جلسه 1399/10/22

بسم الله الرحمن الرحیم



/ امنیت فراگیر/شاخصه های ظهور و حکومت امام زمان

موضوع: شاخصه های ظهور و حکومت امام زمان/ امنیت فراگیر/

روایات عامه پیرامون امنیت
بحث ما پیرامون امنیت در دوران ظهور بود، روایات متعدی از خاصه نقل کردیم و روایاتی از عامه نقل کردیم و بررسی سندی و دلالی کردیم، روایتی از سنن ابن ماجه نقل کردیم که هم اشکال سندی داشت هم اشکال دلالی داشت، اشکال دلالی آن این بود که ایجاد امنیت را به حضرت عیسی علیه السلام نسبت داده بود لکن چون این روایت شواهد دارد، آن را می پذیریم البته با تعدیل متن که ایجاد امنیت حضرت عیسی علیه السلام تحت فرماندهی و رهبری امام عصر علیه السلام است.
روایت یازدهم
حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ، قَالَ: حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ فُضَيْلٍ الْأَنْصَارِيِّ، عَنْ زِيَادِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله:" يَنْزِلُ ابْنُ مَرْيَمَ إِمَامًا عَادِلًا، وَحَكَمًا مُقْسِطًا، فَيَكْسِرُ الصَّلِيبَ، وَيَقْتُلُ الْخِنْزِيرَ، وَيُرْجِعُ السَّلْمَ، وَيَتَّخِذُ السُّيُوفَ مَنَاجِلَ، وَتَذْهَبُ حُمَةُ كُلِّ ذَاتِ حُمَةٍ، وَتُنْزِلُ السَّمَاءُ رِزْقَهَا، وَتُخْرِجُ الْأَرْضُ بَرَكَتَهَا، حَتَّى يَلْعَبَ الصَّبِيُّ بِالثُّعْبَانِ، فَلَا يَضُرُّهُ، وَيُرَاعِي الْغَنَمَ الذِّئْبُ، فَلَا يَضُرُّهَا، وَيُرَاعِي الْأَسَدُ الْبَقَرَ، فَلَا يَضُرُّهَا"[1]

« ابو هریره گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: عیسی بن مریم علیهما السلام از آسمان فرود می آید در حالی که امامی عادل، و حاکمی مقسط است پس صلیب را می شکند[2]
و مصرف خنزیر را از بین می برد و امنیت را برمی گرداند و شمشیر را به عنوان داس اخذ می کند[3]
و زهر حشرات زهردار را از بین می برد و آسمان رزقش را نازل می کند[4]
و زمین برکاتش را بیرون می ریزد تا اینکه بچه با مار بازی می کند و مار به او آسیبی نمی رساند و گرگ گوسفندان را می چراند و به آن ها آسیبی نمی رساند و شیر، گاو را می چراند و به گاو آسیبی نمی رساند.»
این روایت امامت و رهبری را به حضرت عیسی علیه السلام نسبت می دهد و حال آنکه قطعا این طور نیست بلکه حضرت عیسی علیه السلام تحت امر حضرت مهدیعلیه السلام است و همان اول هم که اجلال نزول می فرماید به امام عصر علیه السلام اقتدا می کند یعنی تمام شئون زندگی فردی و اجتماعی ایشان تابع امام عصر علیه السلام است.
شامی ها در روایات دست بردند زیرا آن ها با اهل بیت علیهم السلام در جنگ و ستیز بودند و چیزی که به عنوان برتری و افضلی نبی مکرم صلی الله علیه و آله یا اهل بیت علیهم السلام باشد را برنمی تابند.[5]
ذهبی نیز شصت صفحه در مورد عایشه می نویسد اما در مورد حضرت فاطمه زهرا علیها السلام چهارده صفحه می نویسد و در جاهایی هم ناسزا می گوید، این ها تربیت شده مکتب اموی هستند و آن مکتب فاسد افضلیت امیر مومنان علیه السلام را برنمی تابد لذا انتظار نمی رود که در کتاب های خود بنویسند که آخر الزمان در دست فرزند کسی است که او را سبّ و لعن می کنیم به هر حال ما خیلی به روایات عامه خوش بین نیستیم البته اگر مضامین روایات آن ها با روایات ما مطابقت کند، می پذیریم.
در مورد این روایت پیدا است که نام حضرت مهدی علیه السلام را حذف کردند و نقش امام عصر علیه السلام را کوچک جلوه داده اند.
جامعه هنگام ظهور جامعه ای است که « لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر علی قلب البشر»، جامعه ای که در آن امنیت فراگیر برای همه انسان ها و در همه جا وجود دارد و نه تنها امنیت از انسان ها وجود دارد بلکه از حیوانات نیز در امان هستند و نه تنها جانشان بلکه اموال شان نیز در امان است.
وضعیت جهان در هنگام ظهور از حیث امنیت عبارت است از: احساس امنیت انسان از انسان احساس امنیت انسان از حیوان احساس امنیت حیوان از حیوان.
این روایت هم یکی از روایاتی است که گستره و مصادیق امنیت را بیان می کند و با روایات ما تطبیق دارد مگر اینکه محوریت کار و امامت و رهبری را به حضرت عیسی علیه السلام می دهد در حالی که حضرت عیسی علیه السلام مامور و تابع امام عصر علیه السلام است.
منبع روایت:
مسند احمد بن حنبل: ج 16 ص 181
بررسی سند روایت:
ابو هریرة:
اخیرا اهل سنت اشکالات زیادی به او می گیرند، محمود ابو ریه کتابی علیه او به نام ابو هریرة شیخ مضیرة؛ یعنی ابو هریره شیخی که دنبال لقمه و سفره های چرب بود، نوشته است.
ذهبی که به تعصب معروف است مطالبی در مورد او دارد که کسی که این مطالب را بخواند، می فهمد که ابو هریره امین در نقل روایت نبوده و دروغ می گفته است. از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند: « ثلاث یکذبون علی رسول الله صلی الله علیه و آله ابو هریرة و انس بن مالک و امرأة»
ذهبی در ابتدا خیلی از ابو هریره تجلیل می کند:
الامام، الفقیه، المجتهد، الحافظ، سید الحفاظ الاثبات.[6]
« او امام، فقیه، مجتهد، حافظ و سید حفاظ اثبات بود.»
سپس می گوید:
قال یزید بن هارون: سمعت شعبة یقول: کان ابو هریرة یدلس! قلت: -أی الحافظ الذهبی- تدلیس الصحابة کثیر و لا عیب فیه فإن تدلیسهم عن صاحب اکبر منهم و الصحابة کلهم عدول.
« یزید بن هارون گفت: شنیدم شعبه می گوید: ابو هریره تدلیس می کرد! گویم (ذهبی): تدلیس صحابه بسیار است و عیبی ندارد، تدلیس آن ها از صاحب بزرگتر آن ها است و صحابه همگی عدول هستند.»[7]

ابن عساکر و حافی و ابن کثیر هم منشا اینکه شعبه گفته است ابو هریره تدلیس می کرد را نقل می کنند:
کأن الشعبة یشیر بهذا الی حدیثه: من اصبح جنبا فلا صیام له فانه لما حوقق علیه، قال اخبرینه مخبر و لم اسمعه من رسول الله صلی الله علیه و آله. « گویا شعبه با این کلام به این حدیث او اشاره می کند: کسی که در حال جنابت صبح کند پس روزه ندارد و چون از او سوال شد گفت: مخبری برای من خبر گفت و از رسول الله صلی الله علیه و آله نشنیدم.»
پس چه ضمانتی در مورد دیگر روایات ابو هریره است لذا نسبت به ایشان موضع گیری شده است. ابراهیم نخعی که از بزرگان اهل سنت است و کسی است که قیاس را مطرح کرد، می گوید:
ما کان یاخذون من حدیث ابی هریرة الا من حدیث الجنة و النار. « روش آنان این بود که از احادیث ابو هریره اخذ نمی کردند، مگر احادیث بهشت و جهنم را.»
ذهبی جواب می دهد:
قلت –أی الذهبی: هذا لا شیء بل احتج المسلمون قدیما و حدیثا بحدیثه لحفظه و جلالته و اتقانه و فقهه و ناهیک أن مثل ابن عباس یتادب معه و یقول: أفت یا ابا هریرة و انظر الی عذا العلامة البارع کیف یحسب عمر احد الصحابة الاعلام.
« این حرف چیزی نیست و ارزش ندارد، بلکه مسلمانان قدیم و جدید به جهت حفظ و جلالت و اتقان و فقه او به احادیث او احتجاج می کردند و برای تو همین بس که ابن عباس از او فرا می گرفت و می گفت: فتوا بده ای ابو هریره.»
و ذهبی نقل می کند که ابراهیم نخعی گفته است:
کان اصحابنا یَدعَون من حدیث ابی هریرة. « اصحاب ما از احادیث ابو هریره انتخاب می کردند (هر چیزی را از او نقل نمی کردند).»
ذهبی نقل می کند که او دزدی و اختلاس هم می کرد:
استعمل عمر ابا هریرة علی البحرین فقدم بعشرة آلاف فقال له العمر استغفرت بهذه الاموال یا عدو الله و عدو کتابه.
« عمر ابو هریره را استاندار بحرین قرار داد پس با ده هزار درهم آمد، عمر گفت: استغفار کن به جهت این اموال ای دشمن خدا و دشمن کتاب او، گفت: نه من دشمن خدا و کتاب او نیستم، من دشمن دشمنان خدا هستم. عمر گفت: اگر اینطور است پس این اموال را از کجا آوردی؟ گفت: تجارت می کردم اسب تربیت کردم و به من هدیه می دادند.»
چگونه می توان بر کسی که نسبت به اموال مردم امین نیست نسبت به اعتقادات به او اعتماد کرد.
عایشه به ابو هریره اعتراض می کند و می گوید: من که همسر پیامبر صلی الله علیه و آله هستم این مقدار حدیث از پیامبر نشنیدم تو این همه حدیث از کجا آوردی؟ می گوید: بله شما دنبال زینت بودید و دنبال علم نبودید و من دنبال احادیث پیامبر صلی الله علیه و آله بودم. لذا من احادیث پیامبر را جمع کردم.
ابو هریره با مروان درگیر شد، مروان اجازه نداد که بدن شریف امام حسن مجتبی علیه السلام در بقیع دفن بشود، ابو هریره گفت: تو این کار را برای خوشایند معاویه کردی. مروان در جواب گفت: مردم چیزهایی در مورد تو می گویند، می گویند این احادیثی که از پیامبر صلی الله علیه و آله نقل می کنی دروغ است.
محمد بن سعد می گوید:
أخبرنا محمد بن عمر. قال: حدثني كثير بن زيد. عن الوليد بن رباح. قال: سمعت أبا هريرة يومئذ يقول لمروان: و الله ما أنت وال و إن الوالي لغيرك فدعه. و لكنك تدخل في مالا يعنيك. إنما تريد بهذا إرضاء من هو غائب عنك. قال: فأقبل عليه مروان مغضبا فقال له: يا أبا هريرة إن الناس قد قالوا أكثر عن رسول الله صلی الله علیه و آله الحديث. و إنما قدم قبل وفاة رسول الله صلی الله علیه و آله بيسير.[8]

« ولید بن رباح گفت: شنیدم ابو هریره به مروان می گفت: به خدا قسم تو والی نیستی و والی غیر تو است پس او را رها کن. لکن تو در چیزی وارد می شوی که به تو ارتباطی ندارد، تو به این کار رضایت کسی که از تو غائب است (معاویه) را اراده کردی. پس مروان با عصبانیت رو به او کرد و گفت: ای ابو هریره مردم می گویند بسیار از رسول خدا صلی الله علیه و آله حدیث می کند در حالی که زمان کمی قبل از وفات رسول الله صلی الله علیه و آله آمد.»
ابو هریره دو سال قبل از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله آمد اما پنج هزار حدیث از پیامبر نقل می کند، ابن مخلد روایات صحابه را جمع کرده، می گوید: مسنده خمسة آلاف و ثلاث مائة و اربع و سبعون حدیثا 5347 در حالی که مسند علی بن ابی طالب علیه السلام به پانصد حدیث نمی رسد و روایات امیر مومنان علیه السلام در صحیح بخاری به بیست روایت نمی رسد و روایاتی که صحیح مسلم و صحیح بخاری مشترک از ابو هریره آوردند 326 روایت است و بخاری 93 روایت را منفردا آورده و مسلم 98 روایت منفردا آورده است.
آن ها از کسی که دزد بوده این تعداد روایت نقل می کنند اما از امیر مومنان علیه السلام بیست روایت نقل می کنند در حالی که امیر مومنان علیه السلام سال ها با پیامبر صلی الله علیه و آله بودند و ابو هریره بیش از دو سال در زمان حیات پیامبر صلی الله علیه و آله نبود.
امام حسین علیه السلام یکبار مروان را کتک زد، مروان به امام حسن علیه السلام گفت: من می خواهم طوری شما را سب کنم که فرهنگ بشود و در اشعار بیاید، امام حسن علیه السلام فرمود: الله لعنک و لعن من یخرج من صلبک و صلب ابیک الی یوم القیامة.
 

[1] مسند أحمد بن حنبل ؛ ج 16 ؛ ص181.

[2] یعنی زوال مسیحیت.

[3] یعنی دیگر ابزار جنگی کارایی جنگی ندارد.

[4] یعنی باران می بارد و به موقع می بارد و در این صورت است که باران رزق است.

[5] یک خانم مصری که در آمریکا تحصیل کرده بود، می بیند مسیحی ها برای تبلیغ دین شان از همۀ اهرم ها استفاده می کنند، نذر می کند که به مصر برگردد و یک دوره شرح حال زنان را بررسی کند و بنویسد و چاپ کند، 37 جلد کتاب نوشت که دو جلد آن در مورد عایشه بود در حالی که در مورد حضرت فاطمه زهرا علیها السلام دو سطر نوشته که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به زور فاطمه علیها السلام را به علی علیه السلام داد و او فکر اقتصادی داشت لذا برای بدست آوردن فدک با خلیفه زمان جنگید که ای کاش این را هم نمی نوشت، همچنین او مطلبی در مورد حضرت جدیجه علیها السلام. ننوشته است

[6] سیر اعلام النبلا ؛ ج2 ؛ ص578.

[7] از وکیع سوال می کنند که می توان پشت سر امام جماعتی که حرام زاده است نماز خواند، می گوید: اشکال آن چیست ائمه ما حرام زاده بودند، ابن حزم در کتاب المحلی می گوید: ائمه ما از این عمل بودند یعنی از زنا بودند، خود شعبه می گوید: التدلیس اخ الکذب، لإن أزنی أحب إلی من ان ادلس تدلیس یعنی برای فریب و مصرف حدیث خود مثلا اسم وهب بن وهب را نمی گوید بلکه کنیه فرد را می گوید مثلا می گوید ابو سعید تا شنونده گمان کند حدیث از ابو سعید خدری است.

[8] الطبقات الكبرى، خامسة1، ص:359.