جلسه 1396/09/18

بسم الله الرحمن الرحیم



تجديد حكومت عباسيان قبل از ظهور

موضوع: تجدید حکومت عباسیان قبل از ظهور
بعضی چنین ادعا کرده بودند که یکی از علائم ظهور امام زمان بازگشت بنی العباس به حکومت و به قدرت رسیدن آن ها قبل از ظهور می باشد و بر آن به روایاتی استدلال کرده بودند که ما آن روایات را بررسی کردیم که بعضی اصلا چنین دلالتی نداشت و برخی هم از جهت سند مورد اشکال بود. در روایاتی که علامات حتمیه ی ظهور را بیان می کند، به چنین علامتی اشاره نشده است لذا باید روایات آن را توجیه کنیم.
توجیهاتی بر روایات دال بر بازگشت عباسیون به حکومت کرده اند:
1- مراد از روایاتی که دلالت بر بازگشت بنی العباس به حکومت و جنگ آن ها با بنی امیه دارد، کسانی است که در عداوت با اهل بیت پیرو و دنباله روی آن ها هستند و قرائن لفظی و ومعنوی بر این مطلب هم وجود دارد.
2-شاید مراد کسانی است که بعد از حکومت عثمانی و حکومت استعمار بریتانیا بر بغداد حکومت کردند؛ اگر چه معروف نبودند؛ مانند: ملک عبد الله، ملک فیصل که از سادات عباسی بودند. این احتمال بعید نیست.
3-مراد از این روایات این است که بنی العباس دوباره به حکومت می رسند امّا بر بعض از بلاد حکومت خواهند کرد؛ به دلیل آنچه از کعب الاحبار نقل شده است ( دلیل این توجیه قابل قبول نیست؛ چون کعب الاحبار اعتبار ندارد.):
الف- اگر مردی ذو العین از بنی العباس به حکومت برسد که به او عبد الله گفته می شود، شروع حکومت عباسی به همین کسی است که نام او ذو العین باشد، با عین حکومت شان را شروع می کنند و با عین هم حکومت شان به پایان می رسد و او مفتاح بلا و سیف فنا است، نامه ای به نفع او در شام خوانده می شود و نامه ای بر ضد او خوانده شود.
ب- حکومت برای بنی العباس خواهد بود تا به شما خبر برسد که در مصر از عبد الله بن عبد الرحمن نامه ای دال بر اظهار موجودیت برسد، در این هنگام زوال حکومت بنی العباس خواهد بود. ابتدای روز نامه ای به نفع آنان خوانده خواهد شد و انتهای روز نامه ای علیه آنان، وای بر آنان از عبد الله بن عبد الرحمن.
 
مرحوم مجلسی می فرماید:
قوله و هو ذو العين أي في أول اسمه العين كما كان أولهم أبو العباس عبد الله بن محمد بن علي بن عبد الله بن العباس و كان آخرهم عبد الله بن المستنصر الملقب بالمستعصم و سائر أجزاء الخبر لا يهمنا تصحيحها لكونه مرويا عن كعب غير متصل بالمعصوم.[1]

قول کعب که او ذو العین است یعنی در اول اسم او عین است همچنانکه اول آن ها أبو العباس عبد الله بن محمد بن علي بن عبد الله بن عباس و آخرین آن ها عبد الله بن مستنصر ملقب به مستعصم است و تتمه ی خبر تصحیح آن برای ما مهم نیست چون از کعب روایت شده و متصل به معصوم نیست.
4- بر این دو خبر و امثال آن نمی توان اعتماد کرد و به بازگشت بنی العباس به حکومت نمی توان ملتزم شد؛ بلکه ملک آنان تمام شده و این وضعیت هست تا سفیانی خروج کند.
در مقابل بعضی اصرار دارند که بنی العباس در آخر الزمان به اسم اسلام بر عراق حکومت می کنند و حکومت آن ها از همه ی حکومت های گمراهی خطرناک تر است؛ زیرا حکومت آن ها زائیده ی توطئه ی بین المللی علیه اسلام می باشد. آن ها به دنبال این هستند که عباسیون را به عنوان اسلام مجسد در مقابل حکومت زمینه سازان ظهور در ایران، به حکومت برسانند:
«المحتوم هو القضاء الالهي المبرم الذي لا يرد و لا يبدّل، قال الله تعالى: ﴿ كَانَ عَلَى رَبِّكَ حَتْمًا مَّقْضِيًّا ﴾ و استخدمت كلمة المحتوم بكثرة في روايات علامات الظهور و من العلامات المحتومة التي تقع في سنة الظهور، الاختلاف و الصراع السياسي و الدموي على الحكم بين اركان الدولة العباسية، و هذا ما صرحت به اكثر من خمس عشرة رواية.»[2]

ما از این روایات جواب دادیم که بعضی از جهت سند و بعضی از جهت دلالت مشکل داشت.نتیجه:احدی از سلف به بازگشت عباسیون به حکومت قبل از ظهور به عنوان علامت ظهور قائل نشده و متعرض آن نشده اند با اینکه آن ها این مطالب را جمع آوری کردند و در مباحث دقت بالائی داشتند. مرحوم مجلسی در مورد اینکه یک سفیانی یا دو سفیانی است، بیانی دارد و همچنین در مورد اینکه دجال جزو علامات هست یا نیست، اشاره دارد؛ و به جزئیات پرداخته اند. اگر این قضیه واقعیت داشت، لااقل به آن اشاره ای می کردند؛ در حالی که آن ها تمام روایات را دیده و بررسی کرده اند و علاوه بر آن ها متأخرین هم به این قضیه اشاره نکرده اند. تنها از معاصران کسانی که تخصص و تحقیق کافی نداشتند، آن را بیان کرده اند.
 
ادامه درس تاریخ 960918بحث جدیدموضوع سرنوشت یهود در عصر ظهور
بحثی که به بررسی آن می پردازیم، پیرامون برنامه های یهود در زمان غیبت و نوع برخورد امام هنگام ظهور با یهود است. گاهی بحث در ارتباط با یهود در دوران غیبت است و گاهی بحث در دوران ظهور است و اینکه امام زمان هنگام ظهور با آن ها چه برخوردی می کنند.
معرفی اجمالی یهود:آنچنان که خداوند عزوجل بیان کرده آن ها انسان هائی سنگدل هستند، آن ها کسانی هستند که پایبند به هیچ تعهدی نیستند. انسان هائی اهل دنیا و حریص به ان هستند و کسانی هستند که خودشان نوید آمدن پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را می دادند و در جنگ ها دست روی آیه ای که نام پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در آن بود می گذاشتند و خداوند را قسم می دادند به این نام که آن ها را پیروز کند و پیروز هم می شدند. امّا بعد خودشان تحریف کردند و نبوت پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را نپذیرفتند.
آن ها انسان هائی هستند که خون انبیاء را ریختند، امام حسین علیه السلام در مسیرشان به طرف کربلا فرمودند: یهود از اذان صبح تا طلوع آفتاب هفتاد پیامبر را سر بریدند. آن ها انسان هائی لجوج که هیچگاه حق را نمی پذیرفتند لذا ائمه علیهم السلام معمولا در بحث با آن ها اجازه نمی دادند که آن ها شروع کننده سخن باشند؛ بلکه امام القاء شبهه می کرد. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هم همیشه از موضع بالا با آن ها برخورد می کردند، هیچگاه از موضع برابر یا ضعف با آن ها صحبت نمی کرد. وقتی هم پیامبر صلی الله علیه و آله آنان را از مدینه اخراج کرد، تعقیب شان کرد چون مدام در فکر فتنه و توطئه بودند همچنان که در روایت آمده است: «دو یهودی با مسلمانی خلوت نمی کنند مگر اینکه نقشه ی قتل او را می کشند. » یعنی فکر این ها قتل، فتنه و فساد است.
انواع فتنه های یهود در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله
آن ها بار اول قصد تعدی به نوامیس مسلمین را داشتند، در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله کاری کردند که بدن زن مسلمانی نمایان شود و چون آن زن مسلمانان را به غیرت و کمک فراخواند، یکی از مسلمان ها آن یهودی متجاوز را کشت، آن ها شورش کردند، پیامبر صلی الله علیه و آله دستور دادند در صورت مشاهده ی هر کدام از آن ها، او را بکشید.
یکی دیگر از فتنه های آن ها نقشه ی قتل پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بود و قرار بر این گذاشتند که سنگی بر سر مبارک پیامبر صلی الله علیه و آله بیاندازند.
سومین فتنه ی آن ها زمانی بود که حکومت اسلامی در جنگ خندق مورد هجوم احزاب قرار گرفت، آن ها از داخل با احزاب علیه پیامبر صلی الله علیه و آله همکاری کردند.
برخوردهای پیامبر اکرم با یهود: پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله گروه اول را دستور دادند که از شهر خارج شوند و هر چه که در توان دارند از اموال شان ببرند.
امّا در مورد گروه دوم دستور به خارج شدن از شهر با دست خالی را دادند و همچنین دستور قتل هر کسی که چیزی همراه ببرد را دادند. گروه سوم را اصلا اجازه ی خروج ندادند و مردهای آن ها را به سزای عملشان رساند. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله هنگامی که جنگ خندق تمام شد، خواستند لباس رزم را از تن درآورند که جبرئیل علیه السلام نازل شد: ای رسول خدا جنگ هنوز تمام نشده و ما هنوز لباس رزم را درنیاوردیم و هنوز فتنه در خود مدینه باقی است. پیامبر صلی الله علیه و آله علیه یهودیان مدینه بسیج نیرو کردند و قلعه ی خیبر را محاصره و آنان را به سزای عمل شان رساندند.
حال کسانی که داعیه ی اسلام و خادم الحرمین دارند، دست دوستی با آنان می دهند و ریختن خون اسرائیلی را حرام و ریختن خون نیروهای مقاومت اسلامی و مسلمانان را واجب دانسته اند.
آیا یهود در دوران غیبت به این ظلم های خود در جهان ادامه می دهند یا اینکه انشاء الله به بیست و پنج سال نمی رسند؟ آیه ای در قرآن کریم اشاره ی به این مطلب دارد و از امام صادق علیه السلام هم روایتی در تفسیر آیه نقل شده: کسانی که به ظلم آن ها پایان می دهند، اهل قم هستند. طبق آیات و روایات دوران افول آن ها قبل از ظهور و در زمان غیبت می باشد.
محور دوم بحث درباره ی یهود مربوط به زمان ظهور است. شیوه ی برخورد امام زمان با یهود چگونه است؟ و آیا در زمان ظهور آن ها دارای قدرت هستند؟ واکنش آنان در مورد پذیرش امام و حکومت جهانی اسلامی چگونه خواهد بود؟ طبق روایاتی همه ی آن ها با نزول حضرت عیسی علیه السلام مسلمان می شوند و طبق بعضی دیگر از روایات آن ها با امام درگیر می شوند و در این درگیری عالم تکوین هم به کمک امام زمان و علیه یهود می آیند.
 

[1] بحار الأنوار، العلامة المجلسی، ج 52، ص213.

[2] رايات الهدى و الضلال في عصر الظهور، ص137.