جلسه 1404/06/30

بسم الله الرحمن الرحیم



انحرافات شلمغانی/حسین بن روح نوبختی /وکلای امام مهدی در عصر غیبت



 
موضوع: وکلای امام مهدی در عصر غیبت/حسین بن روح نوبختی /انحرافات شلمغانی
این متن توسط هوش مصنوعی پیاده سازی و سپس توسط انسان برای مستندسازی و تطبیق با فایل صوتی استاد، بازبینی و تأیید شده است.
 
مقدمه: طرح بحث وکلای مذموم در عصر غیبت صغری
عرض شد که بحث، راجع به مذمومین از وکلایی است که ادعا شده وکیل بوده اند و استناد هم کرده اند به فرمایشات مرحوم شیخ طوسی که عنوان داده بود: «الوکلاء المذمومون». و ما داریم این را بحث می کنیم که آیا اصلاً ما وکلای مذموم داشتیم، یا مذمومینی که اصلاً وکیل نبودند و ادعای وکالت کرده اند؟ یا بعضی هایشان ارتباطی با بعضی از سفرا داشته اند و بعد که انحراف و کفر و الحادشان تبیین شد، طرد شده اند؟
رسیدیم به شرح حال شلمغانی و مواضع سفیر دوم و سوم نسبت به ایشان را بحث کردیم و هنوز همین را داریم بحث می کنیم. در اینجا دو سه نفر هستند که باید شخصیتشان تبیین شود:
۱. سفیر سوم حسین بن روح نوبختی): من مفصل در کتاب «اصحاب امام در عصر غیبت صغری» راجع به حسین بن روح بحث کرده ام. اینجا یک اشاره ای می کنم.
۲. ابوعلی محمد بن همام : باید بحث شود، چون این ها شاهد بودند و به انحراف شلمغانی اقرار کرده اند.
۳. ابوالحسن محمد بن احمد بن داوود.
شرح حال حسین بن روح نوبختی سفیر سوم
حسین بن روح را عرض کردم که آقای مامقانی در جلد ۲۲ [تنقیح المقال]، صفحه ۶۹، بحث مفصلی نسبت به ایشان دارند. ایشان فراز و نشیب هایی داشتند و مشکلاتی برایشان پیش آمد. از سال ۳۰۶ تا سال ۳۱۱، در دوران وزارت حامد بن عباس و دوران عظمت آل فرات، خانه ایشان محل رفت و آمد سران حکومت عباسی بود. شخصیت های عباسی با منزل ایشان تردد داشتند. چرا؟
حکومت عباسی، شرق و غرب عالم را در دست داشت. هارونعلیه ما یستحق) به ابرهای باران زا نگاه می کرد و می گفت: «هرجا می خواهی ببار، [چرا که] مالیات آن به من برمی گردد.» شخصیت های عباسی با منزل ایشان [حسین بن روح] تردد و رفت و آمد داشتند. چرا؟ چون حسین بن روح، اخلاقیات خاصی داشت؛ «کان یتمیّز بخصال تمیّزه عن سواه». [یعنی] اخلاقیاتی داشت که او را از دیگران متمایز می کرد.
بنی فرات، که خودشان طایفه ای شیعه و قدرتمند در عراق بودند، او را تجلیل و تعظیم می کردند؛ «یجلّونه و یعظّمونه». یک وقت، همین حامد بن عباسوزیر)، بر بنی فرات غضب کرد و اموالشان را مصادره نمود. [این امر موجب] درگیری بین حسین بن روح و وزیر شد که چرا با شیعه ها این کار را می کنی و اموالشان را مصادره می کنی؟که البته همین بازی را هم سعودی ها سر شیعه ها درآوردند. من بعد برایتان اشاره خواهم کرد که با چه بازی ای شیعه ها را از هستی ساقط کردند).
خلاصه، نتیجه نزاع این شد که حسین بن روح، محکوم به زندان شد؛ از سال ۳۱۱ تا ۳۱۷، یعنی حدود پنج سال، زندان بود؛ به این بهانه که اموالی [از امام] نزد اوست و اتهام اختلاس پول [به او زدند]، که اصلاً ربطی به ایشان نداشت.
شاهد من این کلمه است: در این مدتی که آقای حسین بن روح زندان بود، «وکّل الشلمغانی و جعله بینه و بین الشیعة سفیراً و واسطة»[1]
[قبل از آن] شلمغانی را وکیل [خود] کرده و او را بین خود و شیعه، سفیر و واسطه قرار داده بود.
بعد، در همان زندان، «بلغه انحراف الشلمغاني » خبر انحراف شلمغانی به او رسید. [شلمغانی] ادعای [حلول] روح رسول الله در سفیر دوم، روح امیرالمؤمنین در سفیر سوم و روح فاطمه زهرا در دختر سفیر دوم را کرد. بعد هم ادعای الوهیت کرد.
« فصدر من الناحية المقدسة توقيعا إلى السجن بلعنه و التبري منه.»
پس، از ناحیه مقدسه، از جانب آقا امام عصرعج)، توقیعی در لعن و تبری از او صادر شد و به زندان رسید«فشهّر أمره و صرف الناس عنه.» [حسین بن روح] امر او را آشکار کرد و مردم را از او دور نمود و گفت: «آقا، این گمراه است».
« لمّا نجى من الحبس جلس في داره» وقتی حسین بن روح از حبس نجات پیدا کرد، در خانه اش بیرونی باز کرد « فقصدته الشيعة من كل مكان في حوائجهم الدينية» و شیعیان از هر مکانی برای حوائج دینی خود، قصد او را می کردند. و چون جمعی از بنی نوبخت هنوز قدرت و مناصب داشتند، دیگر کسی نتوانست برای او مزاحمتی ایجاد کند و دوباره او را محکوم به زندان کند.
«فكانت داره محطّا لأركان بغداد و أعيانها،»[2]
سران کشور و لشکر برای دیدن ایشان می آمدند
«فكان الأعيان و الوزراء و الكتّاب المخلوعين عن العمل يجتمعون عنده فيقضي حوائجهم،» اعیان، وزراء و کاتبانی که از کار برکنار شده بودند، به خانه ایشان می آمدند و او حوائج آن ها را برآورده می کرد. «و منهم:أبو علي بن مقلة لمّا تصدّى محمّد بن رائق شئون الدولة و الخلافة أمر بمصادرة جميع ما يملكه ابن مقلة » از جمله ابن مقله که همه اموالش را مصادره کرده بودند، نزد حسین بن روح آمد و درخواست کمک کرد. [حسین بن روح] وساطت کرد « فأصلح بينهما» و امر او اصلاح شد و بعضی از اموالش را برگرداندند.
و جالب این است«و ظهور المعجزات من الإمام عليه السلام على يده،» یعنی کارهایی که معمولی نبود، [انجام می شد]. پیدا بود که ارتباط با امام است «و كان المترجم في قمّة العزّ و الجلالة » این آقا در قله عزت و جلال بود. زندان تأثیر منفی نکرد، بلکه به عکس، اثر مثبت گذاشت. «بحيث كان خليفة الوقت يثني عليه» خودِ خلیفه، او را مدح می کرد «و الناس يلتفّون حوله من المؤالف و المخالف.» مردم دور او بودند. چرا؟ «لرزانة عقله،و شدة اتصاله بمولاه الحجّة بن الحسن عليه أفضل الصلاة و السلام»
پاسخ استاد) : و [همچنین] ظهور معجزات از امام بر دستان او. [مثلاً کسی می گفت:] «آقا می خواهم به مکه بروم.» [ایشان می فرمود:] «امسال نرو.» [آن شخص] اصرار کرد. [ایشان فرمود:] «پس با آخرین کاروان برو.» بعد، قضیه قرامطه [پیش آمد]. اگر زودتر رفته بودند، کشته شده بودند. این حرف ها، اصلش از کیست؟ از آقا امام زمانعج) است که بر دستان او جاری شده است.
پرسش حضار : ببخشید، الان حسین بن روح ارتباط زیادی با آقا امام زمان داشت و دارای عقل زیادی بود. همین جا نمی شود تناقض؟ اینجا می گوید خیلی ارتباط نزدیک و تنگی با آقا امام زمان دارد و همه کارهایش زیر نظر حضرت است؛ از طرفی می آید یک جانشینی مثل شلمغانی برای خودش انتخاب می کند...
پاسخ استاد : [شلمغانی در آن زمان] منحرف نبود.
 
پرسش حضار: منحرف نبود، [اما] شاید سیاست بوده...
پاسخ استاد : نه، نه. [وقتی] منحرف شد، [طردش] کردند. می رسیم، همین را بحث می کنیم.
پرسش حضار : این انحرافاتشان از قبل مگر نبود؟
پاسخ استاد : خیر. شلمغانی از فقها بود.
پاسخ استاد : از بزرگان فقها بود. اما گاهی کسی علمش از عقلش زیادتر می شود. [کسی] رو می کند به قمر بنی هاشم روحی فداه) و می گوید: «تو از من [بالاتر] نیستی». بعضی ها این جور هستند؛ وقتی علمشان از عقلشان بالاتر است... [می گوید:] «تو کفایه نخوانده ای، من کفایه خوانده ام».تو رسائل نخوانده ای، من رسائل خوانده ام. تو در درس آقای خویی شرکت نکرده ای، من در درس آقای خویی شرکت کرده ام
این، موازنه این است. ولی وقتی عقل کم باشد، همین است. بیچاره! این ها را می خوانی که به احکام ظنیه برسی؛ بیش از این نیست.
مخصوصاً بحث راجع به شلمغانی است. عرض کردم دو سه نفر هستند که باید قبل از اینکه ادامه بدهم، شرح حالشان را توضیح بدهم. نفر اول، حسین بن روح بود. دو نفر دیگر را هم صحبت می کنم، بعد وارد بحث می شوم.
خلاصه می فرماید: «قد تناقلت كتب المعاجز و الآثار ما جرى على يده من مغيّبات الامور » جلد ششم [بحار] را نگاه کنید، پر است از امور غیبی که علم آن جز نزد امام زمان عج)، نزد کس دیگری نمی تواند باشد؛ و آن ها بر دست [حسین بن روح] جاری شد، یعنی به اشاره امام عصر بود.
بعد، خلاصه می فرماید: «خلاصة القول:إنّ جلالة المترجم و زعامته على الطائفة و شدّة اتصاله بالإمام المنتظر عجّل اللّه فرجه الشريف ممّا تسالم عليه الكل». این مرجع بود، زعیم طایفه بود، مرجع تقلید بوده، زعیم بوده، ارتباط با امام زمان داشته است. همه همین را می گویند.
«و قد اعترف بزعامته على الشيعة-رفع اللّه تعالى شأنهم-الذهبي في دول الإسلام:197 في شرح أيام خلافة الراضي» شیعه که جای خود، اهل سنت هم همین را گفته اند که این، زعیم شیعه بوده است. ذهبی در کتابی به نام «دول الاسلام»، آنجا می گوید: در شرح ایام خلافت «الراضی»: «فاستوزر ابن مقلة،فأحضر الشلمغاني الزنديق و سمع كلامه،فأنكر ادّعاء الربوبيّة،و قال:إن لم تنزل العقوبة بعد ثلاثة-و أكثره بعد تسعة أيام-فاقتلوني، و كان أولا قد دعا إلى الرفض ثم قال بالتناسخ و الحلول و كان يمخرق على الجهلة كدأب الحلاج و أظهر شأنه زعيم الرافضة الحسين بن روح».
شاهد، این کلمه است. چه کسی به او این مقام را داد که بعد منحرف شد؟ می گوید: « أظهر شأنه زعيم الرافضة الحسين بن روح ». [ذهبی] چه تعبیری می کند؟ «زعیم». آن ها هم می گویند او شخصیتی کم نظیر بود. واقع مطلب، یک وقت بگذارید روی این شخصیت ها مطالعه کنید؛ این ها چه کسانی هستند.
سابقه سفیر دوم و تبیین جایگاه وکالت
این شخصیت هایی که اسمشان برده می شود، سابقه داشتند. مثلاً سفیر دوم، اسمشان چه بود؟ محمد بن عثمان. خب، این، قبل از اینکه امام زمان عج) ایشان را وکیل خود قرار بدهند، امام عسکری ع) او را به عنوان وکیل خودشان قرار داده بودند.
ببینید، «غیبت طوسی» - که الان کتابش در اختیار من است - روایتی نقل می کند از مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ وَ عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِيَّانِ : « قَالا دَخَلْنَا عَلَى أَبِي مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ ع بِسُرَّ مَنْ رَأَى وَ بَيْنَ يَدَيْهِ جَمَاعَةٌ مِنْ أَوْلِيَائِهِ وَ شِيعَتِهِ حَتَّى دَخَلَ عَلَيْهِ بَدْرٌ خَادِمُهُ»[3]

«... فَقَالَ يَا مَوْلَايَ بِالْبَابِ قَوْمٌ شُعْثٌ غُبْرٌ »
«شُعثٌ غُبرٌ» یعنی چه؟ غبارآلود، خاک آلود.
از راه دور آمده اند. امام فرمودند: « هَؤُلَاءِ نَفَرٌ مِنْ شِيعَتِنَا بِالْيَمَنِ.»[4]
این ها جمعی از شیعیان ما در یمن هستند.
حدیث را کامل نمی آورد شیخ طوسی؛ کاش کامل می آورد. تا آنجا که امام فرمودند:
«إِلَى أَنْ قَالَ الْحَسَنُ ع لِبَدْرٍ فَامْضِ فَائْتِنَا بِعُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْعَمْرِيِّ [امام عسکری به بدر فرمود:] عثمان بن سعید را حاضر کن.
«فَمَا لَبِثْنَا إِلَّا يَسِيراً حَتَّى دَخَلَ عُثْمَانُ فَقَالَ لَهُ سَيِّدُنَا أَبُو مُحَمَّدٍ ع امْضِ يَا عُثْمَانُ فَإِنَّكَ الْوَكِيلُ وَ الثِّقَةُ الْمَأْمُونُ عَلَى مَالِ اللَّهِ»
آقا! این ها قبل از اینکه سفیر امام زمان عج) باشند، وکیل چه کسی بودند؟
پاسخ حضار : امام حسن عسکری، امام هادی.
پاسخ استاد : [امام فرمود:] برو، تو مورد وثوق من هستی و امین هستی. بعد فرمودند: «خب، برو». [پرسید:] «کجا بروم؟» [امام فرمود:] این ها پول آورده اند. چه کسانی؟ یمنی ها.خدا موفقشان کند، خدا پیروزشان کند. خداوند عزوجل به دست این ها، وهابیت و بانیانشان را ذلیل کند. خلاصه، تو مأموری از طرف من بروی و از این ها وجوه را بگیری.
« وَ اقْبِضْ مِنْ هَؤُلَاءِ النَّفَرِ الْيَمَنِيِّينَ مَا حَمَلُوهُ مِنَ الْمَالِ »
از یمن به سامرا آمده اند؛ چه آورده اند؟ وجوه. با چه وضعی آمده اند؟ «شُعثٌ غُبرٌ». سفر، این ها را خسته کرده بود. با این وضع، این ها آمده اند.
«إِلَى أَنْ قَالا ثُمَّ قُلْنَا بِأَجْمَعِنَا يَا سَيِّدَنَا» [راویان می گویند:] ما که حاضر بودیم، گفتیم« یا سَيِّدَنَا وَ اللَّهِ إِنَّ عُثْمَانَ لَمِنْ خِيَارِ شِيعَتِكَ»
ما می دانستیم عثمان بن سعید از خوب های شیعه شماست. الان که این گونه فرمودید و او را احضار کردید و بعد فرمودید «وکیل ثقة مأمون»، ایمانمان زیادتر شد «وَ لَقَدْ زِدْتَنَا عِلْماً بِمَوْضِعِهِ مِنْ خِدْمَتِكَ». آگاهی و علم ما را به جایگاه ایشان در خدمت شما زیادتر کردی. الان برایمان روشن تر شد که این چه جایگاهی در خدمت شما دارد «وَ إِنَّهُ وَكِيلُكَ وَ ثِقَتُكَ عَلَى مَالِ اللَّهِ تَعَالَى» [که] مورد اطمینان [شماست].
امام فرمودند نَعَمْ. ببینید، محور سؤال راجع به چه کسی بود؟ عثمان بن سعید. درسته؟ امام اضافه کردند و فرمودند : «نَعَمْ وَ اشْهَدُوا عَلَى أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ سَعِيدٍ الْعَمْرِيَّ وَكِيلِي وَ أَنَّ ابْنَهُ مُحَمَّداً وَكِيلُ ابْنِي مَهْدِيِّكُمْ»
این جزئیات و این نکات را از روایات دربیاورید. [انتخاب این ها] خودسرانه نبوده؛ این ها سوابق داشته اند. حالا، برگردید به دوران امام هادی ع)؛ باز همین مطلب را می بینید نسبت به وکیل اول.
پرسش حضار : ولی جسارتاً، این، اشکال را پررنگ تر کرد. یعنی وقتی ما می گوییم این ها وکیل امام حسن عسکریع) و وکیل فرزند ایشان، امام زمانع ج)، هستند، بالاخره باید وقتی جانشین می خواهند انتخاب کنند، تحت نظر و امر حضرت انتخاب می کردند. وقتی شلمغانی را... مثلاً حضرت می توانستند به ایشان بگویند که: «آقا این را انتخاب نکن».
پاسخ استاد: خب، حالا من تکمیل کنم. چشم. ببخشید. اشکالی که ایشان دیدند... امام جعفر صادق ع) هم سه وکیل داشتند که بعداً امام رضاع) [دو نفرشان را] انکار کردند. پس باید به خودِ حضرت امام جعفر صادق ع اشکال کرد مثلاً.
امیرالمؤمنین هم داشتند. پیامبر اکرم هم داشتند. مگر نبی مکرم، ولید بن عقبه فاسق را نفرستادند؟ ﴿ إِن جَاءكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ ﴾ [5]
راجع به همین است. پیامبر او را برای چه فرستادند؟ برای جمع زکات. آمد و به دروغ چه گفت؟ گفت: «این ها [زکات] ندادند و منکر شدند»؛ یعنی از دین خارج شده اند، پس این ها را بکشید.
پرسش حضار: خب، این با مبنای شما نمی سازد که وکیل...
پاسخ استاد : یعنی مبنای من با [سنت] پیامبر نمی سازد؟ باید مبنای من را مقدم بدارید!
پرسش حضار : وکالت، مساوی است با عدالت و وثاقت.
پاسخ استاد: خب، ما چطور... باز... اجازه بدهید تکمیل کنم.
شرح حال محمد بن احمد بن داوود و نقل اعتقادات شلمغانی
این یک [مطلب] راجع به حسین بن روح مشخص شد. راجع به سفیر دوم، همین مقدار به نظر من بس بود.
راجع به کسی که الان می خواهیم اعتقادات انحرافی شلمغانی را از او نقل کنیم، شخصیتش را بدانیم کیست: ابوالحسن محمد بن احمد بن داوود. این [شخص]، اعتقادات شلمغانی را الان بیان می کند؛ اعتقادات خطرناک. [از جمله اینکه] قیام کننده [بر حق]، همان ابلیس است!
اصلاً نمی دانم چند تا جن در بدنش رفته اند که این جوری حرف می زند.): خب، این ها حقشان همان کشتن بود. ولی ببینیم چه کسی این ها را نقل می کند:محمد بن احمد بن داوود.
این کتابی که در اختیار من است، کتاب شریف مرحوم آقای خویی است اعلی الله مقامه). «معجم رجال الحدیث»، راجع به همین محمد بن احمد بن داوود نقل می کند. ببینید، در جلد ۱5، صفحه ۳۳۱، [می بینید] که افراد معمولی نبوده اند که شلمغانی را تکفیر کرده اند و او را از جرگه تشیع که هیچ، از جرگه اسلام خارج کرده اند.
عالم نجاشی — همین آقا، ابوالحسن محمد بن احمد [بن داوود] — نجاشی خودش تقریباً معاصر آن ها بوده، در قرن چهارم بود دیگر. این هم قضایای قرن چهارم است. می گوید: این آقا، «شیخ هذه الطائفة». «شیخ الطائفه» به هر کس نمی گویند. شیخ طوسی می شود چه؟
پاسخ حضار: شیخ الطائفه.
پاسخ استاد: شیخ الطائفه، [یعنی] مرجعیت علی الاطلاق. می گوید ایشان «شیخ الطائفة» بوده.
پرسش حضار: محمد بن احمد؟
پاسخ استاد: بله، راجع به ایشان. « شيخ هذه الطائفة و عالمها»[6]
. می گوید اگر امروز عالم هست، چه کسی است؟ ایشان است. «و شيخ القميين». قمی ها با مدرسه بغداد فرق می کردند. قمی ها خیلی... یادتان است ؟ سخت گیر بودند، مشکل پسند بودند. کسی که در دامنش علف نبود، به آن بزغاله این جوری می کرد که مثلاً در این دامن من علف است که بزغاله بیاید، این را بیرونش کردند. گفتند تو که در حیوان تدلیس می کنی، برای ما هم تدلیس می کنی. خلاصه، از قم بیرونش کردند. خب، قمی ها... یعنی ایشان در قم به عنوان چه بود؟ «شیخ القمیین»، بزرگشان بود. «فی وقته». هر دورانی یک مرجعیتی [داشته]؛ مرجعیت از قدیم بوده. «و فقیههم». فقیه قمی ها بود.
بعد می فرماید که نجاشی: «لم ير أحدا أحفظ منه و لا أفقه، و لا أعرف بالحديث». حافظ تر از او — یعنی احادیث را حفظ کند، با سند حفظ کند، درست حفظ کند — از او حافظ تر ما ندیدیم. «و لا أفقه». از او فقیه تر ما ندیدیم. «و لا أعرف بالحدیث». آگاهی اش به حدیث، به فقه الحدیث، آگاهی اش به فقه... ما مثل ایشان در قم ندیده بودیم. «مات [سنة] ۳۶۸». یعنی دوران همین به اصطلاح، غیبت صغری بوده است.
بعد آقای خویی رحمه الله) می فهمند که در این تاریخ فوت شده است و «و مات أبو الحسن بن داود سنة ثمان و ستين و ثلاثمائة، و دفن بمقابر قريش».[7]
این، کنار آقا امام کاظم روحی فداه) است. آن مقبره، [برای] مردم و مسلمین بوده، ولی با عظمت امام کاظم و امام جواد علیهما السلام)، دیگران تحت الشعاع قرار گرفته اند.
بعد آقای خویی می فرمایند که:
«إن محمد بن أحمد بن داود و إن لم يصرح بتوثيقه، إلا أن ما ذكره النجاشي لا يقصر عن التوثيق، فلا ينبغي الشك في الاعتماد على روايته» ما در کلمات رجالی، کلمه «ثقة» راجع به ایشان نداریم. «، إلا أن ما ذكره النجاشي لا يقصر عن التوثيق [و] النجاشی...». نجاشی نفرمود «ثقة»؛ چه فرمود؟ «شیخ الطائفة»، «شیخ القمیین»، «فقیههم». این ها بس نیست؟این ها فوق وثاقت است.
آقای خویی که دست کم می گیرند، می فرمایند: این بس است. ولی می فرمایند که این ها از وثاقت دست کمی ندارد. «فلا ينبغي الشك في الاعتماد على روايته».. هرچه نقل کرده، درست است.
خب، این آقایی که الان راجع به آن صحبت کردیم، اسمش چه بود؟ محمد بن احمد.
شیخ طوسی می فرماید: «كَانَ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ الشَّلْمَغَانِيُّ الْمَعْرُوفُ بِابْنِ أَبِي الْعَزَاقِرِ لَعَنَهُ اللَّهُ يَعْتَقِدُ الْقَوْلَ بِحَمْلِ الضِّدِّ »[8]

ایشان می فرماید: که شلمغانی، معروف به ابن ابی العزاقر لعنه الله)، قائل به «حمل الضد» بود. معنای «حمل الضد» چیست؟ « وَ مَعْنَاهُ أَنَّهُ لَا يَتَهَيَّأُ إِظْهَارُ فَضِيلَةٍ لِلْوَلِيِّ إِلَّا بِطَعْنِ الضِّدِّ فِيهِ» این است که فضیلت اولیاء را نمی توانیم بشناسیم، مگر اینکه یک «ضد»ی پیدا شود و بدگویی بکند. چون این «ضد» که تبلیغات سوء می کند — مثلاً شجره ملعونه، مثلاً عباسیین، مثلاً این وهابی ها — این ها کاری می کنند که شنوندگان می گویند: «پس ما برویم راجع به این شخصیت مطالعه کنیم.
خوب دقت کنید. پس این طعن زنندگان، افضل از «ولیّ» هستند! نتیجه گیری کنید: معاویه که در مولا امیرالمؤمنین طعن می زد، استغفرالله، از خودِ امیرالمؤمنین بالاتر است!
آن هایی که مثلاً... ابوجهل، استغفرالله، از پیامبر [بالاتر است]. این جوری می شود دیگر.
لِأَنَّهُ يَحْمِلُ سَامِعِي طَعْنِهِ عَلَى طَلَبِ فَضِيلَتِهِ فَإِذَا هُوَ أَفْضَلُ مِنَ الْوَلِيِّ می گوید:...فهو أفضل من الولی
این اعتقادات چه کسی است؟ شلمغانی. چه کسی دارد بازگو می کند؟ محمد بن احمد که عرض کردم، فقیه قمی ها بود.
چرا افضل است؟ چون «إِذْ لَا يَتَهَيَّأُ إِظْهَارُ الْفَضْلِ إِلَّا بِهِ» یعنی من امیرالمؤمنین را با تبلیغاتی که از معاویه سر می زند، می شناسم. پس معاویه، استغفرالله، زبانم لال، از امیرالمؤمنین [بالاتر است]! نسبت به پیامبر هم همین را بگویید.
بعد می گوید: «وَ سَاقُوا الْمَذْهَبَ مِنْ وَقْتِ آدَمَ الْأَوَّلِ إِلَى آدَمَ السَّابِعِ لِأَنَّهُمْ قَالُوا سَبْعُ عَوَالِمَ وَ سَبْعُ أَوَادِمَ » دین جدیدی درست کردند؛ اعتقادات جدیدی درست کردند.... « وَ نَزَلُوا إِلَى مُوسَى وَ فِرْعَوْنَ وَ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيٍّ مَعَ أَبِي بَكْرٍ وَ مُعَاوِيَةَ» می گوید ابوبکر را پیامبر آورد؛ پیامبر او را نصب کرد تا مقامات خودش مشخص شود! پس ابوبکر از پیامبر بالاتر است! حالا فهمیدیم که این انحرافات اهل سنت از کجا آمده است.
بعد می گوید: معاویه هم همین طور. و أما علی... خوب دقت کنید به کجا رفتند. اگر این مواضع حسین بن روح نبود که در دهانش زد... دیروز بودید دیگر، [گفتیم] بایکوت شد. [دستور آمد] نامه اش را جواب ندهید، در جلسه اش نروید، با افرادی که با او در تماس هستند، تماس نداشته باشید. خب، اگر این نبود، این مزخرفات در جامعه ریشه می کرد.
الان برایتان تعجب است. شجره ملعونه را این ها توجیهش کرده اند. الان شما همه اهل فضل هستید، این مطالب برایتان تازگی دارد. این چه می گوید؟ این با کدام مبنا می سازد؟
بعد می گوید: «وَ أَمَّا فِي الضِّدِّ فَقَالَ بَعْضُهُمْ الْوَلِيُّ يَنْصِبُ الضِّدَّ وَ يَحْمِلُهُ عَلَى ذَلِكَ كَمَا قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَصْحَابِ الظَّاهِرِ إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ع نَصَبَ أَبَا بَكْرٍ فِي ذَلِكَ الْمَقَامِ».
همین طرفداران این ها —إن علیاً نصب معاویة ،بیخود به معاویه حرف می زنید! علی بن ابی طالب، معاویه را نصب کرده است! من می گویم: بارک الله! برای ما علمی اش کردید دیگر!
«كَمَا قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَصْحَابِ الظَّاهِرِ إِنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ ع نَصَبَ أَبَا بَكْرٍ فِي ذَلِكَ الْمَقَامِ» علی بن ابی طالب او را نصب کرد تا مردم مقام او را [بشناسند].
 

[1] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص70.

[2] تنقيح المقال في علم الرجال، المامقاني، الشيخ عبد الله، ج22، ص71.

[3] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص355.

[4] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص356.

[5] سوره حجرات، آيه 6.

[6] معجم رجال الحديث، الخوئي، السيد أبوالقاسم، ج15، ص345.

[7] معجم رجال الحديث، الخوئي، السيد أبوالقاسم، ج15، ص346.

[8] الغيبة، الشيخ الطوسي، ج1، ص406.