغه طلاق،هم مرد به خود اجازه می دهد که زن را بیرون کند،و هم زن خود را آزاد می پندارد که از خانه شوهر خارج شود و به

خانه بستگان بازگردد،ولی این حکم اسلامی فلسفه بسیار مهمی دارد،زیرا علاوه بر حفظ احترام زن،غالبا زمینه را برای بازگشت شوهر از طلاق،و تحکیم پیوند زناشوئی،فراهم می سازد.

پشت پا زدن به این حکم مهم اسلامی که در متن قرآن مجید آمده است سبب می شود بسیاری از طلاقها به جدائی دائم منتهی شود،در حالی که اگر این حکم اجرا می شد،غالبا به آشتی و بازگشت مجدّد منتهی می گشت.

ولی از آنجا که گاهی شرائطی فراهم می شود که نگهداری زن بعد از طلاق در خانه طاقت فرساست،به دنبال آن پنجمین حکم را به صورت استثناء اضافه کرده، می گوید:«مگر این که کار زشت آشکاری انجام دهند» (إِلاّ أَنْ یَأْتِینَ بِفاحِشَةٍ مُبَیِّنَةٍ) .

مثلا آنقدر ناسازگاری،بدخلقی،و بد زبانی با همسر و کسان او کند که ادامه حضور او در منزل،باعث مشکلات بیشتر گردد.

به دنبال بیان این احکام به عنوان تأکید می افزاید:«اینها حدود و مرزهای الهی است و هر کس از حدود الهی تجاوز کند به خویشتن ستم کرده» (وَ تِلْکَ حُدُودُ اللّهِ وَ مَنْ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ) .

چرا که این قوانین و مقررات الهی ضامن مصالح خود مکلفین است.

در پایان آیه ضمن اشاره لطیفی به فلسفه عدّه،و عدم خروج زنان از خانه و اقامتگاه اصلی،می فرماید:«تو نمی دانی شاید خداوند بعد از این،وضع تازه (و وسیله اصلاحی)فراهم کند» (لا تَدْرِی لَعَلَّ اللّهَ یُحْدِثُ بَعْدَ ذلِکَ أَمْراً) .

با گذشتن زمان،طوفان خشم و غضب که غالبا موجب تصمیمهای ناگهانی در امر طلاق و جدائی می شود فرو می نشیند،و حضور دائمی زن در خانه در کنار مرد در مدّت عدّه،و یادآوری عواقب شوم طلاق،مخصوصا در آنجا که پای فرزندانی در کار است،و اظهار محبت هر یک نسبت به دیگری،زمینه ساز رجوع می گردد.

در حدیثی از امام باقر علیه السّلام می خوانیم:«زن مطلّقه در دوران عدّه اش می تواند آرایش کند،سرمه در چشم نماید،و موهای خود را رنگین،و خود را معطر،