جلسه 1405/07/08

بسم الله الرحمن الرحیم» و حرف «ص» خلاصه کرد: ﴿ص وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ﴾.[20]
قرآن تعبیر به «ذِي الذِّكْرِ» فرموده و نفرموده است «القرآن الذكر»؛ یعنی قرآن، ذی الذکر و متصف به آن است. «ذی» غیر از «صاحب» است؛ تعبیر «صاحب» دلالت بر مصاحبت دارد؛ به این معنا که شیء در کنار دیگری قرار گرفته، دست در دست او داده و همراهی چندگانه و متعددی را شکل داده است. اما تعبیر «ذی» فراتر از مصاحبت بوده و بیانگر عینیت و یکی شدن است؛ یعنی شیء دقیقاً همان حقیقت شده است. صبر نیز این گونه است.