مشخصات کتاب

سرشناسه : طایی، نجاح

عنوان قراردادی : لیال یهودیه. هل ذبح البابلیون والنهاری و المسلمون الیهود. فارسی

عنوان و نام پدیدآور : مظلوم نمایی یهود در طول تاریخ (آیا بابلیان، نصاری و مسلمانان ، یهودیان را قتل عام نموده اند؟)/ تالیف نجاح الطائی.

مشخصات نشر : لندن : دارالهدی لاحیاء التراث، ۱۳۸۲.

مشخصات ظاهری : ۲۵۶ ص.

یادداشت : کتابنامه: ص. ۲۴۵ ۲۶۵.

موضوع : اسلام و یهودیت

موضوع : یهودیت و اسلام

موضوع : غزوات

رده بندی کنگره : BP۲۲۷/۲ /ط۱۷ل ۹۰۴۱ ۱۳۸۲

رده بندی دیویی : ۲۹۷/۴۷۲

شماره کتابشناسی ملی : م ۸۴۴۵۹۹۳

اشاره

شناسنامه کتاب

مظلوم نمائی یهود در طول تاریخ

مؤلف : استاد محقق نجاح الطائی

نوبت جاب :اول 1382

ناشر : دار الهدی لاحیاء التراث

تیراز: 3000

بیروت لندن

NAJAH AL TAEI

LONDON

najahtaee@yahoo.com

بسم اللّه الرَّحمن الرَّحِیم

فهرست مطالب کتاب

پیشگفتار …12

باب اوّل

بخت النصر و یهود …17

بخش اول

پادشاهان موصل (جرامقه) …18

بخش دوم

داستان کشتار یهودیان به دست بخت النصر …24

بخش سوم

رأی مسعودی در کشتارهای بخت النصر …27

بخش چهارم:

رأی ابن کلبی در کشتارهای بخت النصر …30

بخش پنجم:

دلائل کشته نشدن یهود به دست بخت النصر …31

بخش ششم:

بخت النصر چه کاری انجام داده است؟ …34

باب دوّم

روابط رومیان و یهودیان …35

بخش اوّل:

خیانت ورزی یهود به پیمانهای محلی و بین المللی …36

بخش دوّم:

تیتاش فرمانده رومی …37

بخش سوم:

آیا رومیان تعداد زیادی از یهود را کشتند؟ …39

بخش چهارم:

جنگهای دائمی …40

عنوان …صفحه

بخش پنجم:

کشتار نصاری توسط یهود …41

باب سوّم

روابط پیامبر خدابا یهود در شام و مدینه …43

بخش اوّل:

تلاش یهود در مورد قتل پیامبر خدا9 در شام …44

بخش دوّم: پیمان وحدت اسلامی و صلح با یهود …45

باب چهارم

ارتباط پیامبر خدا با بنی قینقاع …51

بخش اول:

بنی قینقاع …52

بخش دوم:

جنگ بنی قینقاع …54

بخش سوم:

عامل جنگ …55

بخش چهارم:

جنگ با بنی قینقاع …59

بخش پنجم:

جلای وطن …61

بخش ششم:

روایت ساختگی یهود به نفع رهبر منافقین …61

باب پنجم

خیانت ورزی یهود در مدینه …65

بخش اوّل:

ترور ابی عفک یهودی …66

عنوان …صفحه

بخش دوم:

کشتن عصماء دختر مروان یهودی …66

بخش سوم:

کشتن ابی رافع یهودی …68

بخش چهارم:

استمداد کعب بن اشرف یهودی در کوبیدن مسلمانان …69

بخش پنجم:

آیا پیامبر خدا دستور قتل یهود را داده بود؟ …72

در مورد مثله کردن …73

بخش ششم:

آیا یهودیان کافر شده بودند؟ …75

بخش هفتم:

دلالتها و عبرتها …78

باب ششم

بخش اوّل:

مکر دوم یهودیان …80

بخش دوم:

محاصره یهود …84

بخش سوم:

بیرون راندن یهودیان …86

بخش چهارم: دلالتها و عبرتها …90

باب هفتم

نقش یهود در جنگ خندق …94

بخش اوّل:

آمادگی جهت جنگ …95

عنوان …صفحه

بخش دوّم:

منافقان و عملکرد آنان …99

بخش سوم:

حفر خندق …101

بخش چهارم:

محاصره مدینه …106

بخش پنجم:

قهرمان عرب و عجم …108

فصل ششم: کمک الهی در جنگ خندق …113

بخش هفتم: آموزه ها و عبرتهای جنگ خندق …116

باب هشتم

آیا کشتارگاه مشهور یهود بنی قریظه ساختگی است؟ …118

فصل اول:

حمله به بنی قریظه …119

فصل دوّم:

روایت ساختگی ابی لبابه …124

بخش سوم:

جنگ بنی قریظه …127

بخش چهارم:

آیا پیامبر خدا اسیران بنی قریظه را کشتند؟ …129

فصل پنجم:

حقیقت مسئله …130

باب نهم

جنگ خیبر …134

بخش اول:

عنوان …صفحه

حرکت پیامبر خدا به سوی خیبر …135

بخش دوم:

آمادگی جنگی یهودیان خیبر …139

بخش سوم:

وقایع جنگ …141

بخش چهارم:

نتیجه گیری جنگ خیبر …153

بخش پنجم:

ردّ شمس در خیبر …157

بخش ششم:

تلاش یهود خیبر در قتل پیامبر خدا9 …164

فصل هفتم:

فدک …172

بخش هشتم:

غزوه وادی القری …175

بخش نهم:

عبرتها و دلالتها …177

بخش دهم:

چه کسی به منزلت هارون از موسی است؟ …182

باب دهم

عدم تدوین حدیث به ظهور اسرائیلیات کمک کرد …189

بخش دوم:

اسرائیلیات …192

بخش سوم:

دفاع از اسرائیلیات …200

عنوان …صفحه

بخش چهارم

دروغ در حدیث …200

بخش پنجم:

شناخت حدیث دروغین …202

بخش ششم:

احادیث مجعول و ساختگی …204

بخش هفتم:

دو حزب یهودی و قریشی محاربان حدیث نبوی …211

باب یازدهم

نظریه پیامبر اسلام درباره اسیران …214

بخش اول:

جنگ بدر …215

بخش دوم:

غزوه بنی قینقاع …217

باب دوازدهم

نظریه دین و جامعه در موارد اسیران …221

بخش اول:

فرهنگ جاهلیّت استخدام اسیران یا قتل آنان …222

بخش دوم:

آیا شریعت آزادی برده را به اسلام آوردن او مقیّد ساخته است؟ …224

بخش سوم:

یهود و آلت دست بودن در حکومتها …226

باب سیزدهم

مشاهدات تاریخی …229

بخش اول:

عنوان …صفحه

مکر اسرائیلی …230

بخش دوم:

تعداد بنی اسرائیل …230

بخش سوم:

فرهنگ یهود …232

بخش چهارم:

استمداد از یهود در جنگ …233

باب چهاردهم

بخش اول:

تلاش در راه صدمه رساندن به پیامبر خدا …236

بخش دوم:

پیامبر خدا و تلقیح درخت خرما … 241

منابع ومآخذ …247

اهدای کتاب

بسمه تعالی

این بحث را به ساحت مقدس حضرت مریم عذراء، تقدیم می دارم بانوئی که توسط یهودیان، مورد ظلم قرار گرفت.

با امید از درگاه خداوند متعال که بنی اسرائیل را منقطع و شوکت آنانرا متلاشی، و نیروهای آنانرا بشکند .

این نخستین بحث و تحقیق پیرامون فاش سازی دروغهای یهودیان در مورد کشتارهای منتسب به بابلیان، مسیحیان و مسلمانان در حق آنان می باشد.

شکر گذار خدای متعال هستیم که در مورد کشف حقایق بزرگ تاریخی، پیش از ظهور مصلح اکبر مهدی بن فاطمه(علیها السلام)، مساعدت و یاری فرمود.

مؤلف

پیشگفتار

حرکت بشر در مسیر تاریخ، دارای حکمت های فراوانی است که فرد عاقل بیشترین بهره و عبرت را از آنها فرا می گیرد و روش زندگی را می آموزد چنان که می بینیم چه بسیار فرزانگان و عاقلانی که مسیر زندگی خود را از تاریخ فرا گرفته اند و چه بسیار رهبرانی که درس های خود را از سرگذشت ملل گذشته آموخته اند و چه بسیار مصلحان اندیشمندی که گامهای درست را با فراگیری سرگذشت و تجارب ملت های گذشته، برداشته اند.

مترقّی ترین مردم کسانی هستند که درس های صحیح گذشته را فرا بگیرند و خطاها و اشتباهات

آنانرا تکرار ننمایند.

در این مسیر تاریخی بزرگ، یک چهره کریه از بنی اسرائیل رخ می نماید که به عنوان یک ملت نمودار تکبّر و پریشانی در زندگی و نمود جاه طلبی و زیاده خواهی بی محتوی که افراد بشریت را به سوی غلط اندازیهای فاحش سوق می دهد، شناخته شده اند.

خداوند متعال پیامبران متعددی را به سوی ملت بنی اسرائیل اعزام نمود تا آنان به آئین یهود در آمدند اما پس از مدتی تدیّن آنان به صورت تدریجی به سمت طغیان و استبداد متحول گردیدند. به صورتی که به دیگران به دیده بردگان و کنیزان خود می نگریستند و همین جاه طلبی و بلند پروازی بود که بنی اسرائیل را به تساهل در قتل و کشتار دیگر ملت ها و تهمت زدن و شکنجه و آزار آنان واداشته است. اثر سوء اعتقاد افراد بنی اسرائیل در کوچک شمردن دیگر ملل جهان و سوء رفتار آنان به نام دین و به اسم مذهب تمام شده است. نسل های بعدی یهود نیز با الهام گیری از این آموزش ها و تعالیم، تربیت یافتند و بنابراین طغیان و سرکشی یهود به صورت تدریجی، چند برابر شده است و آن سیطره بر انسانیت بدون حاکمیت شریعت آسمانی است، عاملی که بیش از هر چیز یهود را به مسیر طغیان و تعدی افسانه ای و فاسد خویشتن بر روی زمین واداشته است و چون از قدرت نظامی و سیاسی برای تسلط بر بشریت و رسیدن به اهداف خیالی و فاسد خود برخوردار نبودند بنابراین، حیله و مکر و نقشه کشی و افتراء را پیش گرفته اند قرآن می فرماید: «موسی به قوم اسرائیل گفت: وای بر شما باد. به خدا دروغ و افتراء نبندید پس شما را تحت عذاب قرار می دهد به تحقیق زیانبار است فردی که افتراء ببندد.»(⁽¹⁾)

و چون دیدند شریعت خداوندی این نوع اعمال ناروا و اعتقادات سوء را نمی پذیرد کیش یهودیت خود را تغییر دادند تا با آنگونه اعمال ناروا سازشی داشته باشد، آنان به کلی از دین رها و از خداوند متعال دور شدند. و چون یهودیان گامهای بزرگ و وسیعی را در این باره برداشته اند، با انبیاء به محاربه برخاستند و آنان را مورد شکنجه، آزار، قتل و غارت قرار دادند و به این ترتیب یهودیان، تحت پرچم أحبار قرار گرفتند و تشکیلات نیرومند و پولادین تنظیم نمودند که احدی به آسانی نمی تواند از آنها نجات یابد.

آنان از کیش رحمان فاصله گرفته اند و به کیش شیطان پیوسته اند پس یهودیان با انبیاء و رسولان خویش در یک حرکت متضّاد بین خیر و شر اصطدام و برخورد پیدا نمودند، قرآن می فرماید: «هنگامی که موسی به قوم خود گفت چرا مرا اذیت می کنید در حالی که می دانید من فرستاده خدا، به سوی شما هستم هنگامی که سخت گرفتند خداوند هم به آنان سخت گرفت خداوند مردم فاسق را هدایت نمی کند.»(⁽¹⁾)پس احبار حرکتهای معارض انبیاء را رهبری نموداند و با انبیاء به جنک وستیز برخاستند و رجال دین یهودی در کشاندن مردم به راههای انحرافی و شیطانی، تجربه کافی به دست آورداند و در نحوه فاسد نمودن یهود به نام دین صاحب تخصص و تجربه گردیداند قارون و کعب الأحبار دو نمونه از نمونه های زنده از این نوع، در گذشته به شمار می آیند که تبعیت یهودیان از آنان به نام دین و مذهب بسیار قوی و نیرومند بود، و این هلاکت بزرگ یهودیان است به طوری که زمانی پیش آمد که موسی(علیه السلام) از طور سینا به سوی آنان بازگشت آنان را در حال سجده و کرنش به گوساله و پیروی از قارون یافت در حالی که کوچک ترین اهتمامی به آموزشهای برادرش هارون نداشتند پس موسی(علیه السلام) آن وضعیت عناد را که بنی اسرائیل در آن به سر می بردند دریافت پس بارها به آنان موعظه و نصیحت نمود ولی سود نبخشید هنگامی که استمرار موسی را بر روش خود و عدم بازگشت او را از اهداف خاص خود مشاهده کردند او را متهم به کشتن برادرش هارون نمودند به این امید او را به جرم کشتن برادرش بکشند و از هر دو بدین صورت نجات یابند پس خداوند متعال این گونه بیان می فرماید: «ای افرادی که ایمان آورده اید همانند کسانی نباشید که موسی را مورد ایذاء و آزار قرار دادند ولی خدایش او را از آنچه گفته بودند مبرّا ساخت و او نزد خدا آبرومند بود.»(⁽²⁾)

در راه ادامه این روش شیطانی بود که بنی اسرائیل با عیسی بن مریم(علیه السلام) نیز به جنک وستیز برخاستند و به او تهمت ناروا زدند و او را کشتند. لیکن خداوند شبه او را به دیگری افکند و او را کشتند. سپس یهودیان به تعقیب پیروان مسیح پرداختند تا آنان را بکشند و دین آنان را از بین ببرند. پس

با رومیان کافر در این باره به تعاون و همکاری برخاستند تا اساس و ریشه این دین را نابود سازند و مسیحیان را به کفر بکشانند. پس صدها هزار نفر از پیروان عیسی(علیه السلام) را بیگناه کشتند. ولی هنگامی که پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) ظاهر گردید و تعالیم درخشان و شریعت آسمانی خود را اعلام نمود و مردم را به سوی مساوات و مساعدت همدیگر و هدایت ملل راهنمایی کرد و به نجات بخشیدن آنان پرداخت یهودیان با او نیز به جنک وستیز برخاستند و در مقابل او ایستادند آنچنان که اسلاف و پیشینیان نشان در برابر موسی و عیسی(علیه السلام)ایستاده بودند و این یک خسران آشکاری بود خداوند متعال اوضاع آنان را این گونه توصیف می نماید: «یهودیان و نصاری گفتند ما فرزندان خدا و دوستان او هستیم بگو پس چرا شما را با گناهان خود تعذیب می نماید، نه این چنین نیست بلکه شما نیز همانند دیگر مخلوقات بشر هستید ،خداوند کسانی را که بخواهد می بخشد و کسانی را که می خواهد عذاب می کند مالکیت زمین و آسمان و آنچه در میان آنهاست از آن خداست بازگشت همه به سوی اوست.»(⁽¹⁾)

یا «آیا شما نیستید که می گوئید ابراهیم، اسماعیل و اسحاق، یعقوب و نوادگان یهودی یا نصرانی بودند بگو آیا شما داناترید یا خدا، کیست ظالم تر از فردی که شهادت و گواهی را که در مورد خدا است پوشیده دارد خداوند متعال از آنچه انجام می دهید غافل و ناآگاه نیست.»(⁽²⁾)

یا در آیه دیگری می فرماید: «ما بنی اسرائیل را از دریا عبور دادیم پس بر قومی رسیدند که بر بتها ستایش می نمودند آنان به موسی گفتند برای ما هم معبودی قرار ده آنچنان که آنان دارند موسی گفت: شما مردمی جاهل و نادان هستید.»(⁽³⁾)

یا آیه دیگری که می فرماید: «موسی گفت اگر شما و تمام مردم روی زمین به خدا کافر شوید پس خداوند بی نیاز و ستوده می باشد.»(⁽⁴⁾)

یهودیان بیم آن داشتند که مردم از مسیر انحرافی و اعمال و کارهای جرم آلود و حماقتهای آنان در حق توده ها و ملل آگاهی یابند به همین دلیل به تلاش در تسلط بر تاریخ و وسائل تبلیغاتی رو آوردند. پس رجال یهود شتاب به خرج دادند تا جرائم یهود را به دشمنان خود نسبت دهند و آنان را متهم به قتل و کشتار و استبداد نمایند. پس انبیاء را متهم ساختند که به قتل یهود پرداخته اند همانند اتهامی که به پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله)راجع به کشتن یهود بنی قریظه وارد نمودند که عاری از هر

نوع حقیقت و واقعیت است. خبر رسانی و اطلاع رسانی آنان به قدری قوی بوده است که باعث شده است که علمای مسلمین هم، این احتمالات را بپذیرند و مخلصان آنان را واداشته است که به مجوزهایی هم جهت این کشتار صادر کنند!!

تا آنکه خداوند متعال به ما توفیق داد تا داستان بنی قریظه را آنچنان که بوده است به دور از دروغهای أحبار، کعب الأحبار، عبدالله بن سلام، و وهب بن منبه ها مطرح کنیم و خداوند متعال را برای یافتن این توفیق ربّانی، شاکر و سپاسگزاریم که پس از گذشت 1420 سال جهل از این موضوع، چنین عنایتی را به ما ارزانی داشت. این کتاب تمام آن کشتارهای افسانه ای بابلی، نصرانی و اسلامی را در حق یهود با دلیلهای صحیح و متقن تکذیب می نماید و متقابلا از قتل عام ها و کشتارهای یهودیان در حق ملل و اقوام نصرانی و اسلامی و دیگر ملل پرده برمی دارد، و با نصوص و مستنداتی که کوچکترین شائبه ای ندارند ثابت می کند.

نجاح الطائی

باب اوّل: بخت النصر و یهود

اشاره

بخش اول: پادشاهان موصل (جرامقه)

نبوخذ نصر همان بخت النصر بابلی مشهور است و سنگاریو بن آشور بن نینوی همان فردی است که شهر سنگار را بنا نمود و با بنی اسرائیل جنگید پس او را روی بیت المقدس به صلیب کشیدند(⁽¹⁾).

سنگاریو شخصی است که پس از پیروزی بر شمورون به بین المقدس حمله نموده و آنجا را محاصره کرد و وارد شهر شد و از کثرت سپاهیانش مغرور گردید پس به بنی اسرائیل گفت کیست که خدایش او را از دست من نجات بخشد؟ تا آنکه خدایتان شما را نجات دهد.

پادشاه بنی اسرائیل به پیامبرشان اظهار نیاز نمود واز او درخواست که در حق وی دعا کند پس پیامبر در حقّ او دعا نمود و خدا او را از شرّ سنگاریو آسوده ساخت به طوری که شبانه یک نوع آفت آسمانی بر سپاه او وارد آمد و همه را زیر و رو ساخت و گفته اند که کشته ها و مقتولین را شمردند و تعداد آنان به 185 هزار نفر رسید و سنگاریو یکی از ستارگان را عبادت می نمود و پسرش ایسر را به حدون والی ساخت که بعدها بخت النصر بر همه آنان مستولی گردید(⁽²⁾).

بخت النصر فلسطین را تسخیر نمود و یهودیان را به اسارت گرفت.

بخت النصر بزرگترین پادشاهان کلدانیان در عراق بود که از 640 تا 561 قبل از میلاد حکومت بابل را در اختیار گرفت او با قدرت و شهامت تمام شناخته شده است و یکی از قهرمانان تاریخ در مشرق زمین به حساب می آید. ذکر او در تورات فراوان آمده است چون او ملتهای غرب را تعقیب نموده و به یهودیان ساکنان یهودای کوچک حمله برده است و بر فلسطین و بیت المقدس مستولی گردیده و یهودیان را از آنجا به بابل کوچ داده است و اورشلیم پایتخت یهود را ویران ساخته است و عبادت اینان را تغییر داده و اخیراً نام آنان به صابئین تغییر یافته است. آئینی که در عراق نشر یافته و ممزوجی است از یهودیّت و مجوس گری.(⁽³⁾)

به این ترتیب بخت النصر یهودیان را نکشت بلکه آنانرا پس از جنگ سختی که بزرگترین جنگ یهودیان در تاریخ به شمار می آمده است اسیر کرد.

گفته اند: بخت النصر حدود 187 سال حکومت نمود.(⁽⁴⁾)

البته این یک رقم مبالغه آمیز می باشد در حقیقت مقصود از آن حکومت خود و فرزندان اخلاف و وابستگان آن سلسله بوده است زیرا نوه بخت النصر نیز نامش بخت النصر بوده است که مورخان از این امر غفلت ورزیده اند.(⁽¹⁾) او بود که دانیال پیامبر را اسیر کرد و آزاد نمود.(⁽²⁾)

در مورد بخت النصر آمده است که او اصحاب اخدود را کشت و در روایت ساختگی یهود آمده است که او هفتاد هزار یهودی جنگجو را به انتقام خون یحیی بن زکریا کشت.(⁽³⁾)

و در خبر دیگری آمده است که او یک صد هزار تن از یهودیان را کشت(⁽⁴⁾)واصل

این روایت از ساختهای عبدالله بن زبیر است که یکی از شنوندکان اخبار و روایات کعب الأحبار یهودی بود که در مسجد النبی در عهد عمر و عثمان موعظه می نمود و یکی دیگر از روایات دروغین آن است که دانشمندی از دانشمندان یهود که نامش «عبدالله بن صوریا» بود به پیامبر اسلام گفت کدام فرشته از جانب خدا به سوی تو می آید؟

پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) پاسخ داد جبرئیل. آن دانشمند گفت او از بین فرشتگان خدا، دشمن ما یهودیان می باشد اگر آورنده وحی میکائیل بود، به تو ایمان می آوردیم و دلیلش این است چون جبرئیل همواره آیات عذاب، جنک و کارهای طاقة فرسا می آورد و بارها با ما دشمنی و عداوت ورزیده است و خدای متعال بر پیامبر ما نازل کرد که بیت المقدس به زودی به دست فردی ویران می گردد که به او بخت النصر می گویند و حتی زمان خرابی آن را نیز بازگو نموده است.

پس هنگامی که وقت ویران شدن آن فرا می رسد، مردی از نیرومندان بنی اسرائیل را به جستجوی او می فرستیم، تا او را بکشد آن مرد به سراغ او می رود، پس در بابل با جوان مسکین و بیچاره ای ملاقات می نماید و او را می گیرد تا بکشد.

ولی جبرئیل از او حمایت و دفاع می نماید و بخت النصر بزرگ می شود و نیرومند می گردد و به مقاتله و کارزار می پردازد و بیت المقدس را ویران ساخت به همین جهت او (جبرئیل) را دشمن خود می داند و در اثر مقاتله به افتراء گفته اند آن مرد نیرومند «دانیال» می باشد که جبرئیل مانع کشتن او گردیده است.

و ابن عمید گفته است، بخت النصر به قدس اقلیم سوم از مملکت یاقیم رفت و جمعی از ساکنان آنجا را اسیر نمود و آنچه در هیکل مقدس بود غارت کرد.

و باز آمده است این امر در سال دانیال، خانیا، عزاریا و میکائیل بوده است و بخت النصر در سال پنجم از حکم رانی خویش با پادشاه مصر فرعون اعرج مقاتله نمود و در سال های حکومت خویش، بر باقیم بخت النصر با مردم قدس محاربه نمود و خراج و مالیات بر آنان تعیین کرد و باقیم را در حکومت خود نکاه داشت پس از سه سال مرد و پسرش یخنیو صاحب حکومت شد و در عهد او چند تن از انبیاء زندگی می کردند مانند، آرمیا، اوریا بن شعیا و موری بن حزقیا...(⁽¹⁾)

و در این نص تاریخی شاهدی وجود ندارد که نشانگر آن بوده باشد که بخت النصر یهودیان را کشته است بلکه تنها آمده است که مالیات و خراج تعیین کرده است و اگر آنان را می کشت دیگر تعیین مالیات چه صیغه ای بود؟

و باز نشان می دهد که بخت النصر برخی از یهودیان را به عنوان اسیر به بابل برد و در آنجا اسکان داد .

و در کارهای حکومت از آنان بهره کشی نمود و بر باقیماندگانی که در امور زراعت و فلاحت کار می کردند خراج و مالیات تعیین نمود ولی نصوص دروغین یهود، کشتارهای بزرگی را جهت یهودیان قدس ترتیب داده اند تا مظلومیت خود را در تاریخ تثبیت نمایند.

طبری گفته است: (و هروکلیوس نیز با او همراهی نموده است )که بخت النصر به جای یخنیو بن یاقیم، عموی او «متنیا» را که «صدقیا، نیز گفته می شد منصوب داشت او فردی بد سیرت و عصیانگر بود .

و در سال نهم از حکومت خویش صدقیا بر ضد بخت النصر قیام ورزید و لشکریان فراوانی را گرد آورد و بیت المقدس را محاصره نمود و دیوارهایی جهت حصار آن بنا نمود و سه سال تمام در آنجا اقامت ورزید و حصار آنان را به مضیقه و تنگنا افکند پس، از حصار به بیابانها فرار نمودند و سپاهیان کلدانیان آنان را تعقیب نمودند و در محل «اریحا» آنان را گرفتند و بر رهبر آنان «صدقیا» غلبه نمودند و او را اسیر گرفتند و چشمانش را از حدقه در آوردند و فرزندش را پیش چشمش کشتند و سپس او را در بابل زندانی نمودند تا هلاک شد پس برخی از بنی اسرائیل به حجاز کوچیدند و با اعراب زندگی نمودند(⁽²⁾) پس به این ترتیب بخت النصر یهودیان را قتل عام کرد.

بخش دوم: داستان کشتار یهودیان به دست بخت النصر

گفته شده است پادشاهان فارس و روم یکصد و هشتاد هزار نفر از یهودیان را کشته اند.(⁽¹⁾)

این روایت نیز همانند دیگر روایات ساختگی یهود می باشد و صحیح آن است که بخت النصر یهودیان را به عنوان اسیر گرفته است و تعداد آنان حدود هفتاد هزار تن بوده است و اینان را به بابل برده و در آنجا اسکان داده است که پس از گذشت برهه ای به عنوان «صابئین» یا «صابئی ها» شناخته شده اند.

صابئین کسانی از بقایای اسباط بودند که در در بابل زندگی می کردند و ایام حکومت کوروش بزرگ قیام کرده بودند و به بیت المقدس هجوم آوردند و به شریعت مجوس و به بخت النصر تمایل پیدا کردند پس آنان مذهبی آمیخته از مجوسیت و یهودیت را پیدا نمودند همانند سامری های شام، اکثر آنان که در جنوب عراق یافت می شوند مخالف خرافه گرائی و ایراد گیرنده بر مذاهب آنان می باشند و با آنان جز در موارد بسیار نادری، وحدت نظر ندارند به گونه ای که در نماز هم به سمت قطب شمال روی می گردانند برخلاف حرانیان که به سوی قطب جنوبی توجه پیدا می کنند برخی از اهل کتاب تصور نموده اند که «متوشلخ» فرزندی داشت که حاکمیت نداشت و نامش «صابی» بود به همان مناسبت صابئیان به آن نام نامیده گشتند.(⁽²⁾)

ولی احبار یهود هرگز تحول یهودیان به آئین صابئی ها را قبول ندارند و نمی پذیرند که در بابل چنین تحولی صورت پذیرفته باشد.

زیرا این واقعیت آئین یهودیت را در نظر آنان سست و اعتقاد و نظر یهودیان را نسبت به سرزمین فلسطین کمرنگ می کند چون این یهودیان فلسطین را فراموش و در عراق سکنی گزیدند علاوه بر آنکه دین خود را نیز تغییر دادند.

و به دلیل کم شدن تعداد یهودیان پس از این تحول خطرناک در یهود بابل احبار مدّعی قتل یهود توسط بخت النصر شدند پس با یک تیر، دو نشان را هدف گرفتند.

اول: توجیه نقصان موجود در اعداد یهودیان در حالی که تعداد آنها از غضب خداوند و از روی گردانی بعضی از آئین یهود کم شده بود.

دوم: ابراز مظلومیت یهود در دنیا .

بخت النصر قدس را در سال 588 ق.م فتح کرده و سپس کورش بابل را در سال 588 ق.م تسخیر کرد و به یهودیان اجازه بازگشت به فلسطین را اعطا کرد.(⁽¹⁾) و در روایتی آمده است یهودیان صد سال در بابل بودند تا آن که کورش آنان را به بیت المقدس باز گرداند.(⁽²⁾) یعنی برخی از یهودیان برگشتند و برخی به آئین صائبی ها تحول پیدا نمودند و شاید مراجعت کنندگان تعدادشان کمتر بودند در قرآن مجید آمده است «لتفسدن فی الارض مرتین و لتعلنّ علوّاً کبیرا فاذا جاء وعد اولهما بعثناعلیکم عباد النااولی بأس شدید فجاسوا خلال الدیار و کان وعدا مفعولا ثم رددنالکم الکرة علیهم.»(⁽³⁾)

به فرزندان اسرائیل اعلام نمودیم که دو بار در این سرزمین فساد و سرکشی می کنید سرکشی بزرگ و چون موعد نخستین آنها آمد بندگانی داشتیم با صلابت سخت که بر آنان گماشتیم تا در درون دیارشان کشتار کردند و این وعده ای بود که انجام شده بود.

طبری در تفسیر این آیه می گوید: فساد نخستین صورت گرفت پس خداوند متعال دشمن آنان را برانگیخت پس دیار را مباح ساختند زنان را نکاح نمودند و فرزندان را برده گرفتند و مساجد را ویران پس زمان را تغییر دادند سپس خداوند متعال در میان آنان پیامبری را مبعوث نمود و کار آنان بهتر از پیشین گردید.

سپس فساد دوم با قتل انبیاء و پیامبران شروع گردید تا آن که یحیی بن زکریا را کشتند پس خداوند متعال بخت النصر را برانگیخت و جنگ که با یهودبان داشت جمعی را اسیر و معبد را ویران ساخت بنابراین بخت النصر در دوران فساد دوم بود و در آن مورد نازل گردیده است: «کلما او قدوا نارا للحرب أطفأها الله و یسعون فی الارض فسادا»(⁽⁴⁾)

(هر آتشی را جهت محاربه روشن ساخته اند خداوند آن را خاموش ساخته است و آنان در روی زمین به گسترش فساد سعی و تلاش دارند و از زبان آنان خداوند می فرماید: «فقالوا یدالله مغلولة» «آنان گفتند که دستان خدا بسته است» یهودیان هنگام هجوم بخت النصر گفتند: اگر خداوند متعال صحیح و سالم بود جلوی این فساد را می گرفت پس دست او بسته است.(⁽⁵⁾)

و بخت النصر یکی از ستایشگران آتش یعنی مجوس بود.(⁽⁶⁾)

هیثم بن عدی طائی گفته است: از زمان آدم تا طوفان نوح 2256 سال طول کشید و از طوفان نوح تا وفات ابراهیم 1020 سال و از وفات ابراهیم تا ورود بنی اسرائیل به مصر 75 سال واز ورود یعقوب به مصر تاخروج موسی از آن 150 سال و از خروج موسی از مصر تا بنای بیت المقدس 260 سال و از بنای بیت المقدس تا پادشاهی بخت النصر و ویران سازی بیت المقدس 2240 سال فاصله بود،(⁽¹⁾) بخت النصر زمانی با یهودیان محاربه را آغاز نمود که آنان پیامبر خود «شعیا» را در عهد ارمیا کشته بودند و فاصله زمانی بین مهد ارمیا و یحیی 461 سال بوده است.(⁽²⁾)

داود و سلیمان(علیهم السلام) بیت المقدس را بنا کرده بودند که بخت النصر بعد از 450 سال آن را تخریب نمود.(⁽³⁾)

محمد بن سائب کلبی گوید: هنگامی که بخت النصر بیت المقدس را ویران ساخت و جمعی از بنی اسرائیل را جلای وطن نمود و عده ای را اسیر ساخت و جمعی از آنان به سوی حجاز رفتند پس در وادی القری تیماء و یثرب سکونت یافتند.(⁽⁴⁾)

بخش سوم: رأی مسعودی در کشتارهای بخت النصر

ابوالفداء و مسعودی گفته اند: «پس از تخریب قدس به دست بخت النصر برخی از پادشاهان بنی اسرائیل از آنجابه مصر فرار نمودند و در آن کشور فرعون لنک حکومت می نمود بخت النصر فراریان را از فرعون طلب کرد ولی فرعون به آنها پناهندگی داد پس بخت النصر به سوی مصر حرکت نمود و پادشاه مصر را کشت سپس از سمت مغرب مدائن را گشود و مبلغین خود را به آنجا فرستاد. ارمیا پیامبر بنی اسرائیل از اولاد لاوی بود و گفته شده است نامش ارمیاء بن خلقیا بود، و در روزگار او «صدقیا» بود. او را بخت النصر در زندان یافت پس آزادش کرد و همراه او اسیران را به بابل منتقل نمود و همچنین دانیال بن حزقیل از پیامبران آنان را نیز به بابل روانة کرد.(⁽¹⁾)

یعنی بخت النصر صدقیا را اسیر ننمود بلکه او را زندانی و محبوس یافت. ابوالفداء و مسعودی کشتارهائی از بخت النصر را در مورد یهودیان ذکر ننموده اند آن زمان که بخت النصر، قدس و فلسطین را فتح نمود و از این مطلب دروغ بودن کشتارها روشن می گردد. یهودیان کوشیده اند بیشتر حوادث و رخدادهای عهد بخت النصر را تغییر و تبدیل نمایند.

گفتار وهب

وهب بن منبه یهودی که اسلام خود را به دروغ اعلام کرده است می گوید: بخت النصر شیری را مسخ نمود که پادشاه درندگان بود، سپس عقابی را مسخ نمود که او سلطان پرندگان بود، سپس گاوی را مسخ نمود او که سلطان چهارپایان بود سپس گوید: او در این مورد عقل انسانی را داشت و حکومت او استوار بود هر چیزی را که می خواست انجام می داد سپس خداوند روح او را برگرداند پس مردم را به توحید و یکتاپرستی فرا خواند و گفت: «هر معبودی جز معبود آسمانی باطل و نابود است جز خدای آسمان.»

به وهب بن منیه گفتند: آیا او مؤمن از دنیا رفت؟ در پاسخ گفت: من اهل کتاب را در مورد او مختلف یافتم برخی گفته اند او پیش از مرگ خود ایمان آورد و برخی گفته اند او پیامبران را کشت و کتابهای آسمانی را سوزاند و بیت المقدس را ویران ساخت پس توبه او قبول نگشت.(⁽²⁾)

یهودیان خواسته اند قرآن را بر حسب مصالح خود و به ضرر مسیحیان تفسیر نمایند چون در تفسیر قول خداوند متعال: «و من اظلم ممّن منع مساجد الله ان یذکر فیها اسمه و سعی فی خرابها» «کیست

ستمگرتر از آن فردی که ذکر نام خدا را در مساجد منع می کند و در خرابی آنها کوشش دارد.» گفته اند مقصود از آن ویرانگر بخت النصر می باشد که بر ویران سازی بیت المقدس اقدام نمود.(⁽¹⁾)در صورتی که این آیه در مورد مشرکین قریش نازل گشته است آنان که مانع ورود پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) به مسجد الحرام بودند.(⁽²⁾)

در مورد حوادث تاریخی مربوط به بخت النصر و دانیال پیامبر اختلاف شدیدی درکتابهای تاریخ و سیره به وجود آمده است و اقوال متضاد پدید آمده است آنچنان که ابن اثیر در الکامل ج 1 ص 104 و طبری در تاریخ خود ج 1 ص 387 و مجلسی در بحار الانوار ج 14 ص 355 متعرض آنها شده اند و شاید منشاء این اختلافات به فاصله زمانی دور و دراز که توأم با ابهامات می باشد باز می گردد.(⁽³⁾)

در تفسیر طبرسی در مورد بخت النصر آمده است «او هفتاد هزار نفر را به اسارت گرفت و آنان را به بابل برد پس در دست او 100 سال باقی ماندند که مجوسیان و اولادشان، آنها و فرزندانشان را به بردگی می گرفتند سپس خداوند متعال به آنان تفضل و احسان نمود پس به یکی از ملوک و پادشاهان پارس که عارف به خدای متعال بود امر نمود که به بیت المقدس باز گرداند.

آنان پس از بازگشت به بیت المقدس صد سال به طریق مستقیم در اطاعت و عبادت بودند و باز دوباره به فساد و معصیت بازگشتند پس پادشاهی از پادشاهان روم که نامش انتیاخوس بود به سراغ آنان آمد و دوباره بیت المقدس را ویران ساخت و اهل و ساکنان آن را به اسارت گرفت.(⁽⁴⁾)

بخش چهارم: رأی ابن کلبی در کشتارهای بخت النصر

در یثرب جمعی از جرهم و باقیمانده ای از عمالقه وجود داشتند که زراعت و خرما را حرفه خود گرفته بودند پس با یهود اقامت نمودند و مخالطه کردند.(⁽¹⁾)

محمد بن سائب کلبی که در قرن اول و دوم در عهد ائمه طاهرین(ع) زندگی می کرد و نزدیک به عهد نبوی شریف(صلی الله علیه وآله) بود قتل عام یهود را توسط بخت النصر ذکر ننموده است بلکه او تنها ویران سازی بیت المقدس و جلای وطن نمودن برخی از یهود و اسیر ساختن قسمت دیگری از آنان را بازگو کرده است پس قتلها و قتل عام های یهود کجاست؟(⁽²⁾)

اگر مقصود آنان از قربانی ها همان افرادی باشند که در اثنای جنگ کشته شده اند، به اینها که قتل عام گفته نمی شود که یهود جبون و ترسو آن معرکه های شکست خورده را هم کشتار نامیده اند.

مهمترین مصادر و منابعی که مورد اعتماد می باشد، همان کتابهای محمد سائب کلبی و پسرش هشام بن محمد می باشد که بیشتر مصادر اصلی کتابهای اسلامی از آنها فرا گرفته اند و هیچ کتاب اسلامی را پیدا نمی کنید جز اینکه از آثار آن دو نفر فرا گرفته باشد پس مورد مراجعه واقع گردد.

بخش پنجم: دلائل کشته نشدن یهود به دست بخت النصر

یکی از این کشتارها و قتل عام ها همان کشتارهای خیالی بخت النصر در بیت المقدس می باشد. این یهودیان هستند که حمامهای خون برای مسیحیان در شام ایجاد نمودند و تک تک پیروان عیسی(علیه السلام) را کشتند و سپس بر این حقایق مسلم سرپوش گذاشتند و قضایا را معکوس نشان دادند.

یهودیان حتی پیامبران خدا را بر اساس نصوص صحیح و معتبر کشتند و همچنین نصاری و مسلمانان هم را کشتند سپس بر سر قتل عام های خیالی نشستند و گریه سر دادند. قتل عام هایی که نه اصل دارد و نه حقیقتی.

پس گناهان و جرائم تمام رهبرانی را که معاصر آن فرمانده و پادشاه بوده اند به گردن وی اندازند تا او ظالم و ستمگر شناخته شود و تنها یهودیان مظلوم و ستمدیده باشند!

آنان حسن شهرت حضرت عیسی(علیه السلام) را مشوه ساخته اند و او را با تمام اقسام دروغ و افتراء متهم نموده اند و همچنین در حق پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله).

و ثالثاً بین کشتن یحیی(علیه السلام) و فتح بخت النصر در حدود 400 سال فاصله بود.(⁽¹⁾)

و این مدت 400 سال یک مدت طولانی است که این روایت دروغین کشتار یهودیان را از بین می برد.

بخش ششم: بخت النصر چه کاری انجام داده است؟

در تصریحات تاریخی آمده است که بخت النصر به یهودیان حمله کرد و بعضی آنان را به قتل رساند و بعضی را اسیر نمود و پادشاه آنان را کشت و مسجد آنانرا ویران ساخت و آنان را تا مصر تعقیب نمود و مصر را به مالکیت خود در آورد.(⁽¹⁾)

این نص تاریخی تبیین می نماید که اسارت یهود توسط بخت النصر صورت گرفته است که نشان می دهد قتل و کشتار در عرصه جنگ رخ داده بود.

کشته شدن نیروهای طرفین در عرصه جنگ یک امر طبیعی است و در حالی که یهودیان معروف به جبن و ترس و فرار از قتال و هزیمت در جنگ هستند، ولی از بیان آن امتناع میورزند و چاره ای ندارند جز اینکه ضعفها و فرارها و کشته شدن افراد خود را به عنوان قتل عام بنامند. آنان می گویند که بخت النصر آنان را قتل عام نمود تا هزیمتها و فرارهای خود را سرپوش گذارند و پیروزمندان را به تهمت خونریزی متهم سازند که خون بی گناهان را ریخته اند آنان روزی بخت النصر، دیگر روز رومیان و نصاری و روز دیگر مسلمانان را به ریختن خون یهود متهم ساختند در حالی که سپاه یهود مسلح و متجاوز در سرزمین معرکه اینان را مورد قتل و کشتار قرار داده است.

باب دوّم: روابط رومیان و یهودیان

اشاره

بخش اوّل: خیانت ورزی یهود به پیمانهای محلی و بین المللی

روم و ایران قبل از بعثت نبوی شریف(صلی الله علیه وآله) جهان را به دو قسمت تقسیم می نمودند، شام تابع روم بود آنان که مدت طولانی به این بلاد حکومت راندند و هنگامی که نیروهای رومی به شام آمدند با نیروهای یهودی در قدس تصادم و برخورد کردند که در یک جنگ طولانی بالاخره به یهودیان پیروز شدند.

پس یهودیان با ایران هم پیمان شدند و داشتند زمینه چینی و تمهید مقدمات فراهم می ساختند که به رومیان حمله برند و انتقام خویش را از آنان پس بگیرند از این رو برخورد روم و یهود مدت طولانی از زمان را فراگرفت.

یهودیان هر عهد و پیمانی را که با رومیان می بستند نقض می نمودند پس کینه و بغض رومیان در حق آنان شدت گرفت و در نحوه رفتار با آنان به حیرت و سرگردانی گرفتار آمدند یهودیان طبق عادت مألوف خودشان سر عهد و پیمان نمی ایستند و به میثاق و عهدی که بسته اند پای بند نیستند از این رو کینه و بغض ملل جهان در حق آنان ازدیاد پیدا کرده است و سعی و تلاش دارند آنان را از عرصه های خود دور سازند.

بخش دوّم: تیتاش فرمانده رومی

تیتاش، فرمانده رومی وارد عرصه جنگ شدو بر یهود غلبه نمود و امور آنان را به دست گرفت و بیت المقدس و مسجد آن را ویران ساخت و دستور داد در جای آن کشت و زرع کنند.

رومیان دین مسیح را فرا گرفتند و به تعظیم آن پرداختند سپس پادشاهان روم در مورد تمسک به دین نصاری و ترک آن با هم اختلاف پیدا نمودند تا اینکه عصر کنستانتین آمد و مادرش هیلانه که به آئین مسیح روی آورد و به قدس کوچید، او در جستجوی چوبی بود که (به زعم خود) مسیح را روی آن مصلوب ساخته اند. پس به او خبر دادند که آن چوب را یهودیان به زمین افکنده اند و روی آن قاذورات و کثافات ریخته اند.

پس آن چوب را از زیر کثافات بیرون کشید و به جای آن کلیسای قیامت را ساخت که به زعم آنان این مکان جای قبر حضرت مسیح(علیه السلام) می باشد و هر چه از عمارت بیت باقی مانده بود ویران ساخت و همچنین هیلانه دستور داد زباله ها و کثافتها را روی صخره بریزند تا آن را بپوشانند و جایگاه آن را پنهان سازد در برابر آنچه که به قبر مسیح(علیه السلام) انجام داده بودند آنان در برابر مزبله، بیت لحم را بنا کردند و آن جایگاهی است که عیسی مسیح(علیه السلام) در آنجا متولد گردیده است وضعیت به این منوال بود تا آن که اسلام وارد صحنه شد.(⁽¹⁾)

کنستانتین نخستین فردی از پادشاهان روم است که آئین مسیحیت را پذیرفت و قسطنطنیه را بنا نمود.(⁽²⁾)

پس این شهر به نام او نامیده گشت ولی صحیح آن است که آن شهر به نام بیزانس موجود بود سپس قسطنطین آن را توسعه داد پس به نام او نامیده شد تا آن که نیروهای اسلام آمدند و آن را فتح نمودندو نام آن را «اسلام بول» گذاشتند یعنی شهر اسلام، و دخول قسطنطین به نصرانیت حدود 300 سال بعد از میلاد مسیح بود.(⁽³⁾)

طبرسی در مورد قسطنطین گفته است که او باقیمانده بنی اسرائیل را از فلسطین و اردن به اسارت برد به دلیل آن که به زعم آنان عیسی بن مریم(علیه السلام) را کشته اند.(⁽⁴⁾)

حوادث پشت سر هم می آمدند پس یهودیان از پیروزی فارس بر رومیان در سال 620 م در عهد رسول خدا(صلی الله علیه وآله)خوشحال شدند و آیه شریفه نازل گردید «غلبت الروم فی أدنی الارض و هم من بعد غلبهم سیغلبون فی بضع سنین لله الأمر من قبل و من بعد و یومئذ یفرح

المؤمنون بنصرالله ینصر من یشاء و هو العزیز الرحیم»(⁽¹⁾)

«یعنی: روم در نزدیک ترین سرزمین مغلوب شد و آنان بعداز مغلوب شدن به زودی غالب خواهند شد...» نصاری حدود سیصد سال پیش از بعثت نبوی(صلی الله علیه وآله) بر بیت المقدس حکومت کرده اند پس مکان قمامه را پاک کردند و در آنجا کلیسائی ساختند که مادر پادشاه قسطنطین آن رابنا کرد به نام شهری که منسوب به او است. مادر پادشاه، هیلانه حرانی بندقانی است که به فرزندش دستور داد، پس جهت نصاری بیت اللحم را در جایگاه تولد حضرت مسیح(علیه السلام) بنا نمود و کلیسا را نیز بنا به تصور خودشان در جایگاه قبر قرار دادند. مقصود آن است که آنان محل قبله یهود را مزبله قرار دادند، در مقابل آنچه یهودیان در قدیم و جدید در آن مورد عمل کرده بودند.(⁽²⁾)

بخش سوم: آیا رومیان تعداد زیادی از یهود را کشتند؟

یهود وقتی می خواستند عیسی(علیه السلام) را بکشند و در جستجوی او بودند و او را مجبور ساختند که همراه مادر و حواریون خود به غاری در کوه پناهنده شود پس عیسی(علیه السلام)عهد خود را به آنان انجام داد و گفت: من به آسمان بالا برده می شوم و ابری آمد تا عیسی(علیه السلام) راحمل نماید. یهود در حراست آن غار بودند پس کوه دو تکه شد و ابر عیسی(علیه السلام) را بلند نمود. سپس یهودیان داخل غار شدند و آن کسی را که راهنمای آنان به محل اختفای عیسی(علیه السلام) بود گرفتند و به او تعدی نمودند و او را مصلوب ساختند و اصحاب و یاران عیسی(علیه السلام) را گرفتند و حبس نمودند و مورد شکنجه قرار دادند. خبر این حرکت یهود به پادشاه روم رسید و در آن زمان یهودیان تحت حکومت او می زیستند به او گفتند در کشور تو فردی زندگی می کرد که بنی اسرائیل به او تعدی و ظلم نمودند و او را مصلوب ساختند و اصحاب و یاران او را مورد شکنجه و عذاب قرار دادند او فردی بود که به مردم خبر می داد که رسول و فرستاده خدا است و به آنان عجائب و شگفتی ها را ارائه می داد و مردگان را زنده می نمود، به برنصیان شفا می داد و از گل به صورت پرنده در می آورد به آنها جان می داد.

پس پادشاه روم به سوی حواریّون قاصدی فرستاد و آنان را از چنگال یهود آزاد ساخت و از آنان در مورد دین و قرائن عیسی(علیه السلام) پرسشهای نمود حواریون تعالیم عیسی را برای او بازگو کردند، او به دین عیسی(علیه السلام) در آمد پس آنچه را مصلوب نموده بودند پائین آورد و دفن نمود و آن چوبی که روی آن مصلوب نموده بودند تحویل گرفت و اکرام و احترام فروان نمود و معطر ساخت.(⁽³⁾)

نصاری اعتقاد به کشته شدن عیسی توسط یهود دارند و می گویند سپس خداوند او را احیاء و زنده ساخت از این رو آنان آن چوبی را که روی آن مصلوب شده بود،تعظیم می نمایند.

بخش چهارم: جنگهای دائمی

هنگامی که دمتریاس فرمانده و رهبر روم به پادشاهی رسید، یکی از اشرار یهود در مورد تملک قدس سعی و تلاش نمود. او فرمانده خود نیفاتور را برای تملک قدس فرستاد و یهودا پادشاه قدس بیرون آمد تا با او ملاقات نماید و اطاعت کند و پیش روی او هدایا و تحفه ها تقدیم نمود. پس نیفاتور به مسالمت و صلح یهود تمایل نمود و بین خود و یهودیان عهد و پیمان بست. کنیموس کاهن به سوی دمتریاس پادشاه رهسپار گردید و تمایلات فرمانده او، نیفاتور را به او خبر داد که او را فریب داده اند پس فرمانده خود را تحریص و تشویق نمود و دستور داد که یهودا را به صورت زنجیر بسته به طرف او بفرستد. این تصمیم پادشاه به گوش یهودا رسید و او به شهر سامره فرار نمود. نیفاتور همراه سپاهیان خود او را تعقیب کرد پس یهودا بر او حمله کرد و مورد هزیمت قرار داد و اغلب سپاهیان روم را که تحت فرمان او بودند کشت و بعد بر خود او پیروز گردید و او را روی هیکل بیت مقدس مصلوب ساخت. یهودیان این روز را عید و جشن گرفتند و آن روز 13 آزار می باشد سپس پادشاه روم (دمتریاس) یکی دیگر از فرماندهان خویش را همراه 30 هزار نفر از سپاهیان روم برای جنگ با یهودا اعزام نمود. سپاهیان یهود از بیت المقدس بیرون آمدند و از ملک خود یهودا را فراری دادند و در دره ها متفرق و پراکنده گردیدند و تعداد کمی از سپاهیان با او باقی ماندند. «لعیتروس» فرمانده دیگر، آنان را تعقیب نمود پس یهودا با او برخورد نمود و کمین کرد. پس یهود منهزم گردیدند و کمین کنندگان روم بر ضد آنان بیرون شدند پس یهود را با تعداد کثیری از همشهریان خود کشته شد و در کنار پدرش مدفون گردید.(⁽¹⁾)

بخش پنجم: کشتار نصاری توسط یهود

پطرس روم، تعداد کثیری از نصاری را کشت و پس از فوت گالش قیصر را دو سال حاکم نمود و خون نصاری را مباح ساخت.(⁽²⁾)

و در نصوص دیگر آمده است که کفار روم هم بر ضدّ یهود و هم بر ضدّ نصاری قیام نمودند و هر دو گروه را به کشتن دادند و این کار توسط فرمانده قیقوس (طیطش) بود.(⁽³⁾)

کفار عموماً، دشمنان ایمان آورندگان به خدا هستند حالا که این چنین است یهودیان چه اصراری دارند که کشتارهای خیالی را در حق یهود ترتیب دهند و کشتارهای واقعی را که در مورد مسیحیان و مسلمانان صورت پذیرفته است، محو و نابود سازند؟

در اینجا آن نقش خطیر و مهمی که احبار یهود در سیره اسلامی ایفا کرده اند، آشکار می گردد و آنان همان امثال کعب الأحبار عبدالله بن سلام و وهب بن منبه می باشد.

مورخان نوشته اند که یهودیان به هنگام ییروزی ایرانیان بر نصارای روم، تعداد کثیری از مسیحیان را که عدد آنها بالغ بر نود هزار نفر بود خریداری نمودند و آنانرا قتل عام کردند.(⁽¹⁾)

و هنگامی که هرقل بر فارس پیروز گردید پس از چند سال از واقعه جنگ روم و ایران، یهود را تنبیه نمود و انتقام گرفت و آنان را که در قدس باقی مانده بودند از آن شهر بیرون نمود.

به این ترتیب یهودیان را از قدس طرد کردند و از این رو بود که با عمر بن خطاب هنگام فتح قدس شرط کردند که هرگز یهود را در آن اسکان ندهد و او هم درخواست آنان را مورد اجابت قرار داد و این نکته را در معاهده صلح به نفع آنان قید نمود. آنچنان که طبری در تاریخ خویش ثبت کرده است و این موضوع در سال 638 میلادی مطابق سال 17 هجری بود.(⁽²⁾)

خداوند متعال در مورد روابط نصاری با یهود چنین می فرماید:

«یهود گفتند که نصاری بر اساس چیز استواری نیستند و نصاری هم گفتند که یهودیان بر اساس چیز استواری نیستند در صورتی که هر دو کتاب می خوانند و همانندگفتار آنان را گفتند افرادی که می دانستند پس خداوند متعال در روز قیامت ما بین آنان حکم و داوری می نماید در آنچه با هم اختلاف دارند.»(⁽³⁾)

عمر شرط منعقد شده را زیر پا گذاشته و یهود را نیز داخل قدس نمود بر حسب علاقه ای که کعب الأحبار حبر یهود نسبت به این امر داشت و برای اینکه عمر از آن شرطی که با نصاری منعقد ساخته بود، خلاصی پیدا نماید و برای اینکه از معارضه و برخورد صحابه مصون بماند، حدیثی از خود ساختند که مفادش این بود که پیامبر خدا(ص) از مسلمانان خواسته است که یهودیان را به شام بفرستند.

باب سوّم: روابط پیامبر خدابا یهود در شام و مدینه

اشاره

بخش اوّل: تلاش یهود در مورد قتل پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) در شام

بحیرا در راه شام به ابوطالب گفت: که را پسر برادر خودت به شهر خود برگرد و از یهود در مورد او برحذر باش، به خدا قسم اگر اورا ببینند و بشناسند چیزی را که من شناختم هر آینه شرّی را در حق او مطالبه می کنند چون پسر برادرت را شأن و مرتبت بلندی است پس سعی و کوشش نما هر چه سریع تر او را به بلاد خود ببری.

پس ابوطالب پس از پایان تجارت شام، هر چه سریع تر او را به مکه رساند پس خیال کردند طبق آنچه که عامه روایت کرده اند که «زریر، تمام و دریس» که جمعی از اهل کتاب بودند از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)دیدند چیزی را که بحیرا در این سفر مشاهده نموده بود آنگاه که با عمویش ابوطالب بود. پس آنان، خواستار پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)شدند، ولی بحیرا آنان را از این کار رد نمود و خدا را به یاد آنان افکند و آن صفات و خصوصیاتی که در کتاب در حق او آمده است و گفته است که اگر آنان دست به چنین اقدامی زنند هرگز نجات پیدا نمی نمایند. آنان همچنان در اراده خویش بود تا آنکه شناختند چیزی را که او به آنان گفته بود و تصدیق نمودند در مورد او آنچه را که بحیرا به آنان گوشزد کرده بود و از این نیت منصرف شدند.(⁽¹⁾)

انسان حقیقتاً مبهوت می ماند و دهشت او را فرا می گیرد هنگامی که این نقشه ها و تلاشهای مختلف را می شنود که در مورد قتل پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) طرح نموده بودند. شاعر گوید: «من حیات و زندگی او را می خواهم ولی او قتل مرا می طلبد» پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)فرمود: «هیچ یهودی با مسلمانی خلوت نکرده است جز اینکه قصد قتل او را کرده است»(⁽²⁾)

یهودیان به عملیات ترور اهتمام زیادی نشان داده اند آن قدر که در مورد قتل هارون(علیه السلام) اهتمام داشته اند و موسی پیامبر(علیه السلام) را متهم ساختند که او را با زهر کشته است.(⁽³⁾)

بخش دوّم: پیمان وحدت اسلامی و صلح با یهود

از مهم ترین پیمانها و وثیقه هائی که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به هنگام ورود به مدینه تنظیم نموده است یکی پیمانی است که در آن نخست وحدت مسلمانان را ترتیب داده و ثانیاً: پیمان عدم تجاوز بین مسلمانان و یهود را ترتیب داده است.

این پیمان نامه کم نظیر بین قبائل مدینه اعم از مهاجر و انصار را دریک نمونه و الگوئی تحت مقدمات محکم و اصول استوار قرار داده است.

پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) اصول وحدت وطنی و همزیستی مسالمت آمیزی بین مسلمانان و یهود تنظیم نموده است که حقوق طرفین را تأمین می کند و مانع از ظلم تعدی دو طرف می گردد. این پیمان بزرگترین وحدت دینی را بین دو گروه از پیروان آئین آسمانی ایجاد کرده است که تاریخ مانند آن را شاهد نبوده است بر عکس آنچه یهودیان در حق نصاری انجام دادند از جمله کشتن، هتک حرمت و تحریک حکومتها بر ضدّ آنان و...

یهودیان نظیر آن اعمالی را که در حقّ نصاری انجام داده بودند در حق مسلمانان نیز مرتکب شدند و حقوق آنان را مورد تجاوز قرار دادند و دشمنان را بر ضدّ آنان تحریک نمودند با وجود اینکه مسیحیان در زمان خود از جانب رومیان محکوم بودند ولی مسلمانان حاکم بر یهودیان مدینه بودند.

گفتار ابن اسحاق

محمد بن اسحاق گوید: پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) نوشته ای بین مهاجر و انصار نگاشت که در آن نوشته حقوق یهود را نیز گنجاندند و آنان را در دین خود تثبیت نمودند و حرمت اموال آنان را تضمین و تأمین و به نفع و ضرر آنان شروطی ترتیب داد.

اینک متن آن پیمانامه صلح:

بسم الله الرحمن الرحیم

این نوشته از طرف محمد پیامبر بین مؤمنان و مسلمانان از قریش و یثرب و هر کس که به آنان لاحق شده است و همراه آنان جنگیده است، که آنان امت واحده ای هستند مانند دیگر مردم مهاجران از قریش در جایگاه مسکونی خویش هستند ما بین خودشان دیه بر عاقله را انجام می دهند آنان جریمه خود را با کمال نیکی و عدل بین مؤمنین پرداخت می نمایند. جشم، بنی نجار، بنی عمر و بنی عوف، بنی النبیت و بنی الاوس، متذکر شده و بر هر کدام لازم کرده که خونبهائی که به یکی تعلق بگیرد باید با هم اداء کنند و اسیران خویش را با دادن بول (فدیه) آزاد سازند.

بند دوم

بند سوم

بند چهارم

این پیمان را با این جمله ختم نموده «ان الله جار لمن برّ واتقی و محمد رسول الله(صلی الله علیه وآله)» یعنی خدا پناه دهنده نیکوکاران و پرهیز کاران است و محمد پیامبر خداست.(⁽¹⁾) این قرار داد سیاسی و قانون اساسی آن روز اسلام که ما قسمتهای آن را ترجمه نمودیم، نمونه کاملی از روح آزادی عقیده، رفاه اجتماعی و لزوم همکاری درامور همگانی در اسلام است بالاتر از همه حدود و اختیارات رهبر و مسئولیت عموم امضاء کنندگان را روشن کرده است. در این قرار داد اگر چه یهودیان بنی قریظه و بنی نضیر و بنی قینقاع شرکت نکردند و فقط یهودیان خزرج و اوس طرف قرار داد بودند ولی بعدها همین افراد با رهبر مسلمانان پیمانهائی را امضاء نمودند. و از مواد آن پیمان جمله های زیر است: به موجب قرار داد پیامبر(صلی الله علیه وآله) با هر یک از سه گروه پیمان می بندد که هرگز بر ضرر رسول خدا(صلی الله علیه وآله) و یاران وی قدمی برندارند و به وسیله زبان و دست و سلاح ضرری به او و یارانش نرسانند و اسلحه و مرکب در اختیار دشمنان او نگذارند هرگاه بر خلاف متن این قرار داد، رفتار کنند پیامبر(صلی الله علیه وآله) در ریختن خون و ضبط اموال و اسیر کردن زنان و فرزندان آن ها دستش باز خواهد بود، سپس از طرف گروه بنی نضیر، حی بن اخطب و از جانب بنی قریظه، کعب بن اسد و از ناحیه بنی قینقاع مخیریق امضاء نمودند.(⁽²⁾)

قبائل یهود این وثیقه را امضاء نمودند و پیامبر خدا این پیمان را پیش امیرالمؤمنین(علیه السلام) قرار داد تا نگهداری نماید.(⁽³⁾)

البته زمان بسیاری سپری نگردید تا اینکه یهود بنی قینقاع این وثیقه را نقض نمودند و یهودیان بنی النظیر هم از آنان پیروی کردند سپس یهود بنی قریظه هم به آنان پیوستند ولی خداوند متعال مسلمانان را بر آنان پیروز گردانید.

باب چهارم: ارتباط پیامبر خدا با بنی قینقاع

اشاره

بخش اول: بنی قینقاع

یهود بنی قینقاع، بنی النضیر و بنی قریظه پیش از انصار در ایّام بخت النصر وارد مدینه شده بودند در آن ایامی که او شهرهای مقدس را ویران می ساخت.(⁽¹⁾) و قابل ذکر است که بنی قینقاع، دشمنان بنی قریظه بودند.(⁽²⁾)

و فنحاس از افراد بنی قینقاع همان فردی است که گفته بود «خداوند فقیر و ما اغنیاء هستیم»(⁽³⁾)

عبدالله بن سلام نیز یکی از رجال و افراد آنان بود.

پس از آنکه پیامبر خدا وارد مدینه شد و حکومت اسلامی عادلانه اش را مطرح ساخت با بنی قینقاع بر صلح و آشتی معاهده بست و این پیمان استمرار داشت تا روزی که آن داستان مکر بر زن مسلمان در بازار آنان پیش آمد نمود.

افراد بنی النضیر، بنی قینقاع و بنی قریظه در مدینه منوره سکونت میورزیدند و از افراد سرشناس طائفه بنی قینقاع هم زید بن لصیت بود که به دروغ و از روی فریب اظهار اسلام نموده بود.(⁽⁴⁾)

و یکی دیگر هم عبدالله بن سلام است که نامش در جاهلیت «حصین» بود و در سال 43 هجری از دنیا رفت و مسلمان شدن خود را در سال هشتم هجرت اعلان نمود.(⁽⁵⁾)

مخیریق نیز یکی از ثروتمندان بنی قینقاع و از احبار و دانشمندان یهود بود و اعلام اسلام نموده بود و در جنگ احد قوم خود را مورد خطاب قرار داد و گفت:ای قوم یهود! به خدا قسم شما که می دانید محمد(صلی الله علیه وآله) پیامبر است و یاری او بر شما حق و وظیفه است آنان در پاسخ گفتند: امروز شنبه است او در پاسخ گفت: شنبه ای وجود ندارد و سلاح خود را برداشت و به یاری پیامبر خدا شتافت و او کشته گردید. پیامبر خدا پس از شنیدن قتل او گفت: مخیریق بهترین یهود بود. او قبل از فوت خود گفته بود: اگر من مورد اصابت واقع شدم، اموال و دارائی من از آن محمد(صلی الله علیه وآله) باشد و مجموع اموال او هفت خانه بود به اسامی اعواف، صافیه، دلال، میثب، برقه، حسنی و مشربه ام ابراهیم، که ماریه کنیز پیامبر خدا در آن سکونت میورزید.

سمهودی از واقدی روایت کرده است که پیامبر خدا در سال هفتم این خانه ها را وقف نمود. پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) نامه ای به قبیله قینقاع نوشت که در آن نامه آنان را به اسلام، اقامه نماز

پرداخت زکات و پرداخت قرض حسن در راه خدا فرا می خواند، فنحاس یکی از دانشمندان و احبار آنان این جمله را گفت: «خداوند فقیر است و ما اغنیاء می باشیم».(⁽¹⁾) یهود بنی قینقاع اهل مکر و خدعه بودند و در حق یکی از یهودیان آن طائفه این آیه نازل گردید: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِنْ تُطِیعُوا فَرِیقاً مِنَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتابَ یَرُدُّوکُمْ بَعْدَ إِیمانِکُمْ کافِرِینَ.(⁽²⁾) «ای افرادی که ایمان آورده اید اگر از گروهی فرمانبرداری نمائید که اهل کتاب هستند شما را پس از ایمان آوردنتان به حال کافران می آوردند».

و او همان فردی است که تلاش داشت جنگ بین اوس و خزرج را ایجاد نماید در حالی که آنان مسلمان بودند و آیه شریفه فوق در این باره نازل گردیده است.

بخش دوم: جنگ بنی قینقاع

ابن اسحاق گفته است که بنی قینقاع نخستین گروهی بودند که پیمان تاریخی را نقض کردند و در فاصله بین بدر و احد با مسلمانان جنگیدند و علت این جنگ آن بود که یک زن عرب جهت فروش متاع به بازار آمد و آن را در بنی قینقاع به فروش رساند این در حالی بود که مسلمانان در جنگ بدر بودند و جلو مغازه زرگری تعدادی از یهودیان نشسته بودند یهودیان خواستند به نوعی صورت و چهره او را باز کنند ولی او امتناع ورزید پس زرگر به سوی لباس او توجه کرد و آن را به پشت لباسش دوخت، هنگامی که او بلند شد قسمت پائین بدنش گشوده شد پس یهودیان خندیدند و زن فریاد کشید جوان مردی از مسمانان در اثر دین خودش از این منظره تکان خورد و به سوی زرگر پرید و آن زرگر یهودی را کشت یهودیان به طرف آن مسلمان حمله ور شدند و او را کشتند پس خانواده او دیگر مسلمانان رابه کمک طلبیدند پس مسلمانان غضبناک شدند و جنگی بین آنان و بنی قینقاع رخ داد.(⁽³⁾)

این رفتار ناروا از سوی یهود آن خشم و کینه ای را که یهودیان در دل نسبت به اسلام و مسلمانان دارند نشان می دهد و معلوم می دارد که آنان کوچکترین پایبندی به دیانت الهی ندارند چون آنان عورت زن مسلمانی را از روی کفر و طغیان باز گشودند و مسلمانی را از روی ظلم کشتند.

بخش سوم: عامل جنگ

علی رغم دو عمل زشت و قبیحی که یهودیان مرتکب آنها شدند هرگز از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) و مسلمانان عذر خواهی ننمودند بلکه کینه بزرگی را که در دل داشتند ابراز نمودند و آشکار ساختند که مایل هستند با مسلمانان محاربه و مقاتله داشته باشند و این امر کاشف از آن طغیانی بود که یهودیان در آن زندگی می کردند در عین حال که مدعی پیروی از دین بودند!!

به این ترتیب یهودیان قینقاع، عهد صلح خود را با پیامبر اسلام شکستند و علناً رغبت و علاقه خود را در محاربه با مسلمانان اعلان نمودند در حالی که شایسته بر یهودیان آن بود که وارد اسلام گردند و اسلام را در صفوف مشرکین نشر دهند ولی آنان نه تنها از این امر امتناع ورزیدند بلکه از زندگی مسالمت آمیز با مسلمانان نیز سر باز زدند پس در صفوف کفار محارب با مسلمین داخل شدند آنان که با خاتم انبیاء می جنگیدند و حقیقت کفر خود را با موضع گیری خود در برابر حجاب و عفت زن مسلمان و کشتن یک فرد مسلمان ابراز داشتند پس در یک زمان واحد مرتکب چند امر هلاکت بار گردیدند که نخست عهد صلح را شکستند سپس جنگ عفت و حجاب راه انداختند و ثالثاً رغبت و علاقه خویش را به جنگ با مسلمانان اعلان داشتند.

قینقاع با فتح قاف و سه گونه خوانده شدن نون، شعبه ای از یهود می باشند و آنان قوم عبدالله بن سلام هستند.(⁽¹⁾)

آنان در مدینه بودند(⁽²⁾) و در مدینه یهود بنی حارثه هم زندگی می کردند که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) آنان را از مدینه بیرون ساخت.(⁽³⁾)

پس پیامبر خدا به بازار نبط آمد و به آنان گفت ای گروه یهود! شما می دانید آنچه درحق قریش نازل گردید آنان که از نظر عدّه و عدد سوارکاران از شما بیشتر بودند(⁽⁴⁾)پس شما وارد اسلام شوید، آنان در پاسخ گفتند ای محمد(صلی الله علیه وآله)! تو خیال می کنی که جنگ ما همانند جنگ قوم تو خواهد بود و اگر تو با ما برخورد نمائی به خدا قسم با مردان کارآزموده و جنگی برخورد خواهی کرد پس آیه شریفه نازل گردید و چنین خطاب آمد: «قل للذین کفروا قد کان لکم آیة فی فئتین التقتا»(⁽⁵⁾) بگو به کسانی که کفر ورزیده اند برای شما آیت و نشانی در مورد دو گروهی که با هم

برخورد داشته اند وجود دارد» پس پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) 15 روز آنان را در محاصره قرار داد سپس دستور کوچیدن آنان را از مدینه ترتیب داد و مسئول این امر، عبادة بن صامت بود.(⁽¹⁾) و نخستین خمسی که در اسلام تخمیس شد پس از بدر در غزوه بنی قینقاع بود.(⁽²⁾)

در روایات ساختگی که به دست خود یهود و اعوان و انصار آنان جعل شده است آمده است: پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) دستور داد دستان آنان را بستند و خواست همه را بکشد پس عبدالله بن ابی با پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) در مورد آنان گفتگو نمود و شروع به جمع آوری زره رسول خدا(صلی الله علیه وآله) نمود و گفت من آن را رها نمی سازم مگر آنکه همه آنان را به من ببخشی پس پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) فرمود: از آنان دست بکشید سپس دستور کوچ آنها را داد، پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) و مسلمانان آنچه را آنان ترک گفته بودند به عنوان غنیمت تصرف کردند در حالی که آنان زرگر بودند و زمین و ملک نداشتند پس پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) سلاحهای آنان گرفت و خلع سلاحشان نمود.(⁽³⁾) تعداد یهودیان قینقاع 400 جنگجو بود و عبدالله بن ابی سلول در حق آنان طلب بخشش نمود.(⁽⁴⁾)

و گفته اند که عبدالله بن ابی زعیم منافقین دست خود را به یقه پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)گذاشت پیامبر خدا فرمود: وای بر تو مرا رها کن. عبدالله گفت: رها نمی سازم جز اینکه در مورد از موالی ودوستان من 400 تن (بی سلاح) و 300 تن زره پوش که مرا از سرخ و سیاهی حراست کرده اند و تو در یک روز آنها را درو می کنی، آزاد سازی من مردی هستم که از حوادث می ترسم. پس پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) فرمود: آنان برای تو باشند.(⁽⁵⁾)

یهود بنی قینقاع نخستین گروه از یهودیان بودند که پیمان صلح را که ما بین یهود و مسلمانان بود نقض کردند و معاهده خود را در جنگ بدر هم شکستند وقتی مدینه را خالی از رجال و نیروهای مدافع دیدند(⁽⁶⁾).

سپس جنگی بعد از غزوه بدر کبری رخ داد(⁽⁷⁾) و پیش از آن معرکه، عبادة بن صامت از بنی عوف بن خزرج از بنی قینقاع تبرّی جست ولی عبدالله بن ابیّ، رهبر منافقین تبری نجست و گفت: می ترسم که به ما حادثه ای برسد.(⁽⁸⁾)

پس در مورد هر دو جریان آیه ای نازل شد که: «ای آنان که ایمان آورده اید یهود و نصاری را دوستان خود فرا نگیرید، آنان برخی دوستان برخی دیگر هستند»(⁽¹⁾)

و در حق یهود بنی قینقاع نیز آیه ای نازل شد که می فرمود: «اگر از جمعی ازخیانتشان می ترسی پس دست دوستی میافکن به سوی آنها»(⁽²⁾) سدّی مفسر معروف در مورد آیه نخستین گوید: «هنگامی که واقعه احد رخ داد بعضی ترسیدند که از سوی کفار به آنان صدمه برسد پس یکی از مسلمانان به دوستش گفت: من به دهلک یهودی ملحق می گردم و از او امان می گیرم و با او در مسلک یهودی می مانم چون من نگران آن هستم که از جانب یهود به ما صدمه برسد» و دیگری گفت: «اما من به فلان نصرانی ملحق می گردم که در سرزمین شام زندگی می کند و از او امان می گیرم و همراه او کیش نصرانیت را می پذیرم»(⁽³⁾) آن دو فرد یکی عثمان و دیگری طلحه بودند آنان که از معرکه احد فرار کردند سپس پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) را در دو مورد به خاطر همین کار مسخره نمودند. و طلحة بن عبیدالله همان فردی است که داستان تلقیح نخل را به پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) افتراء بست و او همان فردی است که اعلان رغبت و علاقه به ازدواج با عایشه نموده بود پس از رحلت رسول خدا(صلی الله علیه وآله). پس پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)خشمناک شد سپس آیه تحریم ازدواج با همسران رسول خدا نازل گردید و حرمت آن را تشریع فرمود آن نویسندگان و راویانی که در خط مشی حزب قرشی گام می سپارند هرگز ابوبکر، عمر، عثمان، طلحة، عبدالرحمان بن عوف و دیگران را نام نمی برند و به جای اسامی آنان «مردی یا شخصی» ذکر می کنند و اگر یک شخص از دیگر مسلمانان بودند نام او را به روشنی ذکر می کردند و چون آنان از رهبران حکومت و حزب اموی هستند از این رو اسامی شان را حذف کرده اند.

بخش چهارم: جنگ با بنی قینقاع

آین آیه قرآنی در حق بنی قینقاع نازل گردیده است: «خداوند به پائین کشید اهل کتاب را که با مسلمانان مظاهره نموده اند و در قلوب آنان رعب ایجاد نمود، گروهی را می کشید و گروه دیگری را اسیر می نمائید»(⁽⁴⁾)

و باز در حق آنان نازل گردید: «بگو به آنان که به زودی مغلوب می گردید و به دوزخ محشور می گردید و چه بد جایگاهی است شما مسلمانان را آیتی در دو گروه مقاتل بود، گروهی که در راه خدا مقاتله و کارزار می کرد و گروه دیگری که کافر هستند هر دو گروه در یک چشم می بینند خداوند تأیید و نصرت می دهد کسانی را که می خواهد و در این امر عبرتی به صاحبان بصیرتها وجود دارد».(⁽¹⁾) و باز در حق آنان نازل گردید: «و گمان مبرند آنان که کفر را پیش گرفته اند آنان پیش رفته اند و آنان عاجز و ناتوان نمی گردند؟»

و در حق مالک بن صیف و رفاعة بن زید بن تابوت از یهود قینقاع این آیه شریفه نازل گردید: «یا ایها الذین اوتو الکتاب...

و باز در حق آنان نازل گردیده است: «آیا به برخی از آیات قرآن ایمان می آورید و به برخی از آنها کفران میورزید.»(⁽²⁾)

شگفت آور در روش این گروه از یهودیان که همواره بر اساس غدر و مکر حرکت دارند این است که آنان جنگ مسلمانان را با قریش در بدر غنیمت شمردند و فرصت را به دست آوردند پس، از چهره زشت خود، نقاب را کنار زدند و در مورد کشف ناموس زن مسلمان و قتل یک مسلمان دیگر اقدام نمودند.

یهود از جنگ مسلمانان با قریش شادمان شدند پس خواستند مسلمانان را در دو جبهه زمین گیر نمایند هنگامی که مسلمانان در معرکه بدر پیروز شدند، یهود قینقاع در همان ضلالت و گمراهی خود باقی ماندند و به آن استمرار بخشیدند و مشتاق محاربه با مسلمین بودند.

یهود این روش ناپسندیده را با مسلمانانی پیش گرفتند که پیروز شده بودند و اگر آنان مغلوب می شدند پس چه پیش می آمد؟

پاسخ آن است اگر خدای نکرده مسلمانان در جنگ بدر شکست می خوردند یهودیان آنان را تعقیب می نمودند و بر شاخه های نخل مدینه به دار می کشیدند آنچنان که قبلا، با نصاری چنین رفتاری را داشتند.

بخش پنجم: راندن یهود از مدینة

پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) یهود قینقاع را از مدینه دور ساخت(⁽¹⁾) آنان که هم پیمانان خزرج در جنگها بودند(⁽²⁾) و بنی النضیر و بنی قریظه هم پیمانان اوس بودند پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)آنان را به اذرعات شام تبعید نمود و بخشی از اموال آنان را به خودشان بخشید.(⁽³⁾)

ولی سلاح فراوان و وسائل زرگری را از آنان پس گرفت و از آنان یک پنجم اموال شان را (خمس) گرفت(⁽⁴⁾) و از تاریخ غزوه آمده است که واقدی گوید این حادثه در شوال سال دوم هجرت رخ داد و برخی گفته اند: سال سوم هجری(⁽⁵⁾).

بخش ششم: روایت ساختگی یهود به نفع رهبر منافقین

احبار و شاگردان آنان امثال ابی هریره، عبدالله بن عمر و عبدالله بن عمرو عاص خواسته اند فضائل بیشماری در حق یهود و مظلومیت آنان ایجاد نمایند و آنان را دائماً مظلوم توصیف نمایند.

روایات دروغین، حقایق آنان را به صورت معکوس نشان می دهد آنان بیگناهان مقتول به زور و بدون گناه وجرم می باشند و شمار مقتولان هم قابل شمارش نیست و نوعاً از آمار یهودیان در هر زمان و مکان بیشتر است و مقصود آنان جلب توجه و عطوفت وجدان جهانی به نفع آنان می باشد آنان یک ارقام خیالی از کشته شدگان یهود را که به دست بخت النصر کشته شده اند ارائه داده اند بر اساس همین نظریه که گفته شد آنان آمار و ارقام بزرگی از کشته های یهود را به دست نصارای روم نشان داده اند تا عطوفت و محبت جهانیان را جلب کنند!

و آماری را از ظلم و ستم جهانی در حق یهود که در طول تاریخ پیش آمده است ارائه کرده اند و با مسلمانان نیز همان کید و مکر یهود را به کار گرفته اند پس یک کشتار بزرگی را ترتیب داده اند که در جنگ بنی قریظه با دست پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله)پیش آمده است و آنان خواسته اند چهره زعیم منافقان را زیبا سازند که هم پیمان با آنان بود علی رغم کفر و مخالفتی که با دین خدا داشت.(⁽⁶⁾)

شگفت آور این است که یهود نتوانسته اند آزاد سازی یهود قینقاع را کتمان نمایند و آزاد نمودن آنان را بازگو کرده اند ولی گفته اند: پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)میخواست تمام آنان را بکشد ولی رهبر منافقین، عبدالله بن ابّی پیامبر(صلی الله علیه وآله) را از قتل آنان منع نمود!

و این کار عجیب و غریبی می باشد چون آنان به یک داستان خیالی که هنوز واقع نشده است پرداخته اند تا چهره پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) و مسلمانان را بد جلوه دهند و البته مظلوم نمائی یهود، بر اساس آن نظریه معروفی است که می خواهند محبت و مودت جهانیان را به سوی خود جلب و جذب نمایند.

آنان خواسته اند چهره رهبر منافقین را که کارش اجاره دادن کنیزکان، به عنوان کسب درآمد نامشروع بود زیباتر نشان دهند کاری که در حق مباشران آن این آیه نازل شد «دختران خود را به زنا مجبور نکنید اگر آنان خواهان پاکدامنی هستند»(⁽¹⁾)

او پیش از اسلام در مدینه خانه فساد بزرگی ترتیب داده بود که با خانه فساد مشهور عبدالله بن جدعان در مکه رقابت می کرد و سر به سر می زد آنان می خواهند اثبات کنند که پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) اصرار به کشتن اسیران داشت ولی زعیم و رهبر منافقان او را از این عمل باز داشت!

حقیقت آن است که نظریه پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) در مورد اسیران همان نظریه معروف می باشد و آن نظریه قرآنی است که متجلی در عدم کشتار اسیران می باشد خواه کافر باشند یا اهل کتاب از این رو پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) اسیران کفار قریش را نکشت بلکه از آنان جزیه خواست و هر فردی که قادر به پرداخت جزیه نبود تعلیم و سواد آموزی نوباوگان مدینه را تکلیف نمود که قرائت و کتابت به آنان یاد دهند و هر کسی که این توان را نیز نداشت او را نیز آزاد می نمود.

پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) و مسلمانان پس از جنگ بدر به یهود بنی قینقاع هجوم آوردند و در زمانی که هنوز اسیران قریش در مدینه بودند در همان زمان و همان مکان پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) اسیران قریش و اسیران یهود را آزاد نمودند یهودیان و تعلیم یافتگان آنها خواسته اند در مکتب نبوی، در آزاد سازی اسیران تشکیل انجام دهند و روایت یهودی معتقد است که رهبر منافقان پیامبر خدا را مجبور ساختند که آنان را آزاد سازد در حالی که چنین گفت: «من مردی هستم که از حوادث می ترسم»(⁽²⁾)

ولی روایت صحیحه روشن می دارد که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) آنان را به أذرعات شام تبعید نمود و این احادیث کذب یهود را تبیین می نماید چون پیامبر خدا آنان را امر به اخراج نمودند نه امر به قتل پس چگونه زعیم منافقین به حمایت و مساعدت آنان برخاسته است؟

قول عبدالله بن ابی که من از حوادث می ترسم حالت صمیمیتی است که محتاج حمایت آنها بوده باشد در صورتی که آنان به شهر دوری به مسافت دورتر از 1000 کیلومتر تبعید شده اند.

و ثانیاً چگونه رهبر منافقین آرزو می نماید که از جمعیت شکست خورده حمایت شود در حالی که در مدینه پیامبر خدا و سپاه پیروز او حضور دارند؟

این دلائل کافی در مفتضح نمودن داستان ساختگی در زمان امویان می باشد که زعیم و رهبر آنان معاویه بود که سعی و کوشش داشت چیزی از پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) را بکاهد پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به رهبر منافقین در آن کارهای مهم اهمیت نمی دادند پس چگونه امکان دارد که زعیم منافقین او را مجبور به امری ساخته باشد که مورد اراده و علاقه اش نیست چگونه امکان داشت که در حضور مسلمانان پیروز، زعیم منافقان سعی در اجبار پیامبر(صلی الله علیه وآله) بنماید بر کاری که اراده نداشت؟

عبدالله بن ابی و یهود و دیگر مردم آن اصل نبوی را شنیده اند که اسیران را نباید کشت پس این یاوه ها چیست؟ که توسط یهودیان و امویان به دست ما رسیده است؟ پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) با وجود اینکه یهودیان خیبر جنگ سختی بر ضد مسلمانان راه انداخته بودند ولی اسیران آنان را آزاد نمود و در زمین خودشان مشغول ساخت بر حسب آن نسقی که داشتند و بر اساس پیروی از آن نظریه آسمانی که نبایست اسیران را کشت. در حالی که بنی قینقاع نمی جنگیدند بلکه بدون جنگ و قتال تسلیم شدند ولی یهود خیبر جنگ می کردند پس چگونه امکان دارد که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) قصد کشتن آنان را کرده باشد تا رهبر منافقان واسطه گری نماید؟!

باب پنجم: خیانت ورزی یهود در مدینه

اشاره

بخش اوّل: ترور ابی عفک یهودی

ابوعفک یهودی فردی بود که همواره دیگران را بر ضدّ پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) و مسلمانان تحریض و تشویق می نمود پس سالم بن عمیر تصمیم گرفت برای رضای خدا او را بکشد پس او را کشت(⁽¹⁾) در صورتی که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) چنین دستوری نداده بود قتل ابی عفک در شوال در رأس بیستمین ماه ورود پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به مدینه رخ داد او در سن 120 سالگی بوده است.(⁽²⁾)

بخش دوم: کشتن عصماء دختر مروان یهودی

عمیر بن عوف تصمیم گرفته بود که اگر پیامبر(صلی الله علیه وآله) سالم از بدر برگردد از عصماء دختر مروان یهودی نیز انتقام بگیرد(⁽³⁾) او چشم درد داشت و نخستین فرد از بنی خطمه بود که به نام «قاری» نامیده شد.

عصماء دختر مروان (از بنی امیة بن زید) در اختیار یزید بن زید بن حصن خطمی بود همسرش درگذشته بود و اطفال بی سرپرستی از خود به جا گذاشته بود این زن پیامبر خدا را اذیت می کرد و در مورد اسلام هر روز عیبی می تراشید و با شعر در هجو رسول خدا(صلی الله علیه وآله) چیزهائی می سرود. مطالب مستهجنی را در سروده های خود به کار می گرفت فی المثل در شعری می گوید: «قسم به آلت رجولیّت بنی مالک و عوف و به آلت رجولیت خزرج شما به بیگانگانی از غیر خودتان اطاعت کردید بیگانگانی که نه از قبیله مراد است و نه مذحج.

آنان را پس از قتل سران امید گرفته اید آنچنان که مرق منضج امید می گیرد.

عمیر بن عدی بن خرشه فرزند امیه خطمی هنگامی که سخنان و تحریکات این زن را شنید گفت: خدایا با تو عهد می بندم اگر پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) را صحیح و سالم به مدینه برگردانی من حتماً او را خواهم کشت (آن روز پیامبر خدا در بدر بود) هنگامی که رسول خدا(صلی الله علیه وآله) صحیح و سالم و پیروز از بدر بازگشتند عمیر در دل شب وارد خانه او گردید سپس شمشیر را روی سینه او گذاشت و از پشت درآورد سپس از منزل او خارج گردید تا آنکه نماز صبح را با پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) انجام داد هنگامی که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) از نماز برمی گشت به عمیر نظری افکند و فرمود آیا دختر مروان را تو کشتی؟

گفت: آری فدایت شوم عمیر نگران بود که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) ناراحت از این امر گردد پس گفت: آیا مرا در این امر چیزی هست ای رسول خدا(صلی الله علیه وآله)(⁽¹⁾) پیامبر خدا فرمود: دو بز بر سر آن شاخ به شاخ نمی گردند(⁽²⁾) اگر بخواهید به مردی بنگرید که خدا و رسول او را در پنهانی کمک کرده باشد پس بنگرید به عمیر بن عدی، عمر بن خطاب گفت: بنگرید به این کور و نابینا که در راه خدا شدت عمل به خرج می دهد پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) عتاب نمود و فرمود نگو نابینا و کور بلکه او بصیر و بینا است.(⁽³⁾)

هنگامی که عمیر از محضر رسول خدا خارج گردید مشاهده نمود که جمعی بنت مروان را دفن می کنند آنان متوجه عمیر شدند و گفتند آیا تو او را کشتی؟

عمیر گفت: آری من کشته ام همگی نقشه چینی کنید و به من مهلت ندهید به آن خدائی که اختیارم در دست اوست اگر همگی شما آن حرفهائی را بزنید که او می زد همه تان را با این شمشیر می زنم تا خودم بمیرم یا شما را بکشم.

در این روز بود که اسلام در بنی خطمه ظاهر و آشکار گردید آنان که همواره به علت خوف از قوم خودشان اسلام را تحقیر و استهزاء می نمودند.

حسان بن ثابت در مدح عمیر بن عدی سروده است:

بنی وائل و بنی واقف و خطمه همگی پائین تر از بنی خزرج می باشند.

هر زمانی که خواهرتان همسرش را می طلبد و آرزوهایش برآورده می شود

پس جوانمرد شریفی را تحریک و تکان داد که از نظر پدر و مادر کریم می باشد

پس او را با خون خودش خون آلود ساخت پیش از صبح و به مشقت نیفتاد

پس خداوند تو را به آسایش بهشتش وارد سازد و همواره داخل در نعمت خود نماید(⁽⁴⁾)

بخش سوم: کشتن ابی رافع یهودی

در سال سوم هجری ابورافع یهودی کشته شد او که پشتیبان کعب بن اشرف بر ضد پیامبر خدا بود عبدالله بن عتیک و عبدالله بن عقبه و جمعی دیگر از انصار متوجه او شدند و ابو رافع در قلعه ای در حجاز قرار داشت پس عبدالله بن عتیک وارد قلعه شد و متمکّن بر قتل او گردید.(⁽⁵⁾)

واقدی می گوید که حمله و یورش در ذی حجه از سال چهارم هجرت رخ داد و آنان که متوجه او شدند و او را کشتند عبارت بودند از ابوقناده، عبدالله بن عتیک و مسعود بن سنان و اسود بن خزاعی و عبدالله بن انیس و همگی اینان از قبیله خزرجبودند.(⁽¹⁾)

بخش چهارم: استمداد کعب بن اشرف یهودی در کوبیدن مسلمانان

ابوکعب یک فرد عرب بود که در جاهلیت گرفتار خونی شد و به مدینه گریخت و در کنار یهود بنی نضیر قرار گرفت و دین آنان را پذیرفت.(⁽²⁾)

او از کسانی است که در جنگ بدر بر پیروزی مسلمانان حسد ورزید چون پیمان خود را با پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) نقض کرد و به مکه رهسپار گردید تا مردم آن سرزمین را برضد مسلمانان تحریک و تشویق نماید وی با 40 نفر سواره رهسپار مکه گشت پس برکشته های بدر نوحه و ناله سر داد(⁽³⁾) و درباره پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) هجو گفت ابوسفیان با 40 نفر و کعب نیز با 40 نفر داخل مسجد الحرام شدند و از همدیگر در کنار پرده های مسجد عهد و میثاق گرفتند که به جنگ پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)رهسپار گردند. خداوند متعال این موضوع را به پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) خبر داد.(⁽⁴⁾)

داستان کشته شدن کعب و تبعید نمودن بنی نضیر هر دو در یک وقت صورت گرفته است و تاریخ آن شش ماه پس از جنگ بدر بود طبق مفاد خبر زهری(⁽⁵⁾) ولی محمد بن اسحاق گفته است: واقعه بنی النضیر در سال چهارم هجرت رخ داده است و نزد ما همین خبر صحیح است.(⁽⁶⁾)

پیامبر خدا عمل کعب را هم پیمانی با ابی سفیان بر ضد مسلمانان و تحریص مشرکین بر ضد آنان و کوشش در راه قتل پیامبرخدا به عنوان نقض عهد بسته شده بین طرفین دانست که نتیجه و ثمره عملی آن وجوب قتل او می گردد. او فردی است که زنان مسلمانان را مورد تشبیب قرار داده و ارحام پیامبر خدا را هجو و مسخره نموده است.

آیا تو کوچ کننده هستی در حالی که هنوز به منقبت نرسیده ای و آیا تو ام الفضل را در خانه رها می سازی.

او که زرد رنگ است هنوز بغل گرفته نشده است از صاحبان قواریر، حناء و کتم

من نمی دانم آفتابی در شب بدر طالع شد ولی قبل از آفتاب درخشیده است یا اینکه در شب تاریک به ما تجلی نموده است.(⁽¹⁾)

این شعر در حق ام الفضل همسر عباس بن عبدالمطلب می باشد آن روز که عباس در مدینه اسیر بود و از مهاجرین به مدینه نبود و اسلام خود را نیز آشکار نساخته بود. کعب می کوشید تا پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) را هنگامی که به خانه او آمد و از او در ارتباط با مصالح مسلمین استقراض می نمود.(⁽²⁾) آنان که به قتل کعب رفته بودند عبارت بودند از، سلکان بن سلامة بن وقش و او ابونائله یکی از وابستگان عبدالاشهل می باشد که برادر شیری کعب بود، دیگری عباد بن بشر بن وقش یکی از افراد بنی الاشهل و دیگری حارث بن اوس بن معاذ یکی دیگر از بنی عبدالاشهل و آخرین نفر

ابوعبس بن جبر برادر بنی حارثه بودند(⁽³⁾) پس کعب را به مجازات آن خیانت و مکر و فریبی که نسبت به مسلمانان داشت کشتند.

محمد بن مسلمه در قتل کعب مشارکت نداشت که هر دو نفر یهودی الاصل می باشند و ابن مسلمه مشهور به ترور مؤمنین در زمان عمر بن خطاب بود افرادی همانند سعد بن عباده(⁽⁴⁾) در حالیکه حزب قرشی خواسته اند چهره او را بزرگ نشان دهند به علت سابقه یهودیگری که داشته است و به علت بغض و کینه ای که با اهل بیت(علیهم السلام) و انصار داشت آری به دروغ نقل کرده اند که محمد بن مسلمه برادر دوم او، مرحب یهودی را هم کشت در حالی که او را امام علی(علیه السلام) کشته است.(⁽⁵⁾)

بخش پنجم: آیا پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) دستور قتل یهود را داده بود؟

یهود به دروغ گفته اند که پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) یهودیان را کشت و نخستین سری، که به سوی او حمل شد یهودی بود و به دروغ روایت کرده اند که سر او به مدینه حمل شد و آن نخستین سری است که در اسلام حمل شده است(⁽¹⁾) ولی صحیح آن است که پیامبرخدا(صلی الله علیه وآله) کسی را به قتل یهودیان فرا نخوانده است و هیچ نوع دستور حمل سرکشتگان را نداده است و باز به دروغ گفته اند که وقتی پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به بنی قریظه رسید کعب بن یهود را به آنان داد و او بزرگ قبیله در میان آنان بود پس او را به محیصة بن مسعود و ابی بردة بن نیار تحویل داد و گفت محیصه او را بزند و ابو برده او رابکشد.

پس محیصه او را پشت سر هم کتک زد و ابوبرده او را کشت .

حویصه به برادرش محیصه که کافر بود گفت آیا کعب بن یهودا را کشتی؟

گفت: آری.

حویصه گفت: به خدا قسم چه قدر پیه که از مال او در بدنت رشد کرده است تو آدم پستی هستی ای محیصه!

محیصه به او گفت کسی به من دستور قتل او را داده است که اگر دستور دهد تو را هم بکشم اطاعت می کنم. از گفتار او تعجب کرد سپس با تعجب از او جدا شد نقل کرده اند او شب از خواب بیدار می گشت از گفتار برادرش محیصه تعجب و شگفت زده بود تا اینکه صبح بیدار شد در حالی که می گفت: این همانا دستور دین است سپس پیش پیامبر خدا آمد و اسلام را پذیرفت.(⁽²⁾)

در مورد مثله کردن

در مورد مثله کردن آمده است: سهیلی می گوید: سر عمرو بن خزاعی نخستین سری است که در اسلام حمل شد.(⁽³⁾)

و آن هم به امر معاویه بود ولی صحیح آن است که نخستین سر محمول، سر محمد بن ابی بکر بود(⁽⁴⁾).

از نظر فقه اسلام و رسول آن مثله کردن حرام است هر چند سگ عقور (هار)بوده باشد (تربیت نشده) و مؤمنان هم همین مسیر را رفته اند و نخستین کسی که با این نص رسالت مخالفت نمود معاویة بن ابی سفیان و سپس یزید بن معاویه بود.

پس پیامبر خدا قتل عام یهود را صادر نکرده است بلکه دستور قتل هر فرد محارب اسلام را دستور صادر نموده است خواه یهودی بوده باشد یا کافر، آنچنان که دستور قتل حییّ بن اخطب رهبر و زعیم یهود بنی النضیر را صادر نمود که با کفار قریش و غطفان در جنگ خندق بر ضد مسلمانان هم پیمان شده بود و عهد و میثاق رسول خدا را نقض نموده بود و پیامبر خدا به هنگام محاربه با یهود بنی نضیر که عهد و پیمان را نقض کرده بودند اعلان جنگ بر ضد بنی قریظه نداد چون آنان تا آنروز به مواد عهد نامه پایبند بودند.

انصار تصمیم به قتل کعب بن اشرف و ابی رافع یهودی و دیگران گرفته بودند چون آنان بر ضد مسلمانان اعلان جنگ کرده بودند ولی پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به ترور آن دو نفر و یا دیگران دستور نداده بودند چون پیامبر خدا مخالف ترور بودند.

پیامبر خدا به طاغیان قریش مکه و حتی عقبة بن ابی معیط که پیامبر خدا را مورد اهانت قرار داده بود دستور ترور نداد و او را در مکه نکشت بلکه در جنگ بدر کشته شد .

پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) به عقبة ابن ابی معیط در مکه پس از خیانت او به پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)گفته بود: اگر تو را خارج مکه دریافتم خواهم کشت پس خیانت عقبة بن معیط در حق اسلام و پیامبر خدا استمرار پیدا کرده پس پیامبر خدا او را در معرکه بدر که کشت نه تنها پیامبر خدا به کشتارهای تروری اعتقاد نداشت بلکه پیروان حقیقی او نیز چنین روشی را داشتند فی المثل، مسلم بن عقیل که یکی از تربیت یافتگان این مکتب بود عبدالله بن زیاد را ترور ننمود، او که تنها به منزل هانی بن عروه وارد شده بود(⁽¹⁾)

مسلم در آن خانه خود را پنهان ساخته بود و این قتل ناگهانی، جداً بسیار آسان بود چون عبیدالله بن زیاد به تنهایی در آن منزل بود در عین حال اقدامی به ترور ننمود به عنوان پیروی از امر پیامبر خدا که فرموده بود: «ایمان زنجیر قتل های تروری است»(⁽²⁾)

بخش ششم: آیا یهودیان کافر شده بودند؟

آنچه فهم آن در این امر مهم می باشد آن است که یهودیان، کفار را بر مسیحیان و مسلمانان برتری می دادند و این امر کفر و انحطاط آنان را به خوبی نشان می دهد

چون ابوسفیان روزی از کعب پرسید:

آیا دین ما نسبت به خدا محبوب تر است یا دین محمد و اصحاب او؟ و کدام یک از ما هدایت یافته تر و نزدیک تر به حق هستیم؟ در حالی که ما از ضعیفان دستگیری می کنیم و فقیران را اطعام می کنیم... او در پاسخ گفت: شما هدایت یافته تر از آنان هستید.(⁽¹⁾)

معاویه هم از کعب بن اشرف دفاع نمود و مظلومیت وی را در قتل او مطرح کرد بدین صورت که به صورت مکر و غدر کشته شد(⁽²⁾).

چیزی که استمرار میل و علاقه او را به کفار و یهود بعد از مسلمانان شدنش نیز نشان می دهد!

ترور جایز نیست مگر با اذن پیامبر خدا یا امام(علیه السلام)(⁽³⁾) در صورتی که حیله و نقشه با قتل محارب جائز است.

محمد بن مسلمه از بیعت امام علی(علیه السلام) در ایام خلافت او سر باز زد(⁽⁴⁾) علی(علیه السلام)در مورد علت ممانعت او از بیعت فرمودند: «من برادر او را (مرحب) در روز خیبر کشته ام».(⁽⁵⁾)

محمد بن مسلمه همان کسی است که شمشیر زبیر را(⁽⁶⁾) به هنگام حمله به خانه حضرت زهرا(علیها السلام) شکست و او همان کسی است که سعد بن عباده(⁽⁷⁾) را به صورت ترور در شام کشت و وظیفه او در ایام حکومت عمر پی گیری اوضاع فرمانداران بود، او بر خورد تندی با عمرو بن عاص و سعد بن ابی وقاص داشته است.

حقیقت امر در مورد محمد بن مسلمه آن است وی از یهودیان بنی نضیر بود که اظهار اسلام نموده بود و خود از هم پیمانان قبیله بنی عبد الاشهل بود از این رو گاهی به او محمد بن مسلمه اشهلی نیز می گفتند. برخی خواسته اند برخی از صفات حمیده و خصائص پسندیده را به او نسبت بدهند چون از معتمدین رجال دولت بود پس نام او را در داستانهای قهرمانان ذکر کرده اند همانند اشتراک او در

عملیات قتل کعب بن اشرف و قتل مرحب یهودی در حالی که اجماع مورخین بر کشته شدن مرحب به دست علی(علیه السلام) معتقد می باشند.(⁽¹⁾) و حقیقت همان است که امام علی(علیه السلام) پرده از آن برداشت و آن اینکه گناه من نسبت به محمد بن مسلمه آن است که من برادرش مرحب یهودی را در روز خیبر کشته ام.(⁽²⁾)

پس ابن مسلمه از یهودیان کهنه کار و از امتناع ورزیدگان از بیعت علی(علیه السلام) در عهد خلافتش می باشد پس از این رو امویان او را تعریف و تمجید نموده اند و چون یهودی سابقه دار می باشد کعب بن اشرف در حق او گفته است: «او برادرم می باشد(⁽³⁾) و ظاهر امر این است که مرحب برادر محمد بن مسلمه از طرف مادرش بود به عنوان پوشه گذاری روی این امر است که امویان ادعا نموده اند که محمد بن مسلمه، مرحب را کشته است!

محمد بن مسلمه درایام حیات پیامبر خدا اسم و رسمی نداشت نام او فقط در ایام حکومت عمر به سر زبانها افتاده است جهت اجرای آن عملیات سری که عمر نوعاً بر ضد معارضین سیاسی خود انجام می داد.

بخش هفتم: دلالتها و عبرتها

یهود و عرب در ایام جاهلیت دست به ترور و قتل جهت رسیدن به اغراض خود می نمودند این عادت زشت بین صفوف مشرکین نیز انتشار یافت و بخشی از فرهنگ عمومی آنان گردید پس طالب بن ابی طالب قربانی غدر و مکر گردید پس از آنکه از حضور در معرکه بدر امتناع ورزیده بود و خداوند متعال پیامبر خود را بارها از ترور شدن نجات داد.

هنگامی که اسلام در سرزمین عربستان انتشار یافت پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله) از ترور و قتل ناگهانی جلوگیری کرد و فرمود: «ایمان زنجیر ترور و قتل است».

پیامبر اسلام نه به قتل مسلمانان و نه هم پیمانان از اهل کتاب چنین اجازه ای را نداده است مگر کسانی که تظاهر به جنگ نموده باشند همانند کعب بن اشرف، پیامبر خدا خود عامل ترین افراد به نصوص شرعی از دیگر مسلمانان بود و اگر نبود که کعب با چهل سواره سراغ قریش رفته بودند و هجو رسول خدا را بر زبان داشتند و بر ضد اسلام و مسلمین اعلام جنگ نموده بودند و با قریشیان در کشتن پیامبر خدا هم پیمان شده بود هر آینه به مسلمانان اجازه قتل او را نمی داد.

اسلام اجازه نمی دهد که رقیب سیاسی و یا هم پیمانان مذهبی از اهل کتاب و دیگران ترور گردند مگر کسانی که تظاهر به جنگ بر ضد خدا و پیامبر می نمایند فرعونهای سیاست از روی مکر و حیله در قتل دشمنان خود از این روش استفاده کرده اند ملحدان، دشمنان مؤمن و ایمانی خود را به این ترتیب به قتل رسانده اند در حالی که محارب خداو رسول خدا نبوده اند.

باب ششم: تلاش یهود بنی النضیر در قتل رسول خدا(صلی الله علیه وآله)

اشاره

بخش اوّل: مکر دوم یهودیان

بنی النضیر از یهودیان شام هستند از این رو بر دیگر یهودیان مدینه سیادت و آقائی داشتند و قول صحیح هم همین است و گفته شده است آنان از قبیله جذام عرب هستند سپس یهودی شده اند(⁽¹⁾) نضیر کوهی است در دو مایلی شهر مدینه(⁽²⁾)و بنی نضیر از افرادی بودند که با پیامبر خدا عهد بسته بودند که با او به جنگ نپردازند و همراه او هم جنگ نکنند.(⁽³⁾)

ابن اسحاق گفته است: جنگ بنی نضیر در سال چهارم هجرت رخ داده است و صحیح هم پیش ما همان تاریخ می باشد عداوت و دشمنی بین یهود (مخصوصاً بنی النضیر) و مسلمانان پس از توطئه کعب بن اشرف بر ضد مسلمانان و شروع هم پیمانی آنان با مشرکین بر ضد مسلمین آغاز گردید و بر مسلمانان لازم شد که آنان را از مدینه دور سازند و هنگامی که مسلمانان کعب بن اشرف را کشتند عداوت بین آنان شدت گرفت پس یهودیان به این فکر افتادند که پیامبر خدا را بکشند در این مورد دو نوع روایت داریم .

یکی می گوید که می خواستند با پرتاب سنگ از پشت بام او را بکشند و دیگری قائل به آن می باشد که با خنجر قصد قتل او را داشتند.

پیامبر خدا به سوی بنی النضیر رفته بود که در مورد دیه دو نفر از بنی عامر که آن ها را عمر و بن امیه کشته بود استعانت بطلبد به خاطر عهد و پیمانی که به آن دو نفر اعطاء نموده بود چون بین بنی النضیر و بنی عامر عهد و پیمانی وجود داشت هنگام وصول پیامبر خدا به بنی النضیر یهود کوشیدند او را ترور کنند یهودیان نقشه چیدند که به هنگام دیدار آن بزرگوار سنگی را به طرف او پرتاب کنند پس خداوند متعال او را از این نقشه و توطئه آگاه ساخت پیش از آنکه اقدامی صورت گرفته باشد در صورتی که زهری گفته است حادثه در سال دوم هجرت رخ داد یعنی شش ماه پس از غزوه بدر به نقل از عروة بن زبیر و نووی هم آن را تأیید کرده است و سهیلی در الروض الانف و عسقلانی و ذهبی هم آن را تأیید کرده اند.(⁽⁴⁾)

یهودیان در پاسخ درخواست دیه را از طرف پیامبر خدا گفتند: بلی یا رسول الله ما کمک می کنیم هر طوری که شما خواستید برخی از آنان با برخی دیگر خلوت نمودند و به همدیگر گفتند:

هرگز این مرد را در چنین حالی پیدا نمی کنیم و پیامبر خدا تکیه بر دیوار خانه های آنان نشسته بود.

پس گفتند: کیست که به این امر اقدام نماید و بالای این خانه برود و صخره ای بر سر او بکوبد تا او را بکشد و ما را راحت سازد.

عمر و بن جحاش بن کعب پاسخ مثبت داد و گفت من به این کار حاضرم پس او با جمعی از یاران به بالای خانه رفتند تا سنگی بر سر حضرت بکوبند ولی سلام بن مشکم گفت این کار را نکنید به خدا قسم او به آنچه شما تصمیم گرفته اید خبر داده می شود.(⁽¹⁾)

پس در آن حال جبرئیل فرود آمد و از تصمیم آن قوم خبر داد پیامبر خدا(صلی الله علیه وآله)به اصحاب خود گفت تأخیر نکنید پس بیرون شد و به سوی مدینه برگشت و گفته شد است آنان سنگ را افکندند ولی در بین راه جبرئیل آن را گرفت.(⁽²⁾)

وقتی پیامبر خدا تأخیر کرد جمعی از اصحاب به جستجوی او پرداختند پس مردی را دیدند که از مدینه می آید از او سؤال کردند او پاسخ داد وی را در داخل مدینه دیدم پس اصحاب رسول خدا به سوی او آمدند پس توطئه ای را که یهودیان می خواستند انجام دهند به اصحاب و یاران خود خبر داد.

خبر دیگر

خبر دیگر آن است که یهودیان بنی نضیر می خواستند که به پیامبر خدا مکر و فریبی را به کار ببندند و به او گفتند: به سوی ما بیا با سه تن از اصحاب و یاران خود تا سه نفر از علماء و دانشمندان ما با شما ملاقات کنند اگر آنان به شما ایمان آوردند ما هم به شما ایمان می آوریم و یهودیان با خود خنجر حمل می نمودند پس زنی از بنی نضیر به برادر و دوستی از مسلمانان جریان را خبر داد که یهودیان چنین تصمیمی را دارند(⁽³⁾) که قریش به یهود سپرده است که با پیامبر خدا بجنگند و این انگیزه باعث شد که غزوه بنی النضیر رخ دهد و پیامبر خدا به سوی آنان حرکت نکرد.

پیامبر خدا این توطئه چینی را نوعی نقض عهد و پیمانی دانستند که بین آنان منعقد شده بود و خداوند متعال می فرمایند: «واوفوابعهد الله اذا عاهدتم» «به عهد خودتان وقتی عهد بستید وفا نمائید.(⁽⁴⁾)

«والموفون بعهد هم اذا عاهدوا»(⁽⁵⁾) «آنان که به عهد و پیمان خود عمل می کنند وقتی عهد و پیمان بستند».

و پیامبر خدا فرمود: دین ندارد کسی که عهد و پیمان ندارد(⁽⁶⁾) و امام علی(علیه السلام) به مالک اشتر فرمودند:

به مال احدی از مردم دست نزن خواه نمازگزار باشد یا اهل ذمّه و پیمان.(⁽⁷⁾)