مشخصات کتاب

سرشناسه: مهدی نژاد، سمیرا 1360-

عنوان و نام پدید آور: زندگی بی شما هیچ / مؤلف سمیرا(سنا) مهدی نژاد.

مشخصات نشر: تهران: نبأ، 1390.

مشخصات ظاهری: 120 ص

شابک: 4-92-8323-964-978

وضعیت فهرست نویسی: فیپا

موضوع: نثر فارسی - - قرن 14

رده بندی کنگره: 1390 9 ز 4955 ه / 8223 PIR

رده بندی دیویی: 8/862 فا8

شماره کتاب شناسی ملی: 2400989

«واگویة نجوای مشتاقان آستان ولایت»

سمیرا مهدی نژاد

انتشارات نبأ

اشاره

سرشناسه: مهدی نژاد، سمیرا 1360-

عنوان و نام پدید آور: زندگی بی شما هیچ / مؤلف سمیرا(سنا) مهدی نژاد.

مشخصات نشر: تهران: نبأ، 1390.

مشخصات ظاهری: 120 ص

شابک: 4-92-8323-964-978

وضعیت فهرست نویسی: فیپا

موضوع: نثر فارسی - - قرن 14

رده بندی کنگره: 1390 9 ز 4955 ه / 8223 PIR

رده بندی دیویی: 8/862 فا8

شماره کتاب شناسی ملی: 2400989

«واگویه نجوای مشتاقان آستان ولایت»

مؤلف: سمیرا مهدی نژاد/ چاپ: پنج رنگ/ چاپ اوّل: 1390

شمارگان: 1000 نسخه/ قیمت: ریال/ کد کتاب: 145 / 201

ناشر: انتشارات نبأ/ تهران، خیابان شریعتی، رو به روی ملک، کوچه شبستری، خیابان ادیبی شماره 26 تلفکس: 77506602 - 77504683

شابک: 4- 92- 8323- 964- 978 ISBN: 978-964-8323-92-4

خیراندیش دیجیتالی: انجمن مددکاری امام زمان (عج) اصفهان

ویراستار کتاب: خانم سوگند حسن پور

مشتاقم که این ارادت نامه را

تقدیم کنم به خاتونِ دوسرا، صدّیقه طاهره (علیها السّلام)

خاتونِ خاتم رسولان و بالانشین رحمت،

خاتون خانه جانِ امیر، سیّد وصی یان،

بانویی که

طوق بند محبت خاندانش را

به سریر پادشاهی ندهیم؛

بانویی که

همو، مهر فرزندان پاکش را

در وجود کم مایه ام، کریمانه،

دمان، دمیده!

یاد بعضی نفرات

روشنم می دارد...

قوتم می بخشد...

و اجاق کهن سرد سرایم

گرم می آید از گرمی عالی دمشان

نام بعضی نفرات

رزق روحم شده است

وقت هر دل تنگی

سوی شان دارم دست

جرأتم می بخشد

روشنم می دارد

«نیما یوشیج»

فهرست:

یک روح در دو تن!...9

پیله دروغین تاریخ را بشکاف!...16

نور یا تاریکی... دیدن یا کوری!...31

اقیانوسی عمود بر زمین!...43

نام شما را نفس می کشم!...53

آزاد در بند!...57

زبان زنجیر می شود!...64

سختی این سفر، نوش جان!...69

رنج پُر تکرارِ زندان!...72

نامه ای به شیخ!...76

این بار گره باز مکن، گره بزن!...87

فصل غربت!...97

منجی طوفان ها!...104

خداوندا، عالمی، بی تاب او شده!...113

آن نخستین سلام با اخلاص...118

یک روح در دو تن!

می دانم که نگاشتن، اجازه ام می دهد که شما را، محدود به این متن، تو خطاب کنم امّا... امّا دست و دلم به این طور نوشتن نمی رود. ،آخر، آن وقت که می خواهی از بزرگ خاندانی سخن برانی، گوش ها، همه، تیز می شوند؛ آن هم کدام خاندان؟ که پاک ضمیران روزگار! کدام بزرگ خاندان؟ که سلطان سلاطین سخا! بالانشین رحمت! اوج نشین عطوفت!

کمر سیاهی شب گذشته؛ نزدیک است به سال روز آمدن تان، که خدا می داند بزرگ ترین لطفِ خالق به مخلوق بود.

خدا می داند چه کسانی خیل خیل از آمدن تان، از ظهورتان، از راه رفتن تان، حرف زدن تان و لبخند زدن تان حتّی، برافروخته و مشوّش شدند، آن قدر که اگر خبر دختردار شدن به آن ها می رسید، فرومایگی شان کم تر، هویدا می شد.

خدا می داند چه کسانی در همیشه تاریخ، قلیل قلیل از

آمدن تان، از ظهورتان، از راه رفتن تان، حرف زدن تان و لبخند زدنتان حتّی، دیده و ندیده، امارت شادمانی افراشتند و سجده سپاس گزاردند.

حضرت رحمت؛ من هم از آن گروهم. به شما زیاد فکر می کنم؛ بارانِ نرم نام شما که گوشم را تر می کند، به سرعت چشم را می بندم. خیل افکارم مزاحم می شود؛ نمی گذارد تنها و بدون هیچ پرسشی فقط، خودتان را زیارت کنم.

می بینمتان که با طمأنینه راه می روید و سایه ای همراه شماست. گر چه می دانم که چه می دانم که جسم شما سایه نداشت اما سایه ای که همراه شماست، سیاه نیست، سراسر نور محض است و سپیدی!

می بینم شما را که با او راه می روید، با او می نشینید، با او می خندید، با او... به خدا که با او نفس می کشید!

از آن نور می گویم و از شما. از آن نور مطلق که هم راه شما نازل گشت! آن که تحمل نداشتید خار به پایش رود! آن که تحمل نداشت خار به پای تان رود! شاید هیچ کس به قدر او، امروز شاد نیست. امیر ما، مولای عالمی است و شما مولای امیر ما! شما تنها کسی هستید که امیر من خطابش می کرد، سرور، ارباب!

و چه شیرین می گفت

و چه سخت گذشت بر او بعد از شما

آخ که خار بر پایش نرفت رسول؛ چشمش را نشانه گرفت.

یک «علی» صدا می زدید و جان تان خرّم می گشت. یک «علی»

صدا می زدید و همه می فهمیدند چه حلاوتی به کام تان نشسته! انگار تمامی لذت های عالمین به این خلاصه می شد که صدا زنید «علی، برادرم» و جواب تان دهد: «جانم رسول من»! و این، البتّه کوردلان را خوشایند نبود مهربان ترین پیامبر خدا!

مگر می شد کسی نفهمد که علی بن ابیطالب (علیه السّلام)، عزیز دل رسول است؟

مگر می شد کسی نفهمد، حضرت مصطفی (صلی الله علیه و آله)، چه اندازه از داشتن تاجی چون او بر سر خویش مباهات می کند؟

مگر می شد کسی نفهمد که حبیب خدا، چه طور با چشمان خویش، قد و بالای حبیب خود را قربان صدقه می رود؟

می شد کسی نفهمد که او آرام جان رسول است؟

می شد کسی نفهمد که او جان رسول است؟

حاشا وکلّا! داستان این دل دادگی را همه، بهتر از داستان خلقت از بر بودند! زمین و زمان می دانست که رسول، قرآن را معجزه خویش معرّفی نکرد، بل، «علی» معجزه او بود برای تمام اعصار!

این اندک افتخاراتی که گفتم و آن همه ای که واگو نکردم، کافی بود برای کینه اندوزی کینه اندوزان که وجودشان، انبان رسوم جاهلی بود!

لحظه شماری کردند، آتش افروزان جمل برای انتقام!

لحظه شماری کردند، نبودتان را!

و اگر شما، تمام هستی علی، تمام شادابی امیر من! امر به صبر

نکرده بودید، پسر عمّتان را، کی این همه جسارت می توانستند روا کنند! کی...

بگذریم؛ بیم آن دارم این چهره ای که تبّسم در آن جاریست، مکدّر شود. نمی گویم بیش از این؛ فقط می گویم، شما با او راه می روید، با او می نشینید، با او می خندید... و به خدا که با او نفس می کشید!...

می بینم که قرآن قرائت می کنید؛ نمی توانم شنیدن صوت حبیب خدا را تصوّر کنم؛ نه، نمی توانم. فقط می توانم تصوّر کنم، می بینمتان که مصحف تلاوت می کنید و برخی دورتان، حلقه زده اند و امیر نیز! امیر که کلمات را نمی شنود از دهان تان، آن ها را می نوشد!!

کسی صدا می زند: «محمّد»! غیرتم می جوشد؛ تحمّل ندارم کسی شما را به نام بخواند. می خواهم انگار اعتراض کنم. چشمم به برادرتان می افتد که قبل از جوشیدن غیرت من، بی ادب را با غرّش چشم حیدری اش، ادب کرده!

باز کسی صدا می زند، «محمّد»! و باز غیرتم می جوشد. نگاه می چرخانم و گوش را نیز! صدا از همین اطراف است. گاه رادیو، تلویزیون، گاه کسی که پهلویم نشسته. گاه... زیادند؛ خیلی که احترام بگذارند، شاید زحمت گفتن یک «حضرت» را هم به خویش بدهند و من مطمئنم، عزیز کرده تان، سپر جان تان، بی ادب را قبل از جوشیدن غیرت من، نگاهی از سر خشم می کند! حال، اگر او نمی فهمد، احوال دیگری است!

فدای تان شوم! چقدر دلتان شور ما را می زند. انگار وقتی تلاش می کردید در جان کسی، نهال هدایت بنشانید، مرا هم می دیدید در آینه زمان! فدای تان شوم!

چه قدر دلتان شور مرا می زند. چه قدر همینک که آن جا نشسته اید و همگان به شما تبریک می گویند، زیر چشمی مرا می پایید؟ این نفس که از هوی و هوس، بتخانه جاهلی شده، ارزش این همه پیگیری و دل نگرانی بت شکنی چون شما را ندارد!

یتیم نبودن تان هستم درست! امّا وجود بی وجودم ارزش شعله ور شدن به یک نگاهتان را هم ندارد چه رسد به این همه توجّه تان! من مجنون اگر یک روز این دل شوره های پدرانه را به جان حس می کردم، کی دلم می آمد، معصیت کنم و شما لب مبارک به دندان بگزید.

خاک بر من که این قدر دورم از شما. این بی خردی ام را تنها، به حساب نادانی ام بگذارید. به حساب شیطنت های بچگی! به حساب این که می دانم این پدر، با تمام پدران عالم، تفاوت دارد. می دانم آستانه تحمّل شما از نافرمانی من بالاست، همین است که شیطنت را گاهی از حد می گذرانم و الّا یک آن، حاضر نیستم، غم، به چهره تان برود از بی عقلی من! بگذرید شما از من!

دل می خواهد به وسعت دنیای دل پر ظرفیت تان، با شما حرف بزنم...

به شما زیاد فکر می کنم...

بارانِ نرم نام شما که گوشم را تر می کند، چشم هایم خود به خود بسته می شوند.

می بینم تان که ایستاده اید؛ باد، سرخوش، حلقه حلقه تاب موهای تان را دور به دور، طواف می کند!

می خواهم این صدای پر لرزش از این حنجره مسدود، بیرون بیاید و صدا زنم تان...

و زبان، به لکنت افتاده... و ذوب حریق نگاه تان شده ام و مجذوب آن تبسّم جاری! شما ایستاده اید و من، میخ کوب و مبهوت؛ بی تپش!! دستِ آخر، من فَرا نرفتم، شما فرود آمدید؛ که این، رسم بزرگ مردان است: «عطا پیش از درخواست!» مثل همیشه!

ستون خیمه هستی، به پیش آید به خاطر من که در جا، وامانده ام!

و من می افتم بر حضیض خاک پای تان و گوشه عبایتان را می فشرم بر لبم؛ آن طور که انگار، جان می خواهد از لبانم بگریزد و بنشیند بر عبایتان.

شاید این مجلس خاک ساری را که هر چند وقت یک بار در خیالم برپاست، ثبت شود در پرونده ام و مهرش زنند بر پیشانی ام!

رسولِ عالی گهر! در این مجلس خاک ساری من قول می دهم، تصویر دل شوره ای را که برای من دارید، قاب بگیرم و نصب کنم به

بزرگ ترین دیوار خانه مان...

و بگذارم درون کیف پولم... و بیندازم پس زمینه تلفن هم راهم!

من قول می دهم، یادم باشد که همیشه، من و امانده، میخ کوب می مانم و این شمایید که آفتاب هدایت را جرعه جرعه در گلوی خشکیده ام می چکانید؛

مثل همیشه دست گشاده و با سخاوت! کران تا بی کران دریای کرم!

من قول می دهم، غضب امیر را برنیانگیزم از مشوّش کردن تان! من، قول می دهم این بار، اگر توانستم دوباره تصورتان کنم، تمام همتّم را جمع نمایم تا از طرف همه، دستتان را بوسه زنم برای تک تک نهال هایی که در جان مان کاشتید!

سلطان سلاطین سخا! بالانشین رحمت! فاتح رفیع ترین قله های عطوفت! من، قول می دهم، تصویر دل شوره ای را که برای من دارید، قاب بگیرم و نصب کنم... و نصب کنم هر آن جا که چشمم می افتد.

شاید، روی پرده ای بر مردمک چشمانم...

قول می دهم!

پیله دروغین تاریخ را بشکاف!

چرا این اسب، بهتر و بیش تر از این نمی تواند بتازد؟ اگر دیر برسم چه؟ اگر نرسم به رکاب مولایم چه؟ چه گفتی؟ برایت بگویم این ولوله از چیست که جانم را رها نمی کند؟ الآن؟ در حین تاخت !؟...

شاید هم تو راست بگویی. شاید بهتر از این، بهتر از این فاصله تا رکاب علی (علیه السّلام) نتوانم فرصتی بیابم برای گشودن گره این گلایه!

باشد، می گویم برایت؛ هر چه باشد، تو هم اهل ایرانی و شیفته شادابی حقیقت!

همه چیز با آمدن جناب حذیفه به مدائن شروع شد و از آن خطاب اش! مردمانِ پایتخت هفت صد ساله ایران زمین، مدائن، بعد از اسلامی که با زور و شمشیر به سرزمین شان آورده شد، پس از قتل و غارت هایی که به نام اسلام، مکرر و مکرر برگرده شان تحمیل گشت و بعد از داغ های پیاپی ای که بر جگرشان نشست، از ویران شدنِ آشیان

و از دست دادن عزیزان، آن هم با شمشیری که نام اسلام بر آن نقش بسته بود، روح آزرده شان، تنها با نوازش علوی سار، سلمانی ایتام یافت که در زمان خلیفه وقت، امّا به دستور امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حاکم شهر شد.

جناب سلمان که وفات یافت، آمدند و رفتند ظالمینی که گویا جز ظلم و ستم، تحفه ای نداشتند که تقدیم ایران و ایرانی کنند! اکنون بعد از این همه وقت، با شکایات مردم به خلیفه سوّم، و امّا دوباره به دستور امیرالمؤمنین (علیه السّلام)، حذیفه بن یمان برای حکومت این دیار انتخاب شد.

شک نکن که انگار، امیر بی چون و چرایم، علی بن ابیطالب، چیزها می دیدند در این سرزمین و مردمانش که یاران ناب و گران قدری چون سلمان و حذیفه را مأمور به حکومت آن ها کردند.

سلمانی که از یاران پیامبر (صلی الله علیه و آله) بود و حذیفه ای که صاحب سِرَ او!

حال، این آرامش مخملین که نرم و سبک، شهر و مردمانش را در آغوش گرفته، از حضور جناب حذیفه بن یمان است؛ و کدام ایرانی با درایتی است که نفهمد، حذیفه، تمام آرامش ایمانی اش را وامدار خدمت گذاری به علی بن ابیطالب (علیه السّلام) بوده و هست!

اوایل حکومت امیر مؤمنان (علیه السّلام) است و امروز به دستور جناب حذیفه، مردم جمع شده و نماز جماعت خواندند.

آن وقت او نامه ای خواند از امیرالمؤمنین، علی بن

ابیطالب (علیه السّلام)، خطاب به مردم مدائن. نامه مملو از عطوفت مولا که تمام شد، در فضایی که ارادت به علی (علیه السّلام)، از چشمه دل های بیدار می جوشید، از منبر بالا رفت؛ چشم در چشم مردم دوخت، حمد و ثنای الهی خواند و درود فرستاد بر رسول برگزیده و خاندان پاکش.

آن گاه خطابه ای خواند کوتاه و تأثیر گذار، با یک عبارت جادویی! عبارتی که کیمیای کلماتش، احتضار اعتقاداتم را آب حیات داد و جانی ابدی بخشید! صدایش در خاطرم، خاطره ای شد بس خواستنی و سترگ!

خواند: «حمد خدایی را که حق را زنده نمود و باطل را از بین برد، عدالت را آورد، ظلم را کوبید و ظالمین را ذلیل نمود. ای مردم، به خدا قسم اکنون صاحب اختیار شما، امیرالمؤمنین حقیقی» شد! او بهترین کسی است که بعد از پیامبرمان محمّد (علیه السّلام)، می شناسیم. او صاحب اختیار مردم و سزاوارترین آنان به خلافت است. او...

آن قدر عبارتِ «امیرالمؤمنین حقیقی» کنجکاوی ام را بی قرار کرده بود که به زحمت سخنان آن جناب را تا پایان شنیدم. کلامش که تمام شد مردم با حذیفه به نیابت از امیر مؤمنان و البته با زیباترین و بهترین صورت بیعت کردند.

دل دل می کردم و بی تاب پرسیدن سؤالم بودم. بالاخره با پایان مراسم جلوتر رفتم و فریاد زدم: ای حاکم، شنیدیم که در آغاز کلامت گفتی به خدا قسم صاحب اختیار شما امیرالمؤمنین حقیقی شده، آیا این سخن تو کنایه ای بود به خلفای پیشین که آنان

امیرالمؤمنین حقیقی نبودند؟ ای حاکم، خدا تو را رحمت کند، این مطلب را بدون پنهان کاری بیان کن که تو شاهد بودی و قضایا را به چشم خود دیده ای! ما بیان این مطلب را بر عهده شما می گذاریم و خداوند در آن چه برای امّت خود دل سوزی می کنید و خبرهایی که از پیامبر (صلی الله علیه و آله) نقل می کنید، شاهد است.

و خدا به حق، رحمت کند جناب حذیفه را که کم ترین کوتاهی در بیان حقایق به خرج نداد. او برای مان وقایعی را نقل نمود که شنیدنش، پایه های دروغین تاریخ را می لرزاند؛ و چه کس امین تر از حذیفه برای نقل وقایع که او از «ارکان اربعة» اصحاب امیر مؤمنان (علیه السّلام) بود.

سؤالم را که پرسیدم، جمع ساکت شد. جناب حذیفه کهولت سن را از یاد برد، تکیه اش را از تکیه گاه منبر برداشت؛ چشمانش را تنگ کرد و تمام شور درونش را بخشید به صدای کم جانش. انگار همیشه، آن گاه که می خواست از حق علی دفاع کند، این طور می شد. این طور مصمّم؛ این طور چون شیر!

تیر نگاه و کلامش را به سمتم نشانه رفت و گفت: بشنو و بفهم آن چه را که خبر می دهم: خلفای پیش از علی بن ابیطالب (علیه السّلام) که به لقب امیرالمؤمنین نامیده شده بودند، این نام را خود، به خود نسبت داده بودند و و امّا مولایم علی بن ابیطالب (علیه السّلام) را جبرئیل امین از سوی پروردگارش به این نام ملقب نمود، و بدان که رسول مکرّم، شاهد سلام جبرئیل بود به علی با لقب امیرالمؤمنین. اصحاب پیامبر نیز در

حیات ایشان، آن حضرت را امیرالمؤمنین، صدا می زدند.

گفتم: خدا تو را رحمت کند، به ما خبر ده که این ماجرا چه گونه رخ داد؟

و جناب حذیفه برای مان گفت از روزی که به همراه امیر، به نزد رسول خدا (صلی الله علیه و آله) رفته بودند. برای مان گفت که جبرئیل امین، در کنار حضرتش به هیبت انسانی نشسته و سر ایشان را به دامان گرفته بود. گفت که خود شاهد بود، که جبرئیل در جواب سلام علی بن ابیطالب (علیه السّلام)، عرض کرد: السلام علیک یا امیرالمؤمنین و رحمه الله و برکاته.

سپس رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «یا علی، قبل از این که اهل زمین بر تو با لقب امیرالمؤمنین سلام کنند، ملائکه خدا و ساکنان آسمان ها بر تو با این اسم سلام کرده اند. یا علی، جبرئیل نیز به امر خداوند این گونه بر تو سلام کرد. او از طرف پروردگارم وحی آورد که این امر را بر مردم واجب کنم و انشاء الله به زودی انجام خواهم داد».

جناب حذیفه کمی جا به جا شد و ادامه داد: چند روزی به دستور پیامبر (صلی الله علیه و آله) به سمت فدک رفته بودم. پس از بازگشت، بریده بن حصیب اسلمی، برایم نقل کرد که چه طور با برادرش در نخلستان بنی نجّار، همراه رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بود.

امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السّلام) به نزد ایشان آمد و بعد از سلام به دستور پیامبر نشست. مردانی وارد شدند و پیامبر به آن ها امر کردند تا به علی با لفظ «السلام علیک یا امیرالمؤمنین» سلام کنند.

عده ای از آن ها هم چون سلمان، ابوذر حزیمه بن ثابت، ابو الهیثم، عمّار، مقداد و برخی از مهاجر و انصار، بی چون و چرا و با کرنشی از سر احترام، به آن عالی تبارِ عالم نگین، عرضه می داشتند: السلام علیک یا امیرالمؤمنین و برخی... و برخی امّا، با اکراه از حضرت نبی می پرسیدند: آیا این دستور از جانب خدا و رسول اوست؟ و جواب مثبت پیامبر (صلی الله علیه و آله) را که می شنیدند از سر اجبار، آن گونه که پیامبر خواسته بودند، سلام می کردند! گویی که پیامبر را به فرستادگی از جانب خدای متعال قبول نداشتند.

بُریده و برادرش نیز سلام کرده بودند. آن قدر آمده بودند مردم، که از ازدحام، اتاق پر شده بود و جمعیت، کنار در و بیرون آن نشسته بودند. پیامبر رحمت (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «بشنوید و بفهمید! من به شما دستور دادم تا به علی بن ابیطالب (علیه السّلام) با عنوانِ امیرالمؤمنین سلام کنید.» افرادی از من پرسیدند: آیا این امر، از طرف خدا و رسول اوست؟ محمّد هیچ گاه دستوری از نزد خود نمی دهد بلکه طبق وحی و دستور خداوند عمل می نماید. قسم به آن که جانم به دست اوست، آیا قبول دارید که اگر از پذیرفتن فرمان الهی ابا کنید و فرمانش را نقض نمایید، کافر شده اید و از آن چه پروردگارم مرا به آن مبعوث کرد، فاصله گرفته اید؟ حال، هر که می خواهد ایمان بیاورد، و هر که می خواهد کافر شود...»

حذیفه از مرور این خاطره به وجد آمده بود امّا به این جای ماجرا که رسید، غیض و غضب، به خوبی در صدایش هویدا شد؛

ادامه داد: بریده می گفت: آن گاه که از نزد حضرتش خارج می شدیم شنیده است که یکی از همان افرادی که به اکراه سلام کرده بودند، به رفیقش می گفت: «آیا ندیدی که چه گونه محمّد، پسر عموی خود را به مقام و منزلت والایی رساند؟ به خدا قسم اگر می توانست او را پیامبر بعد از خود قرار می داد! رفیقش به او جواب داد: ناراحت نباش و این قضیه را برای خود بزرگ مکن! هنگامی که محمّد از دنیا رفت، این دستور او را زیر پای مان خواهیم گذاشت!»

کلام حذیفه بدین جا که رسید، ایرانیان پاک ضمیری که آن جا حضور داشتند همگی از توطئه ی شومی که آن دو در سر می پروراندند، به خشم آمده بودند و گوش ها را برای شنیدن ادامه ی ماجرا خوب به کار گرفتند.

جناب حذیفه بن یمان ادامه داد: پس از آن روز بُریده به مکانی در راه شام رفته و برگشت و هنگامی به مدینه رسید که مدینه، طعم تلخ روزهای اولیه ی فراق پیامبر را می چشید، طعمی که زهر توطئه های مکرر، تحمّل پذیری اش را ناممکن ساخته بود برای هر آزاده ی پاک اندیشی.

مردم با اولین سردارِ ستم سقیفه، بیعت کرده بودند...

بریده به مسجد که رسید، او را دید که بالای منبر نشسته و رفیق او، همان دومین گرداننده توطئه های ننگین، یک پله پایین تر از او نشسته است.

منبری که سال ها به بوی حضرت مصطفی خو گرفته بود و خود

را برای پذیرایی از برادر رسول آماده می کرد، اکنون نشیمن گاه سردارانِ ستم سقیفه شده بود.

و بریده، بریده ای که نمک رسالت را خورده بود و با غیرتی علوی، نمک دان شکستن نمی دانست و تاب دیدن نمک دان شکستن هم نداشت، فریاد کشید: «السلام علیک یا امیرالمؤمنین گفتن دیروزتان به علی بن ابیطالب، چه شد؟»

آن که بالاتر نشسته بود، هم بر منبر، هم بر رأس توطئه گفت: «ای بریده، پس از هر واقعه ای اتفاق تازه ای رخ می دهد! تو غایب بودی و ما حاضر بودیم و حاضر می بیند، آن چه غایب نمی بیند!»

بریده پاسخ داد: «عجب! آن چه را که خدا و رسولش ندیدند شما دیدید!؟ رفیقِ تو خوب به گفته ی خویش عمل کرد که می گفت: اگر محمّد از دنیا رفت این دستور او را زیر پایمان خواهیم گذاشت. با این وضع، سکونت در مدینه را تا ابد بر خود حرام می کنم تا بمیرم.»

و حذیفه بن یمان، برای مان گفت که چه طور بریده - که رضوان خدا بر او باد - همراه همسر و فرزندانش از مدینه خارج شد و هنگامی که امیرالمؤمنین حقیقی به خلافت رسید، به مدینه بازگشت و پس از ضربت خوردن ایشان، باز، مدینه را ترک گفت.

حذیفه، آهی کشید و گفت: «این هم از آن چیزی که در موردش سؤال کرده بودی».

گفتم: خداوند خیرشان ندهد آنانی را که سخنان نیک رسول گرامی (صلی الله علیه و آله) را درباره ی علی شنیدند و به خدا و پیامبرش خیانت

کردند؛ خلافت را از کسی که خدا و پیامبر، به خلافت او راضی بودند گرفته و به کسی که خدا و رسولش او را سزاوار آن نمی دانستند، سپردند. به خدا قسم شکی نیست که بعد از آن خیانت، ابداً رستگار نخواهند شد.

جناب حذیفه، در حالی که نم اشک حسرت، چهره ی سال خورده اش را معطر و نمناک کرده بود، از منبر پایین آمد و گفت: ای برادر انصار، این فتنه از آن چه فکر می کنی، بزرگ تر و عظیم تر بود. به خدا قسم چشم ها بسته شد و یقین از قلب ها رخت بربست. دشمن زیاد گشت و یاران اهل حق، کم شدند...

سخنان حذیفه نه تنها در جمع حاضر ولوله افکند که آرامش تاریخ را نیز، برهم زد!

افسوس و صد افسوس بر مدائن که بیش از چهل روز نتوانست از برکت وجود مؤمنین به حقّی چون حذیفه بن یمان بهره برد؛ چراکه بیماری، رختِ رحلت را بر تنش پوشانیده بود و من رها نکردم دامان خاطرات حذیفه را تا وقتی که سایه اش بر سر مدائن بود.

هنوز چهل روز از حکومت امیر مؤمنان نگذشته بود که این پیر غلام علی (علیه السّلام) به بستر بیماری افتاد و من، مسلم بن مشجعی، به عیادت وی شتافتم. این چهل روز، بی تاب تر شده بودم برای شنیدن حقیقت. کنار بستر حذیفه که رسیدم، او را آماج کنجکاوی های خویش کردم. می خواستم چهره کریه منافقین، برایم بیش تر نمایان شود.

و خدا به حق، به حق رحمت کند حذیفه را که با حضور نامیمون بیماری، بی کم و کاست، اخباری را برایم نقل کرد که خود دیده و شنیده بود.

هم وطن حقیقت جوی ایرانی ام؛ وقتِ من تنگ است و ماجرا عظیم تر از تصورت. فقط همین قدر بگویم که حذیفه گفت، هر آن چه را که باید می گفت. برایم گفت از حجة الوداع و از حادثه ی غدیر خم.

برایم گفت از خیانت برخی همسران حضرت نبی (صلی الله علیه و آله). برایم از توطئه ی قتل پیامبر گفت و این که چه طور به امر خدا، چهره ی تک به تک این کوردلان را دیده و شناخته و همین واقعه، او را مبدل به فردی ساخته بود که مردمان برای نفی نفاق از خویش در مقابل دیگران، به نزدش رفته و می پرسیدند که آیا آن ها را در زمره ی توطئه گران قتل پیامبر (صلی الله علیه و آله)، دیده است یا خیر!

این که چادر اقامتش در غدیر، کنار خیمه ی آنان بوده و حرف هایی شنیده که نه تنها پشت حذیفه از آن سخنان لرزیده بلکه قسم می خورم پشت غیرت شما نیز از شنیدنشان خواهد لرزید!

گذشت تلخ غضب خلافت، نمی گویم برای تان شنیدنی است که می گویم شنیدنش بر هر آزاده ی حق جویی لازم است.

حال، چند روزی است که می تازم به عشق مولایم امیر المؤمنین (علیه السّلام). او که قمر است در پی خورشید رسالت. او که گرچه پیامبر در روز غدیر عمامه سحاب را بر سرش به نشان تاج گذاردند امّا خود، تاج است بر سر رسول رحمت! او که کلید پیروزی پیامبر است

و سپر جانش!

و اینک من و این اسب، بی صبر، می تازیم به سوی ارادت او!

می تازیم به شوق غلامی در رکابش!

عقبه ظلم منافقین، آتش جنگِ جمل افروخته!

سپاه امیر پیش روست... من که فرشته ای از فرشتگان الهی ام، بر خود واجب می دانم برای تان بگویم آن چه را که مسلم، به جهت تنگی وقت، نتوانست بگوید...

مسلم به سپاه که رسید، بی درنگ به دیدار مولایش شتافت و ایستاد مقابل رکن هستی! ایستاد مقابل پیکرهای از عظمت و هیبت؛ ایستاد مقابل تنها سپهر آسمان ولایت؛ ایستاد مقابل آفتاب بی افول خلافت رسول (صلی الله علیه و آله) و دست نیاز زد به دامانِ نعمتِ علی بن ابیطالب (علیه السّلام)...

و چه رفت در این تلاقی نگاه ها، خالق داننده می داند و بس! و بگویم، گاه جنگ که رسید، امیر، تصمیم گرفتند با قرآن با جملیان اتمام حجت کنند و از لشگرشان پرسیدند: «چه کسی می تواند این قرآن را بر لشکر عایشه عرضه کند و به آن چه در آن است دعوتشان نموده و با این کار زنده کند، آن چه قرآن زنده کرده و به می راند آن چه قرآن می رانده است!؟»

مسلم برخواست و اظهار آمادگی نمود از برای این مهم. امیر، اما رخصت نفرمودند و بار دیگر خواسته شان را در جمع تکرار کردند.

باز، مسلم بود و اظهار آمادگی و باز امیر و انگار محبتی پنهان که در این «نه گفتن» موج می زد و لمبر می خورد!

حضرتش باری دیگر تکرار کردند و باری دیگر مسلم بود که شتاب می کرد برای انجام امر امیر! حضرت فرمودند: «اگر این کار را انجام دهی، به شهادت خواهی رسید!»؛ و مسلم، انگار که امیر (علیه السّلام) حرف دلش را زده باشند، از جا جهید و گفت: «یا امیرالمؤمنین، به خدا قسم چیزی برای من محبوب تر از این نیست که شهادت در رکاب شما و با اطاعت از شما نصیبم گردد».

آن وقت بود که حضرت، قرآن را به وی دادند و بعد از رفتنش، واپسین نگاهی نوازش گرانه به او انداختند و فرمودند: «این جوان از زمره ی کسانی است که خداوند قلب شان را مالامال از نور ایمان کرده است. او، با این اقدام خود کشته خواهد شد و من از این رو به وی اجازه ی میدان نمی دادم! این لشگر نیز پس از کشتن او، هرگز رستگار نخواهد شد!»

مسلم با قرآن ارشا دشان کرد؛ ارشادی که نپذیرفتند و پیکر گوینده اش را تکه تکه کردند!

و بگویم از شیر جوان ایرانی که فریاد می زد: «ای مردم، این کتاب خداست و امیرالمؤمنین، شما را به کتاب خدا و حکمی که پروردگار در آن نازل کرده، دعوت می نماید. پس به اطاعت خداوند و عمل به کتاب او بازگردید».

بعد از سخنان مسلم، به او تاختند و دست راستش را قطع

نمودند. قرآن را که به دست چپش داد، با دست چپش هم همان کردند که با دست راست او! مسلم، قرآن را در آغوش گرفت و باز همان مطالب را تکرار کرد. این بار، لشکر لاطائل مذهب، او را کشتند و پیکرش تکه تکه کردند.

نگاهی می اندازم به لشکر امیر المؤمنین (علیه السّلام): اصحاب تراز اول پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله) در کنار و رکاب علی بن ابیطالب (علیه السّلام)، برادر، وصی و جانشین ختم مرسلین و منافقینی که حذیفه برایم از ایشان گفته بود در مقابل او، آتش جنگی را که خود افروخته اند، هر لحظه فروزان تر می کنند!

آیا تاریخی که هماره، همین سلاطین جور متولی نگاشتنش بوده اند، می تواند مرا پاسخ دهد؟ می تواند بگوید که چه طور شد که شهادت سلمان و مقداد و ابوذر و عمّار و حذیفه و دیگر یاران صدیق رسول رحمت (صلی الله علیه و آله)، در مورد ولایت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) کارگر نیفتاد؟ چه طور شد، سخن اینان که نور چشم پیامبر بودند، چونان خاشاک بادیه های شان بی ارزش گشت؟

این افراد دروغگو بودند و یا این که اینان صحابی محسوب نمی شدند؟

تاریخ پاسخ گوید، آیا شوریدن بر علیه خلیفه وقت، خروج کننده را مهدورالدم می نماید؟ اگر نمی نماید، پس به کدامین گناه، خونِ پاک فرزند رسول خدا، ابا عبدالله الحسین (علیه السّلام)، بر زمین ریخته شد؟ اگر می نماید، پس آن وقت...

آن وقت تاریخ پاسخ گوید، کدام گروه بر حق بود؟ گروهی که در رکاب علی بودند یا آنانی که بوسه بر کنگره های هودج سوار شده بر شتر سرخ موی می زدند؟ که به هر تقدیر، هر کدام از لشکر نا حق کشته شود، بی گمان جهنمی و اهل آتش و هر آن که از گروه حق به می رد، سزاوار بهشت خواهد بود! تاریخ چه جوابی دارد برای این قائله!؟

مگر خود شهر آشوب جمل، از قول همسرش، پیامبر بزرگ وار (صلی الله علیه و آله) نقل ننموده بود که: یا علی، دوست نمی دارد تو را مگر مؤمن و جز کافر و منافق با تو دشمنی نمی کند!! این را که دیگر، همین تاریخ پر دسیسه نیز تأیید می کند!

عجیب است که کودکی نیز، در این بلوا می تواند حق و باطل را از هم تمیز دهد! و آن وقت...

می خواهم بگویم بگذریم، امّا بگویم بگذریم آن هنگام که حقوق در نظر می گرفتند از بیت المال برای بدریون و خیبریون و اهل اُحد، علی، تنها سپر جانِ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در هیچ گروهی جای نگرفت؟

بگویم بگذریم که تاریخ، انکار کرد حضور علی را در سختی ها و جنگ ها همراه پیامبر؟ انکار کرد فتح و پیروزی هایی را که کلیدش یافت نمی شد مگر در دست بزرگ حامی رسول، علی!؟

و بگویم، بگذریم که صداقت با این تاریخ پر سالوس و نیرنگ هیچ میانه ای ندارد؟

نه، گذشتن از حقایقی از این دست، گذشتن از حقّ علی بن

ابیطالب امیر المؤمنین (علیه السّلام) است، گذشتن از ظلمیست که به بشریت رفت. گذشتن از تمام گل لبخندهایی ست که بر لبان پیامبر خشکیدند و هرگز مجال روییدن نیافتند!!...

خوشا به حالت مسلم، خوشا به حالت که امیر، این طور بر جنازه ات نماز می گذارند. خوشا به حالت که صهبای حقیقت نوشاندی بر هر آن که اهل حق است.

گوارایت باد لبخند مولایمان. گوارا باد لبخند مولایمان بر هر آن کس که حق پویست و حق جو!

و گوارا باد این لبخند عسل صفت، که بعد از خواندن این کلمات، همیشه و بی تأمل، جان علوی پسند ایرانیان را شیرین می کند که: علیٌ مع الحق والحق مع العلی.

نور یا تاریکی... دیدین یا کوری!

چند ساعتی می شود که برق ها رفته اند و من، خانه ی «بی نور» را نخواستم برای ماندن؛ پناه آورده ام به چراغ شب های آسمان! کره ی

سپیدرویی که به لطف نور وجودش، هیچ کس تاکنون وجدان نکرده، شب تا چه اندازه تاریک است! مخلوق با صلابتی که وقتی بر سریر پادشاهی شب تکیه می زند، دیگر هیچ کس یادش نمی آید که ماه، چه قدر وابسته و دلتنگ خورشید است و خورشید، چه قدر شیفته و شیدای ماه!

به حق، کسی یادش می آید که خورشید، بی ماه نامتصوّر است و ماه بی خورشید، بی نور!؟

چه قدر داستان این دل دادگی برایم آشناست؛ آشناتر از صدای تپش قلبم!

سوز سرما، سرم را از بالا به پایین می اندازد؛ یقه ی لباسم را بالا می دهم و گوش های می نشینم و به مهتاب که سنگ فرش های خیابان را

انگار، آب پاشی کرده، چشم می دوزم.

این بی برقی ها، هر بار که از خانه ها سراغ می گیرد، در همان کش و قوس مرموز تاریکی، برکتی هم می آورد با خود! لااقل برای من که این طور است! برای من که خواستم «نور» واقعی را بیابم؛ نوری که خدا کند هیچ لحظه نباشد که نباشد!

راستش، نبود «نور» تکانم می دهد!

و من، برق ها که می روند، چشمم دو دو می زند! چشم دارم امّا نمی بینم؛ نور که می رود، اگر پایی بخورد و ظرفی بشکند، کسی خرده نمی گیرد بر انسان عاقل صاحب چشم، که اصلاً وقتی نور نیست، انگار چشم نیست! قدم از قدم نمی توان بر داشت!

و من، نور چراغ که می رود، حتی طعم طعام در دهانم رنگ می بازد! برق ها که می روند دلم برای یک لکه نور، لک می زند!

و جای خالی «نور» بی آن که چشم جایی را ببیند، به چشم می آید! بی شک و تردید، نور که نباشد، به ارزنی نمی ارزم، گرچه پرآوازه باشم در نبوغ!

نور اگر نباشد، چه طور می توانم راهم را از چاه تشخیص دهم!؟ نور، بی آن که قدرش را بفهمیم، نیمی از راه را برای ما می رود! که در سفر تاریک، اگر راه برایت روشن باشد و ضرر از سود برایت معلوم، قدم برداشتن در راه آسان تر است!

نور که نباشد، لعل و شیشه از هم تمیز و تشخیص داده نمی شوند. نور است که با رأفت لطیف و سپیدش، می گذارد بارم را از

لعل بدخشان انباشته کنم و نه از شیشه و مُهره!

الحق که بی راه نگفتم؛ بی راه نگفتم که نور بی آن که قدرش را بفهمیم، نیمی از راه را برای ما می رود! بی راه نمی گویم که نور همان قدر ضروری است که هوا برای تنفس! و نور همان قدر غریب است که... همان قدر غریب است که...

کسی باورش می شود با این اوصاف از نور، کسی بخواهد نور را محبوس کند؟ کسی باورش می شود، کسی بخواهد ماه را پایین آورده، زندانی کینه کند!؟

من باورم می شود! من، سراغ دارم زمانی را که نور را محبوس کردند! من سراغ دارم، یک نفر نه، بل، یک خیل سراغ دارم، را که نور را محبوس کردند و قدرش را نادیده گرفتند.

یادم می آید، سال های پیش ازین، سؤالی با ذهنم جدل می کرد. سؤالی که با خواندن آیه ای در ذهنم متولد شد. پرسشی که وا دارم کرد، ورق های تاریخ را به دقت و اشکافی کنم تا بیابم نور همراه پیامبر کیست که باید به آن ایمان بیاورم!؟

آیه، از پیامبر رحمت (صلی الله علیه و آله) و قرآن، حرف زده بود و من به هر دو ایمان داشتم امّا آن نور، آن نور که پروردگار، امر به ایمان آوردن به آن کرده بود چه بود؟ آن قدر برای یافتن پاسخ پرسشم، تاریخ را کاویدم که هر زمان اراده کنم، به یاری خداوند، می توانم وجب به وجب مدینه را برای تان مجسم کنم. اگر میل در شماست، همراه شوید...

هنوز مدت زیادی بر مدینه نگذشته که مردم شب را بی حضور

پیامبر، صبح می کنند.

انتظار دارم، از در و دیوار این شهر، حزن ببارد و اندوه. انتظار دارم، مردم، اشک بکارند و غم درو کنند! انتظار دارم، بوی حسرت پراکنده باشد و فریاد وا اسفا! روی سکویی می نشینم و زانوانم را در آغوش می گیرم.

مدینة النبی، بی نبی چه قدر تاریک به نظر می آید. منی که از تاریکی، همیشه ترسانم، باید نور هم راه رسول را پیدا کنم...

دلم چنگ می خورد؛ گواهی می دهد همین جا، لابه لای این سکوت کویری، او را می یابم و این ترس را به یُمن وجودش می زدایم.

بوی تعفّن نیرنگ و نفاق، تنها هوایی است که می شود در این شهر، استشمام کرد و...، دلم چنگ می خورد.

اطراف را نگاهی می اندازم؛ چراغدان ها، همه چراغ دارند؛ چراغ ها، همه مملو از روغنند و روغن، سبب آتش گرفتن شعله است. با این همه، تاریکی و ظلمت وزان است و نه نور! با این همه، هر که را می بینم، انگار، نور برای دیدن و راه رفتن ندارد.

مردم، قدم های کوچک و با احتیاط بر می دارند؛ درست همانند شخصی که چشمانش، جایی را نمی بیند! این قدم را کوچک برداشتن و این احتیاط، هیچ کدام، مانع زمین خوردنشان نمی شود. یکی، دو تا، سه تا،... نخیر، همه؛ آری هر که در بازار است، هر که راه می رود، می نشیند، انگار جایی را نمی بیند؛ دلم به شور می افتد!

دو نفر، از انتهای بازار، به هم زنجیر شده اند بلکه در راه رفتن،

کم تر به خطا افتند امّا دریغ از زمانی که «کوری عصاکش کور دگر شود!» آنان هم، هر چند دقیقه یک بار، زانوانشان، سر به زمین می کوبند! به سمت شان دویدم و گفتم: کمک نمی خواهید؟ یکی از آن دو با تندی پاسخم داد: برو، احتیاجی نیست!

زهر تلخ پاسخ مرد، کامم را تلخ کرد و به فکرم فرو برد؛ لحظه ای بعد، برخورد محکم شخصی دیگر به بدنم، حسابی، از فکر بیرونم آورد. او هم، نمی دید قطعاً! چشم هایشان را نگاه انداختم. به نظر مشکلی نداشتند امّا، داشتم کم کم به یقین می رسیدم که شهر را چیزی شده!

میانه بازار ایستادم و فریاد زدم: کسی کمک نمی خواهد!؟ صدای تیز یک کلاغ، تنها پاسخی بود که شنیدم...

کفاشی آن طرف تر، درفش را به جای گیوه، در پایش فرو کرده بود؛ هراسان دویدم، دستم را به دستش تماس دادم و گفتم: صبر کن، صبر کن، بگذار کمکت کنم. دستش را کشید و لنگ لنگان خود را به گوشه ای از حجرهاش رساند! تعجب، سراپایم را پوشاند؛ شانه هایم را بالا انداختم و سرم را خاراندم! زیر لب و کمی هم البته بلند، گفتم: کدام عاقل، محتاج کمک می شود و آن را رد می کند!؟ مردمان این شهر، علاوه بر بینایی، عقل خود را هم باخته اند!

کمی بلندتر، سؤالی را با رنگ و لعاب تردید، پرسیدم: این جا، شهر امت پیامبر آخرالزمان است؟

در این هنگامه، مرغ آه پیر مردی، از پشت سرم پر کشید!

برگشتم؛ سلام کردم و پاسخ شنیدم؛ صدای نرمش، باز، رها شد: اینان از نابیناییشان راضی اند! پرسیدم: شهر را چه شده؟ دست بر شانه ام گذاشت و گفت: برویم؛ می گویم.

راه که افتادیم دل شوره ام کم تر شده بود، در دل خدا را شکر

کردم که تنها بینای این شهر نیستم چرا که انگار او مرا می دید؛ ناگهان، بعد از عبور این جملات از دالان فکرم، لبخندی کم رنگ بر لب نشانده و گفت: تنها من نیستم که می بینم؛ تعدادمان اندک هست امّا همین اندک هم بانو را شاد می کرد! لبخندش تلخ شد؛ من حسابی جا خوردم و قدری گوش هایم را بیش تر تیز کردم؛

پیر مرد ادامه داد: گمان ندارم بدانی، بعد از رسول بر سر ما چه رفت!

سرم را به علامت نفی تکانی دادم؛ او ادامه داد: زخم روی زخم؛ داغ پشت داغ! انگار لحظه شمردند برای رخت بربستن رسول خدا از دنیا! بعد از فقدان نبی، تنها چیزی که غم مان را می زدود، و عده ای بود که پیامبر (صلی الله علیه و آله) در غدیر به نصب علی از سوی پروردگار داده بود. دل مان به بیعت آن چندین هزار نفر گرم بود! با غیض گفت: مردمان نمک نشناس! مردمانی که به ظلمت چاه جهالت و تیره بختی، راضی ترند تا به روشنی آفتاب هدایت!

کناری نشستیم؛ او گفت: مردمان این دیار پر آشوب، خود از دو لب مبارک پیامبر خدا، شنیدند که:

(...پس کسانی که به او گرویدند و او را بزرگ و گرامی داشتند یاری اش کردند و از آن نوری که با او فروآمده پیروی نمودند، ایشانند رستگاران)؛ ⁽¹⁾در حضور پیامبر شنیدند و تصدیق کردند و ایمان حتّی به درب دل شان هم نرسید، اکنون که رسول نیست دیگر چه انتظاری برود؟

از چشمانم برق خوشحالی می جهید؛ گفتم از آن نور برایم بگویید، کسی هم می دانست که او چیست یا کیست!؟ صدایش لرزید و مژگانش قطره ای پر تلالو بخشیدند به محاسن سپیدش!

روزی، سلطان جرگه انبیا ما را فرمودند: «ای مردم، به زودی رهسپار دیار نا پیدا می شوم و شما را به نیکویی نسبت به عترت خویش سفارش می نمایم. بترسید از بدعت ها چراکه هر بدعتی گم راهی است و هر گم راهی و اهل آن در آتش است. ای مردم، هر کس خورشید را از دست داد به ماه پیوندد و هر آن که ماه را از دست داد به فرقدان (دو کوکب رخشان) وابسته شود و هر که آن دو را از دست داد، به ستارگان درخشان تمسّک جوید».

به ایشان عرض شد: ای رسول خدا، خورشید و ماه و فرقدان و ستارگان درخشان کیانند؟ آن بزرگ وار فرمودند: «خورشید خودم هستم و ماه علی، که چون مرا از دست دادید، پس از من با او پیوند گیرید. امّا دو کوکب رخشان، حسن و حسین هستند که چون ماه را از

دست دادید بدانان تمسک جویید و اما ستارگان درخشان، امامان نه گانه از فرزندان حسین هستند که نهمین آنان مهدی ایشان است... که در زمان غیبتش، انتظارش را دارند. این، پیشوایان، عترت من و از خون و گوشت منند. دانش آنان، دانش من و فرمان ایشان، فرمان من است. هر که مرا درباره آنان بیازارد، خدای، شفاعت مرا نصیبش نگرداند». ⁽¹⁾

باز آه کشید و باز آه کشید؛ گفت: خدای شفاعت رسولش را نصیبشان نگرداند که وصیت رسول را زیر پا نهادند.

نور هم راه رسول را همه می شناختند؛ نور همراه رسول را همه می شناسند؛ ماه و خورشید؛ مگر بی هم، در ذهن متصوّرند!؟ نور هم راه رسول، در خانه نبی خدا، پرورش یافت و همه دیدند که او با نفس رسول، نفس می کشد، با دست رسول، نوازش می شود و چون سر و پیکر که هرگز از یک دیگر جدا نیستند، در بستر رسول و هم راه او می خسبند! ⁽²⁾

همه خوب می دانستند که تنها فدایی حبیب خدا، هموست و بس! والّا کدام شان را جرئت بود که بدنش را در بستر رسول و به جای او، آماده قطعه قطعه شدن کند!؟

نور هم راه رسول، در احد، در خیبر، خندق، حنین و بدر، زخم ها بر می داشت و شمشیرها می زد که مویی از سر رسول کم

نشود! بی خود نبود که به او می گفتند سپر جان رسول ⁽¹⁾که معنای همین سپر است؛ و همه، همه آنانی که در هیبت موشی به سوراخ می خزیدند در معرکه ها، با چشم هایشان می دیدند این جان فشانی ها را!

همه عمیقاً دانستند که او، چشم و چراغ پیامبر است و همین را تاب نمی آوردند؛ نه این که گمان کنی، چشم و چراغ پیامبر بودن برای شان غبطه بود، نه! خیال حکومت در سر می پروراندند و نقشه کودتا رقم می زدند و کیسه ها دوخته بودند و سدی بزرگ تر از علی نمی شناختند در رسیدن به مقصود پلیدشان.

نور الانوار، امیرالائمه الاطهار، علی بن ابیطالب (علیه السّلام)، نور بود برای ما ⁽²⁾و تاج پر تلالو بود برای رسول! هستی است برای ما و جان بود برای رسول!

نمی دانی چه می گذشت در این رابطه! صدا می زد: یا رسول الله، می شنید: جانم علی جان! پیامبر می فرمودند: علی جان! پاسخ می داد: جانم به قربانت یا رسول خدا.

نمی دانی، نمی دانی نگاه هایشان که بهم تلاقی می کرد، هزار هزار قربانت بروم بود که می رفت و می آمد بین آن دو. نمی دانی و نمی دانم چه می رفت در این تلاقی امواج ارادت که تنها، واپاش آن به کناره های روح ما می رسید و آن را تازه می کرد!

و بدان که این نهایت محبت و این دل دادگی، چیزی نبود که به چشم ناپاک شان نیاید!

کمین کردند تا رسول، ماهش را، علی را، وصیت به چشیدن طعم زهر وار صبر کند. کمین کردند تا خورشید نبوّت، از این زمین، رخت بر بندد!

کمین کردند تا ماه ولایت، آن شاه بی همتا، بی پناه شود! کمین کردند تا صدای ستارگون دخت رسول، زهرای زهره اطهر، به گوش کس نرسد.

آن وقت... آن وقت در شب تاریک جهالت شان، هجوم بردند به خانه حبیبه حبیب خدا؛ هیزم خباثت افروختند و آتش کشیدند درب خانه وحی را؛ از کینه ها و طمع های چندین ساله شان، از نفاق کهنه شان، طنابی بافتند قطور! و انداختند به گردن و گریبان ماه و ماه را حبس کردند به خیالشان!!

جانشینی پیامبر خدا را مبدّل به سلطنت سفّاکانی کردند که دود آتشش تا قیامت چشم همه خلایق را خواهد سوزاند.

و همان روز جملگی کور شدند، گر چه چشم داشتند!

قرآن نخوانده ای که می فرماید: ... لَهُمْ أَعْیُنٌ لَا یُبْصِرُونَ بِهَا ...!؟ ⁽¹⁾چشم دارند امّا نمی بینند!؟

پیرمرد، لرزش صدایش را در آه بلندی که کشید، پنهان کرد. نگاهی به آسمان انداخت و ادامه داد: خورشید را که از دست داده

بودند و خود با دست خود و با رضای خود، ماه را خانه نشین کردند.

دخت در دانه نبی، هر شب تا مدت ها، درب خانه ی «تک» به «تکشان» را می کوفت تا از بلای نابینایی و کوری نجاتشان دهد؛ تا نور را بازگرداند به زندگی شان! دست یاری اش را رد کردند و من چه بگویم که چه طور کوثر، تنها ستاره ی رسول را نیز، وحشیانه و ددمنشانه مجبور به افول کردند!

و حال من، ابوذر، به همراه برادرانم سلمان، عمّار، مقداد، حذیفه و برخی دیگر، مطابق وصیت نبی بزرگ وار، دست تمسّک زده ایم به دامان نور هدایت. به دامان «به صدا در آورنده ی قرآن»، قرآنِ ناطق، به دامان تاج رسول!

پیرمرد، چیزی نگفت دیگر، و فقط قدم به قدم اشک های من گریست...

زبانم به گفت گوی با محبوبم باز شده بود؛ دست گذاشتم بر سینه: اللهم صل و سلّم وزد و بارِک علی السیّد المطّهر و الامام المظفّر، ابی شُبیرِ وشَبَر، قاسم طوبی و سقر...

نه نه، سکوت! سکوت، بهترین و زیباترین کلام در توصیف امیر است!

از عبور ابوذر، ابوذری که سایه به سایه، علی را متابعت می کرد، خوب خوب و عمیق عمیق، رایحه ی علی را نفس کشیدم و گذاشتم عطرش در جای جای جانم منتشر شود! با تمام ذرات احساسم، امیر را التماس کردم، نور خود را بتاباند برگستره ی وجودم

تا هدایت و رحمت بشکافد از دانه ی دلم و باز، خوب خوب و عمیق عمیق رایحه ی امیر را نفس کشیدم سر را به بالا کشاندم و با چشمانم ماه را قربان صدقه رفتم.

اندیشیدم با وجود ماه و به لطف نور وجودش، چه کسی تا کنون وجدان کرده، شب تا چه اندازه تاریک است! مخلوق با صلابتی که وقتی بر سریر پادشاهی شب، تکیه می زند دیگر هیچ کس یادش نمی آید که ماه، چه قدر وابسته و دلتنگ خورشید است و خورشید چه قدر شیفته و شیدای ماه! داستان این دل دادگی برایم آشناست، همان طور که صدای تپش قلبم!

نبود نور، تکانم می دهد! و من برق ها که می روند، چشمم دو دو می زنند! چشم دارم امّا نمی بینم؛ اصلاً وقتی نور نیست، انگار چشم نیست! قدم از قدم نمی توان برداشت! بی شک و تردید، نور که نباشد، به ارزنی نمی ارزم، گرچه پر آوازه باشم در نبوغ!

ماه، مرا به یاد شما می اندازد و یاد عطوفت تان! به یاد امواج نورانی هدایت تان که به لایق و نالایق، بی محابا می تابانید! به یاد لطف خدای تعالی که چشم داد و شعور و ایمان که به رسول و نوری که همراه او نازل شده ایمان بیاوریم. ماه، مرا به یاد می اندازد که بگویم به آواز بلند:

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی هَدَانَا لِهَذَا وَمَا کُنَّا لِنَهْتَدِیَ لَوْلَا أَنْ هَدَانَا اللَّهُ. الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ.