جلسه 1394/12/09

بسم الله الرحمن الرحیم



بررسي شخصيت زنان ذكر شده در روايت هفتم

موضوع: بررسی شخصیت زنان ذکر شده در روایت هفتم
سوم) حبابه ی والبیه[1]

یکی از کسانی که در روایت امام صادق علیه السلام مطرح شدند حبابه ی والبیه می باشد که جریان ایشان هم در کتاب شریف کافی و هم در کتب رجالی ما آورده شده است.
روایت زیر شخصیت و جایگاه ایشان را نزد ائمه علیهم السلام نشان می دهد[2]
.
عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي عَلِيٍّ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ الْقَاسِمِ الْعِجْلِيِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ يَحْيَى الْمَعْرُوفِ بِكُرْدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خُدَاهِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَيُّوبَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ عَبْدِ الْكَرِيمِ بْنِ عَمْرٍو الْخَثْعَمِيِّ عَنْ حَبَابَةَ الْوَالِبِيَّةِ قَالَتْ رَأَيْتُ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فِي شُرْطَةِ الْخَمِيسِ وَ مَعَهُ دِرَّةٌ لَهَا سَبَابَتَانِ يَضْرِب
بِهَا بَيَّاعِي الْجِرِّيِّ وَ الْمَارْمَاهِي وَ الزِّمَّارِ وَ يَقُولُ لَهُمْ يَا بَيَّاعِي مُسُوخِ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ جُنْدِ بَنِي مَرْوَانَ فَقَامَ إِلَيْهِ فُرَاتُ بْنُ أَحْنَفَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَا جُنْدُ بَنِي مَرْوَانَ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَقْوَامٌ حَلَقُوا اللِّحَى وَ فَتَلُوا الشَّوَارِبَ فَمُسِخُوا فَلَمْ أَرَ نَاطِقاً أَحْسَنَ نُطْقا
مِنْهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُ فَلَمْ أَزَلْ أَقْفُو أَثَرَهُ حَتَّى قَعَدَ فِي رَحَبَةِ الْمَسْجِدِ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا دَلَالَةُ الْإِمَامَةِ يَرْحَمُكَ اللَّهُ قَالَتْ فَقَالَ ائْتِينِي بِتِلْكِ الْحَصَاةِ وَ أَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى حَصَاةٍ فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَطَبَعَ لِي فِيهَا بِخَاتَمِهِ ثُمَّ قَالَ لِي يَا حَبَابَةُ إِذَا ادَّعَى مُدَّعٍ الْإِمَامَةَ فَقَدَرَ أَنْ يَطْبَعَ كَمَا رَأَيْتِ فَاعْلَمِي أَنَّهُ إِمَامٌ مُفْتَرَضُ الطَّاعَةِ وَ الْإِمَامُ لَا يَعْزُبُ عَنْهُ شَيْ ءٌ يُرِيدُهُ قَالَتْ ثُمَّ انْصَرَفْتُ حَتَّى قُبِضَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام فَجِئْتُ إِلَى الْحَسَنِ علیه السلام وَ هُوَ فِي مَجْلِسِ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ النَّاسُ يَسْأَلُونَهُ فَقَالَ يَا حَبَابَةُ الْوَالِبِيَّةُ فَقُلْتُ نَعَمْ يَا مَوْلَايَ فَقَالَ هَاتِي مَا مَعَكِ قَالَ فَأَعْطَيْتُهُ فَطَبَعَ فِيهَا كَمَا طَبَعَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام قَالَتْ ثُمَّ أَتَيْتُ الْحُسَيْنَ علیه السلام وَ هُوَ فِي مَسْجِدِ رَسُولِ اللَّهِ صلی الله علیه و آله فَقَرَّبَ وَ رَحَّبَ ثُمَّ قَالَ لِي إِنَّ فِي الدَّلَالَةِ دَلِيلًا عَلَى مَا تُرِيدِينَ أَ فَتُرِيدِينَ دَلَالَةَ الْإِمَامَةِ فَقُلْتُ نَعَم
يَا سَيِّدِي فَقَالَ هَاتِي مَا مَعَكِ فَنَاوَلْتُهُ الْحَصَاةَ فَطَبَعَ لِي فِيهَا قَالَتْ ثُمَّ أَتَيْتُ عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ علیهما السلام وَ قَدْ بَلَغَ بِيَ الْكِبَرُ إِلَى أَنْ أُرْعِشْتُ وَ أَنَا أَعُدُّ يَوْمَئِذٍ مِائَةً وَ ثَلَاثَ عَشْرَةَ سَنَةً فَرَأَيْتُهُ رَاكِعاً وَ سَاجِداً وَ مَشْغُولًا بِالْعِبَادَةِ فَيَئِسْتُ مِنَ الدَّلَالَةِ فَأَوْمَأَ إِلَيَّ بِالسَّبَّابَةِ فَعَادَ إِلَيَّ شَبَابِي قَالَتْ فَقُلْتُ يَا سَيِّدِي كَمْ مَضَى مِنَ الدُّنْيَا وَ كَمْ بَقِيَ فَقَالَ أَمَّا مَا مَضَى فَنَعَمْ وَ أَمَّا مَا بَقِيَ فَلَا قَالَتْ ثُمَّ قَالَ لِي هَاتِي مَا مَعَكِ فَأَعْطَيْتُهُ الْحَصَاةَ فَطَبَعَ لِي فِيهَا
ثُمَّ أَتَيْتُ أَبَا جَعْفَرٍ علیه السلام فَطَبَعَ لِي فِيهَا ثُمَّ أَتَيْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام فَطَبَعَ لِي فِيهَا ثُمَّ أَتَيْتُ أَبَا الْحَسَنِ مُوسَى علیه السلام فَطَبَعَ لِي فِيهَا ثُمَّ أَتَيْتُ الرِّضَا علیه السلام فَطَبَعَ لِي فِيهَا وَ عَاشَتْ حَبَابَةُ بَعْدَ ذَلِكَ تِسْعَةَ أَشْهُرٍ عَلَى مَا ذَكَرَ مُحَمَّدُ بْنُ هِشَام
حبابه ی والبیه می گوید: امیرالمؤمنین علی علیه السلام را در پیشاپیش شرطة الخمیس (نیروها، پیشقراولان، از جان گذشتگان حضرت) دیدم که به سراغ بازار ماهی فروش ها رفتند و دست ایشان چوبی بود (چوب تعلیمی) و کسانی را که ماهی های حرام می فروختند را با چوب می زدند و می فرمودند: ای کسانی که مسخ شده های بنی اسرائیل و لشگر بنی مروان را می فروشید و تذکر می دادند و کسانی که تخلف می کردند را به سزای عقوبتشان می رساندند.
فرات بن احنف بلند شد و گفت: ای امیرالمؤمنین جند بنی مروان چه کسانی بودند؟ حضرت فرمودند: آن ها کسانی بودن که سبیل را تاب می دادند و ریش را از ته می زدند پس مسخ شدند.
بعد حبابه می گوید: مولا آنچنان زیبا، شیوا، قاطع و تأثیرگذار حرف می زد که نظیر ایشان را ندیده بودم.
همین طور همراه حضرت بودیم ببینیم کجا می روند. ایشان به مسجد کوفه تشریف بردند ودر مسجد نشستند. من جلو رفته و گفتم: ای امیرالمؤمنین از کجا امام را بشناسم؟ نشان امامت چیست؟
امام علیه السلام فرمودند: سنگریزه هائی که آنجا هست را برای من بیاور. آن ها را آوردم خاتم انگشتر را درآورده و با آن بر روی سنگ مهر زدند که بر آن نقش بست و فرمودند: هر کس پس از من ادعای امامت بکند و این کاری که من انجام دادم را انجام بدهد او امام مفترض الطاعة است و هر آنچه اراده کند می داند و بر او پوشیده نیست.
پس از محضر امام علیه السلام رفتم تا زمانی که ایشان به شهادت رسیدند، نزد امام حسن علیه السلام آمدم در همان جائی که امیر المؤمنین علیه السلام نشسته بودند و مردم اطراف ایشان را گرفته و از ایشان سؤالاتی می کردند. پس فرمودند: ای حبابه ی والبیه گفتم: بله ای مولای من امام علیه السلام فرمودند: آن چیزی که همراه تو است به من بده حبابه می گوید: سنگ را به آقا تقدیم کردم همانطوری که امیر المؤمنین علیه السلامبا خاتم خود به آن سنگ مهر زد ونقش بست، امام مجتبی علیه السلام نیز چنین کرد.
حبابه می گوید: زمانی که امام حسن علیه السلام به شهادت رسید، نزد امام حسین علیه السلام آمدم در حالی که ایشان در مسجد پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بودند و به من فرمودند: بیا نزدیک و برای من جا باز کردند و فرمودند: دليل آنچه تو مى خواهى موجود است، نشانه امامت را مى خواهى؟ گفتم: آرى اى آقاى من، فرمود: آنچه با خود دارى بياور، من آن سنگ را به او دادم و برايم مهرى بر آن نهاد.
گويد: پس از آن خدمت على بن الحسين علیهما السلام آمدم و تا آن جا پير شده بودم كه رعشه و لرزه گرفته بودم و سنم 113 سال بود. ديدم آن حضرت در ركوع و سجود است و مشغول عبادت است و به من توجهى ندارد و من از دريافت نشانه امامت نااميد شدم و آن حضرت با انگشت سَبّابَه خود به من اشارتى كرد و جوانيم برگشت.
گفتم: اى آقاى من از دنيا چه اندازه گذشته و چه مقدار مانده است؟ فرمود: نسبت به آنچه گذشته، آرى و آنچه مانده است، نه.
سپس به من فرمود: آنچه با خود دارى بياور، من آن سنگ را به آن حضرت دادم و برايم بر آن مهرى نهاد و سپس نزد امام باقر علیه السلام آمدم و برايم مهرى بر آن نهاد و سپس نزد امام صادق علیه السلام آمدم و بر آن برايم مهرى نهاد و پس از آن نزد امام كاظم علیه السلام آمدم و آن را برايم مهر كرد و سپس نزد امام رضا علیه السلام آمدم و آن را برايم مهر كرد و حبابه والبيه پس از آن نه ماه زنده بود- چنان چه محمد بن هشام گفته است.
این روایت را کمال الدین با کمی اختلاف از امام باقر علیه السلام نقل می کند: که زمانی که حبابه خدمت امام سجاد علیه السلام آمد امام برای او دعا کرد پس خداوند جوانی او را برگرداند و به او اشاره ای کرد که او زمینه حمل و بارداری را هم پیدا کرد.
توضیح روایت
شرطة الخمیس:
نیروهائی بودند که امام علیه السلام با آن ها شرط کرده بود که تا پای جان حضور داشته باشند و امام هم در مقابل به آن ها تعهد داده بود که بدون آن ها به بهشت نرود، تعدادشان را بعضی 6000 نفر گفته اند و بعضی 60000 نفر گفته اند و خمیس از آن جهت به آنها گفته می شد که چون لشکر پنج قسمت می شد: مقدم، ساق، میمنه، میسره و قلب و این ها از جان گذشته بودند که یکی از آن ها اصبغ بن نباته است که از او سؤال شد: رهبری و امام علیعلیه السلام در نظر شما چگونه بود؟ جواب می دهد: نمی دانم چه می گوئید! اما مطمئنا به شما بگویم: جایگاه ایشان در نزد ما به گونه ای بود که همیشه دستمان به سلاح و نگاهمان به فرمان ایشان بود و که هر کس را که امر می کرد سر از تن او جدا می کردیم.
در عرض فرمان امام فرمان احدی برای ما نافذ نیست چون فرمان امام همان فرمان پیامبر صلی الله علیه و آله و همان فرمان خدا است.
مسوخ بنی اسرائیل:
تعبیر مسخ به کار بردند چون خداوند اینها را به همان شکلی که آن ها مسخ شدند، آفرید. نه اینکه بچه و از نسل آنها باشند. چون مسخ شده سه روز بیشتر نمی ماند.
ما دلالة الامامة:
این نشان می دهد که ایشان به امامت (نه چهارمین خلیفه) امیر المؤمنین اعتقاد داشت.
الامام لایعزب عنه شیء یریده:
مرحوم مجلسی این عبارت را چنین تبیین می کنند:
یعنی چیزی از نظر امام پنهان نمی ماند و علم به چیزی برای او ممتنع نمی باشد چون مورد کرامت و عنایت خداوند است و چیزی جز آنچه خدا اراده کند اراده نمی کند.
إنّ فی الدلالة دلیلا:
مرحوم مجلسی برای کلام امام حسین علیه السلام " إن في الدلالة دليلا" چهار احتمال مطرح می کنند:
" إن في الدلالة دليلا" هذا الكلام يحتمل وجوها:
الأول: أن المعنى أن ما رأيت من الدلالة من أبي و أخي تكفي لعلمك بإمامتي لنصهم على.
الثاني: أن المراد أن فيما جعله الله دليلا على إمامتي من المعجزات و البراهين ما يوجب علمك بها.
الثالث: أن يكون المعنى أن في دلالتي على ما في ضميرك دلالة على الإمامة حيث أقول: إنك تريدين دلالتها.
الرابع: ما ذكره بعض الأفاضل أن" في" بتشديد الياء خبر إن، و الدلالة اسمها و دليلا بدله" على ما تريدين" صفة دليلا كقوله تعالى:" بِالنَّاصِيَةِ ناصِيَةٍ كاذِبَةٍ ".
1. همان چیزی که از پدر و برادرم دیدی که با خاتم بر سنگ زده و برآن نقش بست، آن دلالت ها دلیل بر امامت من است.
2. خداوند عز و جل در من معجزاتی قرار داده که خواهی دید و این معجزات و کرامات سبب علم تو به امامت من می شود.
3. من الآن می دانم که تو چه می خواهی و این قرائت من از آنچه در ضمیر تو است خود دلیل بر امامت من است.
4. بعضی هم عبارت را به صورتی خوانده اند که الدلالة اسم إنّ و فیّ خبر آن و دلیل بدل باشد و علی ما تریدون صفت دلیل باشد.
اما ما مضی فنعم و اما ما بقی فلا:
مرحوم مجلسی این عبارت را چنین تبیین می کنند:
یعنی اینکه چقدر از دنیا گذشته است را شناخت داریم اما اینکه چقدر مانده است را نمی توانم به تو خبر دهم. حال این نتوانستن یا از این جهت است که آن از مختصات علم خداوند است یا از این جهت که خبر دادن از آنچه مانده مصلحت نیست.
بیان مرحوم مجلسی در مورد عمر حبابه ی والبیه: عمر او بنابرآنچه تاریخ ائمهعلیهم السلام اقتضا دارد 235 و بلکه بیشتر از آن می باشد. فرض کنیم ایشان اواخر عمر شریف امام زین العابدین علیه السلام و اوائل امامت امام رضا علیه السلام برای گرفتن معجزه آمده باشد، در این صورت باید عمر او 200سال باشد.[3]

بازگشت جوانی به ایشان: در نقل دیگری هست که در زمان امام رضا علیه السلام باز امام جوانی را به ایشان برگرداند و یک کفن و مقداری پول به او دادند و فرمودند: دیگر بیشتر از این نیاز پیدا نمی کنی و همین طور هم شد طولی نکشید که فوت کرد.
مرحوم کلینی روایتی دیگر را که کامل کننده ی این روایت است از داود بن قاسم جعفری نقل می کند[4]
:
مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ وَ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ مُحَمَّدٍ النَّخَعِيِّ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ دَاوُدَ بْنِ الْقَاسِمِ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِي مُحَمَّدٍ علیه السلام فَاسْتُؤْذِنَ لِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ عَلَيْهِ فَدَخَلَ رَجُلٌ عَبْلٌ طَوِيلٌ جَسِيمٌ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ بِالْوَلَايَةِ فَرَدَّ عَلَيْهِ بِالْقَبُولِ وَ أَمَرَه بِالْجُلُوسِ فَجَلَسَ مُلَاصِقاً لِي فَقُلْتُ فِي نَفْسِي لَيْتَ شِعْرِي مَنْ هَذَا فَقَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ ع هَذَا مِنْ وُلْدِ الْأَعْرَابِيَّةِ صَاحِبَةِ الْحَصَاةِ الَّتِي طَبَعَ آبَائِي علیهم السلام فِيهَا بِخَوَاتِيمِهِمْ فَانْطَبَعَتْ وَ قَدْ جَاءَ بِهَا مَعَهُ يُرِيدُ أَنْ أَطْبَعَ فِيهَا ثُمَّ قَالَ هَاتِهَا فَأَخْرَجَ حَصَاةً وَ فِي جَانِبٍ مِنْهَا مَوْضِعٌ أَمْلَسُ فَأَخَذَهَا أَبُو مُحَمَّدٍ علیه السلام ثُمَّ أَخْرَجَ خَاتَمَهُ فَطَبَعَ فِيهَا فَانْطَبَعَ فَكَأَنِّي أَرَى نَقْشَ خَاتَمِهِ السَّاعَةَ- الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ فَقُلْتُ لِلْيَمَانِيِّ رَأَيْتَهُ قَبْلَ هَذَا قَطُّ قَالَ لَا وَ اللَّهِ وَ إِنِّي لَمُنْذُ دَهْرٍ حَرِيصٌ عَلَى رُؤْيَتِهِ حَتَّى كَانَ السَّاعَةَ أَتَانِي شَابٌّ لَسْتُ أَرَاهُ فَقَالَ لِي قُمْ فَادْخُلْ فَدَخَلْتُ ثُمَّ نَهَضَ الْيَمَانِيُّ وَ هُوَ يَقُولُ رَحْمَتُ اللَّهِ وَ بَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ أَشْهَدُ بِاللَّهِ إِنَّ حَقَّكَ لَوَاجِبٌ كَوُجُوبِ حَقِّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ الْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ ثُمَّ مَضَى فَلَمْ أَرَهُ بَعْدَ ذَلِكَ قَالَ إِسْحَاقُ قَالَ أَبُو هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيُّ وَ سَأَلْتُهُ عَنِ اسْمِهِ فَقَالَ اسْمِي مِهْجَعُ بْنُ الصَّلْتِ بْنِ عُقْبَةَ بْنِ سِمْعَانَ- بْنِ غَانِمِ ابْنِ أُمِّ غَانِمٍ وَ هِيَ الْأَعْرَابِيَّةُ الْيَمَانِيَّةُ صَاحِبَةُ الْحَصَاةِ الَّتِي طَبَعَ فِيهَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ السِّبْطُ إِلَى وَقْتِ أَبِي الْحَسَنِ علیه السلام
ابى هاشم داوود بن قاسم جعفرى گويد: من نزد ابى محمد (امام حسن عسكرى علیه السلام) بودم، براى مردى يمنى[5]
اجازه ورود خواستند. مردى بلندقد و تنومند وارد شد و بر آن حضرت به امامت سلام داد و امام با پذيرائى به او جواب داد و دستور داد بنشيند و او پهلوى من نشست، و من با خود گفتم: كاش مى دانستم اين مرد كيست؟ امام علیه السلام فرمود: اين از فرزندان آن زن اعرابيه صاحب سنگريزه اى است كه پدرانم با خاتم خود بر آن نهاده اند و نقش بسته است و آن را با خود آورده است تا من هم آن را مهر كنم، سپس فرمود: آن را بياور يك سنگ كوچكى در آورد كه در يك طرفش محل صافى بود، امام عسكرى علیه السلام آن را گرفت و مهرش را بيرون آورد و بر آن زد و نقش برداشت، گويا هم اكنون نقش مُهر او را در آن سنگ مى نگرم (الحسن بن على) به آن يمنى گفتم: آن حضرت را هرگز پيش از اين ديده بودى؟
گفت: نه به خدا من روزگارى است كمال شوق را داشتم كه او را ببينم و گويا همين اكنون جوانى كه او را در اين جا نمى بينم نزد من آمد و گفت: برخيز و داخل شو و من داخل شدم.
سپس آن يمنى برخاست و مى گفت: رحمت خدا و بركات او بر شما خاندان و ذريه اى كه همه از يك ديگريد، من به خدا گواهم كه حق تو واجب است چون وجوب حق امير المؤمنين علیه السلام و امامان بعد از او علیهم السلام و رفت و ديگر من او را نديدم.
ابو اسحق جعفرى گويد: من از او نامش را پرسيدم، گفت: نامم (مهجع) پسر صلت بن عقبة بن سمعان بن غانم پسرام غانم و آن، زن عرب بيابانى از يمن بود و صاحب سنگريزه اى است كه امير المؤمنين علیه السلام و اولادش تا امام رضا علیه السلام بر آن مُهر زدند.
طَبَعَ فِيهَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ علیه السلام وَ السِّبْطُ إِلَى وَقْتِ أَبِي الْحَسَنِ علیه السلام
ابی الحسن دومی که در روایت آمده است مراد کدام یک از ائمه علیهم السلام می باشد.
در اصطلاح روائی ابو الحسن اول امام کاظم علیه السلام است و ابو الحسن ثانی امام رضا علیه السلام و ابو الحسن ثالث امام هادی علیه السلام است امّا در دعای توسل پنج امام کنیه آنان ابو الحسن است امیر المؤمنین و امام زین العابدین علیهما السلام هم کنیه ابو الحسن دارند امّا مصطلح روائی نیست.
بیان مرحوم مجلسی:
ابو الحسن در این روایت امام رضا علیه السلام یا امام هادی علیه السلام؟ چنانچه بگوئیم مراد از ابو الحسن در روایت ابو الحسن ثالث امام هادی علیه السلام باشد اعم از این است که سنگ ها را خود حبابه نزد ائمه برای مهر زدن برده باشد یا فرزندانش برده باشند.
آیا این جریان تنها برای یک زن اتفاق افتاده است یا برای چند نفر؟
مرحوم طبری در کتاب اعلام الوری این روایت را نقل می کند بعذ از ابو عبدالله عیاش نقل می کند که این ام غانم صاحب سنگریزه ها غیر از حبابه ی والبیه اسدیه دختر جعفر است و حبابه ی والبیه هم غیر از آن صاحب سنگریزه های اولی می باش که در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بوده است پس او ام سلیم وارث کتاب ها است پس این زنان سه نفر هستند.[6]

 

[1] والبیه: منسوب به والب نام منطقه ای در بیابان های یمن.

[2] الکافی، ج1، ص346.

[3] . مرآۀ العقول، ج4، ص81.

[4] الکافی، ج1، ص347.

[5] اهل یمن از همان ابتدا ولایتمدار و تابع شجره ملعونه ی اموی نبودند، خالد بن ولید به مدت شش ماه نزد آن ها رفت اما کسی به او اعتنا نکرد تا اینکه مولای متقیان علیه السلام رفتند، در فاصله ی یک روز قبائلی آمدند و اسلام آوردند و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله. سجده شکر بجا آوردند

[6] . مرآۀ العقول، ج4، ص84.