مشخصات کتاب

سرشناسه:انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ -

عنوان و نام پدیدآور:نگاهی به مقام امام حسین علیه السلام/مولف حسین انصاریان.

مشخصات نشر:قم:دارالعرفان،۱۳۸۸.

مشخصات ظاهری:۳۵ ص.؛۵/۱۹×۹ س م.

شابک:۳۵۰۰ ریال 978-964-2939-26-8 :

وضعیت فهرست نویسی:فیپا

موضوع:انصاریان، حسین، ۱۳۲۳ - -- وعظ

موضوع:حسین بن علی علیه السلام ، امام سوم، ۴ - ۶۱ق.

موضوع:حسین بن علی علیه السلام ، امام سوم، ۴ - ۶۱ق -- فضایل

رده بندی کنگره:BP۴۱/۴/الف۸۶۸۲ن۸ ۱۳۸۸

رده بندی دیویی:۲۹۷/۹۵۳

شماره کتابشناسی ملی:۱۹۴۸۱۲۳

اشاره

سخن ناشر

باسمه تعالی

آنچه انسان را در مسیر پر فراز و نشیب زندگانی از نابسامانی ها محفوظ می دارد و موجب سعادت و سرفرازی و سربلندی او در امتحانات الهی می شود، پژوهش پیرامون علوم الهی و معارف اسلامی و پوشاندن جام عمل به دستورات بلند ربانی می باشد.

در این خصوص، دست یابی به حقیقت معارف الهی و آشنایی با جایگا حساس و ویژ آن ها در حیات انسانی، ضروری احساس می شود.

مرکز علمی تحقیقاتی دارالعرفان، در راستای اهداف الهی خود، این بار افزون بر استفاده از مطالب پربار و عالمان دانشمند محقّق حضرت استاد حسین انصاریان، با انتشار گلچینی از متن سخنرانی های معظّم له، از بیان پر حرارت و جذاب سخنرانی های استاد نیز تشنگانِ معارف سراسر نور

ائمه اطهار: را بی نصیب نگذاشته و بدون خارج ساختن متن سخنرانی از قالب گفتاری آن، باب دیگری را برای استفاده از معارف آل الله: و سیراب گشتن از این چشم پرفیض باز نموده است.

امید که با عنایات خاص اهل بیت عصمت و طهارت: بیش از بیش بتوانیم از زمزم معارف آن ذوات مقدّس سیراب گردیم.

مرکز علمی تحقیقاتی دارالعرفان الشیعی

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و الصلوه و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا وطبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه

وعلی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین

تعبیر امام عصر عجله الله تعالی فرجه الشریف از امام حسین علیه السلام به مولای ما

وجود مبارک امام زمان(عج)، در نامه ای به قاسم بن علاء همدانی که اهل یمن بود و وکیلِ وجود مبارک امام عسگری علیه السلام در امور دین و دنیای مردم، می نویسد: قاسم بن علاء! پنجشنبه روز سوم شعبان روز، ولادت مولای ما، حضرت حسین بن علی علیه السلام است. ⁽¹⁾این که امام زمان (عج) می فرماید: (مولای ما) و نمی فرماید: (مولای من)، آیا منظور از (مولای ما)،

همه اهل بیت:از امام سجاد علیه السلام به بعد و همه شیعیان هستند؟ این قابل تحقیق است؛ چون امام علیه السلام جمع را در این نامه در نظر داشته است، عبارت: ( مولای ما ) به کار می برند تا خودشان را هم در این نامه جزو جمع به حساب آورند. آن وقت باید سراغ عنوان این جمعی رفت که وجود مبارک حضرت اباعبدالله حسین علیه السلام مولای آن هاست. در برابر کلم ( مولا ) در قرآن، روایات و فقه، کلم ( عبد ) آمده است. در دعای کمیل، چند بار امیرمؤمنان خطاب به پروردگار دارد، ( الهی )، ( سیدی ) و ( مولای ). آن کسی که در برابر مولا است، عبد می باشد. البته، مقام عبودیت در برابر مولویت حق، مسأل ویژه ای است. در آن جا، ( مولا )، خالق عبد، رازق عبد، و ربّ عبد است. دنیا و آخرت عبد، در اختیار مولای آن عبد است، ولی مسأله مولا و عبد در غیر خدا، معنایش این است که سرمایه داری آمده و افرادی را با هزینه کردن و سرمایه دادن، خریده است و آن ها در خدمت او هستند؛ آن ها برای او کار کرده و

زحمت می کشند، و مولا هم در مقابل زحماتشان، به آنان نظر، توجّه و لطف دارد و زمانی هم می رسد که مولا برای خدا رو به عبدش کرده و می گوید: (أنتَ حُرٌ لِوَجْهِ ِ اللهِ.) : من به خاطر خدا، تو را از آن زحمت، از آن رنج، از آن مرارتی که برای من می کشی، آزاد کردم و اکنون تو آزادی، پس راحت باش!

آیا وجود مبارک امام عصر(عج) می خواهد بگوید: حسین بن علی علیه السلام بعد از این که به دنیا آمده، با آن هزینه ای که کرده، هم ما را از دست کفر، ظلم، بدبختی، تیرگی و تاریکی خریده است و ما عبدِ او شدیم، و باید منتظر بمانیم تا خدمات ما مورد قبول او قرار بگیرد و در روز قیامت ایشان به پروردگار بگوید من می خواهم هر کس را که در مدار عبد بودنِ مولویت من قرار گرفته، آزاد کنم تا مصائب قیامت، مشکلات قیامت، دوزخ قیامت، متوجّه او نشود؛ چون پروردگار عالم هم بنا دارد خواست اباعبدالله علیه السلام را مطلقاً رد نکند.

مردود نشدن دعای امام حسین علیه السلام به صورت مطلق

البته، خداوند متعال این وعده مردود نشدن دعا را به صورت مطلقب برای هیچ پیغمبر و امامی ضمانت نکرده است. در متن قرآن، در سور مبارکه توبه است. البته، داستانی اتفاق افتاد که این آی شریفه نازل شد. داستانش هم این طور که شیعه و سنی نوشته اند، این بود که جوانی که به عنوان شأن نزول این آیه است، جوانی پاک، مؤمن و متدین بود که در جنگ احد شهید شد، و شهادت او هم مربوط به صبح عروسی اش بود. او پیش از شهادتش خدمت رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم آمد، و به پیغمبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله وسلم که به خاطر ایمان این جوان و ارزشش، خیلی به این جوان علاقه داشت، عرض کرد: پدرم از دنیا رفته و من هم می دانم که شما نظری به این پدر من نداشتید؛ چون پدرم باطن خبیث، آلوده و زشتی داشت. شما اگر بر جنازه او حاضر نشوید و نماز نخوانید، من می ترسم خانواد ما

انگشت نما شوند، و این مسأله هم برای من سنگین و سخت است.

حضرت فرمود: بروید جنازه اش را بیاورید تا من بر او نماز بخوانم. آن جنازه را تشییع کردند و به کنار مسجد آورند. رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم بیرون آمد و بر آن نماز خواند. دیگر ما نمازی بالاتر از نماز رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم که نداریم؟ کمیّت نماز ما با رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم یکی است. ما در نماز میّت پنج تکبیر می گوییم، و رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم هم پنج تکبیر می گفت؛ همان طور که رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم صبح دو رکعت نماز می خواند، ما هم این نماز را دو رکعت می خوانیم و هر چیزی که رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم در این دو رکعت نماز صبح می خواند، ما هم می خوانیم؛ کمیّت نمازهای ما با نمازهای رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم مساوی است. دیگر ما نمازی بالاتر از نماز رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم که نداریم؟ فرق بین نمازهای ما و پیغمبر عظیم الشأن اسلام صلی الله علیه و آله وسلم ، در کیفیت است؛ یعنی دو رکعت نماز صبح او را پروردگار عالم در یک کفه بگذارد، و کلّ نمازهای جن و انس را در یک کفه

دیگر بگذارد، کفه نماز ایشان سنگین ترخواهد بود، به خاطر باطن نمازش که برای ما هم روشن نیست.

بعد از تکبیر چهارم، ضرورتاً و به صورت واجب، نمازگزار میّت باید بگوید: (اللّهُمّ اغْفِرْ لِِهَذَا الْمَیِّتِ.) این دعا درحالی که دعاکننده هم پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم است و در نتیجه، کیفیت دعا هم بی نظیر می باشد، به محض این که پیغمبر صلی الله علیه و آله وسلم تکبیر پنجم را گفت و نماز تمام شد، جبرئیل علیه السلام با این آیه نازل شد: ( اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لاٰ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِینَ مَرَّةً فَلَنْ یَغْفِرَ اللّٰهُ لَهُمْ ذٰلِکَ بِأَنَّهُمْ کَفَرُوا بِاللّٰهِ وَ رَسُولِهِ وَ اللّٰهُ لاٰ یَهْدِی الْقَوْمَ الْفٰاسِقِینَ ) ⁽¹⁾: حبیب من! چه تو به جانب من دست به دعا برداری و از من بخواهی این قبیل مرده ها را بیامرزم، و چه چنین درخواستی را از من نکنی، خواستنت یا نخواستنت برای من مساوی است، من تا به ابد چنین افرادی را

نمی آمرزم؛ یعنی این دعای تو در مورد چنین افرادی مردود است. ⁽¹⁾امّا نسبت به حضرت سیدالشهداء علیه السلام ، اراد حق این است که هرگز دعای او را رد نکند. این یک امتیاز و یک ویژگی حضرت سیدالشهداء علیه السلام است. البته، حضرت سیدالشهداء علیه السلام مورد دعا را می داند، اما اگر اتفاقاً در موردی که به نظر می آید قابل اجابت نیست و ایشان وارد دعا بشوند، اجابت قطعی می شود. آن وقت مقام روحی، محبت، عشق، نرمی و کرامتشان تا جایی است که مرحوم ملا آقای دربندی1 که از مراجع شیعه بود و در زمان حیاتش، سالی شش ماه در تهران به سر می برد و شش ماه هم در کربلا، در زمانی که در کربلا به سر می برد، بعد از نماز صبح تا اذان ظهر به حرم آمده و فقط گریه می کرد در حالی که هیچ کتاب دعایی را هم با خودش نمی بُرد. بعد از خواندن نماز ظهر و عصر ناهار می خورد و کمی استراحت، و بعد دوباره به حرم کنار ضریح می رفت و تا اذان مغرب گریه می کرد و این گریه بند هم نمی آمد.