جلسه 1396/11/14

بسم الله الرحمن الرحیم



سرنوشت يهود در عصر ظهور

موضوع: سرنوشت یهود در عصر ظهور
بحث ما در مورد سرنوشت یهود در دوران ظهور بود. بیان کردیم که چنین گفته شده که یکی از شیوه های حضرت در مواجهه ی با آن ها شیوه ی مناظره و احتجاج است و روایتی را از عامه نقل کردیم که دلالت داشت بر اینکه امام تورات را از غاری در انطاکیه استخراج می کند و بیان کردیم که این سنخ روایات با روایاتی که دلالت دارد که مواریث انبیاء علیهم السلام و نبی اکرم صلی الله علیه و آله نزد امام علیه السلام است، تعارض دارد. دو روایتی هم که در منابع شیعه ذکر شده بود و دلالت داشت که امام تورات را استخراج می کند، که از نظر سند ضعیف بود.
شواهد وجود مواریث نزد امام زمان :
5. [تفسير فرات بن إبراهيم ] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الزُّهْرِيُّ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ الْأَنْبَارِيِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ وَ نَصْرِ بْنِ مُزَاحِمٍ وَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ السُّدِّيِّ عَنْ أَبَانِ بْنِ أَبِي عَيَّاشٍ عَنْ سُلَيْمِ بْنِ قَيْسٍ قَالَ: خَرَجَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ علیه السلام وَ نَحْنُ قُعُودٌ فِي الْمَسْجِدِ بَعْدَ رُجُوعِهِ مِنْ صِفِّينَ وَ قَبْلَ يَوْمِ النَّهْرَوَانَ فَقَعَدَ عَلِيٌّ علیه السلام وَ احْتَوَشْنَاهُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ أَخْبِرْنَا عَنْ أَصْحَابِكَ فَقَالَ سَلْ وَ ذَكَرَ قِصَّةً طَوِيلَةً وَ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله يَقُولُ فِي كَلَامٍ لَهُ طَوِيلٍ إِنَّ اللَّهَ أَمَرَنِي بِحُبِّ أَرْبَعَةِ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِي وَ أَمَرَنِي أَنْ أُحِبَّهُمْ وَ الْجَنَّةُ تَشْتَاقُ إِلَيْهِمْ فَقِيلَ مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ثُمَّ سَكَتَ فَقَالُوا مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ عَلِيٌّ ثُمَّ سَكَتَ فَقَالُوا مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ عَلِيٌّ وَ ثَلَاثَةٌ مَعَهُ وَ هُوَ إِمَامُهُمْ وَ قَائِدُهُمْ وَ دَلِيلُهُمْ وَ هَادِيهِمْ لَا يَنْثَنُونَ وَ لَا يَضِلُّونَ وَ لَا يَرْجِعُونَ وَ لَا يَطُولُ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَتَقْسُوَ قُلُوبُهُمْ سَلْمَانُ وَ أَبُو ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادُ فَذَكَرَ قِصَّةً طَوِيلَةً ثُمَّ قَالَ ادْعُوا لِي عَلِيّاً فَأَكَبَّ عَلَيَّ فَأَسَرَّ إِلَيَّ أَلْفَ بَابٍ يَفْتَحُ كُلُّ بَابٍ أَلْفَ بَابٍ ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَيْنَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ قَالَ سَلُونِي قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِي فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ إِنِّي لَأَعْلَمُ بِالتَّوْرَاةِ مِنْ أَهْلِ التَّوْرَاةِ وَ إِنِّي لَأَعْلَمُ بِالْإِنْجِيلِ مِنْ أَهْلِ الْإِنْجِيلِ وَ إِنِّي لَأَعْلَمُ بِالْقُرْآنِ مِنْ أَهْلِ الْقُرْآنِ وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ مَا مِنْ فِئَةٍ تَبْلُغُ مِائَةَ رَجُلٍ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ إِلَّا وَ أَنَا عَارِفٌ بِقَائِدِهَا وَ سَائِقِهَا وَ سَلُونِي عَنِ الْقُرْآنِ فَإِنَّ فِي الْقُرْآنِ بَيَانَ كُلِّ شَيْ ءٍ فِيهِ عِلْمُ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ وَ إِنَّ الْقُرْآنَ لَمْ يَدَعْ لِقَائِلٍ مَقَالًا وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ لَيْسَ بِوَاحِدٍ رَسُولُ اللَّهِ مِنْهُمْ أَعْلَمَهُ اللَّهُ إِيَّاهُ فَعَلَّمَنِيهِ رَسُولُ اللَّهِ ص ثُمَّ لَا تَزَالُ فِي عَقِبِنَا إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ثُمَّ قَرَأَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ بَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسى وَ آلُ هارُونَ [1]
وَ أَنَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِنْ مُوسَى وَ الْعِلْمُ فِي عَقِبِنَا إِلَى أَنْ تَقُومَ السَّاعَةُ[2]

تفسير فرات بن ابراهيم : سليم بن قيس گفت: امير المؤمنين علیه السلام پس از بازگشت از صفين و يك روز جلوتر از واقعه نهروان كه ما در مسجد نشسته بوديم از خانه خارج شد و به مسجد آمد اطراف آن جناب را گرفتيم.
مردى گفت: يا امير المؤمنين از اصحاب خود ما را مطلع فرما. داستان طولانى نقل كرد و گفت: من از پيامبر اكرم صلی الله علیه و آله شنيدم در يك سخن طولانى فرمود: خداوند مرا دستور داد به محبت چهار مرد از اصحابهم. امر كرد آنها را دوست بدارم و بهشت مشتاق آنها است شخصى گفت: آنها كيانند يا رسول اللَّه؟ فرمود: على بن ابى طالب سپس سكوت كرد باز گفتند آنها كيستند؟ فرمود:
على سكوت كرد باز پرسيدند آنها كيانند؟ فرمود: على و سه نفر كه با اويند على امام و قائد و دليل و راهنماى آنها است نه از دين بر ميگردند و نه گمراه مي شوند و نه برمي گردند و نه براى آنها طولانى مى شود كه دلهايشان به تنگ آيد: سلمان و ابو ذر و مقداد. بعد داستانى طولانى ذكر كرد سپس فرمود: على را بگوئيد بيايد آنگاه متوجه من شد و بطور پنهانى با من هزار باب در ميان گذاشت كه از هر باب هزار باب باز مي شد.
آنگاه امير المؤمنين علیه السلام روى به جانب ما كرده فرمود: از من بپرسيد قبل از اينكه مرا نيابيد قسم به آن كس كه دانه را شكافت و انسان را آفريد من تورات را از اهل تورات و انجيل را از اهل انجيل و قرآن را از اهل قرآن بهتر ميدانم. سوگند بكسى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد هر گروهى كه تعداد آنها به صد نفر برسد تا روز قيامت رهبر و فرمانده آنها را ميشناسم از قرآن بپرسيد در قرآن توضيح هر چيزى هست در آن علم پيشينيان و آيندگان وجود دارد قرآن براى گوينده اى جاى سخن باقى نگذاشته تاويل آن را جز خدا و راسخين در علم نمي دانند كه آنها يك نفر نيستند رسول خدا يكى از آنها است خدا به او تعليم كرده و او مرا آموخته پيوسته اين اطلاعات در نژاد ما است تا روز قيامت سپس اين آيه را قرائت نمود بَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسى وَ آلُ هارُونَ من نسبت به پيامبر همچون هارون هستم نسبت به موسى دانش در نژاد ما است تا روز قيامت.
6. بصائر الدرجات ] أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَامِرٍ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ خَالِدٍ قَالَ: بَيْنَا مَعَ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فِي ثَقِيفَةٍ إِذَا اسْتَأْذَنَ عَلَيْهِ أُنَاسٌ مِنْ أَهْلِ الْكُوفَةِ فَأَذِنَ لَهُمْ فَدَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِنَّ أُنَاساً يَأْتُونَنَا يَزْعُمُونَ أَنَ فِيكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِمَامَ مُفْتَرَضِ الطَّاعَةِ فَقَالَ مَا أَعْرِفُ ذَلِكَ فِي أَهْلِ بَيْتِي فَقَالُوا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ يَزْعُمُونَ أَنَّكَ أَنْتَ هُوَ قَالَ مَا قُلْتُ لَهُمْ ذَلِكَ قَالُوا يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ إِنَّهُمْ أَصْحَابُ تَشْمِيرٍ وَ أَصْحَابُ خَلْوَةٍ وَ أَصْحَابُ وَرَعٍ وَ هُمْ يَزْعُمُونَ أَنَّكَ أَنْتَ هُوَ قَالَ هُمْ أَعْلَمُ وَ مَا قَالُوا قَالَ فَلَمَّا رَأَوْهُ أَنَّهُمْ قَدْ أَغْضَبُوهُ قَامُوا فَخَرَجُوا فَقَالَ يَا سُلَيْمَانُ مَنْ هَؤُلَاءِ قَالَ أُنَاسٌ مِنَ الْعِجْلِيَّةِ قَالَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ قُلْتُ يَزْعُمُونَ أَنَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَقَعَ عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ قَالَ لَا وَ اللَّهِ مَا رَآهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَسَنِ وَ لَا أَبُوهُ الَّذِي وَلَدَهُ بِوَاحِدَةٍ مِنْ عَيْنَيْهِ إِلَّا أَنْ يَكُونَ رَآهُ عِنْدَ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍ علیه السلام فَإِنْ كَانُوا صَادِقِينَ فَاسْأَلُوهُمْ عَمَّا فِي مَيْسَرَتِهِ وَ عَمَّا فِي مَيْمَنَتِهِ فَإِنَّ فِي مَيْسَرَةِ سَيْفِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَ فِي مَيْمَنَتِهِ عَلَامَةً ثُمَّ قَالَ وَ اللَّهِ عِنْدَنَا لَسَيْفُ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله وَ دِرْعُهُ وَ سِلَاحُهُ وَ لَأْمَتُهُ وَ اللَّهِ إِنَّ عِنْدَنَا الَّذِي كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلی الله علیه و آله يَضَعُهُ بَيْنَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُسْلِمِينَ فَلَا يَخْلُصُ إِلَيْهِمْ نُشَّابَةٌ وَ اللَّهِ إِنَّ عِنْدَنَا لَمِثْلَ التَّابُوتِ الَّذِي جَاءَتْ بِهِ الْمَلَائِكَةُ تَحْمِلُهُ وَ اللَّهِ إِنَّ عِنْدَنَا لَمِثْلَ الطَّشْتِ الَّذِي كَانَ مُوسَى يُقَرِّبُ فِيهَا الْقُرْبَانَ وَ اللَّهِ إِنَّ عِنْدَنَا لَأَلْوَاحَ مُوسَى وَ عَصَاهُ وَ إِنَّ قَائِمَنَا مَنْ لَبِسَ دِرْعَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فَمَلَأَهَا وَ لَقَدْ لَبِسَهَا أَبُو جَعْفَرٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ فَخَطَّتْ عَلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ أَنْتَ أَلْحَمُ أَمْ أَبُو جَعْفَرٍ قَالَ كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ أَلْحَمَ مِنِّي وَ لَقَدْ لَبِسْتُهَا أَنَا فَكَانَتْ وَ كَانَتْ وَ قَالَ بِيَدِهِ هَكَذَا وَ قَلَبَهَا ثَلَاثاً[3]

سلیمان بن خالد گفت: با امام صادق علیه السلام در منطقه ای به نام ثقیفه بودیم که مردمی از اهل کوفه اذن ورود گرفتن پس امام علیه السلام اذن دادند پس بر امام وارد شدند و گفتند: ای ابا عبد الله مردم نزد ما می آیند گمان می کنند در بین شما اهل بیت امام واجب الاطاعة است پس امام علیه السلام فرمود: چنین کسی در بین اهل بیتم نمی شناسم پس گفتند: آنان گمان می کنند که شما آن امام واجب الاطاعة هستید امام علیه السلام فرمود: من به آنان چنین نگفتم گفتند: آنان اصحاب تشمیر، خلوت و ورع هستند و گمان می کنند که شما آن امام واجب الاطاعة هستید، فرمودند: آن ها اعلم هستند به آنچه می گویند، گفت: چون چنین دیدند غضبناک شدند پس برخواستند و خارج شدند پس امام علیه السلام فرمود: ای سلیمان آن ها که بودند؟ گفت: مردمی از عجلیه فرمود: لعنت خدا بر آن ها باد گفتم: گمان می کنند که شمشیر رسول خدا صلی الله علیه و آله نزد عبد الله بن حسن هست فرمود: به خدا قسم چنین نیست، عبد الله بن حسن آن را ندیده و نه پدر او با هیچ یک از دو چشمشان مگر اینکه پدر او آن را نزد امام حسین علیه السلام دیده باشد پس اگر راستگو هستند از آنان سوال کن از آنچه در سمت راست و از آنچه در سمت چپ شمشیر است، بدرستی که در سمت راست و چپ شمشیر رسول خدا علامتی بود پس فرمود: به خدا قسم شمشیر و ذره و سلاح پیامبر نزد ما است، به خدا قسم نزد ما است آنچه رسول خدا آن را بین مشرکین و مسلمین قرار می داد، یک تیر هم به سوی آن ها رها نمی رفت، به خدا قسم تابوتی که ملائکه آن را حمل کردند نزد ما است، به خدا قسم طشتی که هنگام قربانی موسی علیه السلام استفاده می کرد نزد ما است، به خدا قسم الواح و عصای موسی نزد ما است و قائم ما کسی است که زره رسول خدا را می پوشد و پدرم ابو جعفر آن لباس زره را پوشید پس بلند بود و روی زمین کشیده شد پس به او گفتم: شما تنومندتر هستید یا ابو جعفر؟ فرمود: ابو جعفر و من نیز آن زره را پوشیدم اندازه من نیز نبود.
مرحوم مجلسی ضمن این روایت بیانی دارند:بيان: إنما نفى علیه السلام الإمام المفترض الطاعة تقية منهم و ورى في ذلك أولا بأن أراد بأهل بيته غيره فلما صرح به علیه السلام قال ما قلت لهم ذلك و كان كذلك لأنه علیه السلام لم يكن قال ذلك لهم بل قال لغيرهم و هم سمعوه منهم و يحتمل أن يكون لفظ المثل في بعض المواضع زائدا و المراد عينها مع أن وجود الأمثال لا ينافي وجود أعيانها أيضا. و لعل تحريك اليد للإشارة إلى القرب أيضا كما هو الشائع بين الناس و كان غرض السائل عن كونه أكثر لحما أو أبوه ع استعلام استوائه على قامته علیه السلام أم لا ظنا منه أن هذا تابع اللحم و طول القامة فأجاب علیه السلام بما يظهر منه أنه ليس كذلك بأن بين أن مع كون أبي ألحم مني كانت على قامتي أقرب إلى الاستواء منه لأني إلى الكون قائما أقرب و لعل بيان ذلك لقوة رجائهم و عدم يأسهم من تعجيل الفرج.[4]

نفی امام واجب الاطاعة از جانب امام علیه السلام به جهت تقیه از آن ها بود و در آن توریه کردند به اینکه به اهل بیت غیر خود را اراده کردند پس چون تصریح کردند فرمود: من به آنان چنین نگفتم و چنین هم بود چون امام چنین مطلبی به آن ها نگفتند بلکه به غیر آن ها گفتند و این گروه از آنان شنیدند و محتمل است لفظ مثل در بعضی مواضع زائد باشد و مراد عین مواریث است البته وجود امثال منافاتی با وجود اعیان ندارد.
پس این روایات دلالت بر این دارد که خود مواریث نزد ائمه علیهم السلام وجود دارد. البته می توان وجه جمعی هم برای دو دسته روایات مطرح کرد به اینکه مواریث در غار انطاکیه و در اختیار ائمه علیهم السلام می باشد.
نتیجه:
ممکن است بگوئیم که امام زمان در ابتدای امر و برای اتمام حجت با یهود احتجاج می کند.
جنگ و قتال امام زمان با یهود
بحث جنگ و درگیری امام با یهود بیشتر در روایات عامه بیان شده است امّا روایتی هم در منابع ما دلالت بر این مطلب دارد.
روایت چهاردهم:وَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مَحْبُوبٍ حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا سَعْدٌ الْجَلَّابُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ: قَالَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ علیه السلام لِأَصْحَابِهِ قَبْلَ أَنْ يُقْتَلَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلی الله علیه و آله قَالَ يَا بُنَيَّ إِنَّكَ سَتُسَاقُ إِلَى الْعِرَاقِ وَ هِيَ أَرْضٌ قَدِ الْتَقَى بِهَا النَّبِيُّونَ وَ أَوْصِيَاءُ النَّبِيِّينَ وَ هِيَ أَرْضٌ تُدْعَى عَمُورَا وَ إِنَّكَ تُسْتَشْهَدُ بِهَا وَ يُسْتَشْهَدُ مَعَكَ جَمَاعَةٌ مِنْ أَصْحَابِكَ لَا يَجِدُونَ أَلَمَ مَسِّ الْحَدِيدِ وَ تَلَا قُلْنا يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيمَ [5]
تَكُونُ الْحَرْبُ عَلَيْكَ وَ عَلَيْهِمْ بَرْداً وَ سَلَاماً فَأَبْشِرُوا فَوَ اللَّهِ لَئِنْ قَتَلُونَا فَإِنَّا نَرِدُ عَلَى نَبِيِّنَا ثُمَّ أَمْكُثُ مَا شَاءَ اللَّهُ فَأَكُونُ أَوَّلَ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الْأَرْضُ فَأَخْرُجُ خَرْجَةً يُوَافِقُ ذَلِكَ خَرْجَةَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ قِيَامَ قَائِمِنَا وَ حَيَاةَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله ثُمَّ لَيَنْزِلَنَّ عَلَيَّ وَفْدٌ مِنَ السَّمَاءِ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ لَمْ يَنْزِلُوا إِلَى الْأَرْضِ قَطُّ وَ لَيَنْزِلَنَّ إِلَيَ جَبْرَئِيلُ وَ مِيكَائِيلُ وَ إِسْرَافِيلُ وَ جُنُودٌ مِنَ الْمَلَائِكَةِ وَ لَيَنْزِلَنَّ مُحَمَّدٌ وَ عَلِيٌّ وَ أَنَا وَ أَخِي وَ جَمِيعُ مَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِ فِي حَمُولَاتٍ مِنْ حَمُولَاتِ الرَّبِّ خَيْلٍ بُلْقٍ مِنْ نُورٍ لَمْ يَرْكَبْهَا مَخْلُوقٌ ثُمَّ لَيَهُزَّنَّ مُحَمَّدٌ صلی الله علیه و آله لِوَاءَهُ وَ لَيَدْفَعَنَّهُ إِلَى قَائِمِنَا مَعَ سَيْفِهِ ثُمَّ إِنَّا نَمْكُثُ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ يَخْرُجُ مِنْ مَسْجِدِ الْكُوفَةِ عَيْناً مِنْ دُهْنٍ وَ عَيْناً مِنْ لَبَنٍ وَ عَيْناً مِنْ مَاءٍ ثُمَّ إِنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام يَدْفَعُ إِلَيَّ سَيْفَ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فَيَبْعَثُنِي إِلَى الشَّرْقِ وَ الْغَرْبِ وَ لَا آتِي عَلَى عَدُوٍّ إِلَّا أَهْرَقْتُ دَمَهُ وَ لَا أَدَعُ صَنَماً إِلَّا أَحْرَقْتُهُ حَتَّى أَقَعَ إِلَى الْهِنْدِ فَأَفْتَحَهَا وَ إِنَّ دَانِيَالَ وَ يُونُسَ يَخْرُجَانِ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام يَقُولَانِ صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ يَبْعَثُ مَعَهُمَا إِلَى الْبَصْرَةِ سَبْعِينَ رَجُلًا فَيَقْتُلُونَ مُقَاتِلَتَهُمْ وَ يَبْعَثُ بَعْثاً إِلَى الرُّومِ فَيَفْتَحُ اللَّهُ لَهُمْ ثُمَّ لَأَقْتُلَنَّ كُلَّ دَابَّةٍ حَرَّمَ اللَّهُ لَحْمَهَا حَتَّى لَا يَكُونَ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ إِلَّا الطَّيِّبُ وَ أَعْرِضُ عَلَى الْيَهُودِ وَ النَّصَارَى وَ سَائِرِ الْمِلَلِ وَ لَأُخَيِّرَنَّهُمْ بَيْنَ الْإِسْلَامِ وَ السَّيْفِ فَمَنْ أَسْلَمَ مَنَنْتُ عَلَيْهِ وَ مَنْ كَرِهَ الْإِسْلَامَ أَهْرَقَ اللَّهُ دَمَهُ وَ لَا يَبْقَى رَجُلٌ مِنْ شِيعَتِنَا إِلَّا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْهِ مَلَكاً يَمْسَحُ عَنْ وَجْهِهِ التُّرَابَ وَ يُعَرِّفُهُ أَزْوَاجَهُ وَ مَنَازِلَهُ فِي الْجَنَّةِ وَ لَا يَبْقَى عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ أَعْمَى وَ لَا مُقْعَدٌ وَ لَا مُبْتَلًى إِلَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ بَلَاءَهُ بِنَا أَهْلَ الْبَيْتِ وَ لَتَنْزِلَنَّ الْبَرَكَةُ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ حَتَّى إِنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقْصِفُ بِمَا يُرِيدُ اللَّهُ فِيهَا مِنَ الثَّمَرِ وَ لَيُؤْكَلَنَّ ثَمَرَةُ الشِّتَاءِ فِي الصَّيْفِ وَ ثَمَرَةُ الصَّيْفِ فِي الشِّتَاءِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ تَعَالَى وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ لكِنْ كَذَّبُوا[6]
ثُمَّ إِنَّ اللَّهَ لَيَهَبُ لِشِيعَتِنَا كَرَامَةً لَا يَخْفَى عَلَيْهِمْ شَيْ ءٌ فِي الْأَرْضِ وَ مَا كَانَ فِيهَا حَتَّى إِنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ يُرِيدُ أَنْ يَعْلَمَ عِلْمَ أَهْلِ بَيْتِهِ فَيُخْبِرَهُمْ بِعِلْمِ مَا يَعْلَمُونَ .[7]

سهل بن زياد از ابن محبوب نقل مى كند كه ابن فضيل گويد: سعد الجلاب از قول جابر گويد كه امام باقر علیه السلام فرمود: امام حسين علیه السلام قبل از شهادتش به اصحاب خود فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله به من فرمود: همانا تو به زودى به سوى عراق كشانده مى شوى و آن زمينى است كه پيغمبران و اوصياى آن ها در آن گرفتارى ها كشيده اند و آن زمينى است كه به آن «عمورا» گفته مى شود.
تو (اى حسين) و گروهى از اصحابت كه درد آهن و اسلحه را احساس نمى كنند، در آن شهيد مى شويد و اين آيه را تلاوت نمود: يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى إِبْراهِيمَ
جنگ براى تو و اصحابت سرد و سلامت مى شود. پس مژده باد بر شما! به خدا قسم! اگر ما را بكشند، به حضور پيغمبرمان وارد مى شويم و در آن جا مى مانيم تا خدا بخواهد. پس من اوّلين كسى هستم كه زمين براى او شكافته شود. پس بيرون مى آيم هم زمان با خروج امير المؤمنين و قيام قائم علیهما السلام ما و حیات رسول خدا صلی الله علیه و آله سپس دسته اى از آسمان از نزد خدا براى من فرود مى آيند كه تا آن وقت ابدا فرود نيامده اند و جبريل و ميكائيل و اسرافيل و لشكر فرشته ها براى من نازل مى شوند. حتما محمّد صلی الله علیه و آله و على علیه السلام نازل مى شوند و من و برادرم و تمامى آنان كه خداوند به آن ها منّت گذاشته است، فرود مى آيند در مركب هايى از مراكب خدا اسبانى سفيدپيشانى از نور كه آفريده اى به آن ها سوار نشده است.
سپس محمّد صلی الله علیه و آله پرچم خود را به اهتزاز درمى آورد و با شمشير خود به قائم علیه السلام ما تحويل مى دهد، بعد از آن مقدار كه خدا خواهد مى مانيم و خداوند از مسجد كوفه چشمه هايى از روغن و آب و شير بيرون مى آورد؛ سپس امير المؤمنين علیه السلام شمشير رسول خدا صلی الله علیه و آله را به من مى دهد و مرا به مشرق و مغرب مى فرستد. پس به سوى دشمن خدا نمى روم، مگر اين كه خونش را مى ريزم و بتى رها نمى كنم، مگر آن را مى سوزانم تا به «هندوستان» مى رسم و آن را مى گشايم و دانيال و يوشع به سوى امير المؤمنين علیه السلام بيرون مى آيند و مى گويند: راست گفت خدا و رسولش!

[1] سورة البقرة، الآیة248.

[2] بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 26، ص63، ط دارالاحیاء التراث.

[3] بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 26، ص205، ط دارالاحیاء التراث.

[4] بحار الأنوار، العلامة المجلسي، ج 26، ص206، ط دارالاحیاء التراث.

[5] سورة الأنبياء، الآیة69.

[6] سورة الأعراف، الآیة96.

[7] الخرائج و الجرائح، الراوندي، قطب الدين، ج 2، ص848.