جلسه 1398/02/03

بسم الله الرحمن الرحیم



علل غيبت/ غضب خداوند در غيبت امام زمان(ع)


موضوع: علل غیبت/ غضب خداوند در غیبت امام زمان(ع)
اسرار و علل غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)اسرار و علل غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه)غضب خداوند نسبت به ظلم مردم به امامبحث ما پیرامون علل غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) بود، حکمت دیگری که در روایات برای غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) بیان شده است اینکه خداوند نسبت به ظلم مردم به امام خشمگین می شود. از این رو به امر خداوند از نظرها غائب می شوند.
روایت اول:مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفَرَجِ قَالَ: كَتَبَ إِلَيَ أَبُو جَعْفَرٍ (علیه السلام) إِذَا غَضِبَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَلَى خَلْقِهِ نَحَّانَا عَنْ جِوَارِهِمْ.[1]
« محمد بن فرج گويد: امام باقر (علیه السلام) به من نوشت: زمانى كه خداى تبارك و تعالى بر خلقش خشم كند، ما را از مجاورت آنها دور كند.»
روایت دوم:أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَمَّامٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ جَمِيعاً عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ بَعْضِ رِجَالِهِ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) خَبَرٌ تَدْرِيهِ خَيْرٌ مِنْ عَشْرٍ تَرْوِيهِ إِنَّ لِكُلِّ حَقٍّ حَقِيقَةً وَ لِكُلِّ صَوَابٍ نُوراً ثُمَّ قَالَ إِنَّا وَ اللَّهِ لَا نَعُدُّ الرَّجُلَ مِنْ شِيعَتِنَا فَقِيهاً حَتَّى يُلْحَنَ لَهُ فَيَعْرِفَ اللَّحْنَ إِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (علیه السلام) قَالَ عَلَى مِنْبَرِ الْكُوفَةِ إِنَّ مِنْ وَرَائِكُمْ فِتَناً مُظْلِمَةً عَمْيَاءَ مُنْكَسِفَةً لَا يَنْجُو مِنْهَا إِلَّا النُّوَمَةُ قِيلَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَا النُّوَمَةُ قَالَ الَّذِي يَعْرِفُ النَّاسَ وَ لَا يَعْرِفُونَهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَكِنَّ اللَّهَ سَيُعْمِي خَلْقَهُ عَنْهَا بِظُلْمِهِمْ وَ جَوْرِهِمْ وَ إِسْرَافِهِمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ خَلَتِ الْأَرْضُ سَاعَةً وَاحِدَةً مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ لَسَاخَتْ بِأَهْلِهَا وَ لَكِنَّ الْحُجَّةَ يَعْرِفُ النَّاسَ وَ لَا يَعْرِفُونَهُ كَمَا كَانَ يُوسُفُ يَعْرِفُ النَّاسَ وَ هُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ ثُمَّ تَلَا ﴿يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُولٍ إِلَّا كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُن﴾[2]
. [3]

« مفضّل بن عمر گويد: امام صادق (علیه السلام) فرمود: يك خبر كه آن را درك مى كنى بهتر است از ده خبر كه صرفا آن را روايت مى كنى، همانا هر حقّى داراى حقيقتى است و هر كار درستى را نورى است، سپس فرمود: و به خدا سوگند، كسى از شيعيان خود را فقيه نمى شماريم تا اينكه به رمز سخنى به او گفته شود و او آن رمز را دريابد، همانا امير مؤمنان (علیه السلام) بر منبر كوفه فرمود: «به راستى كه فتنه هايى ظلمانى و كدر و تاريك پشت سر داريد كه جز نومه كسى از آن نجات نمى يابد، به آن حضرت عرض شد: اى امير مؤمنان نومه چيست؟ فرمود: آن كسى است كه مردم را مى شناسد ولى مردم او را نمى شناسند، و بدانيد كه زمين از حجّت خداى عزّ و جلّ خالى نمى ماند ولى خداى به زودى ديده خلقش را از حجت نابينا مى سازد به خاطر ظلم و جورشان و زياده روى آنان نسبت به خودشان، و اگر زمين يك ساعت از حجّت خدا خالى بماند اهل خود را فرو مى برد، لكن آن حجّت مردم را مى شناسد و آنان او را نمى شناسند، چنان كه يوسف مردم را (برادرانش را) مى شناخت و آنها او را نمى شناختند. سپس آن حضرت اين آيه را تلاوت فرمود: ﴿يا حَسْرَةً عَلَى الْعِبادِ ما يَأْتِيهِمْ ﴾ اى دريغ بر بندگان، پيامبرى بر ايشان نيامد مگر اينكه او را به مسخره مى گرفتند»
روایت سوم:حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْعَطَّارُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ عُمَرَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ مَرْوَانَ الْأَنْبَارِيِّ قَالَ خَرَجَ مِنْ أَبِي جَعْفَرٍ (علیه السلام) إِنَّ اللَّهَ إِذَا كَرِهَ لَنَا جِوَارَ قَوْمٍ نَزَعَنَا مِنْ بَيْنِ أَظْهُرِهِمْ.[4]
« نامه ای از ابو جعفر (علیه السلام) صادر گشت: خداوند هنگامی که ناخرسند باشد برای ما همجواری قومی را ما را از میان آن ها بیرون می برد.»
 

[1] الكافي- ط الاسلامية، الشيخ الكليني، ج1، ص343.

[2] یس/سوره36، آیه30.

[3] كتاب الغيبة، النعماني، محمد بن إبراهيم، ج، ص141.

[4] علل الشرائع، الشيخ الصدوق، ج1، ص244.