جلسه 1393/11/11

بسم الله الرحمن الرحیم



انحرافات در جامعه قبل از ظهور امام زمان

موضوع: انحرافات در جامعه قبل از ظهور امام زمان #
مقدمه:
یکی از چیزهائی که به شیعه نسبت می دهند، اعتقاد به این است که امام زمان # احکام جدید، سنت جدید، شریعت جدید یا قرآن جدیدی می آورد؛ در صورتی که حتی یک روایت هم که بیان کننده این مطلب باشد، وجود ندارد.
البته روایاتی از ائمه علیهم السلام در مورد بعضی از احکام در زمان ظهور امام زمان # و نوع حکومت و برخورد آن حضرت با مخالفان نقل شده است، که نیاز به بررسی، توضیح و توجیه دارد مانند:
اعدام مانع زکات و اعدام زانی، کسانی که در عالم ذر اخوت داشته اند، در این دنیا از یکدیگر ارث ببرند یعنی تغییر در قانون ارث، حکم اعدام و قتل کسانی که در تشیع و ایمان شان دروغ گو هستند. عدم دریافت جزیه از اهل کتاب در زمان امام زمان # در حالی که قرآن می فرماید: ﴿حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَ هُمْ صاغِرُون﴾[1]
.
ممنوع بودن حکم ربح بر مومن در معاملات (یعنی جنسی را ده تومان بخرند و به مومن پانزده تومان بفروشند.)، وجوب کمک به برادران و تجهیز یکدیگر ﴿تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى ﴾[2]
.
مساله قطائع پادشاهان: زمین های وسیعی که پادشاهان برای خودشان ثبت می کنند یا به برخی هدیه می کنند. آیا این قطائع یا قطیعه در دوران امام زمان # ممنوع و حرام است؟
کسی که گنجی پیدا می کند، با قطع نظر از قوانین حکومت، قوانین خاص خود را دارد که اگر خمسش را بدهد مال خودش می شود، آیا در دوران امام زمان # نیز حکم به همین منوال است؟ یا اینکه هرچه پیدا کرد باید تحویل امام × دهد.
تغییر قبله در مسجد کوفه: امام × به نقل روایتی قبله را تعدیل می کند، منظور چیست؟ آیا منظور این است که الآن مردم کوفه رو به قبله نماز نمی خوانند؟
دستور تخریب یک سری از مساجد، آیا این تخریب مشروع و درست است یا خیر؟ اینکه ایشان منارات را تخریب می کند، آیا «المناره» اشاره به یک مناره خاص بوده و «ال» آن عهد است و یا کل منارات منظوراست؟ اصلا المنائر است یا المنابر؟ مناره است یا منبر است؟
بحث پیرامون اینکه ایشان به چه انگیزه ای مسجد الحرام یا کعبه را به اساس و حدود اصلی خودش بر می گرداند.
آیا در بحث قضاوت چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا مسیر قضاوت طبق بعضی روایات تغییر می کند؟آیا شهود لازم است یا ایشان با علم خود قضاوت می کند؟
یقینا امام زمان # دین جدید و سنت جدیدی ندارند، سنت ایشان همان سنت پیامبر اکرم | است. ایشان قرآن جدیدی نمی آورند و بلکه همین قرآن است ولی باید گفت که روایاتی مشاهده می شود که ایهام دارد به اینکه امام زمان # احکام و دین جدید می آورد. ما اولا سند این روایات را بررسی می کنیم و بعد از نظر دلالی بحث خواهیم کرد.
امثال این روایات دست آویز بدخواهان شده و بدون بررسی و تحقیق در مورد سند روایت، متن و فهم روایت، معارضات روایات، بیانات فقهای شیعه در زمینه نص و دلالت آن روایت، به ایجاد شبهه و تخریب چهره مکتب اهل بیت علیهم السلام در شبکه های ماهواره ای و غیره می پردازند.
بررسی روایات انحرافات در جامعه ی قبل از ظهور:
قبل از بررسی این روایات، توجه به این نکته که در روایات هم به آن اشاره شده است، ضروری می باشد و آن اینکه جامعه و مردم در آخر الزمان چقدر از سنت پیامبر | و از تعالیم اسلام فاصله گرفته اند؟ آیا سنت های حضرت سنت های جدیدی است یا اینکه در اثر تغییر یافتن سنت ها و احکام اسلامی و دور شدن جامعه از واقعیات اسلامی، وقتی حضرت همان حکم اسلام را بیاورد برای جامعه، جدید به نظر می رسد؟ لذا باید روایاتی که مربوط به تحریف و انحرافات جامعه است را بطور دقیق بررسی کنیم تا مسئله ی احکام جدید برایمان روشن شود.
روایت اول:
الف) متن روایت
رجال الكشي حَمْدَوَيْهِ بْنُ نُصَيْرٍ عَنِ الْيَقْطِينِيِّ عَنْ يُونُسَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ وَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ قُولَوَيْهِ وَ الْحُسَيْنُ بْنُ الْحَسَنِ مَعاً عَنْ سَعْدٍ عَنْ هَارُونَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ وَ ابْنَيْهِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ قَالَ: قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ×: ...[3]
عَلَيْكُمْ بِالتَّسْلِيمِ وَ الرَّدِّ إِلَيْنَا وَ انْتِظَارِ أَمْرِنَا وَ أَمْرِكُمْ وَ فَرَجِنَا وَ فَرَجِكُمْ فَلَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا عَجَّلَ اللَّهُ فَرَجَهُ وَ تَكَلَّمَ بِتَكَلُّمِنَا ثُمَّ اسْتَأْنَفَ بِكُمْ تَعْلِيمَ الْقُرْآنِ وَ شَرَائِعِ الدِّينِ وَ الْأَحْكَامِ وَ الْفَرَائِضِ كَمَا أَنْزَلَهُ اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ | لَأَنْكَرَ أَهْلُ التَّصَابُرِ فِيكُمْ ذَلِكَ الْيَوْمَ إِنْكَاراً شَدِيداً ثُمَّ لَمْ تَسْتَقِيمُوا عَلَى دِينِ اللَّهِ وَ طَرِيقَتِهِ إِلَّا مِنْ تَحْتِ حَدِّ السَّيْفِ فَوْقَ رِقَابِكُمْ إِنَّ النَّاسَ[4]
بَعْدَ نَبِيِّ اللَّهِ | رَكِبَ اللَّهُ بِهِ سُنَّةَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ فَغَيَّرُوا وَ بَدَّلُوا وَ حَرَّفُوا وَ زَادُوا فِي دِينِ اللَّهِ وَ نَقَصُوا مِنْهُ فَمَا مِنْ شَيْ ءٍ عَلَيْهِ النَّاسُ الْيَوْمَ إِلَّا وَ هُوَ مُحَرَّفٌ عَمَّا نَزَلَ بِهِ الْوَحْيُ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ فَأَجِبْ يَرْحَمُكَ اللَّه ..[5]
[6]
[7]

عبدالله بن زراره گوید: امام صادق × به من فرمودند: به پدرت سلام مرا برسان، و بگو اگر گاهی از تو در جلسات عیب جویی می کنم، برای حفظ توست که حکومت روی تو حساس نشود. زیرا مردم و دشمنان به هر کسی که به ما نزدیک باشد، حمله می کنند و هر کسی که ما او را ستایش کنیم و جایگاهش را تثبیت کنیم، فورا او را اذیت می کنند. آنهایی که مورد توجه ما هستند دشمن برای آنها مشکل ایجاد می کند و به خاطر نزدیک بودنش با ما او را اذیت می کند. او را آماج تبلیغات قرار می دهند و او را از پا در می آورند.
اما هر کسی را که ما عیب جویی کردیم او را حمد می کنند[8]
، اگرمن گاهی پشت سر تو حرف زدم، چاره ای ندارم زیرا تو مردی هستی که به ارتباط با ما مشهور هستی و به ما تمایل داری و به خاطر همین دوستی مورد مذمت مردم هستی، پس دوست داشتم که تو را عیب جویی کنم تا اینکه بفهمند که از تو بدگویی کردم و آنها از تو تعریف کنند. تا به این وسیله شر اینها را از تو دور کنم که خداوند عز و جل می فرماید: ((اما كشتى از آن بينوايانى بود كه در دريا كار مى كردند خواستم آن را معيوب كنم [چرا كه] پيشاپيش آنان پادشاهى بود كه هر كشتى [بی عیبی] را به زور مى گرفت )). من هم به خاطر اینکه تو را از من نگیرند و نکشند، عیبجویی کردم.
بر شما باد که تسلیم امر ما باشید، و مطالب را به ما برگردانید و منتظر امر ما و امرخود و فَرَج ما و فَرَج خود باشید. و اگر قائم ما قیام کرد و سخنگوی ما سخن گفت، تعلیم قرآن و شرائع دین و احکام و واجبات را از نو شروع می کند و از نو یاد می دهد، به همان گونه ای که خداوند بر پیامبر | نازل کرد.
وقتی که امام از نو قرآن تعلیم دهد و از نو تفسیر بگوید، اهل تصابر (یعنی کسانی که یک رتبه علمی دارند و می گویند ما مفسر و محقق و فقیه و متخصصیم در معارف اسلامی) ، درمقابل بیان حضرت موضع شدیدی می گیرند (چون آن ها طور دیگری فهمیدند و طور دیگری بیان می کنند).
خداوند بر این مردم همان سنن امتهای قبل را بار کرده است. پس تغییر دادند، تحریف کردند و زیاد کردند و کم کردند پس آنچه امروز مردم بر آن هستند،ز آنچه از جانب خداوند وحی به آن نازل شد، منحرف است.
ب) توضیح روایت
لَأَنْكَرَ أَهْلُ التَّصَابُرِ فِيكُمْ ذَلِكَ الْيَوْمَ إِنْكَاراً شَدِيداً: الآن وهابی ها در مکه و مدینه دانشگاه هایی دارند که درآن صدها و بلکه هزاران نفر فارغ التحصیل می شوند ولی خروجی آن مسلمان کشی است، در حالی که قرآن می فرماید: ﴿اشد الناس عداوه للذین آمنوا الیهود﴾ وقتی به آنان گفته می شود، دشمن اهل ایمان یهود است، چرا با آنها درگیر نمی شوید؟ می گویند: قاتلوا الذین یلونکم من الکفار یعنی شیعه، به قول ابن عباس اینها مانند خوارج اند بلکه خود خوارج اند که آیاتی که مربوط به کفار است را بر مسلمین تطبیق می دهند.
سؤال می کنیم: ملاک کجا است و نزدیک تر به کجا؟ به سعودی، افغانستان، اردن، لبنان، سوریه یا...؟
آن ها قرآن می خوانند ولی طوری تفسیر می کند که اصلا ضرری برای یهود و نصاری نداشته باشد اما کشور مسلمانی مانند سوریه و عراق را ویران می کنند.
آن ها شریعت را طوری تفسیر می کنند و توضیح می دهند که پیرو آن، به جای اینکه به جنگ غاصبان و اشغالگران صهیونیسم برود، به جنگ مسلمان می رود. لذا وقتی امام زمان # می آیند قرآن را از نو تعلیم می دهند چون آن ها تفسیر قرآن را غلط فهمیدند و تفسیری اشتباه از آن ارائه دادند.
بحث و مذاکره ی جالبی بین ابن عباس و معاویه است که نشان می دهد تفکر امروز وهابیان همان تفکر اموی است:
عن سليم بن قيس قال : قدم معاوية بن أبي سفيان حاجا في خلافته فاستقبله أهل المدينة... ثم إن معاوية مر بحلقة من قريش فلما رأوه قاموا غير عبد الله بن عباس- فقال له يا ابن عباس ما منعك من القيام كما قام أصحابك إلا لموحدة أني قاتلتكم بصفين فلا تجد من ذلك يا ابن عباس فإن ابن عمي عثمان قد قتل مظلوما قال ابن عباس فعمر بن الخطاب قد قتل مظلوما قال إن عمر قتله كافر.
قال ابن عباس فمن قتل عثمان؟ قال قتله المسلمون. قال فذلك أدحض لحجتك. قال فإنا قد كتبنا في الآفاق ننهى عن ذكر مناقب علي و أهل بيته فكف لسانك فقال يا معاوية أ تنهانا عن قراءة القرآن؟ قال لا-. قال أ تنهانا عن تأويله؟ قال نعم. قال فنقرؤه و لا نسأل عما عنى الله به ثم قال فأيهما أوجب علينا قراءته أو العمل به؟ قال العمل به.
قال فكيف نعمل به و لا نعلم ما عنى الله؟ قال سل عن ذلك من يتأوله غير ما تتأوله أنت و أهل بيتك. قال إنما أنزل القرآن على أهل بيتي فأسأل عنه آل أبي سفيان يا معاوية أ تنهانا أن نعبد الله بالقرآن بما فيه من حلال و حرام- فإن لم تسأل الأمة عن ذلك حتى تعلم تهلك و تختلف. قال اقرءوا القرآن و تأولوه و لا ترووا شيئا مما أنزل الله فيكم و ارووا ما سوى ذلك. قال فإن الله يقول في القرآن يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ - وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ - قال يا ابن عباس اربع على نفسك و كف لسانك .[9]

در كتاب احتجاج از سليم بن قيس روايت مي كند كه گفت: معاويه در زمان خلافت خود پس از اينكه حج بجاى آورد راهی مدينه طيبه شد اهل مدينه از وى استقبال نمودند... سپس معاويه به گروهى از قريش برخورد كه نشسته بودند، عموم ايشان از جا برخاستند، ولى ابن عباس از جای خود برنخاست! معاويه به او گفت: براى چه برنخاستى؟ مگر كينه اى از جنگ صفين در دل دارى، ناراحت مباش پسر عموی ما عثمان به ستم كشته شد.
ابن عباس گفت: عمر هم كشته شد، پس چرا خون او را مطالبه نمي كنى؟ معاويه که محکوم شده بود، گفت: عمر را شخص كافرى كشت. ابن عباس: عثمان را چه كسى كشت؟ معاويه: مسلمانان او را كشتند. ابن عباس: همين دليل براى سكوت تو كافى خواهد بود.
معاويه گفت: ما به عموم گماشتگان خود نوشته ايم: بايد مردم از ذكر فضائل و مناقب على بن ابى طالب خود دارى نمايند، تو نيز بايد خود دارى كنى. ابن عباس گفت: ما را از خواندن قرآن جلوگيرى مي كنى!؟ معاويه گفت: نه.
ابن عباس: ما را از تفسير و معنا كردن قرآن نهى مي كنى؟ معاويه گفت: آرى ابن عباس گفت: قرآن بخوانیم و از معنای آن سوال نکنیم، خواندن قرآن واجب تر است يا عمل كردن به آن؟ معاويه گفت: عمل كردن به قرآن. ابن عباس: قرآنى را كه معناى آن را ندانيم چگونه به آن عمل كنيم!؟ معاويه گفت: معنا و تأويل قرآن را از كسى جويا شو كه غير از اهل بيت تو باشد. ابن عباس گفت: قرآن بر اهل بيت من نازل شده، آيا جا دارد كه معناى آن را از آل ابو سفيان جويا شوم!؟ اى معاويه! آيا جا دارد كه ما را از عمل كردن به حلال و حرام قرآن باز دارى! اگر اين امت از معانى قرآن پرسش نكنند دچار اختلاف و هلاك خواهند شد!! معاويه: قرآن را بخوانيد و تأويل هم بكنيد، ولى آن آياتى را كه در شأن شما نازل شده براى مردم روايت نكنيد! موضوعات ديگرى را روايت كنيد. ابن عباس گفت: خدا مي فرمايد: مي خواهند نور خدا را خاموش كنند، اما خدا نور خود را كامل مي كند؛ اگر چه كفار را خوش نيايد.
معاويه گفت: اى ابن عباس! آرام باش، جلو زبان خود را بگير! اگر هم [فضائل علی× را]مي گوئى در خفا بگو، آشكارا مگو! موقعى كه معاويه وارد منزل شد، مبلغ صد هزار درهم براى ابن عباس فرستاد، تا شايد جلو زبان خود را بگيرد.
از ابتدا سیاست، محاربه با فرهنگ شیعه و حق و آتش زدن کتب بوده است، به خاطر همین سیاستها بوده است که فرهنگ شیعه که فرهنگ اسلام ناب است به صورت علنی وهمه جانبه مشاهده نمی شود.

[1] توبه/سوره9، آیه29.

[2] مائده/سوره5، آیه2.

[3] . در ابتدای این روایت این عبارات آمده است:اقْرَأْ مِنِّي عَلَى وَالِدِكَ السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُ إِنِّي أَعِيبُكَ دِفَاعاً مِنِّي عَنْكَ فَإِنَّ النَّاسَ وَ الْعَدُوَّ يُسَارِعُونَ إِلَى كُلِّ مَنْ قَرَّبْنَاهُ وَ حَمِدْنَا مَكَانَهُ لِإِدْخَالِ الْأَذَى فِيمَنْ نُحِبُّهُ وَ نُقَرِّبُهُ وَ يَذُمُّونَهُ لِمَحَبَّتِنَا لَهُ وَ قُرْبِهِ وَ دُنُوِّهِ مِنَّا وَ يَرَوْنَ إِدْخَالَ الْأَذَى عَلَيْهِ وَ قَتْلَهُ وَ يَحْمَدُونَ كُلَّ مَنْ عَيَّبْنَاهُ نَحْنُ وَ إِنْ يُحْمَدُ أَمْرُهُ فَإِنَّمَا أَعِيبُكَ لِأَنَّكَ رَجُلٌ اشْتَهَرْتَ بِنَا وَ بِمَيْلِكَ إِلَيْنَا وَ أَنْتَ فِي ذَلِكَ مَذْمُومٌ عِنْدَ النَّاسِ غَيْرُ مَحْمُودِ الْأَثَرِ بِمَوَدَّتِكَ لَنَا وَ لِمَيْلِكَ إِلَيْنَا فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَعِيبَكَ لِيَحْمَدُوا أَمْرَكَ فِي الدِّينِ بِعَيْبِكَ وَ نَقْصِكَ وَ يَكُونَ بِذَلِكَ مِنَّا دَفْعُ شَرِّهِمْ عَنْكَ يَقُولُ اللَّهُ جَلَّ وَ عَزَّ أَمَّا السَّفِينَةُ فَكانَتْ لِمَساكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدْتُ أَنْ أَعِيبَها وَ كانَ وَراءَهُمْ مَلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْباً هَذَا التَّنْزِيلُ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ صَالِحَةٌ لَا وَ اللَّهِ مَا عَابَهَا إِلَّا لِكَيْ تَسْلَمَ مِنَ الْمَلِكِ وَ لَا تَعْطَبَ عَلَى يَدَيْهِ وَ لَقَدْ كَانَتْ صَالِحَةً لَيْسَ لِلْعَيْبِ فِيهَا مَسَاغٌ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ فَافْهَمِ الْمَثَلَ يَرْحَمُكَ اللَّهُ فَإِنَّكَ وَ اللَّهِ أَحَبُّ النَّاسِ إِلَيَّ...

[4] مراد از ناس معمولا دگر اندیشان هستند.

[5] معجم احادیث الامام المهدی #، ج5، ص130.

[6] معجم احادیث الامام المهدی #، السيد أبو القاسم الموسوي الخوئي، ج8، ص234.

[7] بحارالانوار، العلامة المجلسي، ج2، 247، ط دارالاحیاء التراث.

[8] همواره روش اینگونه بوده و امروزه نیز چنین است از هر کس که دفاع کنید دشمن او راتخریب می کند و هر کسی را که رد کنید دشمن از او دفاع می کند.

[9] الاحتجاج، طبرسی، ج2، ص293.