مشخصات کتاب

سرشناسه : قاضی، احمد، ۱۳۱۴ -

عنوان و نام پدیدآور : عهد جانان/ مولف احمد قاضی.

مشخصات نشر : قم: مسجد مقدس جمکران ۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری : ۲۱۵ ص.

شابک : ۲۰۰۰۰ ریال : 978-964-973-208-4

وضعیت فهرست نویسی : فاپا (برون سپاری)

موضوع : شعر فارسی -- قرن ۱۴

شناسه افزوده : مسجد جمکران (قم)

رده بندی کنگره : PIR۸۱۷۱ /الف۶۲۴ ع۹ ۱۳۸۸

رده بندی دیویی : ۸فا۱/۶۲

شماره کتابشناسی ملی : ۱۷۳۵۶۸۹

اشاره

به نام هستی بخش عالم

پیش گفتار

سپاس خدای را که به من آن توان را اعطا فرمود که مبادرت به تنظیم و چاپ مجموعه غزلیاتی بنمایم که به دور از حدیث نفس است؛ خواننده گرامی و ارجمند اشعاری که تقدیم حضورتان می شود حاصل دگرگونی حالات روحی حقیر است که ناخواسته بر زبانم جاری شده و بر صفحه کاغذ نقش شده است هر چند امکان اشتباه است که امید اغماض از خوانندگان ارجمند دارم. غزلیات در شش جلد با اسامی: 1 - عطش گمشده 2 - جرعه آخر 3 - سروِ روان 4 - عهد جانان 5 - نشان سحر 6 - سرودِ معرفت می باشد که کلاً ذکر و حمد بر درگاه حضرت دوست و خاصان بارگاه کبریایی ذات اقدس الهی می باشد.

نه بخود می روم به گفتن شعر

دیگری می برد بفرمانم

در خاتمه از کلیه کسانی که در این امر مرا یاری کرده اند خالصانه تشکر می نمایم و پاداش آنها را از درگاه خداوند خواستارم.

کرمانشاه - بهار 1388 شمسی

احمد قاضی

کمندِ یار

تا کمند یار می گیرد مرا

هاله از اسرار می گیرد مرا

رهگذار دوست می جویم کنون

جلوه دلدار می گیرد مرا

از غمی می گریم و با چشم تر

دیده خونبار می گیرد مرا

ای مَه تابان به تابش همتی

این شبان تار می گیرد مرا

در خیالم بر امید و آرزو

ابری از پندار می گیرد مرا

بر ستیغ و قله آمال دل

آن گل رخسار می گیرد مرا

ای لب شیرین شکرخندی دگر

محنت سرشار می گیرد مرا

از چه گویم جان به جانان می رسد

زین سخن اقرار می گیرد مرا

صبح و ظهر و عصر و شام زندگی

دل چو احمد خوار می گیرد مرا

نقش آیینه

گفتی آخر بزدای غم رخسار مرا

تا که آزاد کنی جان گرفتار مرا

خواستم بوسه زنم بر دل بیدار زمان

که بجان می خرد این سان دلِ غمخوار مرا

از کجا رمز سخن گفتن دل فهم کنم

کس نگفته است بما راز فسونکار مرا

نقش آیینه ایام برنگ دگر است

آهِ سرد است و بسی زردی رخسار مرا

سینه از آتش سوزان جدایی به شرر

درد جانسوز کشد بر سرِ این کار مرا

همدمی کن که بدلدار مگر دل برسد

آسمانِ رخِ او جلوه دیدار مرا

کاروانم برهِ مهر چنان در گذر است

که گذاری دگر است در رهِ خونبار مرا

خامه لغزید در این صفحه به چندیدن هنرم

دست هوشیار زمان با گلِ بی خار مرا

جانِ احمد به سراسیمگی خویش خزید

چون ندیده است کسی جز دلِ بیدار مرا

ندامتِ دل

بکار خویش گرفتم ندامت دل را

به سوی خویش نمودم قیامت دل را

شتاب آمده در دل بآب می بینم

بسیل اشک گشودم ندامت دل را

نشان ما همه شد از نشان قامت یار

بدان نشانه نهادم علامت دل را

به التفات نظر کن به خیل درویشان

بیک خیال مسوزان کرامت دل را

ز خون دل چو گرفتم بهای آزادی

بفهم خویش ستودم شهامت دل را

چو سرو قامتی، اینجا خمیده را بنگر

به سرو ناز کشم ناز قامت دل را

دلی به رهرو عاشق بهانه گر گیرد

گمان به عقل ندارم سلامت دل را

ندا ز مهلکه می گوید این نوای غروب

بشرط عقل نگیرم وخامت دل را

دل از نهایت مقصود می رسد احمد

بجان خویش دهم من غرامت دل را

چشم پشیمان

ای دل افسرده مکن جان مرا

تا نگیرد غمت امکان مرا

مستی از راحتی هر دو جهان

زده پیمانه پیمان مرا

کام شیرین به تمنای دلم

مرحمت کرده جانان مرا

جان به تدبیر گل عشق تو زد

سر شوریده سامان مرا

به مسیحا نفسم زنده کند

گل خونین گلستان مرا

غمم از دامن جان برگیرد

شوق برچیدن دامان مرا

آب حیوان چو بجویم زلبت

زنده دارد چمن جان مرا

دل غافل شده راه دراز

می گشاید ره ایمان مرا

ارمغان داده به احمد همه جا

گوهر چشم پشیمان مرا

زبانِ عارفان

زبان شیرین تر از نی نیست جان را

ز نی بگشا زبانِ عارفان را

شتابی نیست از غم چون گریزم

ز دلداران جدایی نیست آن را

بدل آرامش از طوفان چه جویی

به طوفان می گشایم بادبان را

رها کن تن که جان آزاد گردد

بچشم کودکی بینی جهان را

ز راز خفته ما را سینه پر درد

گرش گویم بسوزاند زبان را

خطا گفتن خطا بشنودنی هست

چو آه سرد گیرد آسمان را

به دل تنگی جوانی را میازار

سرِ پر شور می زیبد جوان را

لعاب خلق خوش زن تلخی جان

نگیرد موج سختی شادمان را

ستاره می درخشد شب چه خواند

سرودِ تیرگی این داستان را

زمین از اشک گلگون است دانی

وداع آخرین از ساربان را

ز احمد جز تکاپویی نبینی

چو شوید اشک شوقش دلستان را

تنهایی دل

غمت آسوده کند دیده گریان شده را

به ندامت کشد آخر دل حیران شده را

گر بگویم که سرانگشت نمای تو شدم

که بدین باورم آورده غم جان شده را

من و شیدایی و رسوایی تنهایی دل

از چه شویم گهر چشم پشیمان شده را

به سخن دانی و خوش خوانی و قول و غزلم

سر شوریده چه داند غم پنهان شده را

آخر ای باد صبا دل شکنان را تو بگو

که مرنجان دل بی تاب پریشان شده را

در نوا بلبل آشفته این بام و درم

کاندر این بند و قفس آمده زندان شده را

دردم از پرده برون گر شود از دیده غم

در گلو می شکند ناله افغان شده را

شب تاریک و دل منقلب از دور زمان

بچه سان بگذرد آخر، یَم طوفان شده را

دل احمد اگر از آتش غم سوزان است

چه کند با که بگوید سر عصیان شده را

تهمتِ دیگر مزن

باغبانا آن گل پژمرده را

آب رحمت ده دل افسرده را

شادی از دل می رود عیسای ما

زندگی بخشا محبّت مرده را

یوسف از کنعان نمی گیرد قرار

تهمت دیگر مزن آن خورده را

خرمی برچیده از باغ و چمن

غم بآتش می کشد آزرده را

گر مرا خود آیتی بر سر رسد

یک بآخر می برد بشمرده را

شیوه ما رمز دلداری بوَد

خاصّه در میزان طاقت برده را

با سرشک احمدش آبی بده

باغبانا آن گل پژمرده را

نینوای قلب ها

در غرور خویش می جویم دلِ دیوانه را

تا مگر آسوده سازم مردمِ فرزانه را

عشق را در نینوای قلب ها پیدا کنم

داغ را از لاله بر کف می نهم پیمانه را

خاک پای دوست را با دیده می روبم بجان

بالِ پروازی گشایم این حریم لانه را

دردها و ناله ها را در سراشیب اجل

می گذارم تا بجویم گوهر یکدانه را

ساربانا عمرهای در گذر آهسته ران

کین سفر بی بازگشتم گم کند کاشانه را

سوختم این انزوای مردم نامهربان

مهربانی قصه شد این نامه افسانه را

کس در این ویرانه آهنگ اقامت کی کند

گر دلی شادان کنی آباد سازی خانه را

خرمنی در آتش بیداد می سوزد ولی

کی به ناکامی کشد این شعله هر پروانه را

با دل احمد نوای شوق دیگر ساز کن

همرهی کن تا به بندش در کشم دیوانه را

عهد دیرین

با بهاران می توان پیمان دیگر بست اینجا

عهد دیرین هم به میثاق دگر نشکست اینجا

با بهاران می توان شیرین نوای عشق سر داد

باز در شور و نوا بار دگر شد مست اینجا

با بهاران می توان باب خلوص دل گشودن

بندهای هر جدایی را ز دل بگسست اینجا

با بهاران می توان در کومه های جان سفر کرد

نا امیدی را به عمق خانه دل خَست اینجا

با بهاران می توان بر لاله ها داغی دگر زد

می توان بگرفت صدها گل بکف یا دست اینجا

با بهاران می توان پرواز را آغاز کردن

هر طرف بی خوف ها در ماوراها جَست اینجا

ما به میثاق قدیم و عهد دیرین پای بندیم

گرچه احمد می توان پیمان دیگر بست اینجا

شب زده

وای از این رهگذرانِ خطا

نیش زنانی بزبانِ خطا

وای بر این مردم فرسوده دل

راهزنی ها به عیان خطا

یک گره از کار کسی وا نشد

از کف این نکته زنانِ خطا

دوختنی نیست در این قوم و بل

پاره کند دل به سنانِ خطا

صاعقه خانه بر انداز غم

شب زده تیر نشانِ خطا

شعله زنِ آتش بیدادها

از دلِ هر فعل نهان خطا

صورتِ ابلیسِ زیانکاره را

جلوه دمد با سر و جانِ خطا

گر سخنی بر لبش آید یقین

می کشدش تا بزمانِ خطا

راهِ خطا را بگزیدن عبث

درس خطا هم به بیان خطا

نادر دوران جهالت چنین

آمده در شوق گمانِ خطا

بر لب احمد سخن دیگر است

گر بکف آری تو عنان خطا

شب هجران

نه دل دارم نه دلداری دریغا

چه سازم زین گرفتاری دریغا

شب هجران او بر جانم آمد

دریغ از یار غمخواری دریغا

رخم از اشک می شویم که شاید

نگیرد ابر پنداری دریغا

چو ماه شوکت عالم فروزت

نتابد بر دل انواری دریغا

نگارا مهلتی ما را مسوزان

شرر بر جان چو می باری دریغا

درخت کوهسار مهربانی

ز بی مهری شدم خاری دریغا

پرستوهای شورانگیز عاشق

به دردی دیده آزاری دریغا

زمان را بی گل رویی گرفتم

بدین آشفته بازاری دریغا

نه ما را می شناسد شوق احمد

دریغ از فصل بیداری دریغا

میوه شیرینِ صبرم

خویش را گم کردم آنگه، یار پیدا شد بما

دل که در پرواز آمد مست و شیدا شد بما

رسم عاشق در نیاز از یار موجی سرکش است

دانه اشکی که باز آمد چو دریا شد بما

خاک در دامن، گلِ سرخی به داغی پرورید

داغ هایش قصه های بس فریبا شد بما

سرو را با قامت رعنا بخون آغشته اند

از غمِ سروِ خمیده درد ایما شد بما

کاروان گم کرده ایم در دامن هر شوره زار

تلخ کامی های ما زین راه سودا شد بما

راستی ها در نوای هر دل آزرده است

آسمان از راستی در ماجراها شد بما

صبر را در خانه دل روزگار آورده است

میوه شیرین صبرم در سراپا شد بما

خنده از لطف سحر با شوق ها همره شده است

در صفای دوست از دل خنده پیدا شد بما

کار احمد را بدست آشنا بسپرده ایم

او سراپا از وفا در شوق معنا شد بما

اقرارِ عشق

وای بر حال دلم گر نرسد یار بما

چه کند دیده که بیند رخ غمخوار بما

مست میخانه حیرانی خوبان شده است

آنکه بگشوده در خانه خمّار بما

بر دل آزار نگیرم به تمنای تو من

سر شوریده کجا و سر آزار بما

چشم بیمار وش نرگس آن عربده جو

به نگه دیده کند یکسره خونبار بما

ره کجا می برم آخر بجز از کوی تو من

که چه ها می کشم از غمزه دلدار بما

نکنم گر به زمستانِ غمت ناله بدین

که سحر می رسد از یمن شب تار بما

غم به غمخانه دل خانه گرفته است چنین

تا گرفتاری ما را کند انکار بما

صبرم از دامن مهرت به کمند تو فتد

چو بدام آمده را کرده گرفتار بما

غزل احمد و هنگامه این دلشدگان

می کند عشق تو را در سخن اقرار بما

گلِ باور

کی خیال است گل باور ما

شعله از عشق برد پیکر ما

دامن دوست بکف تا که بود

سایه دوست شود افسر ما

مگر ای بخت بما رو تو کنی

تا نهد دست وفا بر سر ما

چهره بر خاک درش می سایم

سرمه شد خاک به چشم تر ما

با بهاران و گل و سبزه ببین

شوق را در همه بام و در ما

دل بفریادگری آمده است

تا بشوید غم این دفتر ما

موج این بحر بآسوده دلی

بکران می نهد آن گوهر ما

یار با ماست به هر آتش و دل

شادمان است به خاکستر ما

درد دل را بگشاییم اگر

می زند شعله به دور و بر ما

باز احمد سپر اوج بلاست

تا بدین نکته شود یاور ما

برکه پر آب دل

با من به سوی برکه پر آبِ دل بیا

ای چشم دل سیاه به مهتاب دل بیا

غوغای زندگی است درین کومه پر طرب

ای جان بشوقِ خویش بگرداب دل بیا

سرتاسر وجود من از عشق پر کنی

ای اشک پر خروش چو عناب دل بیا

شمعی اگر تو نور فشان جانِ پاک دل

وانگه در این دیار به ابواب دل بیا

شور آفرین نشانه خود بر جهان بریز

تا بشکنی تو غم برِ سیلاب دل بیا

آرایش جمالِ تو در منتهای دل

یعنی ز مهرِ بر سر بی تاب دل بیا

احمد خیال روی تو را می کشد بجان

یک شب چو سیل اشک تو در خواب دل بیا

غم تنهایی

پرده از خاک به رسوایی ما

بکش ای مایه سودایی ما

لبِ خاموش و به غم خانه دل

شده پنهان غم تنهایی ما

مرغی اندر قفسی مرده کنون

چه کند این سر شیدایی ما

نمِ اشکی که بدین دیده دَود

خود نشانی است ز بینایی ما

تا نگویی سخن از عقل و خرد

به جنون آمده لیلایی ما

چه کنم با تنِ رنجور و خزان

ز فنا سر زده برنایی ما

رنگ رخسار گواهی دهدم

راز پنهان شده پیدایی ما

آخرین لحظه و صد گونه عتاب

دل بشکسته به لب خایی ما

چو بهاران برسد می بیند

که خزان گشته گل آرایی ما

تا بدامان ندامت برسم

دست ما گیر به رسوایی ما

دلِ آزرده و آشفته سری

زده احمد به من و مایی ما

شتاب زندگی

از زمان نالیدنی مانده است در دل های ما

حزن می گیرد غمین تر این دل از آوای ما

تیر ماتم زای حرمان از پرِ پیکان گذشت

غرقه خون را فرصتی دیگر دهد لیلای ما

پای لغزانم بهر سودا ز خود فرسوده بود

بر بلندای جهان لغزنده آمد جای ما

دست خوبان از محبّت بر سرِ یاران رسید

سنگ محنت گر زند این گونه غم بر پای ما

من شتاب زندگی را بی محابا دیده ام

زندگی درد است و درمان است در شولای ما

مست بودن کار عاقل نیست اندر کوره ره

لذتِ سرمستی از مهر است در صهبای ما

خنده رویان را مجال خلق تنگی کی بود

موج شادی چون شود بی مدعی همتای ما

شرم را چون ژاله بر چهرم زمان افکنده است

آسمانم گر نبارد ناله گیرد نای ما

شعر احمد زین غزل ها شور و حالی تازه زد

نوشدارویی بزخمِ ماست در غم های ما

سرابِ آرزوها

بکش نازِ دل بشکسته ما

که آرامی دهد بر خسته ما

چو می سوزد به سوزش آشیانم

چه غم از رشته های بسته ما

نه آرامی نه همدردی نه مهری

ز مهر و ماه غم وابسته ما

سراب آرزوها بی خروش است

بدین پژمرده شد جان رسته ما

خرامان تار و پودی دیگرم زن

ز تارِ آسمان بگسسته ما

برنگ و بویم آور گر ز اشکم

رخ از رنگ زمان بر شسته ما

ز احمد می گریزد آشنایی

که پر پر می کند گل دسته ما

ماه تابید

نکته ها هست و نگویید ز شیدایی ما

هر سخن رفت عیان شد غم پیدایی ما

ماه تابید و گل از دامن مهتاب دمید

با نگاهی غم دل گفت ز سودایی ما

هر که او ناله جانسوز برآرد به ندا

دردِ دل گوید و آید به هم آوایی ما

صبح خندید و شب از خویش برون رفت ز دل

که ز بیداد شب آورده غم غایی ما

این گلِ لاله بداغی که برخساره زدیم

با شقایق شده همراه به تنهایی ما

نفس باد بهار است عبث چون گذرد

که رها می شود آخر گل یغمایی ما

تا بشوییم ز خود رنگ ریاهای زمان

نقش نسیان بزن ای دل بسراپایی ما

خواب غفلت همه در قالب ذلّت بنهید

وقت بیداری ما مانده بشیدایی ما

نزد احمد سخن عشق بهاء دارد و بس

که در این مرحله نقش است غم آرایی ما

قصر ویران امل

فصل پیری با که گویم دردهای بی دوا

دردهای بی دوای بی دوای بی دوا

فصل پیری دردِ دل ها آتشی سوزنده است

قصه چون گویم ز دردِ ماجرای بی دوا

فصل پیری قصه ها افزون تر از افزون شود

آسمان غم گرفته در نمای بی دوا

فصل پیری گلشن جان در خزان ها می رود

هر چمن پژمرده گردد پا بپای بی دوا

فصل پیری خاطرات تلخ و شیرین پیش او

می تراود خنده گه در های های بی دوا

فصل پیری رنگ مهر و آشتی بی رنگی است

هر ندایی ناله های بی صدای بی دوا

فصل پیری مهربانی ها بهایش اندک است

سرفه ها در سرفه ها بر راستای بی دوا

پرده پیری شبستان امل پوشیده است

کی کسی جوید نشانی زین سرای بی دوا

شهد نوشین تلخ تر از زهر در پیرانه سر

قصر ویران امل بی محتوای بی دوا

سرو را هرگز برنگ زرد کس گیرد بکف

فصل پیری سروِ پژمرده، جدای بی دوا

فصل پیری احمد آهنگ سفر بی بازگشت

درد پیری ناله ای یکسر عزای بی دوا

موج طوفانم

گوش ما خود آشنای رازها

غم نمایان می کند آوازها

در نیازم نازها سر می کشد

می برد جان را بقید نازها

در پر رنگین مرغان چمن

چشم می بیند نشان بازها

دل نمی سازد بدین ماتم سرا

سوز را گیرد ز دیگر سازها

آفرین زان تیغ کاو ببریده اند

زین خداوندان حرص و آزها

همت مردان حقّ در روزگار

بر ملا آرد بسی اعجازها

دام را و دانه گسترده دل

تا بگیرد این پر از پروازها

موج طوفانم نه در آرامشم

در فغانم داده این غمازها

عقده دل کی گشاید جان ما

احمد از همراهی همرازها

داغ ننگ تاریخ

زمان خوابیده در غوغای جان ها

هراسان جان شود در پای جان ها

زمین با کسوت خون آشنا شد

که هر دم تر شود همتای جان ها

ز کودک پیر مرد و هم جوانان

کسی را جان نشد معنای جان ها

رها شد وصف جان در عرف عالم

جدا شد از خطا پروای جان ها

بداغ ننگ شد آلوده تاریخ

زبان ها مرده در آوای جان ها

هزاران نوگلِ پژمرده آنجاست

که در خوابند بی لالای جان ها

به نای بی کسی صد ناله آمد

به ماتم ها چنین در نای جان ها

دل بشکسته نالد بی محابا

چو بیند چشم خون پالای جان ها

زبان قاصر بدین خوننامه گفتن

ز احمد خامه شد گویای جان ها

خروش دلم

دلم خوشه چین گلِ گلستان ها

دو چشمم بدنبال آرامِ جان ها

مرا چشم مستی به مستی کشانده

که دل می رود سوی روشن روان ها

شتاب دل من همآوای جانم

بگیرد فروغ از دل آسمان ها

ستاره ز دریا نشانم بدامن

چو دریا بموجی رسد بر کران ها

بسوزم که فریاد خونین سرانم

که در شعله گیرد زمان از زبان ها

شکوفایی غنچه های لبم را

بشوقی زنم بر رخِ دلستان ها

بدین دلفریبی چه شویم به اشکش

چو محمل نشینان این کاروان ها

خروش دلم مایه از درد دارد

بهارا چه سازم بجور خزان ها

سرود زبانی بآوای حزنم

ز احمد که خواهد سرودِ جوان ها

خطِ پایان

خطِ پایان است و عالم چون حباب

گاه گاهش دیده بیند در نقاب

خطِ پایان است و آتش پر شرار

تا بسوزد لحظه ها را در شتاب

خطِ پایان است و بس ره مانده است

شور بختی های ما هم بی جواب

خطِ پایان است و در هنگامه ها

قلّه های آرزوها نقش آب

خطِ پایان است و آغازی دگر

شعله های تازه در جان بی حساب

خطِ پایان است و در وهم و خیال

ره به تاریکی زند خطِ شهاب

خطِ پایان است و در معنای عشق

دل بدرد خویشتن در پیچ و تاب

خطِ پایان است و در شولای غم

جان هراسان بر سریر التهاب

خطِ پایان است و سوی احمد می کشد

سایه های بی نمای انتخاب

گلِ اندیشه

رمز دلدادگی از عشوه دلدار طلب

داد غمگینی ما را ز لب یار طلب

هر دم از جان طلبم مژده دیدار ترا

به خیال آمده را لذّت پندار طلب

کم و بیشم ز جهان زاده فکر عبثی

گل اندیشه ما در دل گلزار طلب

کام شیرینم اگر کشته ز غم کوهکنم

ز دل سنگ گنه کار، تو اقرار طلب

فتنه ها دیدم از آن نرگس فتان همه جا

مستی از سر چو رود خانه خمّار طلب

بی جمالت هوسی ریشه جان می سوزد

گوهر اشک من از دیده خونبار طلب

پیک آرام ده از یار شبی گر برسد

شادی یک شبه را از دل بیمار طلب

تا شب چشم تو از دیده دل جلوه کند

مَه آفاق جهان بر دل غمخوار طلب

احمد از یار اگر می طلبد مستی جان

سر ما را بسرافرازی کهسار طلب

قصّه های ناتمام

قصه های ناتمام روزگاران بر لب است

قصه دیو و پری با نامداران بر لب است

کوه و دشت و هفت خوان و رستم و رویینه تن

بزم کاووس و غرور تک سواران بر لب است

شیهه اسبان و روز رزم آن نام آوران

موج ها از بیکران ها بر کناران بر لب است

قصه ها دارم من از دوران خاتون سبا

قصه سیمرغ و زال و کوهساران بر لب است

هر طرف هنگامه جادوگران دل سیاه

هر طرف اسرار قاف و چاهِ ماران بر لب است

بس حکایت های نغز روزگاران کهن

بر سبیل قصه های رهسپاران بر لب است

قصه شهزاد و ظلم دیوهای بدگمان

در بلندای زمان با رهگذاران بر لب است

بوسه شیطان و مار دوش ضحاکان بسی

کاوه آهنگر و آن مغز خواران بر لب است

قصه نوش آفرین و چشمه های بیستون

نقش شیرین و گلِ امیدواران بر لب است

جوی شیر و رهگذار گله های شیرده

داستان دیده های دل خماران بر لب است

در دل صحرای عرفان قیس تا آواره شد

چشم لیلا عشق مجنون تا مزاران بر لب است

وامق و عذرا به کوی عشق خود والاترند

قصه های اوج عرفان در مداران بر لب است

تا سکندر چشمه آب حیاتش شد نهان

قصه او در قرار بی قراران بر لب است

جنگل انبوه و شیر و ببر گرگ و لاشخوار

غارها و چشمه های این دیاران بر لب است

شهر دیوان بی نشان در ماجرا و قصه ها

قصه دیو و پری در بیشه زاران بر لب است

خاکساران را مجال چون و چند کار نیست

هر روایت در مذاق غمگساران بر لب است

هیچکس بی ادعایی دلبری از ما نکرد

قصه گویی های ما از نابکاران بر لب است

زندگی هم قصه ای چون قصه های دیگر است

گاه سخت و گاه آسان زرنگاران بر لب است

بی قراری های دل در انتظاران جلوه زد

قصه های انتظارِ جمع یاران بر لب است

کاش بر لب بود آن شیرین حکایت های دل

قصه های دردهای بی شماران بر لب است

قصه های ناتمام ما بلب احمد نشست

از زبانم قصه های خون عذاران بر لب است

گلِ قامت یار

کاروان می گذرد همره و همراه کجاست

آنکه ما را همه جا بوده دل آگاه کجاست

ره بپوییم که خاکستر گرمی ز نشان

از دل حادثه های گه و بیگاه کجاست

شوق از عاطفه ها نکته باریک زند

گر بگوییم ره اینست مگو چاه کجاست

ره بدل چون سپرم همرهِ تاریک دلان

ره دراز است مرا پرتو آن ماه کجاست

زندگی با همه خوبی بجز از محنت نیست

آنکه آسوده کند زمزمه دلخواه کجاست

جان به تدبیر دل از ساحل غم ساده گذشت

نقطه ای هست ولی محور جانکاه کجاست

شهد شیرین وصالی چو کسی یک سره برد

همه گویند که این شوکت در جاه کجاست

بر کرامت نگر اَر لایق دل آمده ای

دل که خونین شده پس شاهد اکراه کجاست

جان احمد چو گرفته است گلِ قامت یار

تا سحر ناله زند همدل و همراه کجاست

گردِ غریبی

بشتاب که دل بی تو نماینده درد است

اندر خم هر حادثه با ناله سرد است

دلشادی ما با تو و دل بی تو غمین است

هجران غمت با همگان بین که چه کرد است

آسوده گرفتیم بسودا سر و جان را

خاموش نشستیم بدین چهره که زرد است

یک جلوه دو صد غمزده را چاره نماید

در جلوه نشین گر به غمت سیل نبرد است

ما را به غریبی بنشسته است غباری

بر چهر جهان از همه سو حاصل گرد است

دردی است بجانم که نهانش نتوانم

هر سو نگرم از دگرانم همه درد است

احمد خبری از نظری سوی دل آمد

جان را خبر از هدهد آفاق نورد است

آغاز نبرد

در شعله در افتادن ما حاصل درد است

با آه به لب آمده شب ناله سرد است

درد است که با زخم درون همسفری کرد

رنج است که همدوش زمان لایق مرد است

تکرار مکن واژه بی مایگی ما

رخساره درین کار خراشیده و زرد است

خونین کفنان رهرو راهند به تعجیل

بی سر شدن انگیزه آغاز نبرد است

با چشم فرو بسته چه بینی به نگاهی

آن دیده نبیند که بی آلوده به گرد است

با بال و پر سوخته بر خاک نشستیم

چون مرغ که بی حوصله آفاق نَوَرد است

احمد ز وفا بار جفاها بکشیده است

هرچند که زین مرحله آلوده درد است

غروب غمزده

غروبِ غمزده ام در نگاهِ غمبار است

کنایتی است که ما را غمین دل زار است

به انجماد نهادیم هر چه در دل بود

خمارِ باده بسودای چشم بیمار است

خزان به غارت گل های باغ دست آزید

شتاب رهرو در غمِ گرفتار است

نگفته ایم و نگویم حال دل با کس

کجا رود دل خونین که وصف خونبار است

سراب و درد فریبم نشانه های غم است

نه دل جدا ز غم است و نه یار غمخوار است

نهاده ایم به پیمان خویش این جان را

بشوق و شور درآ دل که گرم بازار است

قرار رفته ز دل بی قراریم کافی است

شکوهِ شعر مرا در جمالِ دلدار است

صدای پای تو از التهاب می جویم

که چشم مانده بره بی شکیب بیدار است

مرا زمانه ز احمد ترانه ها گوید

که دردِ عشق نهان از نشان و آثار است

دلِ بیدار

نه گرفتاری ما را سخن از پندار است

چشم ها در ره و از شوق دلم بیدار است

مرکب رهگذرم ره سپرد در همه حال

سال ها ره سپرد رهسپرِ اعصار است

تا که بستیم دهان لفظ فرومایه شکفت

وای بر حال دلم درد کشی بیمار است

دست ما را ز محبّت نه کسی می فشرد

هر که آشفته سری پیشه کند خونبار است

پشتِ ما را دگر این بار ز طاقت بگرفت

بار محنت همه جا بر همه کس آزار است

زندگی آیینه داری ز صفا می طلبد

دست دل پاک ببین پاک کن زنگار است

سرّ پنهان برِ اغیار فرومایه مبر

که بهر جا سخن از غیر شود اسرار است

بر دلم مانده که با یار دمی بنشینم

گرچه بر دیده دل جلوه گرِ دلدار است

بی تو احمد نرود در رهِ سودایی دل

سروِ آزاده نشاندار رخِ دلدار است

خلوص آدم خاکی

سخن به قامت دل گو که دل علمدار است

به نقد جان بستان آنچه دل خریدار است

مکان امن جهانی بگرد خانه اوست

چو هر که سالک ره شد بدل گرفتار است

اذانِ پنجم و شوق دوباره ما را هست

دعای نیمه شبان رمزِ فاش اسرار است

دلا بسوز که این کار صادقانه تو

انیس و همدم هر دیدگان خونبار است

مگر به حشر کشم دامنِ دل از کف دوست

که هر کجای روی دل کمند دلدار است

بیا که تا گله از لب گشایمت به شبی

چو هر نماز نیازش به چشم بیمار است

خلوص آدم خاکی بشرط عشق بُود

گرم بخویش گذارند جان بآزار است

مرادِ خود بستان در خمار و بی خبری

که مرد مست گروگان دست خمّار است

دلِ شکسته احمد عبث به سخره مگیر

که در شتاب بیانش به سوی گلزار است

رسمِ وفا

از سرا پرده جان خاطره ها بیشتر است

هرچه گفتند ز غم خاطرِ ما بیشتر است

صحبت از غم چه کنم کین غمِ هر روزه ماست

از زمین تا به سما این همه جا بیشتر است

تا گل پرپر این باغ بدست غم توست

بر دل غمزده ام رسم وفا بیشتر است

نفس اماره بآتش کشد آخر دل خون

کید شیطان بدل از ریب و ریا بیشتر است

سرو نالید تهی دستی عالم برِ ماست

گرچه آزادگی از عمق صفا بیشتر است

لعل از نقش دلِ ماست که رنگین شده است

ورنه بیجاده ز سنگی به بها بیشتر است

داد بستان چو بفریاد کسی می طلبد

قدر فریادرس از مرد ندا بیشتر است

دامن دوست گرفتم که بخون غرقه شدم

دست بر دامن و دل ها بدعا بیشتر است

مهر تابید که در چشمه خورشید رویم

نور بیداری اش از اوج سما بیشتر است

من بدرگاه تو ای دادگر عالم کوْن

داد خواهم که عطایت به سخا بیشتر است

شوق احمد چو در این راه دو چندان شده است

چشم امید بدان در به لقا بیشتر است

دردِ بیگانگی

دل به غم دادن ما از همگان بیشتر است

هر که دیدیم در این مرحله درویش تر است

درد بیگانگی ام مانده به هر خاطره ای

گرچه بیگانه به دلجویی ما خویش تر است

زخم جانسوز فراق است که ما را کُشد آن

از دل آسوده کجاییم که دل ریش تر است

تا ملامت گر دهرم به سخن طعنه زند

هر کلامی بمن از جانب او نیش تر است

من اشارت بسرا پا ز کسی می نگرم

که محبّت به سراپرده او بیشتر است

کوسِ مردی به محالات مزن بر دلِ دوست

ورنه نامرد به هر مرتبه بد کیش تر است

فکر جان سوختن احمدم آمد بزبان

دیدم از دردکشان عاقبت اندیش تر است

ترانه شادی

کسی که برغم دل بر جفای مجبور است

دلش ز تشنگی روزگار مخمور است

به کاروان جوانی نمی رسد دل ما

که راهِ رفته او سال ها ز ما دور است

به شوق جان من آخر عنایتی یاران

گرم ز دست رود دل صبور معذور است

تو ای ترانه شادی که بر لبم بودی

به خاطرات دلم ناله کن که مشهور است

غرور رفته ز کف در مثال غمزدگان

حکایتی است که در پرده ها و مستور است

چو اتفاق بدین گردش زمانه کنی

زمانه نیز بدین اتفاق مشکور است

به شب بهانه مکن تا شهاب دل داری

به سیر نور رهِ مه گرفته منظور است

ز چشم خویش مرا انتظارها بوده است

دلم فسانه نخوانی که آیتم نور است

چو سوی دشت امل لاله ها بداغ آید

بجان خسته شرر می زند که محصور است

به سوز و ساز دلم دست کین نظر چه کند

که چشم بی خردان در میان ما کور است

چه ناله ها که نوشتم ز خون دل احمد

که حقّ همیشه به باطل زبان منصور است

غریب در گذر

ز شب کناره کنم تا سحر هم آواز است

بهار آمده از ره به سوی ما باز است

نگاه نرگسم آغاز فصل شادی هاست

به گونه های شقایق ز داغ ها ناز است

غریب در گذر از کوچه ها دوباره گذشت

به نی لبک چه نوازد که سوز در ساز است

بیا که بار دگر عهد خویش بر بندیم

که این نشانه به میخانه های در راز است

دلم به نیمه رهِ زندگی جدا نروی

چو هر زمان خطرِ دیگری به پرواز است

مرا ز موج مترسان که من بساحل غم

بدان امید نشستم که کوی اعجاز است

خمار در سر ما باده دگر خواهد

که این کبوتر وحشی شکار آن باز است

مراد خود بستان از مراد عالم دل

که هر مرید به تدبیر دل در آواز است

نه گفته ایم به احمد ترانه ساز که ای

چو او بهانه بگیرد زمانه، غمّاز است

دلِ دیوانه

گر بدل سوختنم میل کند یار خوش است

گر شود این دلِ دیوانه گرفتار خوش است

هر که آسوده نشیند به تمنا نرسد

شوق و پندار دل از دیده بیمار خوش است

کی جدا دل شود از دوست که خونین دل ما

سود و سرمایه او از برِ دلدار خوش است

ناز را دردِ دلِ ما به نیاز آورده است

ناز خوبان همه جا جلوه به اسرار خوش است

صبر ما بی رخ او شهره آفاق بود

رمز شیرین سخنش از دلِ غمخوار خوش است

دل، مپندار که بی رخصت جانانه روم

هرچه افزون شودم درد از آن یار خوش است

خواب راحت نه بدین دیده دور از رخ اوست

شب دراز است مرا دیده بیدار خوش است

همرهی کن که ز دلدار بگیرم خبری

ورنه جان غمزده در خانه خمّار خوش است

جان احمد بخدا بی رخِ او افسرده است

نظر دلشدگان بر گلِ رخسار خوش است

شعر اوج دادخواهی

رویشی از باغ دل بر یاد ماست

خاطری از یادها دلشاد ماست

رویش سروِ جوانی های جان

از سرور زندگی آزاد ماست

نقش این آیینه از آن چهره است

شاخه ای از ریشه بنیاد ماست

از بهار و سبزه زار عاشقی

شهد شیرین از دلِ فرهاد ماست

در سفر بر کهکشان مهرها

مهرجویی ها ز توش و زاد ماست

مردی آموزان دشت راستی

نکته ای از قصه های راد ماست

از علی یاری طلب کان مرد عشق

جلوه هایش در جهان امداد ماست

مرد بودن ساده اندیشی نشد

ساده اندیشی غمِ بیداد ماست

شعر اوج دادخواهی های دل

دادخواهی های دل فریاد ماست

پیک شادی

هر گلی در بیشه زاران خرم است

عشق هم در نوبهاران خرم است

شب چراغ دیده از باران دل

همچو اشک شوق یاران خرم است

برگ های معرفت در جانِ ما

ره به درویشی سپاران خرم است

باده مهر از وفا در جام جان

دیده ها را زان خماران خرم است

با صبا همراز بودن در سحر

هر دعا در بی قراران خرم است

در ستیغ کوه ها از آسمان

کهکشان را در مداران خرم است

سرو را سر سبزی از آغاز بود

تا به آخر جلوه داران خرم است

پیک شادی ها چو از ره می رسد

با شکوهِ کوهساران خرم است

دیده احمد بشوق انتظار

چون بهار لاله زاران خرم است

درّ پنهان

دانه مهر بدشتِ دل ماست

آنچه بی خار نشد حاصل ماست

هرچه گفتیم جوابی نرسید

دلِ دیوانه عجب غافل ماست

زندگی قصه گری می طلبد

گرچه صد ریشه او در گلِ ماست

درّ پنهان شده در عمق وجود

موج آسیمه سرش ساحل ماست

همدمِ سیم و زرم یاد نکرد

مصلحت دید و دلش مایل ماست

یار پنهان ز دل و دیده چو شد

جان بفریاد که این مشگلِ ماست

باب هر مرحمتی وا چو شود

قسمتی از برِ آن شامل ماست

نگشودیم بکس عقده دل

گله یار ز دستِ دل ماست

سوی آن قافله احمد برود

که به تدبیر دلش مقبل ماست

شمع نیاز

هر که در خلوت شب های دراز غم ماست

با دل سوخته چون شمع نیاز غم ماست

تا دل ماست که هر گوشه غمی می طلبد

در پر سوخته اش سوز و گداز غم ماست

باور از دیده نداریم که غیر از رخ دوست

سوی دیگر نگرد گرچه به راز غم ماست

لاله ها را که به داغ سر شوریده زدیم

شاهد قامت خونین نماز غم ماست

ما کجا و سخن یاوه این مدعیان

که سخن ها همه بر سوی فراز غم ماست

بیدل افتادن از این شهر غریبانه چه شد

جز بدان قصه که در ناله ساز غم ماست

عاقلان جز سخن نغز بما کی سپرند

داغشان نقطه تأثیر بناز غم ماست

دست گیرید شقایق که ز هر داغ از آن

شرط آزادگی روح نواز غم ماست

دیده احمد به بهاران نظری کرد و نگفت

فصل آسودگی از عمرِ دراز غم ماست

خوشه اشک

کوچ آغاز گر فصل دگر از غمِ ماست

راهِ پر دغدغه خوف و خطر از غمِ ماست

رفتن آغاز دگر دارد و از خوشه اشک

افق حادثه هایش به نظر از غمِ ماست

در خزانی که ز ره می رسد آسوده بمان

تا بدانی که دل پر ز شرر از غمِ ماست

شعر غمبار به آهستگی از غم گذرد

دفتر آخرش از فصل سمر از غمِ ماست

سخنی از لب ما باوری از دل شنود

تا ببینند که خونینه بصر از غمِ ماست

دل آزرده ما راه بجایی نبرد

چون که آشفته و آسیمه بسر از غمِ ماست

شوق احمد ز تکاپوی نشان می طلبد

تا خزان را سرِ آغاز دگر از غمِ ماست

واژه زندگی

زندگی آیینه دار راهِ در فرجامِ ماست

زندگی بد نامی و فرّ و شکوه نام ماست

زندگی فردا و سودا و زیان و سود ما

زندگی هم پختگی هم در خیال خام ماست

زندگی در واژه شور آفرینش زندگی است

زندگی را در عبارت ابتدا، انجامِ ماست

ساختن یا سوختن در شعله های زندگی

زندگی در شهد یا خونابه خوردن جامِ ماست

شوق را در اشتیاق خویشتن گم کرده ام

زندگی را گه رها گه ضامن ابرام ماست

زندگی پایان زحمت نیست عین زحمت است

چهره های زرد درد آلود یا گلفام ماست

آتشی کز زندگی در پیکر آدم زند

سخت کوشی های ما در کسوتِ آرام ماست

زندگی را خاص و عام و خوب و بدها در سر است

زندگی در التهابِ خاص ها و عامِ ماست

زندگی احمد جهان عشق را گر در بر است

گاه جامی از شرنگ تلخ آن در کام ماست

شیشه مهر

هرچه گفتند سزای دل ماست

هر خطایی ز خطای دلِ ماست

نخریده است دل خرد و کلان

خوشه درد بهای دلِ ماست

راه در خلوت یاری نبرد

آنکه دزدیده بجای دلِ ماست

مست بودن ز میِ شیشه مهر

شیوه خاطره های دلِ ماست

نبریدیم ز یاران عزیز

عهد دیرین سر و پای دلِ ماست

سخن دل سخن بی بدل است

این هم از حال و هوای دلِ ماست

باور آمده در خاطر ما

رهگذاری به صفای دلِ ماست

نکشم بار غمی تا نبرم

ناله گر هست نوای دلِ ماست

صورت واقعه احمد ز خبر

بین عیان گشته نمای دلِ ماست

الّای دل

شوق ها همواره در دل های ماست

دل بفیض خویش در غوغای ماست

غنچه های فکر ما چون وا شود

در شکوهِ بوستان همتای ماست

در نشاط دوستان یکدل است

رمز پیروزی که در معنای ماست

زندگی در التهاب زنده است

زنده جان را مستی از صهبای ماست

درس اعلام وفا با جان یکی است

جان به جانان دادن این سودای ماست

غمز دلداران بفرداهای دل

ناز خوبان هم بفرداهای ماست

زندگی در نکته دانی مستتر

زندگی پیدا و ناپیدای ماست

زندگی آشوب های در هم است

زندگی امواج دریاهای ماست

صبر در ایام هجران کار ما

دردِ ما درمان ما لیلای ماست

دست چون گیریم بر شولای دل

کز طهارت عاری این شولای ماست

غمزه یار است در اِلّای دل

جان احمد حلقه در اِلّای ماست

نوبت شکر خایی

باز در شهر ز غوغا سرِ سودایی ماست

باز در کوی و گذر وصفِ تماشایی ماست

باز رندان قلندر همه جا در تک و تاز

باز در شیوه دل فرصت شیدایی ماست

کس نگوید که چرا با که بشوق آمده دل

باز در حاشیه ها قصه تنهایی ماست

دامن از اشک شفق پر شد و کس ناله نکرد

چون گلِ سوسن و سنبل به غم آرایی ماست

راهِ پر پیچ و جدایی همه جا در گذر است

آسمان های نظر همره پیدایی ماست

خستگانیم که دور از نگه ماه رخی

آتشی مانده بجا کان اثر آسایی ماست

مرغ بی بال و پر از غمزدگان ناله کند

که در این ناله بسی دردِ من و مایی ماست

دست فرعون و رهِ ظلم نه آسودگی است

راهِ موسی علیه السلام بسرانجام رهِ غایی ماست

بر گرفتیم ز احمد شرر از غایت دل

تا بدانند که نوبت به شکر خایی ماست

طرفه حدیث

دیوانه آن خوی نکو از همه سر سوخت

افتاده بدان سلسله مو از همه سر سوخت

چون فاش شود راز نهان با همه گوییم

آن مست می ناب سبو از همه سر سوخت

با عاشق دیوانه نصیحت نتوان گفت

دیوانه بدین صفت و خو از همه سر سوخت

تا سرو چمن قصه بیدار دلان گفت

این طرفه حدیثی است بگو از همه سر سوخت

در میکده عشق حریفان چو در آیند

فریاد زنِ کوی بکو از همه سر سوخت

فریاد دلم بود که در ناله در افتاد

ما را سخن کین عدو از همه سر سوخت

در شعله غریبانه چو رفتند گذشتند

چون رنگ در آمیخت به بو از همه سر سوخت

با یاد تو در صفحه دل نقش ازل هست

بی نقش تو این تار به پود از همه سر سوخت

احمد غم خود گفت که آسوده شود دل

آسوده نشد دل چو که او از همه سر سوخت

تمنّای پرواز

از جلوه مهتاب خیالت بمن آویخت

بر چنگ دلم ناله مهرِ سخن آویخت

یک عمر بدامان تو من اشک فشاندم

ای وای دگر باره بدان پیرهن آویخت

سخت است دل سنگ که در نقش ز شیرین

آتش نفسی بود که در کوهکن آویخت

فریاد چو از یاد تو بر کوه زند دل

خونین اثرش بر سرِ صد پاره تن آویخت

آن لحظه که باران بلایم بسر آمد

چون مار بدامانِ گلِ این چمن آویخت

پرواز غروب است بجایی نرسد دل

دلسوخته بر نشئه جان باختن آویخت

آمیخته با مهر تو بودیم بدوران

آشفته خیالم شد و در شوق من آویخت

صد دیده بیدار بخلوتگه یار است

آن دیده خود دیده بیک دل شکن آویخت

احمد به تمنای که پرواز نماید

پر سوخته ای بود و بدان نسترن آویخت

نکته های عشق

غم چو آمد باز دل در خون نشست

خاطرِ غمبار ما محزون نشست

اشک ها در دامنم سیلاب زد

دامن از سیلاب در جیحون نشست

در شکوهِ عالم بیدار دل

اشک شوقی بر رخِ گلگون نشست

خطِ سرخِ این شفق غوغا گرفت

نکته های عشق در کانون نشست

برگ ها و غنچه های تک درخت

پیش چشمِ واژگون وارون نشست

از ستون بیستون عشق ها

غرقه خون فرهاد در هامون نشست

از درون دردهای بی امان

شعله ها در قامت مجنون نشست

ناله هایم در نوا غمگین تر است

موج های ناله ها بیرون نشست

نقطه پرگار دل بودیم ما

گرچه احمد نقطه ها در خون نشست

مرغ گرفتار

از کوی وفا آن دلِ فرزانه کجا رفت

فریاد دلِ ماست، که دیوانه کجا رفت

آن کس که خریدار دل ماست بگو کیست

آن دیده که بگریست بجانانه کجا رفت

در خلوتِ ویرانه ما شمع دگر نه

تا بنگرم آن شیوه پروانه کجا رفت

شور دگر از خاطر ما آمد و بگذشت

از دورِ حریفان می و پیمانه کجا رفت

از خانه آباد که بویی ز وفا نیست

آن جلوه گر از خانه ویرانه کجا رفت

آن مهر فروزنده که غوغای دل ماست

از همدمیِ ما بر بیگانه کجا رفت

تا در شکنِ طره جانانه فتادیم

دیدیم که جان از خمِ خمخانه کجا رفت

خونین دل آواره ما را سخنی هست

آسوده دلان را غمِ کاشانه کجا رفت

احمد به تمنای تو می پرسد و گوید

آن مرغ گرفتار از این لانه کجا رفت

خنده های خشکیده

گر وفایی بود با ما رفت رفت

از وفاداران وفاها رفت رفت

زندگی بی رنگ بر دل های ما

گر صفایی بود اینجا رفت رفت

مرزهای مهر بی پیرایه شد

مهربانی ها سراپا رفت رفت

خنده ها خشکید بر لب های ما

درد دل ها بود شیدا رفت رفت

هیچکس با ما ز غمخواری نگفت

آشنایی های پیدا رفت رفت

زندگی آرامشی دیگر نداشت

آنکه در جان بود جان را رفت رفت

در گریبان برده سر هر آشنا

دل در این معنا به پروا رفت رفت

تا که افسرده است شوق جان ما

سود از سرمایه، سودا رفت رفت

قصه ای با ما نگفت احمد کسی

هر که با ما بود بی ما رفت رفت

مست دل

گر خیالی از تو ما را بود رفت

یا که با ما بود و اینجا بود رفت

برگ و باری گر بکام دل رسید

یا مرا در دیده پیدا بود رفت

یک جهانِ مهر و دل همراه او

عاشقان را مست و شیدا بود رفت

ترک دل گفتیم دل تنها بما

در غرور و شوق فردا بود رفت

ماجرای دیگری آغاز کرد

آنکه در جان بود و با ما بود رفت

مستِ دل بودیم و همچو چشم یار

بی خبر زین ماجراها بود رفت

صبر ما هم عاقبت لبریز شد

آنکه یک عمرم چو صهبا بود رفت

این حدیثم قصه ای درد آور است

یار ما را مجلس آرا بود رفت

عشق بود و آتش سوزنده ای

شعله اش اندر سرا پا بود رفت

سروِ سر سبزی ز گلزاران عشق

پیش ما آزرده تنها بود رفت

با دل احمد خیالش خوش نشست

مهربان جانانه ما را بود رفت

ز معنای بهار

روزِ شادی ها چو کوته بود و رفت

شوق شادی را بما بنمود و رفت

روز شادی های به غوغاهای دل

نور امیدی بجان افزود و رفت

شعله های عشق های پر خروش

مدتی در جان ما آسود و رفت

روزهای شادی از هنگامه ها

مرز بی پروا، ز دل پیمود و رفت

از درخت نارون تا گله ها

هم، نوای نی لبک بشنود و رفت

روز شادی قطره های آبشار

لحظه ای بر چهره ها بغنود و رفت

روز شادی در شکوهِ کوهسار

چشمه ها در یک نگه شد رود و رفت

با پرستوها ز معنای بهار

حله های عشق را بگشود و رفت

با دل احمد هم آوای زمان

روزهای شادمانی بود و رفت

الهام دهِ دل

پروانگی آموختم از شمع وجودت

دریای کرم خوان کرم منبع جودت

جمعی بستایند بزیباییت از جان

از جان بستاییم هر آنکس که ستودت

الهام دهِ این دل شیدایی مایی

بحریم و بحاجت همه محتاج به رودت

مستند حریفان ز می عالم مستان

آواره منم دیده به درگاه غنودت

در کعبه دل معتکف خانه خمار

دردی کش ایام در آمد بسجودت

ای غایت مقصود بسودا زده ام دل

در سود جهان با غم ما بود و نبودت

احمد به نوا آمد و می گفت چنینم

دل زنده شود هر که بخواند به سرودت

هاله امید

عشق در جانست و جان مهمان اوست

دیدگان شوقِ دل گریانِ اوست

در نگاهم هاله امید و زان

در تمناها بجان خواهانِ اوست

باغ دل گر در طراوت از وفاست

هر وفا در جلوه رخشانِ اوست

تا نهال شوق او در خاطر است

خاطر ما راحت و خندانِ اوست

یاد او آرامش دل های ماست

گردِ عالم حلقه رحمانِ اوست

ناسپاسی های ما عریان تر است

گرچه هر نعمت بما از آنِ اوست

در نیستان ناله های درد هست

ناله ها و دردها سوزانِ اوست

عشق ها با نوبهاران همره است

شهد شیرین صفا پیمانِ اوست

شرم احمد در قصور طاعت است

گرچه هر جا رحمت و احسانِ اوست

اسیرِ دیرین

گره بکار جهان بود وا نشد ایدوست

گره گشای تویی وا چرا نشد ایدوست

غریب و در بدری بود دل بدین معنی

که از دیار غریبان جدا نشد ایدوست

بدان قرار که در دل نشست زین غربت

کسی ز بند محبّت رها نشد ایدوست

بیا که چهره پاکان نشانه عشق است

بیا که جز بتو کس پارسا نشد ایدوست

کنون بشیوه مردان حقّ کشم فریاد

چو درد و ناله ما بی صدا نشد ایدوست

بدین امید بخاک رهت نهادم روی

که جز بکوی تو جان آشنا نشد ایدوست

دلم بساحل بَحرِ ودود چون برسد

زبان حسرتم آنجا که وا نشد ایدوست

بدست مهر تو احمد اسیر دیرین است

بجان خرید اسیری و پا نشد ایدوست

زلالِ عافیت

شکسته شاخ امیدی که دل جوانه اوست

بهر نشانه غم اشک ها بهانه اوست

زلال عافیت از چشم دل برخ غلتید

که در خزانه جان ها فغان ترانه اوست

به ذره ذره این جلوه ها زمان نگرد

چو شبچراغ بهاران بگرد خانه اوست

بانتظار دلم با بهار ره سپرد

ستاره بار شود دیده تا نشانه اوست

تو ای غریب بمیدان رزم عاطفه ها

بپای سالک ره رو که دل فسانه اوست

خطر نکرد دلم ورنه در غرور زمان

بجان خرید شراری که از زبانه اوست

بجان خویش چو احمد زن این شراره عشق

که این شراره به پهنای آشیانه اوست

موجِ این ناله

هرگزم مهر تو از دل نرود تا جان هست

راهِ دیگر نروم تا که مرا جانان هست

زندگی را به بهای دلِ خونین دادم

تا دلی هست چنین آن دلم از ایمان هست

سیلِ اشکی که جدا بر رخِ ما از دیده ست

آن نشانِ دل ما بر سرِ این پیمان هست

زحمت از موج غرورم مده ای نفس که زان

هر چه داریم ز غمخانه ای از احزان هست

باطن از ظاهر درویش نمی جوید کس

موج این ناله به ماتمکده حرمان هست

دردِ جانسوز ز هجران تو بر ما سخت است

تا نشان از دلِ ما بر سرِ این ایوان هست

ناز خوبان به نیاز دلِ ما خو کرده است

هر کجا روی نیاز است غمِ خوبان هست

رشته مهر چنین بسته بشوق دل ماست

ره بدین وادی درد است و مرا آسان هست

دل چو احمد سرِ شوریدگی از خود داند

دلِ بشکسته اگر هست بدو تاوان هست

رمز کاردانی

بشوقِ خاطر ما رمز کاردانی هست

گزیده گوهر یکدانه دلستانی هست

سما به شرم حضورش بخاک افتاده است

زمان به اکثرِ ایام بی زمانی هست

شکوهِ بارگهش دیده جهان بزند

که فصل خاطرِ او دیده جهانی هست

ز یمن شوکت آسودگی به محضر عشق

دل از ودود بسودای جانفشانی هست

جهان شمول شود از لقای او دلِ ما

چو مهر دوست که در جان مهربانی هست

اگر بخانه دل شوق مهر او آید

سخن ز مهر سرایم که همزبانی هست

به باغ های گلستان دل ز شوق وصال

بدین امید رود جان که باغبانی هست

ندیده ایم بجز جلوه بهار و بما

به هر ترانه دل لطف آسمانی هست

بجان خریده چو احمد نگاهِ مست ترا

بیا که خاطره بر جان ز هر کرانی هست

کوی دلبر

آنچه دل می خواست اینجا آمده ست

لعل شیرین شکر خا آمده ست

آنچه در پیدا و پنهان برده دل

بر دل تنگم مسیحا آمده ست

چون سخن از عشق گفتم جان گرفت

هر سخن آنجا به معنا آمده ست

عارفان دلداده این ماجرا

پیک مجنون سوی لیلا آمده ست

پرده داری در امانت بوده ایم

آنچه پنهان یا هویدا آمده ست

دست تا بر دامن غم ها زدم

داغ های لاله پیدا آمده ست

سر بنه اینجا که کوی دلبر است

دل بشیدایی بسودا آمده ست

ناله های بی جواب عاشقی

سینه ها پر آه و غوغا آمده ست

آنچه احمد می گدازد جان ما

از دل تنگم بدنیا آمده ست

نقش عاشقی

به غم نشستن دل ها گمانِ باطل نیست

که نقش عاشقی از ما نشانه جز دل نیست

به آبرو نستاند سکندر آب حیات

به سعی خویش ز قسمت اگرچه غافل نیست

سروده ایم حدیث گلان صحرایی

تو نقش داغ بزن لاله را که کامل نیست

بیا و بار دگر با دلم مدارا کن

چو بند مهر تو بر دل کم از سلاسل نیست

غریق بحر جدایی غمش مضاعف شد

که شب رسید و نشانی دگر ز ساحل نیست

به سوی وادی بی محتوی سفر نکنی

بجز ز خار در آنجا ترا چو حاصل نیست

مرا بحلقه رندان رهی نه بگشایند

که راهِ رفته ما جز رهِ قوافل نیست

دلم بشوق تو هر دم بهانه ها دارد

بجز بشمع وجودی دلم که مایل نیست

ز چشم دل چو ز احمد نگاه پر گیرد

به غیر چهره معبود در مقابل نیست

دیده در اشک

خنده ها بر لب ما جلوه ای از حال تو است

بخت بیدار هم از بخت تو و فال تو است

در نوازشگری دل غمِ جان کوچ کند

مهربانی همه در کسوت احوال تو است

چشم بیمار که سوداگرِ هر شوق شود

دل بیمار علاجش ز لب و خال تو است

آنکه ما را بکمال تو رساند سختی است

کان بدل آید و در شوق و مه و سال تو است

بر دعا تا کشم آخر دل خود همره تو

هر دعا در خمِ هر بخت به اقبال تو است

دیده در اشک به تدبیر رهی می سپرد

راهِ پر پیچ و خم دلشده آمال تو است

صبر احمد گلِ سرخی به کف ما بنهد

کان گلِ سرخ بشیدایی دل حال تو است

غوغای شیرین

بیستون غوغای شیرین در نوا آورده است

روزهای دردها را بی صدا آورده است

نقش شیرینی که فرهادش به خارا می زند

عشق شورانگیز را در ماجرا آورده است

در تمنای لب لعلش مرا جان می رود

در حقیقت اشک گلگونی ز ما آورده است

رهروان را راهِ در خوف و رجا طی گشته است

چاره سازان را جدایی ها جدا آورده است

بیستون را قصه سنگ صبوری های ماست

دست مظلومان دل را در سما آورده است

بیستون آیینه ای در جلوه ها از نورهاست

کز نهایت موج های آشنا آورده است

بیستون چون شمع سوزان است در ظلمت سرا

بخت وارون را بسر بالِ هما آورده است

آهِ شبگیری که اندر سینه های سرد اوست

یاد شیرین را تو گویی بر هوا آورده است

چشمه های اشک فرهاد است و نالان می رود

خاطرات تلخ و شیرین در نما آورده است

باده نوشان زمان را بی خمار از باده اش

پای کوبان و غزلخوان ره گشا آورده است

بیستون هنگامه شور آفرین غوغای ماست

شعر احمد را بگرمی در خفا آورده است

بر گرد باره دل

بر گرد پاره های دلم گل دمیده است

گل های سرخ ز هر جا رسیده است

ما را بصبر خویش زمان در محک زند

تا بنگرد که اشک شفق چون چکیده است

باور مکن ز ناله دل عجز و لابه را

این سروِ پر خروش کجا قد خمیده است

هر دفتری ز خاطره ها گر تو وا کنی

با یاد دوست هر ورقش آرمیده است

ای شب تو را که گفت که با ما ستم کنی

پایان روزگار تو بر ما سپیده است

این دیده را بخار میازار از جفا

نیشی که در دل است ز خار خلیده است

سودای تلخی غمِ حقّ را سبک مگیر

طعم حقیقت است که جانم چکیده است

با ما بیا که جور و جفای ترا کشیم

نقش بلا ز توست که دستم کشیده است

ما را قرار رفته که دل بی قرار شد

احمد نگاه دوست بما نور دیده است

نای زندگی

تا حسرتم بجان و ز غم دل تپیدن است

در قامتم ز خستگی آن خمیدن است

وقتی که با سکوت مرا انس و الفت است

فریاد بی شمار به اوج شنیدن است

خونابه ریزم و سرِ هر گونه ام ز خون

نقشی ز نقش تو از غم کشیدن است

تا آشنای دل غم ما بود دل نخواست

جان تا به غم رضاست که ماتم رسیدن است

دردی بجانِ خسته ما پنجه می کشد

یعنی که وقت تنگ بعالم خزیدن است

تا باوری است ورد زبان وصف روی اوست

در وادی وفای دلم در چمیدن است

شوق تنفّسِ سحری در بهار دل

در سینه های ماست چو از غم بریدن است

این نای زندگی است که آهنگ دل زند

بر سَر همای بخت بشوق پریدن است

احمد به صحبتِ دلِ یاران بسنده کرد

با چشم دل نگر تو که هنگام دیدن است

چهره پردازتر

با تو این سایه بصورتگری است

چهر پردازتر از هر پری است

چهره پرداختنش دل ببرد

نی به بازار و بسوداگری است

سایه در حاشیه ها خیمه زده

خیمه سایه ز هر سو سری است

سایه در دیده و بی جسم بود

دور هر سایه برنگ زری است

سایه آهسته ترا ره بزند

از صداها و نداها بری است

تا ضیاء هست ز تو سایه دود

در ضیاء سایه رخش ظاهری است

سایه بی مایه چو بیهوده سخن

احمد هر یاوه ز بی گوهری است