مشخصات کتاب

سرشناسه : محیطی، مرتضی

عنوان و نام پدیدآور : او هر جا که هست مرا دوست دارد / مولف مرتضی محیطی

مشخصات نشر : قم مسجد مقدس جمکران ۱۳۸۷.

مشخصات ظاهری : ۴۸ ص.

شابک : ۳۰۰۰ ریال ؛ ۵۰۰۰ ریال 978-964-973-098-1 :

وضعیت فهرست نویسی : برون سپاری.

یادداشت : چاپ اول: تابستان ۱۳۸۶.

یادداشت : چاپ دوم.

یادداشت : عنوان روی جلد: او هر جا که هست مرا دوست دارد: پرسش و پاسخ در باب مهدویت داستانی از زمان ظهور.

یادداشت : کتابنامه: ص. ۴۷ - ۴۸؛ همچنین به صورت زیرنویس.

عنوان روی جلد : او هر جا که هست مرا دوست دارد: پرسش و پاسخ در باب مهدویت داستانی از زمان ظهور.

موضوع : داستان های مذهبی--قرن ۱۴

موضوع : مهدویت-- انتظار-- داستان

موضوع : داستان های فارسی -- قرن ۱۴

شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم)

رده بندی کنگره : PIR۸۲۰۳ /ح۹۸ الف۸ ۱۳۸۷

رده بندی دیویی : ۸فا۳/۶۲

شماره کتابشناسی ملی : ۱۳۳۵۰۲۲

اشاره

او هر جا که هست مرا دوست دارد

مولف مرتضی محیطی

پیشگفتار

خوب گوش کن، چه می شنوی؟

سرد است و بی رمق، امّا جگرسوز و محزون... آیا می شنوی ناله ی بلبل های افسرده را که راه گلستان را گم کرده اند، و آیا ترک خوردن لب های کویر را در فراق باران می بینی...؟

منتظر چیستی؟ آیا نمی خواهی شمیم آن گلاب خلقت را به بلبلان هدیه کنی، تا نغمه سرای گل نرگس شوند؟ و آیا نمی خواهی لب های خشکیده وترک خورده کویر را با نمی از آن یمِ عطوفت و صفا، طراوت بخشی؟... پس بیا نسیم باشیم، نسیمی خنک و مهربان که عطر و طراوت را به چشم های منتظر هدیه می کند...

امام کاظم علیه السلام می فرمایند:

«اَفضَلُ الْعِبادَةِ بَعدَ الْمَعْرِفَةِ اِنتظارُ الْفَرَج؛⁽¹⁾برترین عبادت پس از شناخت، انتظار فرج است»

آری برای ظهور او تنها کسانی لحظه شماری می کنند که او را دوست دارند و دل هایشان به یاد او می تپد، و چگونه کسی او را دوست

دارد بی آنکه او را شناخته باشد و زیبایی های افکار و رفتار او را بداند.

پس باید او را و فکر و کلام و رفتار زیبای او را شناخته، به دیگران نیز معرفی کنیم - مخصوصاً برای نونهالان جامعه جهانی، که دل های پاک و پذیرای حقیقت دارند آنگاه خواهیم دید که هر روز بر خیل عاشقان و ارادتمندان آن یار سفر کرده افزوده خواهد شد.

نوشته مختصری که پیش رو دارید - هر چند با گامی کوچک - در پی رسیدن به این هدف، به معرفی بعضی از القاب «نرگسِ فاطمه» پرداخته است.

شعبان 1426ق - قم

مرتضی محیطی

آشنایی قریب

قسمت اول

کنار پنجره نشسته بودم. ماشین پیچ و خم جاده را با سرعت می پیمود و باد موهای مرا که روی پیشانی ام ریخته بود به این طرف و آن طرف می برد، تابلوی کنار جاده فاصله 60 کیلومتری را نشان می داد، و من برای رسیدن لحظه شماری می کردم.

بوی عطر و گلاب حرم و مسجد مقدّس جمکران از همین جا به مشامم می رسید.

تا به حال چند مرتبه دیگر هم به قم رفته بودم. این بار هم که تازه امتحانات پایان سال تمام شده بود به اتفاق پدر و مادر و خواهر بزرگ ترم سعیده و دایی جواد برای زیارت، عازم قم شدیم.

با خودم فکر می کردم این چه نیرویی است که مردم را از تمام شهرها به طرف قم و جمکران می کشاند! آری، این محبت امام زمان علیه السلام و دوست داشتن اهل بیت پیامبر اسلام علیهم السلام است که مردم را از راه های دور و نزدیک به این شهر می آورد. راستی که چقدر امام زمان علیه السلام را دوست دارم. دلم می خواهد برای یک بار هم که شده او را ببینم، حتی اگر شده در خواب زیارتش کنم. خودم می دانم که اطلاعات زیادی درباره امام زمان علیه السلام ندارم و این مقداری هم که می دانم از پدر و دایی جواد، سخنران مسجد و از خواهر بزرگ ترم سعیده که «دبیرستانی»

است یاد گرفته ام، ولی به نظر من آنچه مهم است، محبّت و عشق به امام زمان علیه السلام است که من هم دارم، حالا وقتی وارد دبیرستان بشوم چیزهای بیشتری درباره حضرت مهدی علیه السلام یاد می گیرم.

سعیده که انگار متوجه حالت من شده بود گفت: چیه داداشی، تو فکری! بدون اینکه جواب سؤالش را بدهم، به او نگاه کردم وگفتم: سعیده! تا کی باید مردم منتظر امام زمان علیه السلام باشند؟ کِی امام زمان علیه السلام ظهور می کند؟! سعیده کمی مکث کرد و گفت: فقط خدا می داند که حضرت مهدی چه زمانی ظهور خواهد کرد ولی از نشانه های ظهور امام این است که دنیا پر از ظلم وستم می شود؛ اما در کنار این ظلم و ستم ها، افرادی که امام زمان را دوست دارند، با ستمگران مبارزه می کنند و با رفتار خوب و با بهتر عمل کردن به وظایف خودشان منتظر ظهورحضرت مهدی علیه السلام هستند. به همین خاطر یکی از لقب های امام عصرعلیه السلام «المنتظر» است؛ یعنی کسی که دوران غیبت او خیلی طولانی می شود و در این مدّت افراد پاک و خالص در انتظار او خواهند بود.

البته معنای انتظار این نیست که فقط دعا کنیم تا امام بیاید و با زبان بگوییم ما منتظر امام زمان علیه السلام هستیم، بلکه منتظر حضرت کسی است که علاوه بر دعا کردن، برای بهتر شدن و خوب تر شدن جامعه تلاش کند، تا شرایط برای قیام امام زمان علیه السلام زودتر فراهم شود.

من گفتم: پس این که به امام زمان «قائم آل محمد» می گویند به خاطر همین قیام کردن اوست؟!

سعیده جواب داد: آفرین! قائم یعنی کسی که قیام می کند تا حق مظلومان و مستضعفان را از ستمگران بگیرد، در حالی که خیلی از مردم دنیا او را فراموش کرده اند، او برای اجرای عدالت در تمام جهان، ظهور می کند که در آن هنگام همه مردم در سراسر کره زمین خداپرست و پیرو امام زمان علیه السلام می شوند و نکته جالب دیگر اینکه حضرت عیسی علیه السلام هم پس از قیام حضرت «صاحب الامر» پشت سر او به نماز می ایستد.

من که معنای «صاحب الامر» را نمی دانستم، پرسیدم: معنای این کلمه چیست؟

در این هنگام دایی جواد که به گفت و گوی من و سعیده به دقت گوش می کرد، گفت: سعید جان! به نظر شما صاحب یعنی چه؟

من بلافاصله جواب دادم: اینکه خیلی ساده است، صاحب یک چیز، کسی است که اختیار آن چیز را داشته باشد.

دایی گفت: احسنت! صاحب الامر یعنی کسی که اختیار امور و کارهای مردم به دست اوست؛ یعنی مسؤولیت امّت اسلامی و حتی تمام مردم جهان بر عهده امام زمان علیه السلام است که برای هدایت آنها تلاش می کند.

همان طور که پدر یک خانواده، ولی و سرپرست آن خانواده است و برای آسایش خانواده، تصمیمات خوبی می گیرد، حضرت مهدی هم مانند یک پدر دلسوز و مهربان برای سعادت مردم کارهایی که لازم باشد انجام می دهد و به همین دلیل به امام عصرعلیه السلام «صاحب الزمان» هم

می گویند؛ یعنی کسی که به برکت او، زمان و جهان وجود دارد و او سرپرست و صاحب اختیار همه مردم است.

البته این لقب، معنای بالاتر ودقیق تری هم دارد که ان شاء اللَّه وقتی کمی بزرگ تر شوی می فهمی. حالا بگو ببینم آقا سعید! حاضری در یک مسابقه شرکت کنی و یک جایزه خوب بگیری؟

من لبخندی زدم وگفتم: چرا که نه!

سعیده هم با لبخند گفت: مسابقه مخصوص آقایان است یا خانم ها هم می توانند شرکت کنند؟ من هم بدم نمی آید که برنده شوم.

دایی گفت: نوبت سعیده خانم هم می رسه. حالا آقا سعید باید پنج لقب از القاب حضرت مهدی علیه السلام را بگوید، البته غیر از « قائم، صاحب الامر والزمان والمنتظر» که درباره آنها صحبت کردیم.

من سر جایم روی صندلی کمی راست تر نشستم و گفتم: قبول است؛ یکی حجة بن الحسن علیه السلام.

دایی: حالا قبول می کنیم ولی خود لقب امام «الحجة» است.

دوم؛ بقیة اللَّه.

دایی: آفرین.

سوم؛ ابا صالح.

دایی: درست است «ابا صالح» و «الخلف الصالح»

چهارم؛ کمی مکثی کردم و گفتم: مهدی.

دایی گفت: آفرین! یک لقب دیگر که بگویی برنده شده ای.

من هر چه به ذهنم فشار آوردم چیزی به یادم نیامد، گفتم: لااقل یک راهنمایی بکنید!

سعیده آهسته گفت: «خاتم ال...»

من بلافاصله گفتم: خاتم الانبیاء!

صدای خنده پدر ومادر و دایی و سعیده بلند شد. تازه فهمیدم که این لقب پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله است که آخرین پیامبر بوده اند.

سعیده دوباره گفت: معنایش می شود آخرین وصی و آهسته گفت: اوصیاء. من هم زود گفتم: خاتم الاوصیاء!

دایی با لبخند پر معنایی گفت: خیلی خوب قبول داریم، جایزه را بردی حالا بگو ببینم معنای این لقب ها را هم می دانی یا نه؟

من جواب دادم: «خاتم الاوصیاء» یعنی آخرین امام و «المهدی» یعنی، یعنی... کمی مِنُّ مِنْ کردم وگفتم بقیه اش را نمی دانم.

دایی رو به سعیده کرد و گفت: سعیده خانم! حالا نوبت شماست که معنای این لقب ها را بگویی.

سعیده آب دهانش را قورت داد و گفت: «المهدی»؛ یعنی کسی که مردم گمراه را هدایت می کند مردمی که با نبودن امام زمان علیه السلام در خیلی از کارها اشتباه کرده اند و به خاطر نادانی و طمع مرتکب گناه شده اند هدایت می کند.

«الخلف الصالح»؛ یعنی جانشین شایسته و این لقب را به امام زمان علیه السلام داده اند؛ زیرا آن حضرت تمام خوبی های امامان قبل از خود و پیامبران الهی را دارد و بهترین جانشین آنان است.

و اینکه به امام زمان علیه السلام «اباصالح» می گویند، چون برای انسان های پاک و صالح مانند پدر است و آنها را خیلی دوست دارد و برایشان دعا می کند.

و «الحجة»؛ یعنی امام زمان علیه السلام راهنمای مردم است که خدا او را برای تشکیل حکومت حق بر روی زمین فرستاده تا مردم را به سوی خدا هدایت کند.

«بقیة اللَّه» هم؛ یعنی ذخیره خداوند بر روی زمین؛ یعنی کسی که از طرف خداوند انتخاب شده تا در روی زمین خداپرستی را گسترش دهد. او تنها کسی است که از بین امامان معصوم علیهم السلام در روی زمین باقی مانده تا پس از ظهورش جهان یکپارچه پر از صلح و صفا و صمیمیت شود.

سخن سعیده که به اینجا رسید، دایی وپدر او را حسابی تشویق کردند. سعیده با اینکه کلاس دوم دبیرستان است ولی اطلاعات خیلی خوبی دارد.

قسمت دوم

دایی جواد در ادامه گفت: بله سعید جان! روزی که حضرت مهدی علیه السلام می خواهد ظهور کند، در کنار کعبه می ایستد، به کعبه تکیه می دهد واین آیه را با صدای دلنشین تلاوت می کند «بَقِیةُّ اللَّهِ خَیرٌ لَکُمْ اِنْ کُنْتُمْ مُؤمِنینَ»؛ بقیه اللَّه (امام شما) برای شما بهتر از هر فرد دیگری است اگر شما به خداوند ایمان داشته باشید.

پس از آن، 313 نفر از یاران اصلی حضرت، با قدرت الهی خیلی

زود در کنار کعبه جمع می شوند و با او بیعت می کنند که یار و یاورش باشند. و آن روز هرکس می خواهد به امام زمان علیه السلام سلام کند، می گوید: «اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا بَقِیةَ اللَّهِ فِی اَرْضِهِ» که این یکی از بهترین سلام ها به امام زمان علیه السلام است.

من برای آخرین بار از دایی پرسیدم: چرا این همه لقب برای حضرت مهدی علیه السلام بیان شده و چرا ما حضرت را با این لقب ها نام می بریم ولی با نام اصلی ایشان که «محمّد» است نام نمی بریم؟!

دایی جواد گفت: آفرین آقا سعید! سؤال خیلی خوبی است. اینکه ما از حضرت با نام خودشان نام نمی بریم؛ یکی به خاطر این است که نام بردن یک شخص با لقب او محترمانه تر است؛ مثلاً می گوییم: امیرالمؤمنین، امام مجتبی، حضرت سید الشهدا، امام سجاد و ... حتی مردم هم معمولاً یکدیگر را با فامیل صدا می زنند، مثلاً به پدر شما که یک معلم است، در مدرسه نمی گویند، «محمود آقا»، بلکه می گویند: آقای محمّدی.

و دلیل دوم اینکه؛ در احادیث امامان ما آمده که از لقب های آن حضرت برای نام بردن ایشان استفاده کنیم؛ زیرا هر لقب از لقب های ایشان معنایی دارد که بعضی ویژگی های امام زمان علیه السلام و ظهور او و روش هدایت او را بیان می کند و با تکرار این لقب ها ما امام زمان علیه السلام را بهتر و کامل تر بشناسیم.

همین طور که شما امروز با سؤالات خودتان درباره لقب های امام زمان علیه السلام معلومات خیلی بیشتری پیدا کردید.

از بس که گرم صحبت بودیم، نفهمیدیم کِی به قم رسیدیم، حالا دیگر حرم حضرت معصومه علیها السلام دیده می شود. دوست دارید با هم سلام دهیم؟ دایی با صدای ملایم در حالی که دست راست خود را روی سینه اش گذاشت، آرام گفت: «اَلسَّلام عَلَیکِ یا فاطِمَةُ اَلمَعْصُومَة وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکَاتُهُ».

خیابان های شهر را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتیم تا اینکه به نزدیک حرم رسیدیم، وارد پارکینگ حرم شدیم و رو به روی حرم توقف کردیم. پس از پیاده شدن از ماشین، از پله های پارکینگ بالا آمدیم. ساعت بزرگی که بالای درب حرم نصب شده بود، ساعت 12 را نشان می داد. جلوی درب حرم ایستاده و دوباره سلام دادیم و وارد صحن شدیم، صدای دلنشین تلاوت قرآن از بلندگوهای حرم پخش می شد. نزدیک اذان ظهر بود، برای نماز آماده شدیم و قرار گذاشتیم 2 ساعت دیگر از حرم خارج شویم.

مادر به بقیه التماس دعا گفت و همراه سعیده به طرف رواق خانم ها به راه افتادند و من و پدر و دایی هم به طرف قسمت آقایان حرکت کردیم.

حرم، صفای خاصی داشت. بوی گل محمدی فضا را معطر کرده بود، مردم برای اقامه نماز جماعت صف بسته بودند. ما هم در یکی از صف ها ایستادیم. نماز جماعت شروع شد و ما که مسافر بودیم، نماز ظهر و عصر را به صورت شکسته به امام جماعت اقتدا کردیم.

پس از تمام شدن نماز، مردم دعای فرج را با هم زمزمه کردند،

صدای جمعیت ،داخل شبستان می پیچید و زیباتر می شد.

رو به پدر گفتم: بابا! آیا معنای فَرَج؛ یعنی ظهور؟

پدر دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: تقریباً همین طور است؛ فرج یعنی آسان شدن و گشایش کار. به امام زمان علیه السلام «فرج المؤمنین » می گویند، چون با ظهور حضرت، مؤمنین در آسایش قرار می گیرند و آن بزرگوار تمام مشکلات مردم را حل می کنند. به همین خاطر قبل از ظهور ایشان همه مردم آرزوی ظهورش را دارند و می خواهند او را ببینند. چون از مشکلات خسته شده اند و برای همین، در احادیث به حضرت مهدی علیه السلام «غایة الطالبین» گفته شده؛ یعنی کسی که همه فقط آمدن و ظهور او را می خواهند، چون او تنها کسی است که می تواند مشکلات را حل کند.

با آمدن او که پناهگاه و یاور مستضعفان و بیچاره هاست، دیگر حق هیچ مظلومی ضایع نمی شود. دنیا زیبا می شود و تمام مردم از زندگی لذت می برند.

من که از سخنران مسجد محله خودمان شنیده بودم در زمان امام مهدی علیه السلام جنگ های زیادی اتفاق می افتد به پدرم گفتم: پس امام زمان علیه السلام با چه کسانی می جنگد؟

پدر لبخندی زد وجواب داد: درست است پسرم! امام زمان علیه السلام «منتقم»؛ یعنی انتقام گیرنده هم هست ولی از کسانی انتقام می گیرد که می خواهند دین اسلام را نابود کنند. کسانی که دنیا را فقط برای